Mea filiino Irene (Teodor Llorente)

[Che Partaka]

Mea filiino Irene (Teodor Llorente)

Nulu konoc, karega filiino,

la sekretaj', quan mea kordio gard:

on kred ke tu mortinta ed en tombeyo,

ma duras tu vivar e respirar.

Venas tu ankor amoze, singla-die,

a mea front', feino ravisant;

venas tu ankor amoze, quale lore,

e men vekig kiseto anjeletal.

Tu del garden' adportas bela rozi,

dum fremisar de joyo e de plezur',

e pozas li sur mea skribo-tablo,

parfumizant' la chambro e mea lum.

Me vidas tu, nun-tempe, mem plu bela:

tua harar' divenis brilegant,

tua front' es quale lumoz auroro,

e le okul' plu klara e lumifant.

Me vidas tu pensar e tacar sempre,

ma, sen parlar, a me tu esas parlant;

to, quon tu vol, me lekt an tua okuli,

ed omno es dolc, e pur, e bon, e sant.

Ka sendas tun deala Providenco?

Ka tun vivig mea revema ment'?

Kad iluzion' trompant tua hikeso?

Ka forsan ver miraklo di amo etern?

Ka vivas tu la vivo, quan tu vivis?

Ka vivas me la vivo, quan viv tu?

Me savas nur, ke me tun ju diale,

e ke nul hom' konocas nia nun.

 (Partaka)