*ILA VAGANTO, da Khalil Gibran (La surda spozino)
Olim esis richa viro mariajita kun yunino tote surda.
Certen-matine, dum ke li dejunetis, el dicis ad il:
“Hiere me vizitis la bazaro e me vidis silko-vesti
de Damasko, veli de India, koliari de Persia e braceleti
de Yamán. Segun semblo, to omna jus portesabis adhike
per karavani… E regardez me, vestizita per ica ragi,
malgre ke me esas la spozino di richa viro. Me devas
komprar omna ta belaji.”
La spozulo, qua duris drinkar sua matinal kafeo, respondis:
“Karino: esas nula motivo, por ke tu ne irez al bazaro
e komprez irgo, quon tu dezirez.”
E la surda spozino protestis:
“No! Tu sempre dicas a me No! Kad esas necesa, ke me
aparez vestizita sempre per ragi koram nia amiki, quo
deshonorizas tua reputeso e mea familio?”
E la spozulo replikis:
“Me ne dicis No; tu ya povas irar al placo dil bazaro
e komprar la maxim bela vesti e la juveli, qui arivis en nia urbo.”
Tamen, la spozino misaudis itere ilua paroli e dicis:
“Inter omna richa homi, tu esas la maxim mizeroza.
Tu negas a me omna beleso, dum ke l’ cetera mulieri promenas
en la gardeni dil urbo kun richa vestaro.”
Ed el ploreskis. E dum ke elua lakrimi esis falanta sur elua
pektoro, el klamis ankor-foye:
“Tu sempre dicas a me No e No, quande me deziras vesto
o juvelo.”
Lore, la spozulo tresayis, staceskis e, tirant ek sua burso
manuedo de oro, livris ol ad el, dum dicar tenere:
“Irez al bazaro, karino, e komprez omno, quon tu deziras.”
De pos ta-die, la yuna spozino surda prizentesis avan sua
spozo, kun lakrimo anokule, quande el volis ulo… E silence,
il prenis manuedo de oro e pozis ol sur elua jupo.
Tamen, yen ke l’ yunino amoreskis kun yunulo, qua
kustumis entraprezar longa voyaji... E singla-foye, quande
il departis, el sideskis e ploreskis…
E sempre, quande la spozulo renkontris el tale, il pensis:
“Segun semblo, arivabas nova karavano kun silko-vesti
e rara juveli.”
Ed il prenis un plusa manuedo de oro e donis ol ad el.
- -- -— ---- ----- ------ -------
(Partaka)