Eu escrevo versos ao meio-dia
e a morte ao sol é uma cabeleira
que passa em frios frescos sobre a minha cara de vivo
Estou vivo e escrevo sol
Se as minhas lágrimas e os meus dentes cantam
no vazio fresco
é porque aboli todas as mentiras
e não sou mais que este momento puro
a coincidência perfeita
no acto de escrever sol
A vertigem única da verdade em riste
a nulidade de todas as próximas paragens
navego para o cimo
tombo na claridade simples
e os objectos atiram as suas faces
e na minha língua o sol trepida
melhor que beber vinho é mais claro
ser no olhar o próprio olhar
a maravilha é este espaço aberto
a rua
um grito
a grande toalha do silêncio verde
La textura más secreta es el silencio y él es el principal fundamento de la construcción invisible. El ser que construye su refugio convierte en invulnerable su fragilidad esencial. Lo subterráneo conducirá al diamante nocturno del sosiego. Su recorrido es una fuga porque la fuga es una fuerza y lo desconocido, en su viva virginidad, será el supremo elemento de defensa.Del Aprendiz secretoTraducción de Clara Janés.
--
---
Has recibido este mensaje porque estás suscrito al grupo "Sábado" de Grupos de Google.
Para anular la suscripción a este grupo y dejar de recibir sus correos electrónicos, envía un correo electrónico a poesiasabado...@googlegroups.com.
Para obtener más opciones, visita https://groups.google.com/groups/opt_out.