Czy Richard Dawkins podważył argumentację Freda Hoylea?

[nove...@wytnij.gazeta.pl]

Czy Richard Dawkins podważył argumentację Freda Hoyle’a?

Często się słyszy, że Richard Dawkins podważył argumentację Freda Hoyle'a?
Wręcz przeciwnie Richard Dawkins wyraźnie odróżnia działanie doboru
kumulatywnego od jednorazowego. Zdaniem Dawkinsa podczas abiogenezy nie mógł
działać dobór kumulatywny.

W swojej głośniej książce: "Ślepy zegarmistrz" (Rozdział 6 "POCZĄTKI ŻYCIA A
CUDA", na str.: 110) Richard Dawkins napisał:

Cytat:"Bez wątpienia współczesna maszyneria komórkowa - aparat replikacji DNA
i syntezy białek - ma wszystkie cechy wysoce zaawansowanego, specjalnie
zaprojektowanego urządzenia. Widzieliśmy już, jak niesłychanie spektakularne
jest jej działanie jako urządzenia precyzyjnie przechowującego informację.
(....)"

W następnym rozdziale: "Wspinaczki na szczyt góry
nieprawdopodobieństwa" (ROZDZIAŁ 3 :"POSŁANIE ZE SZCZYTU") Richard Dawkins
napisał na temat wyjaśniania pochodzenia żywej komórki co następuje:

Cytat: "(....)Obiecałem powrócić do makromutacji typu Boeing 747 i
Przedłużony DC8. Czy pamiętamy argumentację sir Freda Hoyle’a o złomowisku i
powstaniu samolotu? Miał on powiedzieć, że wyewoluowanie na drodze doboru
naturalnego tak złożonej struktury jak cząsteczka białka (czy też oko lub
serce) jest równie prawdopodobne jak to, że wiejący przez złomowisko huragan
złoży przez przypadek całego Boeinga 747. Gdyby zamiast określenia „dobór
naturalny” użył słowa „przypadek”, miałby zupełną rację. Przykro mi, że
wskazuję na niego osobiście, jako na jednego z myślicieli, którzy uporczywie
a mylnie utożsamiają dobór naturalny z przypadkiem. Każda hipoteza, której
twórca sądzi, że ewolucja złoży nowe, skomplikowane urządzenie - jak oko czy
cząsteczkę hemoglobiny - w jednym etapie, poczynając od zera, oczekuje zbyt
wiele od przypadku. Wtedy dobór naturalny nie ma wiele do powiedzenia. Całą
pracę „projektanta” ma wykonać mutacja - jedna wielka mutacja. Jest to ten
rodzaj makromutacji, który zasługuje na porównanie do powstawania Boeinga 747
z przypadkowych części zgromadzonych na złomowisku, dlatego nazywam ją
makromutacją typu Boeing 747. Mutacja taka nie istnieje w rzeczywistości i
nie ma nic wspólnego z teorią Darwina. "

Czy zauważamy, gdzie Richard Dawkins popełnia błąd logiczny, a przy okazji
metodologiczny? Każdy, kto jest zorientowany w temacie owe RAŻĄCE 2
NADUŻYCIA, zawarte w jednym stwierdzeniu, zauważy niemal błyskawicznie!

1) Z założenia metodologicznego, które funkcjonuje w biologii ewolucyjnej,
ewolucja chemiczna rządziła się innymi prawami (opierała się na różnych
mechanizmach) niż dalsza ewolucja biologiczna.

2) A więc Richard Dawkins przy okazji popełnia błąd logiczny: "False
analogy" :' Ten błąd powstaje wtedy, gdy argumentujemy za pomocą analogii,
która jest nieadekwatna. Oto przykład do jak absurdalnych efektów mozna dojść
,gdy się stosuje ten nielogiczny argument:

a) Jan jest ssakiem,
b) Azor jest ssakiem,
c) zatem Jan jest Azorem.'


Czy Richard Dawkins, profesor biologii na renomowanym Oxfordzkim
uniwersytecie i światowej sławy ewolucjonista, mógł ten błąd (który tak
obszernie usiłował uzasadnić) popełnić całkowicie nieświadomie? Nie sądzę,
biorąc pod czujne oko to, co napisał w swojej innej (wcześniejszej cytowanej)
książce "Ślepy zegarmistrz" w rozdziale, który dotyczy problemu pochodzenia
życia (Rozdział 6: "POCZĄTKI ŻYCIA A CUDA" ,na str.: 110)

Cytuję:

Cytat: "(.....)Ten przykład [ związany z małym prawdopodobieństwem pewnych
zdarzeń ] dotyczy problemu powstania życia na Ziemi. Dla jasności
argumentacji arbitralnie wybieram tu konkretną teorię powstania życia, choć
równie dobrze mógłbym wykorzystać każdą inną spośród współczesnych teorii na
ten temat.
Każde wyjaśnienie może zawierać pewną, byle nie za wielką, ilość wydarzeń
przypadkowych. Pytanie tylko - jak wielką? Ogromny wymiar czasu geologicznego
dopuszcza większą liczbę nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności, niż by to
zaakceptował sąd karny, ale i w tym przypadku są jednak pewne granice.
Kluczem do -wszystkich współczesnych wyjaśnień życia jest dobór kumulatywny.
Układa on całą serię dopuszczalnie przypadkowych wydarzeń (a mianowicie,
losowych mutacji genetycznych) w taką nieprzypadkową sekwencję, że jej
produkt finalny, zjawiający się na końcu sekwencji, stwarza wrażenie
zupełnego nieprawdopodobieństwa - wydaje się, że taki skutek absolutnie nie
mógł powstać czystym przypadkiem, nawet jeśli przyjmie się wiele milionów
razy więcej czasu niż dotychczasowy wiek wszechświata.

*Dobór kumulatywny to klucz do tej zagadki, ale przecież ten proces musiał
się w jakiś sposób zacząć. I nie uda nam się uniknąć założenia, że
jednorazowe wydarzenie losowe zapoczątkowało dobór kumulatywny.*

Następnie Richard Dawkins bardzo szczegółowo wyjaśnia swoje wnioski:


Cytat: "(....)Ten zasadniczy krok jest jednak bardzo trudny, bo kryje w sobie
pewien paradoks. Wydaje się mianowicie, że do działania procesów replikacji
potrzebna jest cała skomplikowana maszyneria. W obecności narzędzi z
replikazy odcinki RNA ewoluują, dążąc za każdym razem do tego samego punktu
końcowego - punktu, którego prawdopodobieństwo wydaje się znikomo małe
dopóty, dopóki nie uwzględni się siły doboru kumulatywnego. Ale żeby ten
dobór mógł wystartować, trzeba mu dopomóc. Nie zacznie on działać, dopóki nie
dostarczy mu się takiego katalizatora jak narzędzia z replikazy, o których
była mowa w poprzednim rozdziale. Jak się jednak zdaje, taki katalizator nie
może powstać spontanicznie - chyba że pod kierunkiem innych cząsteczek RNA.
Cząsteczki DNA ulegają reprodukcji w skomplikowanej maszynerii
wewnątrzkomórkowej tak, jak pismo ulega reprodukcji w kserokopiarce, ale bez
owych urządzeń kopiujących nie dojdzie do reprodukcji ani DNA, ani pisma.
Kserokopiarka może skopiować projekt siebie samej, ale nie może powstać
spontanicznie z niczego.
Biomorfy bardzo łatwo ulegają replikacji w środowisku wytworzonym przez
odpowiedni program komputerowy, ale nie mogą ani napisać takiego programu,
ani wyprodukować komputera do wykonania go. Teoria ślepego zegarmistrza ma
wyjątkową moc wyjaśniającą - pod warunkiem jednak, że wolno nam założyć
replikację, a zatem i dobór kumulatywny.

*Skoro jednak replikacja wymaga skomplikowanej maszynerii i skoro jedynym
znanym nam sposobem powstania skomplikowanej maszynerii jest dobór
kumulatywny, to w takim razie napotykamy tutaj poważną trudność. (....)*

O jaką konkretnie 'TRUDNOŚĆ' Richardowi Dawkinsowi tutaj chodzi ? Nie
pozostawia nas co do tego w niepewności!

Richard Dawkins dodaje:

Cytat: "(....)Bez wątpienia współczesna maszyneria komórkowa - aparat
replikacji DNA i syntezy białek - ma wszystkie cechy wysoce zaawansowanego,
specjalnie zaprojektowanego urządzenia. Widzieliśmy już, jak niesłychanie
spektakularne jest jej działanie jako urządzenia precyzyjnie przechowującego
informację (....)"

I dalej:


Cytat: "(....) Nikt, kto zastanowił się chwilę nad tą kwestią, nie zaprzeczy,
że urządzenie tak skomplikowane jak ludzkie oko nie mogło powstać wskutek
doboru jednorazowego.

*Wydaje się, niestety, że to samo odnosi się też przynajmniej do tych części
maszynerii wewnątrzkomórkowej, które służą samo odtwarzaniu się DNA - i to
nie tylko u organizmów stosunkowo zaawansowanych, takich jak człowiek czy
ameba, ale również u istot bardziej prymitywnych, takich jak bakteria czy
sinica.*

Dobór kumulatywny może zatem wytwarzać złożoność, a dobór jednorazowy nie
może. Dobór kumulatywny nie może jednak działać dopóty, dopóki nie powstanie
choćby rudymentarna maszyneria replikacji, dopóki nie powstaną replikatory, a
tymczasem jedyna maszyneria tego rodzaju, jaką znamy, jest zbyt
skomplikowana, żeby mogła powstać inaczej niż wskutek wielu pokoleń doboru
kumulatywnego! "

A więc jak widzimy, kiedy bliżej przyjrzeć się argumentacji Dawkinsa,
przedzierając się skutecznie przez zawijasy myślowe, jakie produkuje,
dochodzimy do wniosku, że tak naprawdę Dawkins dochodzi do tego samego
wniosku, co i Fred Hoyle.



--
Wysłano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/

[nove...@wytnij.gazeta.pl]