Σταμάτη το διάβασα με ενδιαφέρον. Ιδιαίτερα με προβλημάτισαν οι παρακάτω 2 παράγραφοι:
«Σε περιόδους οικονομικής κρίσης η όλη προσπάθεια γίνεται πάντοτε σε περιβάλλον αυξημένης πίεσης, εστιάζοντας στις προτεραιότητες και αφήνοντας αναγκαστικά κατά μέρος τις όποιες ιδέες για μια μακροπρόθεσμη, διαφορετική και εφαρμοσμένη αγροτική πολιτική που όλοι μας φανταζόμαστε.
Περισσότερα δεν επιτρέπονται από τις συνθήκες που διαμορφώνει η ίδια η πίεση με τα αναρίθμητα καθημερινά και επείγοντα που ζητούν επίλυση και απαντήσεις, αλλά και η περιορισμένη διάρκεια της θητείας των όποιων πολιτικών ηγεσιών και ειδικών τους συνεργατών.»
Χωρίς ούτε κατά διάνοια να ισχυρίζομαι ότι η τωρινή κατάσταση δεν είναι πολύ πιεστική από άλλοτε, έχω όμως την αίσθηση ότι ΠΑΝΤΑ οι πολιτικοί αισθάνονταν ή έλεγαν ότι «αναγκαστικά» άφηναν πίσω τις ιδέες και έμεναν στο καθημερινό. Στη διαχείριση της ζωής όπως ερχόταν, χωρίς ευρύτερο σχέδιο και κυρίως χωρίς θεσμούς και όργανα έξω από κομματικές ή προσωπικές επιλογές, που αυτά εξασφαλίζουν τη «συνέχεια του κράτους» και τη μεσοπρόθεσμη κατεύθυνσή του. Αυτό είναι βασικό πρόβλημα του κράτους μας που νομίζω καμία προχωρημένη αστική δημοκρατία δεν έχει. Π.χ. για ποιόν ακριβώς λόγο πρέπει εσύ ή ο κάθε σύμβουλος να φύγει, χωρίς να μεταλαμπαδεύσει στους επόμενους, δεν το κατάλαβα ποτέ. Μάλλον σε μπανανία φέρνει αυτό το θεσμικό πλαίσιο, όπου κυβέρνηση αντικαθιστά κυβέρνηση πετώντας την σκυτάλη στον αέρα – συνέχεια μηδέν…
ΜΑ