ÖLDÜKÇE DİRİLEN MEHMETLER
Vatan tapusudur her damla kanın,
Cihan pahasıdır, ödenmez hakkın,
Şehitleri mührüdür bu vatanın,
Vatanın bağrına düşer Mehmetler.
Kanın can veriyor cennet vatana,
Pusu kuran, tutulacak kapana,
Kar, yağmur demeden nöbet tutana,
Ateş yakan, nârda pişer Mehmetler.
Sırtlan artığıyla beslenen çakal,
Sen o sırtlanların çöplüğünde kal,
O sırtlan sana da diş biler aptal,
Çöplüğünü çiğner aşar Mehmetler.
Aslan yatağında itler ürürmüş,
O aslan aldırmaz, kükrer yürürmüş,
Kuduzlar aynada köpek görürmüş,
Su içen kuduza şaşar Mehmetler.
Zalimlerin sonu Kaddafi, Saddam,
Kendi kefenini biçer mi adam!
Yıkılır başına kurduğun her dâm (tuzak, hile, ağ)
Sanma tuzağına düşer Mehmetler.
Sabır gösterdikçe tükenmez sandın,
İrinle beslendin, kanla yıkandın,
Zeytin dallarını kestin budadın,
Kızıl kan dallarla koşar Mehmetler.
Alparslan’ın, Fatihlerin torunu,
Afyon’da bozmuştu en son oyunu,
Sana parçalatmaz anayurdunu,
Gelibolu gibi coşar Mehmetler.
Fatihlerin ordusunda erdim ben,
Sakarya’da düşmanıma vurdum ben,
Laz, Abaza, Çerkez benim, Kürt’üm ben,
Türk gibi toprağa düşer Mehmetler.
Ateşle oynayan yakar kendini,
Coşkun nehir yıkar kendi bendini,
Zalimler hakkıyla bilir haddini,
Coşunca çağlayıp taşar Mehmetler.
Sanma ki yerlere serilirim ben,
Öldükçe yay gibi gerilirim ben,
Bir ölür binlerce dirilirim ben,
Şehadetle doğar, yaşar Mehmetler.
Hasan BAHADIR
24.10. 2011 Pazartesi
saat: 05.10