Odę do młodości

[Ahmet Beşol]

Oda do młodości, Gençliğe ithaf.
 
Kalpsız, ruhsuz, bu halkları iskeletleri;
Hey, Gençlik bana kanatları ver!
Ölü bir dünyanın üstünden bir uçsam
Cennetlik hayal ülkesine
Heves harikalar yaratırken
Yeniliğin çiçeğini sarsarken
Umudu altın resimleriyle sararken
 
Yıllarının gözlerini kararttığı biri
Yere doğru çizgili alnını eğerken
Keskin olmayan gözleriyle çizebildiğince
dünyanın bir çarkını (dairesini) görür.
Gençlik sen yüzeylerin üzerine uçarak çık,
güneşin gözüyle ise
insanlığın azametlerini
baştan ucuna kadar geçir.
 
Aşağıya bak- sonsuz sisin, su derinliklerini bastığı  alanını
gölge ile kapladığı yere :
İşte dünya!
Bak - nasıl onun ölü suların üzerine kabuklu bir sürüngen çıktı
Kendi kendine  yelkenci ve gemi durumunda,
Daha ufak sürüngen canlıların peşinde koşarken
Bir yukarıya bir aşağıya
Ne ona su dalgası değiyor ne de o su dalgasına;
Birden bire baloncuk gibi kayaya çarptı patladı
Kimse ne onun yaşamını ne onun sonunu bildi
Onlar benciller!
 
Gençlik, sana yaşam nektarı
Başkalarıyla paylaşıldığı zaman tatlı gelir
Mavi bir sevinç yürekleri doldurur
Altın ip onları birleştirdğinde
Hadi beraber genç dostlar!...
her şeyin mutluluğu Herkesin amaçları
Birlik olarak güçlü divanelikte akıllıyız
Hep beraber genç dostlar
Spor şenliğinde düşüp ölen mutludur
Eğer ölü şehit bedeniyle
Şöhretin bahçesini açmışsa başka birilerine
Beraber genç dostlar!
Yol kaygan ve dik olduğu halde
zulüm ve zayıflık (güçsüzlük) girişi korur
Zulüm zulme damgasını bassın
Güçsüzlüğü ile ise gençken bölüşelim !
 
Hydra’nın başını beşikteyken koparan
Gençken Kentaurı boğar
Cehennemden kurbanı koparır
Göğe şöhret için gider
Gözünün görmediği yere sen ulaşmaya çalış
Aklın çözemediklerini sen çöz:
Gençlik. Uçuşlarının yüceliği kartalınki gibi
Kolun yıldırım gibi
 
Hey, kol kola
Ortak zincirlerle dünyanın küresinin etrafını sarsalım
Düşüncelerimizi  vuralım
Ateş edelim daha ruhları da
Hadi kütle, dünyanın temellerinden koparalım seni
Ve yeni yollardan seni itelim
Küflü ağaç kabuğundan kurtuluncaya kadar sen
Yeşil senelerini andırana kadar...
Kargaşa ve gece
İhtilafın aralarını açtığı
ülkelerde olduğu gibi
Tanrının yardımıyla birlik ol
Şeylerin dünyası kenarın ucunda iken
Kasırgalar eserler derinlikler akarlar
Yıldızlar göğü aydınlatır....
 
İnsanlık ülkelerinde kör gece hala hakim:
İstek öğeleri ise daha savaş içinde
Aşk ateşi püskürtür
Kargaşadan ruh dünyası çıkar
Gençlik rahminde ona hayat verir
Dostluk ebedi birlikleri bağlar
 
Duyarsız buzlar kaybolur
Ve ışığı kapatan batıl inançlar
Özgürlük şafağı, hoş geldin
Arkanda kurtarışın güneşi!
 
 
Aralık 1820
 
 
ODA DO MŁODOŚCI
 
Bez serc, bez ducha, to szkieletów ludy;
Młodości! dodaj mi skrzydła!
Niech nad martwym wzlecę światem
W rajską dziedzinę ułudy:
Kędy zapał tworzy cudy,
Nowości potrząsa kwiatem
I obleka w nadziei złote malowidła.
 
Niechaj, kogo wiek zamroczy,
Chyląc ku ziemi poradlone czoło,
Takie widzi świata koło,
Jakie tępymi zakreśla oczy.
Młodości! ty nad poziomy
Wylatuj, a okiem słońca
Ludzkości całe ogromy
Przeniknij z końca do końca.
 
Patrz na dół - kędy wieczna mgła zaciemia
Obszar gnuśności zalany odmętem;
To ziemia!
Patrz. jak nad jej wody trupie
Wzbił się jakiś płaz w skorupie.
Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem;
Goniąc za żywiołkami drobniejszego płazu,
To się wzbija, to w głąb wali;
Nie lgnie do niego fala, ani on do fali;
A wtem jak bańka prysnął o szmat głazu.
Nikt nie znał jego życia, nie zna jego zguby:
To samoluby!
 
Młodości! tobie nektar żywota
Natenczas słodki, gdy z innymi dzielę:
Serca niebieskie poi wesele,
Kiedy je razem nić powiąże złota.
Razem, młodzi przyjaciele!...
W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele;
Jednością silni, rozumni szałem,
Razem, młodzi przyjaciele!...
I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu,
Jeżeli poległym ciałem
Dał innym szczebel do sławy grodu.
Razem, młodzi przyjaciele!...
Choć droga stroma i śliska,
Gwałt i słabość bronią wchodu:
Gwałt niech się gwałtem odciska,
A ze słabością łamać uczmy się za młodu!
 
Dzieckiem w kolebce kto łeb urwał Hydrze,
Ten młody zdusi Centaury,
Piekłu ofiarę wydrze,
Do nieba pójdzie po laury.
Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga;
Łam, czego rozum nie złamie:
Młodości! orla twych lotów potęga,
Jako piorun twoje ramię.
 
Hej! ramię do ramienia! spólnymi łańcuchy
Opaszmy ziemskie kolisko!
Zestrzelmy myśli w jedno ognisko
I w jedno ognisko duchy!...
Dalej, bryło, z posad świata!
Nowymi cię pchniemy tory,
Aż opleśniałej zbywszy się kory,
Zielone przypomnisz lata.
 
A jako w krajach zamętu i nocy,
Skłóconych żywiołów waśnią,
Jednym "stań się" z bożej mocy
Świat rzeczy stanął na zrębie;
Szumią wichry, cieką głębie,
A gwiazdy błękit rozjaśnią -
 
W krajach ludzkości jeszcze noc głucha:
Żywioły chęci jeszcze są w wojnie;
Oto miłość ogniem zionie,
Wyjdzie z zamętu świat ducha:
Młodość go pocznie na swoim łonie,
A przyjaźń w wieczne skojarzy spojnie.
 
Pryskają nieczułe lody
I przesądy światło ćmiące;
Witaj, jutrzenko swobody,
Zbawienia za tobą słońce!