Ece'den Mesaj Var!

[OrhangaziWeb]

Merhaba, Beni arayan veya bir şekilde bana ulaşanlar yüzümdeki
gülümsenin ve gözlerimdeki ışığın hayat dolu olduğundan
bahsediyorlar. Evet hayatı delicesine yaşayan, eğlenen, gülen ama
yeri geldiğinde içimi çekerek, koca gözlerimi kızartarak hatta
sümüklerimi akıtacak kadar ağlayan hassas bir yapıya sahibim.
Lösemi olduğumu duymuş ve zor olsada kabullenmiştim.
Hastalığımın ilk gününden bu yana ailem, akrabalarım,
arkadaşlarım, dostlarım, beni hiç yalnız bırakmadı. Defalarca
hastaneye yatış ve taburcu oluşlarımda hep yanımda oldular.
Hepsine yürekten teşekkür ediyorum. Bildiğiniz gibi tedavilerle bu
illet hastalıktan kurtulamadım. İlik nakli şarttı artık. Şarttı
şart olmasına ama devlet bünyesindeki hastanelerde yer yoktu. Beş
altı ay beklemem gerekiyordu. Bunu söylemek korkunç ama benim için
beş altı ay beklemek ölümdü. Çünkü kanserli hücreler her an
çoğalmakta ve beni hayattan biraz daha uzaklaştırmaktaydı. On
dört ay boyunca ölüm aklıma dahi gelmemişti ama artık ölüm
aklıma geliyor ve korkuyordum. Hatta o günlerde Leman Sam`ın her
gün bir sayfa daha eksilip gidiyor ömrümden kısmını söyleyip
duruyordum. Evet sayfalar eksiliyordu. Fakat Yeditepe Üniversitesi
Hastanesin`de bana yeni bir sayfa açılmıştı. Bu sayfa altın
mıdır platin midir bilinmez 160 YTL`cik. Her zaman yanımda olan
canım ailem maddi durumu bu parayı karşılayamacağı halde benim bu
hastaneye yatışımı hiç düşünmeden yaptırdı. Ardındanda
duyarlı kişilerin yardım edeceklerini düşünerek bir yardım
kampanyası başlattı. Birle başlayan kampanya kısa sürede binlere
ulaştı. Oturduğum ilçede dernekler, okullar, şirketler,
arkadaşlar, akrabalar, beni tanımayan insanlar dahi paranın
toplanıp sağlığıma kavuşabilmem için adeta seferber oldular.
İnternet üzerinden yaygınlaşan e-mailler aldı başını gitti.
Haber bülteninde de yayınlanınca bu yardım kampanyası ilçede
kalmadı Türkiye`ye yayıldı. Bir silkelenip etrafıma baktım.
Bütün Türkiye benim için elinden geleni yapıyordu. Herkes benden
umutluydu. Ece bu hastalıktan daha inatçı ve onu yenecek
diyorlardı. Bunca insanın benden umudu varken ben nasıl bu hayattan
vazgeçebilirdim? Tabiki vazgeçmedim. Çünkü ben güçlüyüm,
inatçıyım ve bunu başarabilirim. Maddi-manevi her şekilde yanımda
bulunan herkese çok teşekkür ederim. Bu arada yüzümdeki
gülümsemeyi ve gözlerimdeki hayat ışığı sevenlerim için
sönmeyecek!

Ece Uslu
Yeditepe Üniversitesi Hastanesi
22/05/2006 22:30

Ece Yaşayacak! Çünkü Hayat Onu İstiyor!
Www.EceUslu.Org
Ece...@EceUslu.Org