Το πρόβλημα δεν ήταν το τραγούδι του Ισραήλ. Το πρόβλημα ήταν ότι το ψήφισε η Ευρώπη
Ο φετινός Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2026 επιβεβαίωσε κάτι πολύ βαθύτερο από ένα μουσικό αποτέλεσμα: ότι για μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής «προοδευτικής» ελίτ, το Ισραήλ είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν έχει δικαίωμα ούτε να αμύνεται, ούτε να κερδίζει, ούτε καν να είναι συμπαθής στο κοινό χωρίς να θεωρείται ύποπτη.
Μόλις το Ισραήλ πήγε εξαιρετικά στην ψήφο του κοινού, ξεκίνησε αμέσως η γνωστή υστερία περί «αγορασμένων ψήφων». Ξαφνικά ανακάλυψαν όλοι ότι υπάρχουν διασπορές, εθνικά αντανακλαστικά και γεωπολιτικές συμπάθειες στη Γιουροβίζιον, σαν να μην συνέβαινε αυτό εδώ και δεκαετίες. Οι Έλληνες ψηφίζουν την Ελλάδα, οι Κύπριοι την Κύπρο, οι Σκανδιναβοί μεταξύ τους, οι Βαλκάνιοι επίσης, οι Τούρκοι την Τουρκία, οι Αλβανοί την Αλβανία. Πάντα έτσι λειτουργούσε ο διαγωνισμός. Μόνο όταν ‘’Εβραίοι’’ ή φιλοϊσραηλινοί Ευρωπαίοι ψήφισαν το Ισραήλ, βαφτίστηκε ξαφνικά «σκάνδαλο».
Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή και πολύ πιο ενοχλητική για ορισμένους: παρά την τεράστια προπαγάνδα, εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες δεν συμμερίζονται τη συλλογική υστερία των social media — μια υστερία που συχνά μοιάζει και συστηματικά κατευθυνόμενη από συγκεκριμένα αντιδυτικά και αντιισραηλινά κέντρα επιρροής — και ψήφισαν αυτό που είδαν και αυτό που ένιωσαν. Και αν κάτι προκαλεί πραγματικά απορίες, δεν είναι η ψήφος του κοινού αλλά η στάση πολλών επιτροπών, οι οποίες εμφανίστηκαν εντυπωσιακά «συγκρατημένες» απέναντι στο Ισραήλ, επιχειρώντας ουσιαστικά να εξουδετερώσουν τη δυναμική της λαϊκής ψήφου.
Το πιο αποκαλυπτικό, όμως, είναι η υποκρισία γύρω από το ποιος «δικαιούται» να συμμετέχει στη Γιουροβίζιον. Η Ρωσία αποκλείστηκε λόγω της εισβολής στην Ουκρανία — μιας εισβολής που δεν ήταν απάντηση σε κάποια μαζική σφαγή Ρώσων αμάχων από την Ουκρανία. Την ίδια στιγμή, πολλοί επιχειρούν να παρουσιάσουν τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου 2023 ως περίπου «αναμενόμενη αντίδραση» στην ιστορία της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης. Ξεχνούν βολικά ότι το Ισραήλ δεν ξεκίνησε τους πολέμους που απείλησαν επανειλημμένα την ύπαρξή του, αλλά επιβίωσε και νίκησε σε αυτούς. Και κυρίως ξεχνούν κάτι ακόμα πιο σημαντικό: ακόμη κι αν κάποιος αποδεχόταν πλήρως κάθε παλαιστινιακό επιχείρημα περί κατοχής, καταπίεσης ή εδαφικών διαφορών, τίποτε δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη σφαγή, τον βιασμό, την απαγωγή και το κάψιμο ζωντανών αμάχων μέσα στα σπίτια τους. Το Ισραήλ δέχθηκε στις 7 Οκτωβρίου τη μεγαλύτερη σφαγή Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα, με τρομοκράτες της Χαμάς να δολοφονούν παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένους. Και όμως, για ένα κομμάτι της Δύσης, η Ρωσία αποκλείεται επειδή επιτέθηκε, ενώ το Ισραήλ θα έπρεπε επίσης να αποκλειστεί επειδή αμύνθηκε μετά από μια πρωτοφανή τρομοκρατική θηριωδία. Αν αυτό δεν είναι πολιτική και ιδεολογική παράνοια, τότε τι είναι;
Προφανώς, κάθε δημοκρατία — άρα και το Ισραήλ — οφείλει να υπόκειται σε κριτική για επιχειρησιακά λάθη, υπερβολές ή πολιτικές επιλογές. Άλλο όμως η κριτική και άλλο η δαιμονοποίηση. Από εκεί και πέρα, η λέξη «γενοκτονία» χρησιμοποιείται πλέον τόσο εύκολα, που έχει σχεδόν χάσει το νόημά της. Ο πόλεμος στη Λωρίδα της Γάζας είναι τραγικός και οι νεκροί άμαχοι αποτελούν πάντα ανθρώπινη τραγωδία. Όμως τραγωδία δεν σημαίνει αυτομάτως γενοκτονία. Αν το Ισραήλ ήθελε πραγματικά να εξοντώσει τον παλαιστινιακό πληθυσμό, θα μπορούσε στρατιωτικά να είχε ισοπεδώσει πλήρως τη Γάζα μέσα σε ελάχιστες ημέρες. Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε εδώ και μήνες προειδοποιήσεις εκκένωσης, ανθρωπιστικούς διαδρόμους και επιχειρήσεις μέσα σε ένα σχεδόν αδύνατο πεδίο μάχης, όπου μια τρομοκρατική οργάνωση χρησιμοποιεί συστηματικά αμάχους, σχολεία και νοσοκομεία ως ανθρώπινες ασπίδες.
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι κάτι βαθύτερο και πιο στρατηγικό. Όλη αυτή η μονομανία με το Ισραήλ λειτουργεί ολοένα και περισσότερο σαν ένα τεράστιο πολιτικό και επικοινωνιακό decoy — έναν αντιπερισπασμό. Ενώ η δυτική κοινή γνώμη βομβαρδίζεται καθημερινά με εικόνες, συνθήματα και υστερία αποκλειστικά γύρω από το Ισραήλ, ελάχιστοι συζητούν σοβαρά για τη συστηματική επέκταση και επιρροή οργανώσεων και δικτύων που συνδέονται ιδεολογικά με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και γενικότερα με τον ισλαμιστικό φονταμενταλισμό μέσα στη Δύση. Το Ισραήλ μετατρέπεται στον «απόλυτο κακό», ώστε να μη συζητείται σχεδόν τίποτε άλλο.
Και εδώ αποκαλύπτεται η απόλυτη επιλεκτικότητα των δήθεν «ανθρωπιστών». Πού είναι οι ίδιες διαδηλώσεις για τις σφαγές στο Σουδάν; Για τους διωγμούς χριστιανών στη Νιγηρία; Για τις γυναίκες στο Ιράν; Για τη Συρία; Γιατί εκεί δεν βλέπουμε εβδομάδες υστερίας, καταλήψεις πανεπιστημίων, μποϊκοτάζ καλλιτεχνών και παγκόσμια εμμονή; Η απάντηση είναι δυσάρεστη αλλά προφανής: για ένα κομμάτι της Δύσης, ο αντισημιτισμός παραμένει ένα από τα τελευταία κοινωνικά «αποδεκτά» μίση, αρκεί να ντύνεται με τη γλώσσα του ανθρωπισμού.
Το ακόμα πιο ειρωνικό είναι ότι πολλοί από αυτούς τους αφελείς «προοδευτικούς» πιστεύουν πως ο ισλαμικός φανατισμός αφορά μόνο τους Εβραίους. Η ιστορία, όμως, δείχνει το ακριβώς αντίθετο. Οι ίδιοι που σήμερα φωνάζουν για «αντίσταση», αύριο θα ανακαλύψουν ότι ο φανατισμός που σήμερα εξιδανικεύουν δεν ανέχεται ούτε τη διαφορετικότητα ούτε τις ίδιες τις ελευθερίες που θεωρούν δεδομένες.
Η Γιουροβίζιον του 2026 δεν αποκάλυψε απλώς μουσικές προτιμήσεις. Αποκάλυψε ότι ένα μεγάλο κομμάτι της Ευρώπης εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το εβραϊκό κράτος με μέτρα και σταθμά που δεν εφαρμόζει σε κανέναν άλλον. Και αυτό δεν λέγεται προοδευτισμός. Λέγεται κάτι πολύ παλαιότερο και πολύ πιο σκοτεινό.
*Ο Ηλίας Πεσσάχ είναι αναπληρωτής Καθηγητής Αιματολογίας