nobelprijs: Een slag in het gezicht
Rob Heusdens
Een slag in het gezicht
Een commissie van het Noorse parlement heeft de Nobelprijs voor de Vrede voor dit jaar toegekend aan de Europese Unie. Het argument daarbij is dat er dankzij de EU al meer dan 60 jaar vrede is in West-Europa.
Vrede in West-Europa
En dat is natuurlijk moeilijk te ontkennen. De grote mogendheden Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië slaan elkaar inderdaad niet meer de kop in zoals ze dat in de eerste helft van de vorige eeuw met zoveel geestdrift en professionaliteit deden.
Met steun van de EU poogt men de citadel van de Syrische stad Aleppo te vernielen. Het is werelderfgoed van Unesco. Ook werden er met die steun al tientallen kerken vernield.
En inderdaad die Europese Unie is, zoals een aantal commentatoren al zegden, een van de belangrijkste gebeurtenissen van de vorige eeuw. Het toont dat men niet altijd mekaar moet afslachten om iets te bereiken. Het kan met veel geruzie maar beter resultaat ook aan een Brusselse tafel.
Maar dat voorname feit betekent niet dat de EU een positieve kracht is welke zoiets als die vredesprijs waard is. In wezen is het toekennen van die vredesprijs aan de EU een hondsbrutale slag in het gezicht van al die mensen die er het slachtoffer van zijn. En dat zijn er vele tientallen miljoenen.
Hoeveel miljoen kinderen?
Zo is er de feitelijk onvoorwaardelijke steun van de EU voor Israël die al decennia miljoenen Palestijnen hun eigendom ontzegt. En toen Israël rond nota bene Kerstmis 2008 Gaza binnenviel en o.a. meer dan 300 kinderen afslachtte, dan waren de Europese leiders bereid om zelfs hoogstpersoonlijk naar Israël te reizen om hun steun aan die uitroeiing van kinderen te geven. Wat zullen de nabestaanden van die massa’s kinderen hiervan denken?
En dan is er de Europese steun voor de sancties tegen het Irak van Saddam Hoessein waar volgens schattingen van de VN zelf minstens een half miljoen kinderen stierven van ontbering.
Karel De Gucht was uiteraard zeer tevreden over het toekennen van deze prijs aan de EU.
Ook mag men Joegoslavië niet vergeten waar vooral de Duitsers onder bondskanselier Helmut Kohl het land bewust in brand staken om het zo onder controle van de EU te krijgen. En verder zijn er de honderdduizenden burgers in Slovenië en de Baltische staten die dankzij de EU staatloos werden gemaakt.
Hoeveel kinderen moet men dus helpen vermoorden voor men de Nobelprijs voor de Vrede krijgt? Is twee miljoen voldoende? Of moeten het er meer zijn? Het is gewoon een regelrechte schande dat een instelling en mensen die dit op hun kerfstok hebben een dergelijke prijs krijgen.
Zo is er nu de met steun van de EU gevoerde burgeroorlog in Syrië waar men allerlei salafistische bendes zoals Al Qaeda steunt. Ook hier sterven kinderen en hun ouders, ooms en tantes bij de vleet. Met een EU die weigert over vrede en onderhandelingen te praten.
Een traditie hoog houden
Ook is er de kwestie Iran waar de EU ervoor zorgt dat Iran in het buitenland geen radio-isotopen kan kopen. En die zijn nochtans essentieel voor de bestrijding van kankers bij mensen. Maar de EU protesteert wel als Iran die dan zelf aanmaakt.
En dat de EU zorgde voor vrede tussen de Europese grootmachten klopt ook niet. Zoals in de negentiende en twintigste eeuw blijven ze elkaar elders in de wereld ook nu nog steeds met de wapens bestrijden.
Herman Van Rompuy, Europees president glunderde al evenzeer. Zeker daar de prijs kwam uit een land dat het lidmaatschap van de EU steeds weigerde.
De orgie van moord en vernieling die Rwanda in 1994 kende was niets anders dan een heel vuile oorlog van Nederland, de VS en Groot-Brittannië tegen Frankrijk over meer invloed in dat deel van de wereld. Rwandese ambassades sindsdien wereldwijd Rwanda House.
En uiteraard hoor je figuren als een Karel De Gucht en Herman van Rompuy nu juichen. En uiteraard zijn de Belgische media al uren in extase. Simpel vergetend hoe ze nu de Grieken via waanzinnige bezuinigingen aan de bedelstaf brengen. Simpel vergetend ook de moordpartijen elders waarvoor de EU mee tekende.
Neen, een EU wiens buitenlands beleid niets anders is dan de voortzetting van de imperialistische grootmachtenpolitiek van de voorbije 500 jaar zou alleen maar verachting en veroordelingen verdienen. Geen vredesprijs.
Het Nobelprijscomité in Oslo heeft echter haar traditie hoog gehouden en die vredesprijs aan medeplichtigen van massamoord toegekend. Na Menachem Begin, Henry Kissinger en Barack Obama nu de EU.
De nabestaanden van de miljoenen slachtoffers van het Europees beleid moeten woest zijn over zoveel huichelarij.
Willy Van Damme