Corrected Version
Partow Nooriala
Ray
بنیاد جشن های نوروزی، سیزدهمین روز، از ماه فروردین سال 1392 خورشیدی را
به همه ایرانیان و کسانی که برای بهتر زیستن، به دنبال امید و شادمانی هستند،
تبریک می گوید
سیزده به در، یکی دیگر از جشن های نوروزی است. به روایت کتیبه های سومری و بابلی، آیین های سال نو، دوازده روز به درازا می کشیده و در روز سیزدهم مردم جشنی را در آغوش طبیعت برگزار می کردند. در این راستا سیزده بدر دارای پیشینه ای دست کم چهار هزار ساله است.
در فرهنگ کهن ایران، تاریخچه سیزده به در، مانند نوروز، به زمان جمشید، پادشاه اسطوره ای پیشدادی می رسد که برای پیشباز از طبیعت، در سیزدهمین روز سال نو، روز خود را در دشت های سرسبز و سرزمین های خوش آب و هوا می گذراند. این روش در بین ایرانیان، به شکلی از سنت درآمد و تا به امروز، بیشتر ایرانیان، سیزدهمین روز سال نو را بیرون از خانه و کنار چشمه سارها و دامن طبیعت برگزار می کنند. در گاه شماری ایرانی، سیزدهمین روز از هر ماه خورشیدی، "تیر روز" نام داشته و از آنِ ایزد باران یا تیشتر بود.
هدف از برگزاری رسم سیزده به در، مانند سایر جشن های ایران کهن، گذاشتن مرهمی از شادمانی، امید و حس پیوند داشتن با سایرین، بر روان آسیب دیده مردم است. گفتنی است روز سیزدهم در نزد ایرانیان، نه تنها نحس نبوده که این روز را برای نخستین جشن تیرگان سال، برگزیده اند، و در بیشتر نوشتارها و کتاب های کهن، سیزده نوروز را روزی فرخنده و خجسته خوانده اند. برای نمونه در کتاب «آثار الباقیه» اثر ابوریحان بیرونی، جدولی برای سعد و نحس بودن روزها دارد که در آن جدول در مقابل روز سیزدهم نوروز کلمه ی «سعد» به معنی نیک و فرخنده آمده است. از دوران نفوذ فرهنگ اروپائی در ایران که همزمان با حکومت صفویان بود، عدد سیزده نحس خوانده شد. صفویه که حکومتی بسیار مذهبی بود، به این خرافه دامن زد.
از آن جا که ایرانیان با ایجاد شادمانی و امید، قرن ها بر سختی ها و مشکلات زندگی پیروز شده اند؛ از این روز نیز به عنوان راهی برای گردهمآئی، سود برده، به نقاط سرسبز و پر گل می روند، به شادی و ترانه سرایی و پایکوبی می پردازند و غذاهای خود را که اغلب، آش رشته، کباب و جوجه کباب و خوراک های گوناگون است پیشکش یکدیگر می کنند. این جشن پیام آور آرامش، همزیستی و پیوند با دیگران و گویای نوعی صلح و دوستی است.
در پایان روز سیزده، مردم با به آب سپردن سبزه سفره نوروزی و گره زدن علف، برای شاهد قرار دادن مادر طبیعت در پیوند زن و مرد، خود را برای دست و پنجه نرم کردن با سختی های احتمالی پیش رو، آماده می کنند.
بنیاد جشن های نوروزی، همراه با شادباش دوباره برای سال نو ایرانی، های نوروزی، چون همیشه بر استفاده بهینه از برگزاری هر جشن، به عنوان نمادی برای داشتن امید، پایداری و نافرمانی مدنی در برابر نظام جمهوری اسلامی، تأکید می کند.
Amir Fassihi
elham gheytanchi
صفویه که حکومتی بسیار مذهبی بود، به این خرافه دامن زد
From: amirf...@gmail.com
Date: Sat, 30 Mar 2013 19:02:15 -0700
Subject: Re: Corrected Version
To: nowruz-foundat...@googlegroups.com
Partow Nooriala
From: elham gheytanchi <elha...@hotmail.com>
To: Amir Fassihi <amirf...@gmail.com>; Nowruz foundation <nowruz-foundat...@googlegroups.com>
Sent: Sat, March 30, 2013 7:34:24 PM
Subject: RE: Corrected Version