|
دوستان خوب و عزیزم به همراه این ایمیل بیانیه مربوط به سیزده به در را هم بصورت ضمیمه و هم در متن ایمیل می فرستم. لطف کنید نظر خود را در باره محتوای بیانیه و احیانن مشکلات دستوری و زبان متن ابراز کنید نوروزتان پیروز؛ هر روزتان نوروز پرتو
بنیاد جشن های نوروزی، سیزدهمین روز، از ماه فروردین سال 1392 خورشیدی را به همه ایرانیان و کسانی که برای بهتر زیستن، به دنبال امید و شادمانی هستند، تبریک می گوید
سیزده به در، یکی دیگر از جشن های نوروزی است. به روایت کتیبه های سومری و بابلی، آیین های سال نو، دوازده روز به درازا می کشیده و در روز سیزدهم مردم جشنی را در آغوش طبیعت برگزار می کردند. بدین ترتیب سیزده بدر دارای سابقه ای دست کم چهار هزار ساله است. در فرهنگ کهن ایران، تاریخچه سیزده به در، مانند نوروز، به زمان جمشید، پادشاه اسطوره ای پیشدادی می رسد که برای استقبال از طبیعت، در سیزدهمین روز سال نو، اوقات خود را در صحراهای سرسبز و مکان های خوش آب و هوا می گذراند. این عمل در بین ایرانیان، به صورت سنت درآمد و سیزدهمین روز سال نو را بیرون از خانه و کنار چشمه سارها و دامن طبیعت برگزار می کنند. در گاه شماری ایرانی، سیزدهمین روز از هر ماه خورشیدی، "تیر روز" نام داشته و متعلق به ایزد باران یا تیشتر بود.
هدف از برگزاری مراسم سیزده به در، مانند سایر جشن ها و مراسم ایران کهن، گذاشتن مرهمی از شادمانی، امید و حس پیوند داشتن با سایرین، بر روان آسیب دیده مردم است. گفتنی است روز سیزدهم در نزد ایرانیان، نه تنها نحس نبوده که این روز را برای نخستین جشن تیرگان سال، انتخاب کرده، و در بیشتر نوشتارها و کتاب های کهن، از سیزدهم نوروز با عنوان روزی فرخنده و خجسته نام برده اند. برای نمونه کتاب «آثار الباقیه» اثر ابوریحان بیرونی، جدولی برای سعد و نحس بودن روزها دارد که در آن جدول، در مقابل روز سیزدهم نوروز کلمه ی «سعد» به معنی نیک و فرخنده آورده شده است. از دوران نفوذ فرهنگ اروپائی در ایران که همزمان با حکومت صفویان بود، عدد سیزده نحس خوانده شد. صفویه که حکومتی به غایت مذهبی بود، به این خرافه دامن زد. از آن جا که ایرانیان با ایجاد شادمانی و امید، قرن ها بر سختی ها و شداید زندگی تفوق یافته اند، از این روز نیز به عنوان امکانی برای گردهمآئی، سود برده، به نقاط سرسبز و پر گل می روند، به شادی و ترانه سرایی و پایکوبی می پردازند و غذاهای خود را که اغلب، آش رشته، کباب و جوجه کباب و خوراک های گوناگون است میان یکدیگر رد و بدل می کنند. این جشن حامل پیام پیوند با همنوع و اعلام نوعی صلح و دوستی است. در پایان روز سیزده، مردم با به آب سپردن سبزه سفره نوروزی و گره زدن علف، برای شاهد قرار دادن مادر طبیعت در پیوند زن و مرد، خود را برای دست و پنجه نرم کردن با سختی های پیش رو، که در روزگار کنونی ما فراوان است، آماده می کنند. بنیاد جشن های نوروزی، ضمن تبریک مجدد برای فرا رسیدن سال نوی 1392 شمسی، چون همیشه بر استفاده بهینه از برگزاری هر جشن، به عنوان نمادی برای داشتن امید، استقامت و نافرمانی مدنی در برابر نظام جمهوری اسلامی، تأکید می کند.
Supporters of Park e Laleh Mothers, in Los Angeles, Valley
|