بنیاد جشن های نوروزی، با فرا رسیدن نوزدهم فروردین، روز فروردینگان، یاد همه درگذشتان در سال 1391 خورشیدی را گرامی می دارد
در گاهشماری ایران باستان، نوزدهم هر ماه، روز فروردین نام دارد. فرا رسیدن روز فروردین در ماه فروردین مصادف است با جشن فروردینگان.
در ایران باستان، فَروَردَگ یا فروردینگان، جشنی بود که برای بزرگداشت و یادمان درگذشتگان سال کهنه، برپا می شد. از آنجا که در آئین های ایرانی، رسم سوگواری به شکل هائی که امروز متداول است وجود نداشت، این مراسم به صورت جشن برگزار می شد. کاربرد کلمۀ جشن، که با یشت اوستائی هم ریشه بوده است، بیشتر به معنی نیایش و ستایش درگذشتگان بوده است.
جشن فروردینگان، هنوز در ایران و سایر نقاط جهان، در میان زرتشتیان رواج دارد. در ایران بویژه در یزد این جشن با تشریفات خاصی برگزار می شود.
در این جشن که امروزه بیشتر به جشن فَروَردَک (احتمالن از فَروَرد و صورت فارسی آن فَروَشی) معروف است، شرکت کنندگان، بر مزار درگذشتگان خود جمع می شوند و برای عزیزانشان عود و کُندُر دود می کنند و گل و گیاه و میوه و شمع و لرک بر مزار آنان گذاشته و یادشان را گرامی می دارند.
ایرانیان در روز نوزدهم فروردین و جشن فروردینگان، می توانند با برگزاری مراسمی ساده بر مزار عزیزانی که در سال گذشته جان باخته اند، ضمن گرامی داشت یاد آنان، با خانواده های عزادار نیز همدردی نمایند.
از آن جا که نظام جمهوری اسلامی به علت ترس از هر نوع تجمع مردم، بویژه تجمع بر مزار شهدای راه آزادی، با برگزاری رسم فروردینگان مخالفت خواهد کرد، لذا برگزاری این جشن، حتی برای لحظاتی کوتاه، همانند سایر جشن های ایران کهن، می تواند به صورتی خشونت پرهیز، به عنوان ابزار نافرمانی مدنی برای ابراز مخالفت با نظام، بدل گردد.
بنیاد جشنهای نوروزی برای خشونت پرهیزی و مردمسالاری، ضمن بزرگداشت نام و یاد تمام درگذشتگان در سال گذشته، که با قلم و قدم و هنر و اندیشه خود، به شکوفائی فرهنگ ایرانی و ضدیت با نظام جمهوری اسلامی، کمک کرده اند، بر نوزدهم فروردین، به عنوان جشن ملی، تأکید می کند.