The Temporal Modality of Financialization and the Indebted Subjectivity.

[Marios Emmanouilidis]

The Temporal Modality of Financialization and the Indebted Subjectivity

Παλιά είχαμε την κοινωνία της κατανάλωσης, τώρα την κοινωνία του χρέους. Νομίζω ότι αρκετά έπαιξε ο λόγος της (λαζζαρατιανής) φιγούρας του χρeωμένου (guilty, παθητικού, πειθήνιου, πειθαρχημένου) υποκειμένου, και τα συνακόλουθα: το χρέος ως τεχνική διακυβέρνησης (που αν και ονομάζεται έτσι, ουσιαστικά λες και είναι η τελετουργία μιας κυριαρχικής εξουσίας), αποικία χρέους, κακοί ευρωπαίοι οι κακοί γερμανοί κλπ. 

Αυτό που επιχειρεί να θεσει το άρθρο ως απαιτούμενα οποιασδήποτε αναλυτικής του χρέους είναι: (α) η διερεύνηση της διαφορετικής χρονικότητας της χρηματιστικοποίησης (η χρηματιστικοποίηση ως σύγχρονη φάση του καπιταλισμού - πέρα απο οποιαδήποτε διάθεση ηθικής-moral κριτικής), (β) η συσχέτιση αυτής της χρονικότητας με την επανακωδίκωση της σύγχρονης λογικής πίστωσης-χρέους (χοντρικά: ένα νέο καθεστώς ιστορικότητας) (γ) η διερεύνηση της ανάληψης διαφοροποιητικών τακτικών από τα υποκείμενα και η διάνοιξη ενός χώρου κριτικής ή και αποσκίρτησης από τον κώδικα του χρέους (μια αμφίσημη-περίπλοκη διαδικασία υποκειμενοποίησης και απο-υποκειμενοποίηση.

μ.ε.