[Handelsbrieven] Aanhef voor vrouwen?
Jean-Luc
"Geachte Heer", als ik de naam ken
en "Zeer Geachte Heer X" voor iemand die ik persoonlijk ken.
Maar voor de vrouwen, wat moet ik schrijven?
Alvast bedankt,
Jean-Luc uit Namen.
Rosalind Hengeveld
> Als ik de naam van mijn correspondent niet ken, schrijf ik "Mijne Heren"
> "Geachte Heer", als ik de naam ken
> en "Zeer Geachte Heer X" voor iemand die ik persoonlijk ken.
Als je de namen (en geslachten) van je correspondenten niet kent, dan
kun je niet verkeerd gaan door te schrijven 'Mijne dames, heren'.
Aan één bekende vrouw kun je schrijven 'Geachte mevrouw Hengeveld'.
Aan een vrouw die je persoonlijk kent, schrijft je 'Hoi die Rosalind!'.
--
Rosalind Hengeveld
Jaap Smit
Jean-Luc <jean...@village.uunet.be> wrote in message
news:7facaf$jgf$1...@xenon.inbe.net...
> Als ik de naam van mijn correspondent niet ken, schrijf ik "Mijne Heren"
> "Geachte Heer", als ik de naam ken
> en "Zeer Geachte Heer X" voor iemand die ik persoonlijk ken.
>
>
> Alvast bedankt,
>
> Jean-Luc uit Namen.
>
Beste Jean-Luc,
Zover ik weet, zijn de gewoontes in Belgiė nogal verschillend van die in
Nederland. In Nederland is het niet meer gebruikelijk 'Mijne Heren' te
schrijven. Verouderd. Ook schrijft men in Nederland 'heer' niet met een
hoofdletter, tenzij het Opperwezen dient te worden aangeduid. Verouderd is
ook het Zeer geachte heer Xyz. Gebruikelijk is de naam van vrouw of man te
noemen. Dus: Geachte mevrouw Van Dijk, Geachte heer Jansen, Geachte dames en
heren, Geachte mevrouw, mijnheer, Geachte heer/mevrouw.
Maar nogmaals, de regels zijn in Belgiė gewoon anders, dus ik vrees dat je
hier niet veel mee opschiet.
JRS
lamb
> Als ik de naam van mijn correspondent niet ken, schrijf ik "Mijne Heren"
> "Geachte Heer", als ik de naam ken
> en "Zeer Geachte Heer X" voor iemand die ik persoonlijk ken.
>
> Maar voor de vrouwen, wat moet ik schrijven?
>
> Alvast bedankt,
>
> Jean-Luc uit Namen.
Geachte Mevrouw
Of Geachte Mevrouw Dinges
Ronald Langereis
<7facaf$jgf$1...@xenon.inbe.net>...
> Als ik de naam van mijn correspondent niet ken, schrijf ik "Mijne Heren"
> "Geachte Heer", als ik de naam ken
> en "Zeer Geachte Heer X" voor iemand die ik persoonlijk ken.
>
> Maar voor de vrouwen, wat moet ik schrijven?
>
> Alvast bedankt,
>
> Jean-Luc uit Namen.
>
aanhef:
M.,
die net zogoed Mijnheer, als Mevrouw kan betekenen.
Antwoord ik op een brief, waar een naam onder staat, dan kies ik voor:
Mijnheer X, resp. Mevrouw Y.
R
Gerard van Wilgen
<jean...@village.uunet.be> wrote:
>Als ik de naam van mijn correspondent niet ken, schrijf ik "Mijne Heren"
>"Geachte Heer", als ik de naam ken
>en "Zeer Geachte Heer X" voor iemand die ik persoonlijk ken.
>
>Maar voor de vrouwen, wat moet ik schrijven?
>
Wat denk je van "Geachte vrouwe"?
Overigens gebruik ik zelf nooit een aanhef als ik naar een instantie
schrijf en dus niet weet wie mijn brief onder ogen krijgt. Gewoon met
de deur in huis vallen is een prima manier om het bovengenoemde
probleem te omzeilen.
En woorden als "geacht" moet je sowieso niet gebruiken in dat soort
brieven. Hoe kun je nu iemand achten die je niet eens kent?
Gerard van Wilgen
Jacob Abas
lamb wrote in message <3718E814...@cable.A2000.nl>...
>Jean-Luc wrote:
>
>> Als ik de naam van mijn correspondent niet ken, schrijf ik "Mijne Heren"
>> "Geachte Heer", als ik de naam ken
>> en "Zeer Geachte Heer X" voor iemand die ik persoonlijk ken.
>>
>> Maar voor de vrouwen, wat moet ik schrijven?
>>
>>
>> Jean-Luc uit Namen.
>
>Of Geachte Mevrouw Dinges
>
Als ik de naam niet ken schrijf ik heel eenvoudig:
'Geachte lezer' of hier in Toronto: 'Dear reader'
Eenvoudig, beleefd, niet kunstmatig...
Het probleem doet zich voor een zakenbrief uit Nederland te krijgen, b.v.
van een ambtenaar die met J. Jongeneel ondertekent. Wat doe je dan? Ik
schrijf dan heel beleefd terug: 'Geachte mijnheer of mevrouw Jongeneel', en
als ik mijn lollige broek met poep aan heb, vermeld ik in het epistel ook
nog wel eens een verontschuldiging dat des lezers geslacht mij onbekend is
(hoewel het natuurlijk de schuld van de schrijver is).
In adreslijsten hier laat ik op de envelop het Mr Ms of Mrs meestal weg, en
in het ledenboekje van the Netherlands Luncheon Club (300-odd members) zet
ik echtgenoten keurig op volgorde van achter- en voornaam zonder verdere
geslachtsaanduiding. (Wel codeer ik het zo dat echtparen die dezelfde
achternaam gebruiken en aan hetzelfde adres wonen, vlak onder elkaar
afgedrukt worden).
Ja, ik ben wel geemancipeerd hoor!
--
Jacob
lamb
> En woorden als "geacht" moet je sowieso niet gebruiken in dat soort
> brieven. Hoe kun je nu iemand achten die je niet eens kent?
>
> Gerard van Wilgen
En wat te denken van een bedrijf dat mij het volgende schrijft:
Geachte heer Buisman,
Naar aanleiding van ons plezierige onderhoud op ....(een of andere beurs),
........
Over achting gesproken. Verachting voor vrouwelijke klanten?
Loes
Michel Huibers
lamb heeft geschreven in bericht <3718E814...@cable.A2000.nl>...
>Jean-Luc wrote:
>
>> Als ik de naam van mijn correspondent niet ken, schrijf ik "Mijne Heren"
>> "Geachte Heer", als ik de naam ken
>> en "Zeer Geachte Heer X" voor iemand die ik persoonlijk ken.
>>
>> Maar voor de vrouwen, wat moet ik schrijven?
>Geachte Mevrouw
>Of Geachte Mevrouw Dinges
Maar Mevrouw dient wel mevrouw te zijn.
Geachte mevrouw
Geachte mevrouw Dinges
Zeer geachte mevrouw Dinges (hier wordt Geachte dus geachte)
--
Mies
huib...@iae.nl
Maarten Jansonius
Gerard van Wilgen schreef:
> En woorden als "geacht" moet je sowieso niet gebruiken in dat soort
> brieven. Hoe kun je nu iemand achten die je niet eens kent?
Ik hoop dat jij niet al te veel zakencorrespondenties hebt... het is nl.
gebruikelijk in dit soort situaties iemand die je niet kent, bij
voorbaat te achten (tot het tegendeel bewezen is, maar meestal dan nog,
als formaliteit). Een onbekende tutoyeer je toch ook niet meteen, zeker
niet als dat een zakenrelatie is (laat staan een Duitser, Fransoos of
Japanner, want die staan wat dat betreft nog veel meer op hun strepen
dan wij in Nederland gewend zijn).
Overigens ben ik het geheel met je eens dat de 'ongeachte'
met-de-deur-huis benadering zeker het overwegen waard is in een
correspondentie met een of andere (semi-)overheidsinstantie waarvan je
gewoon wייt dat ze je anders gewoon onder op de stapel leggen..
voorbeelden:
IBG (deelt studiebeurzen uit), GAK. Voor dat soort anonieme instanties
ben je toch maar een nummer.
vr. gr.
Maarten Jansonius.
(eerst ondertekende ik wel 's met "Maarten J." maar er waart hier ook
een Maarten Jansen rond...)
Nella van Zalk
>
> Over achting gesproken. Verachting voor vrouwelijke klanten?
>
> Loes
Wat heet.
Ik werk bij een autobedrijf. In het kader van de secretaresse-dag
die binnenkort schijnt plaats te vinden, kregen we een
mail-voorbeeld in de bus.
In 1 enveloppe zaten 2 brieven. 1 voor de secretaresse zelf, heel
joviaal en volledig tutoyerend en 1 aan de baas, waarin die keurig
met u aangesproken wordt.
Als ik secretaresse was zou ik nooit een auto van dat merk meer
willen.
Nella
Tom
Nella van Zalk heeft geschreven in bericht
<3719D400...@rendo.dekooi.nl>...
Dat zijn van die stompzinnigheden die alleen door mannen kunnen worden
verzonnen, Nella. De reclame- en marketingwereld kreunt eronder. Die
Mazda-reclame een paar jaar geleden was van hetzelfde laken een pak, maar dan
heel extreem: een vrouw met een blauw oog. Ongetwijfeld ook van die snelle
jongens in dezelfde doublebreasted pakken met zo'n Ben aan hun oor die dit soort
onzin verzinnen...
Groeten,
Tom.
Jan van Aalderen
>
> On Sat, 17 Apr 1999 18:16:14 +0200, "Jean-Luc"
>
> >Als ik de naam van mijn correspondent niet ken, schrijf ik "Mijne Heren"
> >"Geachte Heer", als ik de naam ken
> >en "Zeer Geachte Heer X" voor iemand die ik persoonlijk ken.
> >
> >Maar voor de vrouwen, wat moet ik schrijven?
> >
>
>
> Overigens gebruik ik zelf nooit een aanhef als ik naar een instantie
> schrijf en dus niet weet wie mijn brief onder ogen krijgt. Gewoon met
> de deur in huis vallen is een prima manier om het bovengenoemde
> probleem te omzeilen.
>
> brieven. Hoe kun je nu iemand achten die je niet eens kent?
>
Ik zet er doorgaans "Mijne dames e/o heren," boven. Mijn
correspondeerdrempel is vrij hoog, en voor ik een instantie aldus
benader ben ik doorgaans al zo nijdig op ze, dat "Geachte"mij
huichelachtig voorkomt.
Gr, JvA
Jan van Aalderen
>
> Dat zijn van die stompzinnigheden die alleen door mannen kunnen worden
> verzonnen, Nella. De reclame- en marketingwereld kreunt eronder. Die
> Mazda-reclame een paar jaar geleden was van hetzelfde laken een pak, maar dan
> heel extreem: een vrouw met een blauw oog. Ongetwijfeld ook van die snelle
> jongens in dezelfde doublebreasted pakken met zo'n Ben aan hun oor die dit soort
> onzin verzinnen...
>
> Groeten,
> Tom.
Het soort dat kasten op zijn hoofd krijgt?
Gr, JvA
Maarten Jansonius
>
> Tom wrote:
> > Ongetwijfeld ook van die snelle
> > jongens in dezelfde doublebreasted pakken met zo'n Ben aan hun oor die dit soort
> > onzin verzinnen...
> Het soort dat kasten op zijn hoofd krijgt?
"sorrie!"
gr,
Maarten
Gerard van Wilgen
wrote:
<KNIP>
>
>Dat zijn van die stompzinnigheden die alleen door mannen kunnen worden
>verzonnen, Nella.
Nou nou, ik ken anders ook heel wat stompzinnige vrouwen hoor (ik ken
eigenlijk heel veel stompzinnige mensen, maar dat komt omdat ze zo
algemeen zijn).
> De reclame- en marketingwereld kreunt eronder. Die
>Mazda-reclame een paar jaar geleden was van hetzelfde laken een pak, maar dan
>heel extreem: een vrouw met een blauw oog. Ongetwijfeld ook van die snelle
>jongens in dezelfde doublebreasted pakken met zo'n Ben aan hun oor die dit soort
>onzin verzinnen...
>
Als je te stom bent om een vak te leren kun je altijd nog terecht in
de reclame (toegegeven, sommige reclame is briljant maar als je
duizend keer schiet zal je zeker wat raken).
Gerard van Wilgen
Gerard van Wilgen
<maar...@sci.kun.nl> wrote:
>
>
>Gerard van Wilgen schreef:
>
>> En woorden als "geacht" moet je sowieso niet gebruiken in dat soort
>> brieven. Hoe kun je nu iemand achten die je niet eens kent?
>
>Ik hoop dat jij niet al te veel zakencorrespondenties hebt...
Die is nogal eenzijdig van aard en wordt trouwens direct na ontvangst
bij de oude kranten gelegd.
> het is nl.
>gebruikelijk in dit soort situaties iemand die je niet kent, bij
>voorbaat te achten (tot het tegendeel bewezen is, maar meestal dan nog,
>als formaliteit). Een onbekende tutoyeer je toch ook niet meteen, zeker
>niet als dat een zakenrelatie is (laat staan een Duitser, Fransoos of
>Japanner, want die staan wat dat betreft nog veel meer op hun strepen
>dan wij in Nederland gewend zijn).
Jawel, maar "u" is niet zozeer een beleefdheidswoord als wel een
middel om afstand te scheppen. Tutoyeren doe je mensen met wie je een
neutrale, onpersoonlijke relatie hebt.
Gerard van Wilgen
Helmi
<371b7c39...@news.demon.nl>...
>Jawel, maar "u" is niet zozeer een beleefdheidswoord als wel een
>middel om afstand te scheppen. Tutoyeren doe je mensen met wie je een
>neutrale, onpersoonlijke relatie hebt.
En 'je'-en en 'jij'-en met wie je (of jij) een partijdige, persoonlijke
relatie hebt?
Helmi,
vraagt zich af hoe onpersoonlijk de anderen moeten zijn; wát een afstand!
Jan van Aalderen
>
> On Sun, 18 Apr 1999 13:57:27 +0200, Maarten Jansonius
> <maar...@sci.kun.nl> wrote:
>
> >
> >
> >Gerard van Wilgen schreef:
> >
> >> En woorden als "geacht" moet je sowieso niet gebruiken in dat soort
> >> brieven. Hoe kun je nu iemand achten die je niet eens kent?
> >
> >Ik hoop dat jij niet al te veel zakencorrespondenties hebt...
>
> Die is nogal eenzijdig van aard en wordt trouwens direct na ontvangst
> bij de oude kranten gelegd.
>
> > het is nl.
> >gebruikelijk in dit soort situaties iemand die je niet kent, bij
> >voorbaat te achten (tot het tegendeel bewezen is, maar meestal dan nog,
> >als formaliteit). Een onbekende tutoyeer je toch ook niet meteen, zeker
> >niet als dat een zakenrelatie is (laat staan een Duitser, Fransoos of
> >Japanner, want die staan wat dat betreft nog veel meer op hun strepen
> >dan wij in Nederland gewend zijn).
>
> middel om afstand te scheppen. Tutoyeren doe je mensen met wie je een
> neutrale, onpersoonlijke relatie hebt.
Een geval van normverschuiving. Vanouds heb ik geleerd "U" te gebruiken
jegens mensen die ik niet goed ken en/of die van een eerdere generatie
zijn, en alleen mensen te tutoyeren, die ik persoonlijk ken en met wie
ik op vertrouwelijke voet sta. Het is overigens zeer wel mogelijk,
afstand te scheppen EN te tutoyeren, zo de omstandigheden zulks
vereisen. Het is wel een stuk lastiger dan met gebruikmaking van de
beleefdheidsvorm.
Gr, JvA
>
> Gerard van Wilgen
Maarten Jansonius
Gerard van Wilgen schreef:
> Jawel, maar "u" is niet zozeer een beleefdheidswoord als wel een
> middel om afstand te scheppen.
Wat is dan nog het verschil ?
Afstand houden en beleefdheid tonen vallen vaak samen.
> Tutoyeren doe je mensen met wie je een
> neutrale, onpersoonlijke relatie hebt.
Misschien gaat dat nu in Nederland vaak (meestal?) mensen op, maar
traditioneel, en zeker in bijv. Duitsland, tutoyeer je juist die mensen
met wie je een intieme, persoonlijke relatie hebt. Een onpersoonlijke
relatie is dus juist een afstandelijke ("u") relatie.
Ik weet ook wel dat het hier gebruikelijk is bijv. collega's te
tutoyeren, dus die grens
(bij welke mate van afstand/intimiteit gaan we tutoyeren) is in
Nederland heel erg gezakt, maar toch nog lang niet zover als bij
Amerikanen, die je al bij de voornaam (die ze kennen van de badge die je
ophebt) noemen als ze voor het eerst in je leven aanspreken. Hier spreek
je iemand op een congres of in een ziekenhuis of in een bank toch niet
meteen met "je" en de voornaam aan, dacht ik zo. En in een brief ook
niet.
Dus een neutrale relatie is hier al snel "je", en in Duitsland zonder
meer "Sie", maar dat maakt ook dat de afstand die Duitsers daarbij
voelen niet altijd meer zo groot is, ze zijn er immers aan gewend.
Anderzijds heeft "je" hier ook niet meer dat intieme "vrienden" gevoel,
want ik zeg ook "je" tegen de kassière van de HEMA, en tegen collega Ed
die ik een onsympathieke zuurpruim vind (bij wijze van spreken).
Japan is een heel ander verhaal:
Japanners voelen zich al zo snel met te weinig achting behandeld dat ze
dit (van buitenlanders) alleen pikken onder het motto "het is tenslotte
maar een westerse barbaar".
Ben je zelf een Japanner, dan weet je maar beter zeker wat je zegt (of
eigenlijk: HOE je het zegt), anders kom je daar nooit aan de bak.
Maarten Jansonius
Jacob Abas
Maarten Jansonius wrote in message <371D1DE7...@sci.kun.nl>...
Ja, in Duitsland wordt God ook met du (of Du?) aangesproken. En de
voorzitter van the Netherlands Luncheon Club, Marten A. Mol, was verleden
week pisnijdig op mij, en begon in de loop van het gesprek, waarin zijn
temperatuur, bloeddruk, en rode kleur aanzienlijk toenamen, mij toen Abas te
noemen in plaats van Jacob. Ik had nogal bezwaar tegen de creativiteit
waarmee hij met een aantal gegevens omsprong.
--
Jacob