Dit intrigeert me, omdat in Amerika zich met name Engelse en Ierse
kolonisten vestigden die hun eigen taal bleven spreken, maar toch op
één of andere manier een bepaald accent ontwikkelden. Maar waarom? En
wanneer? Spraken ze in 1850 met hetzelfde accent als tegenwoordig? En
waarom spreken ze in Australie dan juist wel het Engels zoals die ook
in Engeland wordt gesproken?
Wellicht komt de verklaring uit deze nieuwsgroep, ik ben benieuwd.
H.P. de Nijs
> Hoe is het Amerikaans-Engels accent ontstaan?
Dat weet ik niet. Ik reageer op:
> waarom spreken ze in Australie dan juist wel het Engels zoals die ook
> in Engeland wordt gesproken?
Dat is niet zo.
--
- Morning, Ginger, back from holiday?
- I wasn't on holiday, Babs. I was in solitary confinement.
- Aww... it's nice to get some time to yourself, isn't it?
[Chicken Run]
>> waarom spreken ze in Australie dan juist wel het Engels zoals die ook
>> in Engeland wordt gesproken?
>
>Dat is niet zo.
Australisch Engels is zeer goed herkenbaar. Dat is eigenlijk
onvermijdelijk, in een geografisch gescheiden gebied ontwikkelt men
altijd een eigen accent. Maar toch is het Australisch Engels meer
verwant met het Brits Engels dan het Amerikaans.
Australiė diende vroeger als strafkolonie. De eerste blanken die er
kwamen, waren boeven die een Cockney-accent hadden. Het huidige
Australisch heeft daar veel van overgenomen. Opvallend is onder andere
de uitspraak "die" (daai) in plaats van "day".
De Amerikanen zijn een smeltkroes van veel Europeanen. Ik zou
verwachten dat het Amerikaanse accent ontstaan uit uit het Frans, het
Duits, het Nederlands, enz., maar ik moet toegeven dat ik het niet erg
kan thuisbrengen.
--
Feico
> De Amerikanen zijn een smeltkroes van veel Europeanen. Ik zou
> verwachten dat het Amerikaanse accent ontstaan uit uit het Frans, het
> Duits, het Nederlands, enz., maar ik moet toegeven dat ik het niet erg
> kan thuisbrengen.
Ik vind het wel veel op Iers Engels lijken, de r vooral. Ik denk dat de
Ierse invloed op het Amerikaans vrij groot is geweest.
--
Det auga som ikkje ser, det slepp å gråta.
Het oog dat niet ziet, dat hoeft niet te huilen.
- Noors spreekwoord
>Hoe is het Amerikaans-Engels accent ontstaan?
Complicatie: er zijn veel verschillende accenten daar.
>Dit intrigeert me, omdat in Amerika zich met name Engelse en Ierse
>kolonisten vestigden die hun eigen taal bleven spreken, maar toch op
>één of andere manier een bepaald accent ontwikkelden. Maar waarom? En
>wanneer?
Vraag ik me ook af. Wat het rhoticisme betreft (r na klinker
handhaven) - wat overigens in New-York en Boston weer niet gedaan
wordt - dat zou uit Ierland, of ook uit Zuid-West-Engeland (Bristol
e.d.) kunnen komen. Of misschien was in die tijd heel Engeland nog wel
rhotisch, en is het later verdwijnen van de r in die positie ontstaan
als spraakgebrek?
<subjectieve waardeoordelen>
Voor een groot deel bepaalt dat rhoticisme voor mij de lelijkheid van
het Amerikaans in vergelijking met het Brits: de Engelse r is lelijk,
maar mits hij met mate voorkomt, zoals in (de meeste soorten) Brits,
is dat niet storend, kan het juist mooi zijn. In het Amerikaans zijn
er veel te veel, en dat is wel lelijk. Maar ik vind niet-rhotisch
Amerikaans ook lelijk.
<stokpaardje>
Soortgelijk voorbeeld: een wat schurende huig-r is lelijk, maar mits
met mate toegepast, zoals in het (Europees) Portugees, kan het een
aangename klankenmix geven. Gebruik hem overal en altijd, en de hele
taal wordt krasserig en lelijk: Frans.
</stokpaardje></subjectieve waardeoordelen>
Bij New-York heeft mogelijk het Nederlands een rol gespeeld: het
verdwijnen van de th's (substitutie door d resp. t, denk aan de
rapper-spelling "Da" voor "The") zou daarvandaan kunnen komen.
>Spraken ze in 1850 met hetzelfde accent als tegenwoordig?
Vast niet. Maar er moet wel een soort van basis zijn geweest.
>En
>waarom spreken ze in Australie dan juist wel het Engels zoals die ook
>in Engeland wordt gesproken?
Veel Londenaren werden er heen gestuurd; er zijn sterke overeenkomsten
tussen Londens en Australisch. Maar gelijk zijn die accenten bepaald
niet. Opvallend verschil: de glottisslag in plaats van niet-initiėle t
(en evt. k en p) (bo'ow voor bottle) komt in Australiė niet voor, in
Londen wel. Ik meen wel eens gehoord te hebben dat die in
Nieuw-Zeeland weer wel bestaat. Dat zou een manier zijn om Australisch
en Nieuw-Zeelands Engels te onderscheiden, want verder hoor ik daar
geen verschil tussen.
--
Ruud Harmsen, http://rudhar.com/
> 6 Jan 2004 02:56:08 -0800: pa...@mail.org (H.P. de Nijs): in nl.taal:
>
> > Hoe is het Amerikaans-Engels accent ontstaan?
>
> Complicatie: er zijn veel verschillende accenten daar.
Bedoelt H.P. de Nijs niet wat-algemeen-beschouwd-wordt-als
Standaard-Amerikaans-Engels? Het soort Engels waarin je verder geen
lokaal accent meer hoort, behalve dan het Noord-Amerikaanse?
Weet iemand, om het nog wat ingewikkelder te maken, of er een hoorbaar
verschil is tussen Canadees- en Amerikaans-Engels?
> Wat het rhoticisme betreft (r na klinker handhaven) - wat overigens in
> New-York en Boston weer niet gedaan wordt - dat zou uit Ierland, of ook
> uit Zuid-West-Engeland (Bristol e.d.) kunnen komen. Of misschien was in
> die tijd heel Engeland nog wel rhotisch, en is het later verdwijnen van
> de r in die positie ontstaan als spraakgebrek?
Dat laatste is idd. het geval, als ik me goed herinner.
> Opvallend verschil: de glottisslag in plaats van niet-initiėle t (en
> evt. k en p) (bo'ow voor bottle) komt in Australiė niet voor, in Londen
> wel. Ik meen wel eens gehoord te hebben dat die in Nieuw-Zeeland weer
> wel bestaat. Dat zou een manier zijn om Australisch en Nieuw-Zeelands
> Engels te onderscheiden, want verder hoor ik daar geen verschil tussen.
Interessant, dat verschilpunt tss. Nieuw-Zeelands en Australisch-Engels.
Da's iets wat ik niet wist.
--
Polar
> Weet iemand, om het nog wat ingewikkelder te maken, of er een hoorbaar
> verschil is tussen Canadees- en Amerikaans-Engels?
In de animatiefilm South Park worden heel wat grapjes gemaakt ten koste van
de Canadezen met hun rare accent. Zo schijnen ze 'aboot' te zeggen in plaats
van 'about'.
Guido
> In de animatiefilm South Park worden heel wat grapjes gemaakt ten koste van
> de Canadezen met hun rare accent. Zo schijnen ze 'aboot' te zeggen in plaats
> van 'about'.
Dat is dan weer overdreven. Ik denk eerder /@bout/ in plaats van
Amerikaans /@baut/. Maar dat is inderdaad een verschil.
--
Den som ventar på ein arv, kann få venta lenge.
Wie op een erfenis wacht, kon wel 's lang moeten wachten.
- Noors spreekwoord
>feicore...@gmx.net:
>
>> De Amerikanen zijn een smeltkroes van veel Europeanen. Ik zou
>> verwachten dat het Amerikaanse accent ontstaan uit uit het Frans, het
>> Duits, het Nederlands, enz., maar ik moet toegeven dat ik het niet erg
>> kan thuisbrengen.
>
>Ik vind het wel veel op Iers Engels lijken, de r vooral. Ik denk dat de
>Ierse invloed op het Amerikaans vrij groot is geweest.
Maar Iers Engels heeft een dunne l, en Amerikaans een altijd dikke,
zoals het Schots Engels. Hoe kan dat? Gaelic kent beide, misschien is
dat het hem?
>Weet iemand, om het nog wat ingewikkelder te maken, of er een hoorbaar
>verschil is tussen Canadees- en Amerikaans-Engels?
In beide landen bestaan verschillende accenten, die gedeeltelijk over
de landsgrenzen heen doorlopen, denk ik.
> Tue, 6 Jan 2004 15:16:47 +0100: "anonymous"
Jaja, maar ik doelde op de uitspraak van beider standaardtaal.
--
Polar
goed luisteren, maar dr is wel degelijk een verschil tussen canadees en
amerikaans engels (eh!). Met name in de Franstalige gebieden zoals Quebec is
dat goed hoorbaar, maarja... daar is het L2 en niet L1.
Ik sluit niet uit dat er in die film overdreven wordt om een humoristisch
effect te verkrijgen. :-)
Wat is het verschil tussen -ou- en -au- in jouw fonetische weergave?
Guido
> Wat is het verschil tussen -ou- en -au- in jouw fonetische weergave?
/ou/ is o plus oe, als in een (wat overdreven) randsteedse uitspraak van
"boot".
/au/ is a plus oe, als in Nederlands "blauw" en "koud".
--
Når aldren er god, so vert ungdomen gløymd.
Als de ouderdom goed is, wordt de jeugd vergeten.
- Noors spreekwoord
Ik ontmoette ooit een Schot met een vreselijk Amerikaans accent. Ik
vroeg hem hoe lang hij al in de VS woonde. Niet, zei hij, dat was zijn
plaatselijke dialect. We hebben toen een heel gesprek gehad over het
verband tussen zijn hometown en het Amerikaanse dialect, maar de details
ben ik helaas vergeten, en waar hij precies vandaan kwam, weet ik ook
niet meer.
Het is overigens wel mogelijk dat een streek zo'n duidelijk stempel zet
op een nieuwe taal -- zoiets is er ook gebeurd met het Afrikaans. Daar
zijn typische dingen van het Zeeuws en het Noord- en Zuidhollands in
terug te vinden -- vanouds de meest zeevarende provincies.
ace
--
=^^=
( )~ _________________________________________ (c) ace <a...@xs4all.nl>
Ik merk bij klinkers nogal wat vervangingen in Australisch Engels:
- /A:/ door /a:/;
- /eI/ (hoofdletter i) door /EI/;
- /u:/ door /y:/
- /aI/ (hoofdletter i) door /OI/;
- /OI/ door /oI/.
- /@U/ is vervangen door een klank die moeilijk textueel weergegeven is.
Enkele Brits-Engelse dialecten hebben echter ook enkele van deze
eigenschappen.
Hans Kamp.
Ha, okee.
In mijn eerste reactie bedoel ik trouwens met de -oo- in 'aboot' een korte
Nederlandse oe-klank, dat was misschien verwarrend. In fonetische weergave
zal dat wel /@but/ zijn?
Guido
>> Wat is het verschil tussen -ou- en -au- in jouw fonetische weergave?
>
>/ou/ is o plus oe, als in een (wat overdreven) randsteedse uitspraak van
>"boot".
De Rotterdamse/Haagse platte oo begint overigens absoluut niet met
/o/, ook niet met /O/ of /A/, maar met een of andere half-open
centrale klinker, een soort open sjwa.
Plat Rotterdams oo, en dan nasaliseren, en je hebt een perfecte
Portugese ćo, die ik pleeg te beschrijven als [3~u~], anderen als
[6~w~], maar dat is vrijwel hetzelfde.
(Sampa [3] is in IPA: epsilon op z'n kop, [6] is drukletter a op z'n
kop).
Ik bedacht me ooit theoretisch dat dat zou moeten kloppen, nadat ik
het in ca. 20 jaar van beide klanken te kennen nooit praktisch had
opgemerkt. En bij experiment bleek met nog waar te zijn ook.
Ander soortgelijk experiment: de niet-genasileerde pendant van pt ćo
komt voor in 'saudade'. Als je dat zegt als 'soodaade', met plat
Rotterdamse oo, klinkt het inderdaad ook authentiek Portugees.
(En: in het Kaapverdiaans is dat woord sodad o.i.d., en er wonen veel
Kaapverdianen in Rotterdam, maar dat heeft er allemaal niks mee te
maken).
Zie en hoor ook http://rudhar.com/fonetics/ooo.htm
Om terug te komen op het onderwerp: het enige Engelse accent dat ik
ken waarin de ou van about daarmee begint is dat van Noord-Ierland. En
in Australiė en sommige Engelse streken begint de oa van boat ermee
(om vervolgens anders te eindigen).
In Amerika of Canada zou ik zoiets niet kunnen plaatsen. Maar van
accenten uit die streken weet ik niet veel af, ik heb er ook niet
zoveel belangstelling voor, wegens bijna allemaal even lelijk.
O ja, de randstedelijke platte oo, maar dan Amsterdams georiėnteerd,
is vast weer een beetje anders, maar wat het verschil is zou ik niet
weten te formuleren. Misschien toch wel [Ou], waarmee we weer terug
zijn bij Ernies bewering helemaal bovenaan dit mijn zwamverhaal.
(Waarom mag dat nou weer niet, "dit mijn"?).
>Het is overigens wel mogelijk dat een streek zo'n duidelijk stempel zet
>op een nieuwe taal -- zoiets is er ook gebeurd met het Afrikaans. Daar
>zijn typische dingen van het Zeeuws en het Noord- en Zuidhollands in
>terug te vinden -- vanouds de meest zeevarende provincies.
Vooral Zuid-Hollands dan waarschinlijk, want echte Zeeuwse dialecten
zijn voor mij bijna onverstaanbaar, en Afrikaans niet. Afrikaans is
ook makkelijker te begrijpen vanuit Zuid-Hollandse spreektaal (mijn
moedertaal dus), dan vanuit StandaardNederlands (= precies hetzelfde,
eh, nee, toch niet helemaal).
>Ik merk bij klinkers nogal wat vervangingen in Australisch Engels:
>- /A:/ door /a:/;
>- /eI/ (hoofdletter i) door /EI/;
>- /u:/ door /y:/
Zoiets, maar niet helemaal. Eerder centraal gerond, terwijl de een
echte [y] coor gerond is. Maar de Nederlandse uu van vuur zit daar
ongeveer tussenin, dus het klopt toch wel aardig wat je zegt. En die
Australische klank zwaait soms wel heel erg door richting
centraal/voor, zodat ze elkaar inderdaad tegenkomen.
Kortom: met een omhaal van woorden zeg ik dat ik gelijk hebt.
>- /aI/ (hoofdletter i) door /OI/;
>- /OI/ door /oI/.
>- /@U/ is vervangen door een klank die moeilijk textueel weergegeven is.
Zie en hoor mijn site. (Ik ben even vergeten wat het ook weer precies
was). Daar heb ik ze alle: Australisch, netjes Brits, en Rotterdams.
Alle drie anders.
>Enkele Brits-Engelse dialecten hebben echter ook enkele van deze
>eigenschappen.
Inderdaad. Ik heb die Australische oo ook wel eens een keurig Brits RP
accent gehoord.
Zeeuwse verschijnselen zijn zeker terug te vinden, zoals de tweeklank
die van /o:/ gemaakt wordt. En die is anders dan in het moderne
Polderlands, ergens tussen /O@/ en /OA/ in "kool". En zo zijn er nog
meer, maar het is te lang geleden dat ik nog Afrikaans gehoord heb, dus
ik weet ze niet meer zo snel op te noemen.
Groetjes,
Rian
--
Rian van der Borgt, Leuven.
e-mail: rvdb...@xs4all.be www: http://www.xs4all.be/~rvdborgt/
Fix Outlook Express: http://flash.to/oe-quotefix/
Fix Outlook: http://flash.to/outlook-quotefix/
Hagstikke oupe tog saiker?
Niks te sjewaa
soumers ken je mouwj fàre in en ouwpe bouwt.
<knip>
Frits
>> De Rotterdamse/Haagse platte oo begint overigens absoluut niet met
>> /o/, ook niet met /O/ of /A/, maar met een of andere half-open
>
>Hagstikke oupe tog saiker?
>Niks te sjewaa
Toch wel. Luister nog maar eens goed, en onbevooroordeeld. Die oo is
(gelukkig!) een van de weinige dingen die in het plat Rotterdams en
Haags hetzelfde zijn. Onderschaait motter weize, niewaar?
Neej, waggeffe, de korte donkere a is ook vrijwel etsellefde. Maar de
rest is gelukkig ollemaaw onders. Haauwe zeuoow.
> <subjectieve waardeoordelen>
> Voor een groot deel bepaalt dat rhoticisme voor mij de lelijkheid van
> het Amerikaans in vergelijking met het Brits: de Engelse r is lelijk,
> maar mits hij met mate voorkomt, zoals in (de meeste soorten) Brits,
> is dat niet storend, kan het juist mooi zijn. In het Amerikaans zijn
> er veel te veel, en dat is wel lelijk. Maar ik vind niet-rhotisch
> Amerikaans ook lelijk.(..) </subjectieve waardeoordelen>
Gooi ik er ook even een subjectief waardeoordeel tegenaan: Ik vind rhotisch
Engels niet lelijk, al komt dat waarschijnlijk omdat mijn eigen Engels (L2)
ook aardig rhotisch is, zeker wanneer zorgvuldig uitgesproken. Vreemd genoeg
bezondig ik me wel constant aan het niet-rhotische fenomeen van R-insertion.
Aan zo'n bij elkaar geraapt zooitje elkaar min of meer uitsluitende
kenmerken herkent men de niet-native speaker.
Wat het Amerikaans-Engels in mijn oren lelijk maakt, is het geknauw, zeker
in het Zuiden. (Noord-Amerikaans kan ik goed lijden.) Het zijn dus vooral de
klinkers die het lelijk maken. Hetzelfde geldt voor Australisch-Engels.
Klinkt niet slecht, behalve in de "Extra Broad"-variant, "mite".
> Bij New-York heeft mogelijk het Nederlands een rol gespeeld: het
> verdwijnen van de th's (substitutie door d resp. t, denk aan de
> rapper-spelling "Da" voor "The") zou daarvandaan kunnen komen.
Tja. Zou. Maar in de colleges "Uses of English as a World Language" die ik
heb gevolgd [voor wie in Groningen studeert: een aanrader, als het überhaupt
nog bestaat natuurlijk] heb ik geleerd dat ook in het Iers /ğ/ en /ş/ vaak
als /d/ en /t/ worden uitgesproken. Dus dat zou ook kunnen.
Helaas wordt in de behandeling van het Black English, noch in mijn
college-aantekeningen, noch in "het boek" (R McCrum et al., "The story of
English", 1992 - beetje populair-wetenschappelijk en hier en daar
verouderd), vermeld waar de fonologische kenmerken van het Black English
vandaan komen. Naast /d/ en /t/ wordt <th> overigens ook vaak /v/ of /f/:
brova, fink. Niet "sink", dus dat zou Neder-Engels uitsluiten... :D
Black English wordt in het boek beschreven als een creool, ik denk terecht.
Dus misschien moet je meer in de richting van West-Afrika dan in de richting
van Nederland en Ierland denken als je "da" wilt verklaren.
Remco
>Tja. Zou. Maar in de colleges "Uses of English as a World Language" die ik
>heb gevolgd [voor wie in Groningen studeert: een aanrader, als het überhaupt
>nog bestaat natuurlijk] heb ik geleerd dat ook in het Iers /ğ/ en /ş/ vaak
>als /d/ en /t/ worden uitgesproken. Dus dat zou ook kunnen.
Ja, klopt. Harde th als geaspireerde t ook nog eens, dus eigenlijk
letterlijk zoals het er staat!
>Naast /d/ en /t/ wordt <th> overigens ook vaak /v/ of /f/:
>brova, fink.
Alleen in Engeland toch, vooral Londen?
>Black English wordt in het boek beschreven als een creool, ik denk terecht.
>Dus misschien moet je meer in de richting van West-Afrika dan in de richting
>van Nederland en Ierland denken als je "da" wilt verklaren.
Tja, maar daar hebben ze zoveel verschillende talen en -families dat
er moeilijk iets op te baseren is. Alleen in Nigeria al een paar
honderd talen.
Helaas is de vraag (nog) niet beantwoord - áls het überhaupt te
verklaren is.
"Hoe en wanneer is het (standaard) Amerikaans-Engels ontstaan".
De Britse kolonisten spraken Brits-Engels, dat is aannemelijk. Maar
waarom en per wanneer is dat accent er in geslopen? Kwam dat pas
later, omstreeks 1800, na inmenging van immigranten uit andere landen,
of kwam dat 'spontaan' opzetten na enkele generaties.
Als je je nu vestigt als immigrant in de VS, dan spreken je kinderen
binnen een halfjaar "accentloos" Amerikaans-Engels. Verhuis je naar
Engeland, dan spreken ze in no-time standaard Engels.
Het gaat hier dus om: waar ligt de oorsprong van dat accent.
Daarom is de vergelijking met Australië ook relevant (en interessant).
Waarom lijkt Australisch-Engels wél op het standaard Engels en het
Amerikaans-Engels niet?
Mijn aannemelijke gedachte is dat het Amerikaanse accent is
voortgekomen uit de vermenging van het Brits-Engels met overige talen.
Maar dat is alleen maar mijn gedachte, ik weet niet of hier ooit een
studie van gemaakt is.
> Dank allemaal, voor uw bijdragen.
>
> Helaas is de vraag (nog) niet beantwoord - áls het überhaupt te
> verklaren is.
>
> "Hoe en wanneer is het (standaard) Amerikaans-Engels ontstaan".
probeer eens op uk.culture.language.english
> probeer eens op uk.culture.language.english
Of een van de vele andere groepen over de Engelse taal, zoals de Canadese
can.english.
--
Polar
> De Britse kolonisten spraken Brits-Engels, dat is aannemelijk.
Uiteraard, met die nuance dat het Brits-Engels van toen anders klonk dan
dat van nu. En dat er ook toen vele verschillende accenten en dialecten
bestonden op het Britse eiland, en nauwelijks zoiets als een
standaardtaal, door de ongeletterdheid van de doorsnee-Engelsman toen.
> Maar waarom en per wanneer is dat accent er in geslopen?
In wezen dezelfde nuance als hierboven: in zowel het huidige
standaard-Brits-Engels (een correctere term is het RP-Engels - Received
Pronunciation) als het standaard-Amerikaans-Engels (net als in overige
'normen' van Engels overigens) kan je beweren dat er een accent 'geslopen'
is, mocht je het kunnen vergelijken met het Engels uit het Engeland van
enkele eeuwen terug.
> Kwam dat pas later, omstreeks 1800, na inmenging van immigranten uit
> andere landen, of kwam dat 'spontaan' opzetten na enkele generaties.
Ik denk dat je het antwoord zelf wel kent: door allebei.
> Als je je nu vestigt als immigrant in de VS, dan spreken je kinderen
> binnen een halfjaar "accentloos" Amerikaans-Engels. Verhuis je naar
> Engeland, dan spreken ze in no-time standaard Engels.
> Het gaat hier dus om: waar ligt de oorsprong van dat accent.
Nogmaals: Amerikanen zullen vinden van Britten dat ze een accent hebben.
Vice versa ook. Hetzelfde geldt voor de verhoudingen tussen Indisch-,
Zuid-Afrikaans-, Australisch-, Iers-, Nigeriaans-Engels, enz. Elkeen ziet
zijn variant van het Engels als 'de norm', al wie daaraan niet
beantwoordt, heeft 'een accent', ook als dat bv. Oxford English is. Een
volkomen verdedigbare denkwijze.
Ik krijg de indruk dat je uitgaat van één 'norm' voor de Engelse taal.
Die is er dus _niet_. Internationaal - waarmee ik bedoel: in de
niet-Engelstalige landen - gelden er eigenlijk twee (sommigen zullen
beweren tweeëneenhalve) normen van standaard-Engels:
1. het Brits-Engels: eigenlijk het RP-Engels, het Engels van slechts een
kleine minderheid van de Engelsen (niet: de Britten), veelal hoogopgeleid
en wonend in ZO-Engeland; o.m. in het West-Europese onderwijs wordt
doorgaans deze norm van Engels gehanteerd;
2. het Amerikaans-Engels: het geografisch- en sociaal-accentloze Engels
van de Noord-Amerikanen; heeft pas sinds kort de vaandel van
internationaal meest onderwezen en prestigieuze norm van Engels
overgenomen van het RP-Engels;
(2,5. het Australisch-Engels: onderwezen in de onmiddellijke geografische
omgeving van Australië, met uitzondering van Nieuw-Zeeland; wordt - niet
toevallig nog het meest door de Australiërs zelf - gezien als een 'derde
standaard' van de Engelse taal.)
In de Engelstalige landen zelf wordt meestal geen specifieke, tenzij de
eigen, vorm van Engels als 'de standaard' beschouwd. Wat niet zo
verwonderlijk is, aangezien in vele van die landen (India, Nigeria,
Singapore, ...) het Engels als een echte _inheemse_ taal gezien wordt.
Daar zou het dus even gek zijn iedereen pakweg het RP-Engels als norm voor
te spiegelen, als het ondenkbaar is in België iedereen een
Noord-Nederlandse uitspraak in te willen pompen.
> Daarom is de vergelijking met Australië ook relevant (en interessant).
> Waarom lijkt Australisch-Engels wél op het standaard Engels en het
> Amerikaans-Engels niet?
't Hangt er allemaal maar van af wat je bedoelt met 'lijken op'. Ik heb
ooit eens lijstje moeten studeren van gradaties van 'Brits-Engelsheid'
naar 'Amerikaans-Engelsheid' (wat rhoticiteit; de eigenschap 'bath' met
/A/ dan wel /{/ uit te spreken (zie SAMPA), maar waarvan de naam me even
ontsnapt; woordenschat; e.d.m. betreft). Ook dat ging dus uit van een
minstens bipolaire norm van de Engelse taal. Welnu, ik herinner me van
dat lijstje o.m. dat het accent (dialect, zo je wil) van het Welsh-Engels
als 'Britser' gezien werd dan het RP-Engels zelf. 'Britse' vormen van het
Engels waren o.m. Zuid-Afrikaans-, Australisch-, Nieuw-Zeelands-Engels.
Heel wat dialecten van Noord-Engeland, maar ook het Engels van Schotland,
Ierland, neigen eigenaardig (hoewel ...) genoeg eerder naar het
Amerikaans-, dan naar het Brits-Engels. Met zowat alle andere vormen van
Engels, ook zoals het gesproken en onderwezen wordt in India, enzomeer,
daartussenin.
> Mijn aannemelijke gedachte is dat het Amerikaanse accent is
> voortgekomen uit de vermenging van het Brits-Engels met overige talen.
> Maar dat is alleen maar mijn gedachte, ik weet niet of hier ooit een
> studie van gemaakt is.
Ongetwijfeld.
Maar om mezelf wat te proberen samen te vatten: hoewel dat je vraag niet
was, kan je je even goed afvragen waar het RP-English-accent vandaan komt.
Of dat van het Indisch-Engels, het Iers-Engels, het Scots, het
Zuid-Afrikaans, en ga zo maar door.
Ik hoop dat dat je vraag in een enigszins breder perspectief plaatst.
--
Polar
> In de Engelstalige landen zelf wordt meestal geen specifieke, tenzij
> de eigen, vorm van Engels als 'de standaard' beschouwd. Wat niet zo
> verwonderlijk is, aangezien in vele van die landen (India, Nigeria,
> Singapore, ...) het Engels als een echte _inheemse_ taal gezien wordt.
Je zou voor de aardigheid eens naar Singlish (Engels in Singapore) moeten
luisteren. Dat staat niet alleen maar ver af van RP, het is bijna
onverstaanbaar omdat fonologie, syntaxis en grammatica overhoop zijn
gehaald. En dan noemde ik nog niet de leenwoorden uit Chinees en Maleis. Er
is een redelijk vermakelijke comedyserie, ik zal ingeval van interesse eens
zoeken of die op het net te vinden is.
kale
>De Britse kolonisten spraken Brits-Engels, dat is aannemelijk.
Een of enkele van de vele soorten. Maar er waren zeer vroeg ook al
andere kolonisten, uit Frankrijk, Duitsland,, Oost-Europa, noem maar
op.
Leuk om op te merken dat men in Boston veel dichter tegen het brits-engels
aan zit, met name in gegoede kringen. De verschillende soorten
amerikaans-engels (tegenwoordig de standaard voor taalkundig onderzoek) zijn
op zich wel erg interessant om te bekijken. Het AAVE bijvoorbeeld is door
ondermeer Stanford tot op de bodem uitgeplozen, zitten heel wat invloeden
vanuit slaventraditie in. (AAVE=African American Vernacular English).
>Je zou voor de aardigheid eens naar Singlish (Engels in Singapore) moeten
>luisteren. Dat staat niet alleen maar ver af van RP, het is bijna
>onverstaanbaar omdat fonologie, syntaxis en grammatica overhoop zijn
>gehaald.
Op BBC-World is wel eens een discussieprogramma over een actueel
onderwerp, waaraan iedereen die ook maar enigszins Engels spreekt
telefonisch mag meedoen. Vaak met een beroemde gast in de studio.
Je hoort dan soms vragen uit Afrika, India, Schotland, e.d. in
bloedstollend onverstaanbare dialecten, waar de presentator dan echter
zonder blikken of blozen op ingaat, de indruk wekkend dat hij alles
woordelijk verstaan heeft. Ik denk soms wel eens dat er ook flink wat
bluf bij komt.
Merkwaardig is ook dat ik soms op die zelfde zender Indiaas Engels
hoor wat (voor mij) echt volkomen onverstaanbaar is, maar daarentegen
ook wel eens idem wel met een zeer vet accent, maar toch helder
verstaanbaar. De sterkte van het accent bepaalt op zich niet altijd de
onverstaanbaarheid.
Denk ook aan Susan Rae: stevig Schots accent (heerlijk, vind ik), maar
zeer helder verstaanbaar, helderder zelfs dan gewoon RP. Ze is
gebrijpelijkerwijs ook veelgevraagd als commentaarstem bij
documentaires.
OP sci.lang is geen bal te beleven... allemaal lege ng's Veel mensen wijken
uit naar taalspecifieke groepen.
> OP sci.lang is geen bal te beleven... allemaal lege ng's Veel mensen
> wijken uit naar taalspecifieke groepen.
???
Alleen al om wat ik op www.google.be/groups?as_ugroup=sci.lang te zien
krijg, vind ik dat een rare conclusie.
--
Polar
Dank voor de tip!
> Je zou voor de aardigheid eens naar Singlish (Engels in Singapore)
> moeten luisteren. Dat staat niet alleen maar ver af van RP, het is bijna
> onverstaanbaar omdat fonologie, syntaxis en grammatica overhoop zijn
> gehaald. En dan noemde ik nog niet de leenwoorden uit Chinees en
> Maleis. Er is een redelijk vermakelijke comedyserie, ik zal ingeval van
> interesse eens zoeken of die op het net te vinden is.
Een oudje:
http://ripfiles.e-workers.de/fun/roomsrvc.php
(google: singlish roomservice)
--
Affijn, Ruud
Er kan gestemd worden over nl.comp.software.newsservers
CFV4: <news:ncsnws-cfv4-1...@rz.xs4all.nl>
>> >> "Hoe en wanneer is het (standaard) Amerikaans-Engels ontstaan".
>> >probeer eens op uk.culture.language.english
>> Of sci.lang
>OP sci.lang is geen bal te beleven... allemaal lege ng's
Valt erg mee. En op zinnige vragen wil daar nog wel eens een kundig
antwoord komen. Er lopen wel mensen rond met een flinke kennis van
zaken.
Alt.usage.english is misschien ook een idee, al gaat het niet zozeer
over zccenten daar.
> Nogmaals: Amerikanen zullen vinden van Britten dat ze een accent hebben.
> Vice versa ook. Hetzelfde geldt voor de verhoudingen tussen Indisch-,
> Zuid-Afrikaans-, Australisch-, Iers-, Nigeriaans-Engels, enz. Elkeen
> ziet zijn variant van het Engels als 'de norm', al wie daaraan niet
> beantwoordt, heeft 'een accent', ook als dat bv. Oxford English is. Een
> volkomen verdedigbare denkwijze.
Misschien niet helemaal on topic, maar ev. wel interessant in dit verband:
De Amerikaanse jongedame die bij mij in de avondcursus zit, vroeg me in
een van onze eerste onderlinge gesprekken (dat we in het Engels voerden,
wegens haar gebrekkige Nederlands) gemeend twijfelend of mijn moedertaal
wel Nederlands was, want 'how come you have absolutely no accent?' Hoewel
ik dat als een compliment opvatte, moet ik bekennen dat ik in eerste
instantie verbaasd was, omdat ik dat uiteraard helemaal niet zo bekeek.
Ik dacht zelfs dat ik haar niet goed begrepen had en dat ze bedoelde: hoe
ik aan m'n Amerikaanse accent kwam. In legde haar dus uit dat ik haar
bewust met een Amerikaans-Engels accent aansprak, wetende dat zij
Amerikaanse was. In mijn taalkundige opleiding heb ik me nl. zowel het
RP- als het Amerikaans-Engels eigen moeten maken, actief dan, en al zeg ik
het zelf, dat lukt me kennelijk niet onaardig. Ik probeer mijn accent en
woordenschat in de praktijk dan ook daadwerkelijk aan te passen aan welke
variant van Engels mijn gesprekspartner hanteert.
Waar ik naartoe wil, is: in de ogen van mijn Amerikaanse medecursiste
sprak ik dus 'accentloos' Engels. Terwijl ik daar zelf juist bewust mee
bezig was. Of hoe relatief het begrip 'accent' kan zijn.
--
Polar