Zit nu met de vraag over het woord Enig
vaak hoor je Enigste....
maar is dit wel een juiste spelling?
Van Dale geeft dit woord niet maar een andere site weer wel..
(nederlandsewoorden.nl)
Dus mijn vraag
ben ik nu de enige of de eniste die even de weg kwijt is?>
hopelijk kunnen jullie me een duidelijk antwoord geven...
mvg
Martin
> Zit nu met de vraag over het woord Enig
> vaak hoor je Enigste....
> maar is dit wel een juiste spelling?
(Het is zonder twijfel de juiste spelling van het woord "enigste", ja.)
> Dus mijn vraag
> ben ik nu de enige of de eniste die even de weg kwijt is?>
In de standaardschrijftaal kun je het best "enig" gebruiken. Maar vooral
in de spreektaal komt "enigst" veel voor ("enigst kind" is bijvoorbeeld
veel gewoner dan "enig kind", in Nederland in ieder geval). Dat is dus
niet fout, maar wel een beetje spreektalig.
Enig betekent dat er één exemplaar is, uniek. Enigst kind zou dan
betekenen dat het kind het allerinjeeentjest is. Hm, als stijlfiguur om
nadruk te leggen op de eenzaamheid niet eens zo gek nog niet.
Hi, hi, enigjes, zou Wammes Waggel zeggen.
Frits
>Zit nu met de vraag over het woord Enig
>
>vaak hoor je Enigste....
Veel mensen zeggen 'enigste', maar dat woord is net zo fout als 'hun hebben',
'nooit geen problemen' en 'hij is groter dan mij'
--
Feico
>>vaak hoor je Enigste....
> Veel mensen zeggen 'enigste', maar dat woord is net zo fout als 'hun hebben',
> 'nooit geen problemen' en 'hij is groter dan mij'
Veelgemaakte taalfouten bestaan niet.
Ok Bedankt het is me nu wat duidelijker :-)
> >>Zit nu met de vraag over het woord Enig
> >>vaak hoor je Enigste....
> >>maar is dit wel een juiste spelling?
[knip]
> >>Dus mijn vraag
> >>ben ik nu de enige of de eniste die even de weg kwijt is?>
> > In de standaardschrijftaal kun je het best "enig" gebruiken. Maar vooral
> > in de spreektaal komt "enigst" veel voor ("enigst kind" is bijvoorbeeld
> > veel gewoner dan "enig kind", in Nederland in ieder geval). Dat is dus
> > niet fout, maar wel een beetje spreektalig.
> Enig betekent dat er één exemplaar is, uniek. Enigst kind zou dan
> betekenen dat het kind het allerinjeeentjest is. Hm, als stijlfiguur om
> nadruk te leggen op de eenzaamheid niet eens zo gek nog niet.
Tenminste... als je van retoriek houdt.
--
Kan iemand deze mijnheer het verschil tussen 'alleen' en
'eenzaam' uitleggen? Van mij neemt-ie niks aan.
>Kan iemand deze mijnheer het verschil tussen 'alleen' en
>'eenzaam' uitleggen? Van mij neemt-ie niks aan.
Vind je het gek, als je hem eerst twee jaar lang
verrot scheldt.
Toch wel. Als veel mensen terwijl ze het zeggen of schrijven denken, 'he,
dat klopt eigenlijk niet' is het een veelgemaakte taalfout.
kale
Wat mankeert er aan 'nooit geen problemen'?
Zelfs als men bedoelt wat er in feite staat ('altijd problemen' dus) is
zo'n dubbele ontkenning op z'n minst verwarrend.
Gerard.
Frits
>> Wat mankeert er aan 'nooit geen problemen'?
> Zelfs als men bedoelt wat er in feite staat ('altijd problemen' dus) is
> zo'n dubbele ontkenning op z'n minst verwarrend.
Nee hoor, want context en intonatie geven altijd uitsluitsel. En een
dubbele ontkenning is gewoon een versterkte ontkenning, je kunt niet
zeggen dat 'nooit geen problemen' in feite 'altijd problemen' betekent.
Taal is geen wiskunde.
>>> Wat mankeert er aan 'nooit geen problemen'?
>> Zelfs als men bedoelt wat er in feite staat ('altijd problemen' dus)
>> is zo'n dubbele ontkenning op z'n minst verwarrend.
> Nee hoor, want context en intonatie geven altijd uitsluitsel. En een
> dubbele ontkenning is gewoon een versterkte ontkenning, je kunt niet
> zeggen dat 'nooit geen problemen' in feite 'altijd problemen'
> betekent. Taal is geen wiskunde.
Taal is nooit geen wiskunde. (En Arie Roos heeft nooit geen honger.)
--
Affijn, Ruud
Wij zullen het never nooit niet eens worden, vrees ik.
> Wij zullen het never nooit niet eens worden, vrees ik.
Dan stel ik voor dat we er niet tweeënhalve maand over dooremmeren, maar
nu reeds de onderhandelingen afbreken. :-)
En dan nu hup naar de koningin, jullie.
--
Bart
"Wij van WC-Eend adviseren WC-Eend"
Volgens mij, afhankelijk van de bedoeling van de gebruiker van de termen, is
er niets mee. De verwarring ontstaat wellicht door het een 'dubbele'
ontkenning te noemen: -*-.
Maar als je een 'dubbele' ontkenning ziet als een 'tweevoudige'
ontkenning: -+-, dan is er toch niets aan de hand. En meestal wordt dat
bedoeld.
Over het gebruik van meer dan één bijvoeglijk naamwoord direct na elkaar
doet toch ook niemand moeilijk. Niemand zal toch beweren dat in een zinsdeel
als 'een grote rode doos' het woord 'grote' slaat op 'rode'. Beide slaan op
'doos' bn.+bn. Vroeger werd er nog wel een , tussen geplaatst, maar dat zie
je tegenwoordig veel minder.
Volgens mij is dus 'nooit geen' in bijna alle gevallen bedoeld als bw.+bw.:
"Ik heb nooit problemen" + "Ik heb geen problemen" = "Ik heb nooit geen
problemen", never nooit niet.
Het is dus een stijlfiguur.
Nee, maar "nooit" betekent nou eenmaal "nooit".
Wat gebeurt er "nooit"? Het _niet_ hebben van problemen.
Heeft niets met wiskunde te maken, alleen maar met woordbetekenis.
Waartoe staat het woord "nooit" er anders?
Het betekent toch dat hetgeen er achter staat nimmer gebeurt?
Je kunt een zo betekenisvol woord toch niet weglaten en dezelfde betekenis
overhouden?
Wie "nooit geen" zegt in de betekenis "nooit" kan zich toch nooit
begrijpelijk uitdrukken?
Een nul op de fruitschaal.
frits
Toch is het geen probleem.
Frits
>>"Ik heb nooit problemen" + "Ik heb geen problemen" = "Ik heb nooit geen
>>problemen", never nooit niet.
>>Het is dus een stijlfiguur.
>
> Een schertsfiguur.
Daar begint het wel op te lijken.
Word je persoonlijk, weet je niet wat 'schertsfiguur' betekent of weet je
niks zinnigs op te merken.
Ja.
>> Nee hoor, want context en intonatie geven altijd uitsluitsel. En een
>> dubbele ontkenning is gewoon een versterkte ontkenning, je kunt niet
>> zeggen dat 'nooit geen problemen' in feite 'altijd problemen' betekent.
>> Taal is geen wiskunde.
> Nee, maar "nooit" betekent nou eenmaal "nooit".
Dat is dus niet waar. Niet altijd in ieder geval. In "nooit geen" is
"nooit", afhankelijk van intonatie, een versterking van de ontkenning.
> Wie "nooit geen" zegt in de betekenis "nooit" kan zich toch nooit
> begrijpelijk uitdrukken?
Let maar 's op.
> > Nee, maar "nooit" betekent nou eenmaal "nooit".
> Dat is dus niet waar. Niet altijd in ieder geval. In "nooit geen" is
> "nooit", afhankelijk van intonatie, een versterking van de ontkenning.
Die dubbele ontkenning als versterking is in het Brabants zeker heel gewoon.
Hoewel ook ik er regelematig op wordt gewezen dat ik dan geen 'goed
Nederlands' spreek, blijf ik er halsstarrig aan vasthouden. Ik vind het
namelijk een perfect middel ter versterking.
'Gínnen ínne keer' is ook zo'n standaard uitdrukking hier.
Andersom komt ook frequent voor. Ter versterking van een bevestiging kennen
we ondermeer: janät, jakräk, jààpersies, Märjàà en wäljàà.
Misschien dat de tegenstanders van de 'nooit-geen-constructie' het nog eens
van ons gaan accepteren.
Ge wít óit nóit nie.
--
Mies
En hoe kunnen deze rare grote letters weer uit deze discussie weg???
Frits
Dat is geen dubbele ontkenning.
> Andersom komt ook frequent voor. Ter versterking van een bevestiging
kennen
> we ondermeer: janät, jakräk, jŕŕpersies, Märjŕŕ en wäljŕŕ.
Dat kan geen kwaad: er zit geen ontkenning in.
> Misschien dat de tegenstanders van de 'nooit-geen-constructie' het nog
eens
> van ons gaan accepteren.
> Ge wít óit nóit nie.
Dat is wel een dubbele ontkenning, en ik zal me altijd afvragen
- meent-ie watttie zegt?
- maakt-ie een grapje?
- doettie het gewoon fout?
En gedurende die overweging mis ik een stuk van het overigens ongetwijfeld
interessante betoog.
Voor mijn part noemen jullie het niet fout, maar het is wel heel hinderlijk
voor vlot begrip. En dat is op zich fout.
Zo.
Frits
> --
> Mies
>
>
>
>
>
Frits
Ik hou het op het laatste.
Alleen als je opzettelijk je begrip uitschakelt.
Kwestie van willen.
[...]
> Wie "nooit geen" zegt in de betekenis "nooit" kan zich toch nooit
> begrijpelijk uitdrukken?
>
> Een nul op de fruitschaal.
Maar 'nooit geen' wordt ook op grote schaal gebruikt door mensen
die zichzelf beschaafd vinden sptreken, in tegenstelling tot de taalgebruikers
die "hun komen vandaag niet" ('hun' als onderwerpsvorm) bezigen;
die spreken veel vaker plat....
Eric
> > Ge wít óit nóit nie.
> Dat is wel een dubbele ontkenning, en ik zal me altijd afvragen
> - meent-ie watttie zegt?
Voor de volle 100%. Het zit net zo ingebakken als het driegeslachtengebruik.
> - maakt-ie een grapje?
Dat zou ik in zo'n geval nooit niet doen.
> - doettie het gewoon fout?
Volgens de strikte AN-regeltjes ongetwijfeld. Maar ik vind dit soort
verschillen in taalgebruik absoluut niet storend. Maar dat komt misschien
weer omdat ik nou nét aan deze kant van dat taalstreepje sta.
> Voor mijn part noemen jullie het niet fout, maar het is wel heel
> hinderlijk voor vlot begrip.
Als je me ervan zou kunnen overtuigen dat het hinderlijk voor een goed
begrip was, zou ik misschien nog overwegen om m'n best te doen om het af te
leren. Maar ik geloof daar niet zo in. Dat de constructie opvalt, is me
dikwijls gebleken. Juist omdat ik er op gewezen wordt, blijkt dat het begrip
er wel degelijk is.
Laat ik het zo stellen: ik denk dat het gebruik van 'nooit geen/ nooit niet'
voor sommigen hinderlijk is omdat het gebruikt wordt op een manier die ze
als fout bestempelen, maar absoluut *niet* hinderlijk voor een vlot begrip.
Jouw onbegrip zal er bij mij waarschijnlijk nooit niet ingaan.
Voor de volledigheid: in geschreven vorm zal ik dat 'niet/geen' altijd
weglaten. Inconsequent? Niet voor mij. Schrijf- en spreektaal mogen ook hier
voor mij gerust afwijken.
--
Mies
>> Het is dus een stijlfiguur.
>>
>Een schertsfiguur.
Luister eens, dat jij geen Brabants wil leren hebben we nou wel begrepen.
Als je gelijk had zou ik je ook niet begrijpen, want dan zouden
we allemaal in predikatenlogica moeten praten, zoals Russell al vond.
>Frits
--
Reinier