Robert Amesz
- - -
Op een zeemol
Een dove zeemol gaf te Grol
een fluitrecital in C-moll.
Hij had er weliswaar te Sloten
zijn fluit te barsten op gefloten
'maar wat dan nog?' zo riep hij uit:
'Ik zie geen barst en hoor geen fluit!'
Op een koudbloedhengst
Het toegeroep van ruwigheden
is eertijds met succes bestreden
doordat een koudbloedhengst te Soest
bij misbruik van het woord verroest
een koudegolf ontwikkelde
waar alles van vernikkelde.
Op een poes
Een poes uit Soest zat bij Hoogsoeren
op een rinoceros te loeren.
Doch deze is, nog ongekrenkt,
In richting Arnhem afgezwenkt.
'Ziezo,' sprak toen die poes ontroerd,
'ik heb het beest een draai geloerd.'
Trijntje Fop
Nog twee erbij:
OP TWEE SLAKKEN
Twee slakken waren al sinds jaren
Op weg van Groningen naar Haren.
Tenslotte kwam geheel ontdaan
De oudste aan het eindpunt aan.
Hij slikte en sprak diep bewogen:
'Mijn broer is uit de bocht gevlogen'.
OP EEN MADE
Dit weekend ging een groepje maden
In Scheveningen pootjebaden.
De welbespraaktste van het stel
sprak: 'Makkers, merken jullie wel?
Er zijn hier heel wat maden bij
die made zijn in Germanij'
Maar het zou nog leuker zijn als iemand hier een rijmpje op hem maakte.
Ik ben daar niet zo goed in.
Petrus aan de hemelpoort
Vroeg Kees naar nog een rijmend woord:
'Wil je de eeuwige vreugde smaken?
Wil dan voor mij een versje maken.'
Kees antwoordde: 'k denk dat ik stop.
Voor Trijntje Fop zit het erop.
(Toen heeft Petrus de poort zonder gedicht geopend)
De volgende graag :)
--
Ninia
>De volgende graag :)
In nl.taal is hij ook al herdacht.
>Op een groot kunstenaar
>
>Een poëet sprak, raar maar waar,
>ik zeg het liever zon en klaar,
>pas in duister ziet men licht,
>het uur geslagen, graf gedicht.
>
(Ronald van Doorn)
Een tweespraak tussen Thisbe en Pyramus
in de stijl van Nijhoff (Kees Stip, fragment)
uit:Zes variaties op een misverstand
Pyramus: Ik ben een dode Pyramus
Mors est communis omnibus.
Behanger zanger Bey van Tunis
Finis est omnibus communis
Thisbe: Nu is hij dood en spreekt Latijn
Hij moet al in de hemel zijn
Zeg Pyramus - och lieve Heer -
ken jij Thisbe dan niet meer?
Pyramus: Thisbe, ben jij 't, voor wie 'k zo even
verliet mijn huis, verliet mijn leven
Ik dacht dat je daarginds al was,
dat 'k je zag zitten in het gras.
Thisbe: Is daar dan gras Zijn daar konijnen?
Of grazen daar de cherubijnen?
Ik smeek je op mijn blote knieën:
vertel me Pyramus, wat zie je?
Pyramus: Ik wil wel maar ik kan niet;
Ik zie, ik zie wat jij niet ziet.
Ik zie een wei waar duizend witte
engelen in het zonlicht zitten.
Thisbe: Bestaat zoiets dan inderdaad?
Dan is de dood nog niet zo kwaad.
Als het lichaam hier ligt voor de maden
gaat dan de ziel uit zonnebaden?
Pyramus: Ik spreek alleen maar vergelijkend;
de taal is daarvoor ontoereikend
Daar ginds op aarde is ieder ding
een weerschijn slechts, een spiegeling.
Thisbe: Zijn alle dingen hier een afschijn
van die aan gindse kant van het graf zijn?
Doet men daar alles intensiever?
Wie lief heeft, heeft ie daar nog liever?
Pyramus: De liefde bij ons doden kent
geen strikt persoonlijk element
't is alles eender vijand, vrind,
zijn even lief, even bemind.
Thisbe: Dat moet iets heerlijks voor een vrouw zijn:
ieder beminnen, niemand trouw zijn.
Nu blijkt dat wie zijn levenslot
nog langer draagt zichzelf bedot
Pyramus: Maar is er niets meer dat je bindt
aan 't aards bestaan? Zeg had je als kind
geen pop waarvan je hield, en had je
geen hondje, geen klein blazend katje?
Thisbe: Mijn pop is stuk en heeft geen kop
Mijn kat ging in de pepersop
Mijn buurman heeft mijn hond vergeven
en jij bent ook niet meer in leven
Pyramus: Voor dat je sterven gaat, vergeef
wat men aan kat en hond misdreef
Het mensdom heeft ten enen male
een neiging tot het bestiale...
Met vriendelijke groet,
JH
Groetje,
@nnelies
Een hond, wiens naam was J. van Viegen
Zag vijf gevulde schotels vliegen
De eerste schotel was gevuld
Met zwezerik en zure zult
De daaropvolgende bevatte
Een portie Belgische patatten
............
...........
.............denkt u .....mensen .....dat
Er in de ........ schotel zat?
Ach mensen, laat u niet bedriegen
Een hond heet immer nooit Van Viegen.
Groetje
@nnelies
Kees Stip was een ander dan Daan Zonderland.
Daan Zonderland (= Daan van der Vat, 1909 - 1977) schreef kolderpoëzie
("Redeloze rijmen', "De kok van Marienbad", "Liedjes voor Luigina" en
"Weerbarstig alfabet").
Zijn kinderboeken (Knikkertje Lik, Jeroen, Professor Zeggellak) werden
vaak tot hoorspel bewerkt. Op zondagmiddag bij de KRO in het Radio
Prentenboek, meen ik me te herinneren.
Woensdagavond las ik (toevallig) van Kees Stip de dertig verzen over
Diewertje Diekema. Hij schreef ze als onderduiker in Friesland (1943)
als spottende variant op de toen beroemde honderd (eigenlijk 99) verzen
van J. W. F. Weremeus Buning over Mária Lécina (1932).
Mária Lécina loopt te zwieren
in groene zijde en zwart satijn
met vogels en rozen en anjelieren,
in een doek zo wit als maneschijn.
Mária Lécina was 'te koopen voor twintig zilveren peseta', terwijl
Diewertje een deugdzame Friese dochter was. Beide vrouwen ontmoeten een
zeeman, met wie het slecht afloopt.
Diewertje Diekema staat te draaien
in fil d'écosse en crèpe de chine,
en menig man gaat naar de haaien
die Diewertje Diekema heeft gezien.
Mária en Weremeus Buning zijn vrijwel vergeten - ik vond op internet
slechts een gedicht van zijn hand. De parodie van Kees Stip heeft het
origineel overleefd.
Olaf Korder
http://www.literatuur.nu/~korder
Roze teksten
> Om te voorkomen
> dat Kees Stip ook nog eens wordt doodgezwégen citeer ik een drietal van
> zijn gedichtjes.
Daar draag ik graag mijn steentje aan bij. Eén in het welbekende genre
van de beestenversjes, en een heel andere.
Op een eendagsvlieg
Ach, sprak een eendagsvlieg te Hoorn,
Hoe heerlijk is het ochtendgloren,
En hoe verrukkelijk het uur
Waarop het laaiend zonnevuur
Verstild ter kimme wordt gedreven...
Men moest twee dagen kunnen leven.
De Rozen
Je opende de openslaande deuren:
het leek of met de rozen rond het gras
het paradijs teruggewonnen was,
alleen met nog meer kleuren en meer geuren.
Wie dit gekend heeft moet maar niet meer zeuren.
De dagen van de rozen zijn zo ras
vervlogen dat ik ze na jaren pas
weer dromen kan in geuren en in kleuren.
Door rozegeur word ik met open ogen
nog mooier dan door maneschijn bedrogen,
en snuif ik diep en doe mijn ogen dicht
dan gaat mijn neus, ontsnapt uit mijn gezicht,
de hortus op en wandelt door de tijd
een weg terug die over rozen leidt.
Alleen al om die twee gedichtjes verdient Stip een monument, wat mij
betreft.
--
ace
=^^=
( )~ ______________________________________ (c) ace <a...@xs4all.nl>
> Op een poes
>
> Een poes uit Soest zat bij Hoogsoeren
> op een rinoceros te loeren.
> Doch deze is, nog ongekrenkt,
> In richting Arnhem afgezwenkt.
> 'Ziezo,' sprak toen die poes ontroerd,
> 'ik heb het beest een draai geloerd.'
Ja, verdomd, dat soort prachtige woordspelingen, daar was hij
onovertroffen in. Deze is uit mijn hoofd - ik kan hem niet meer
terugvinden.
Een geit heeft laatst te Duivendrecht
Een porceleinen ei gelegd
Ik heb, zo sprak het beest heel zacht
Heel diep aan iets heel moois gedacht
Zo sierlijk dat men zelfs te Sèvre
Wil spreken van een oeuf de chevre
En deze:
Een praktische methode voor de
behandeling van rangtelwoorden
komt van drie kalveren te Grouw
waarvan door middel van een touw
boven in een waterput te Hierden
de eerste twee de derde vierden.
En gewoon fraai woordenspel - en bovendien een heel goede beschrijving
van de zang van de karekiet[1]:
Wat maakt de mei zo licht en luid
als het verlokkende gefluit
van een verliefde karekiet?
Door 't ruisen van het ranke riet
klonk overal verheugd en blij
haar jankomkarekietelmij.
[1] http://www.gco.nl/vogels/klkrkiet.ra
> Op een poes
>
> Een poes uit Soest zat bij Hoogsoeren
> op een rinoceros te loeren.
> Doch deze is, nog ongekrenkt,
> In richting Arnhem afgezwenkt.
> 'Ziezo,' sprak toen die poes ontroerd,
> 'ik heb het beest een draai geloerd.'
Ja, verdomd, dat soort prachtige woordspelingen, daar was hij
onovertroffen in. Deze is uit mijn hoofd - ik kan hem niet meer
terugvinden.
Een geit heeft laatst te Duivendrecht
Een porceleinen ei gelegd
Ik heb, zo sprak het beest heel zacht
Heel diep aan iets heel moois gedacht
Zo sierlijk dat men zelfs te Sèvre
Wil spreken van een oeuf de chevre
En deze:
Een praktische methode voor de
behandeling van rangtelwoorden
komt van drie kalveren te Grouw
waarvan door middel van een touw
boven in een waterput te Hierden
de eerste twee de derde vierden.
En gewoon fraai woordenspel - en bovendien een heel goede beschrijving
van de zang van de karekiet[1]:
Wat maakt de mei zo licht en luid
als het verlokkende gefluit
van een verliefde karekiet?
Door 't ruisen van het ranke riet
klonk overal verheugd en blij
haar jankomkarekietelmij.
[1] http://www-stat.wharton.upenn.edu/~siler/masi/Acrocephalus.arundinaceus.wav
> Robert Amesz zei:
>
>> [Haalt wat gedichtjes aan]
>
> [Ninia ook]
>
> Maar het zou nog leuker zijn als iemand hier een rijmpje op hem
> maakte. Ik ben daar niet zo goed in.
>
> De volgende graag :)
>
Charmant idee - maar toch... Zou je een groot componist na diens dood
herdenken met een symfonie? Of een schilder met een schilderij? Of
barsten we na de dood van een zanger spontaan in gezang uit? En zo ja:
kan de conclusie daarbij eigenlijk ander uitvallen dan dat wij
amateuristische prutsers zijn?
Een virtuoos als Kees Stip laat het allemaal zo makkelijk lijken. Laat
je daar niet door misleiden.
Robert Amesz
OP EEN HOND
> Een hond, wiens naam was J. van Viegen
> Zag vijf gevulde schotels vliegen
> De eerste schotel was gevuld
> Met zwezerik en zure zult
> De daaropvolgende bevatte
> Een portie Belgische patatten
De derde schotel vloog voorbij
vol versgebakken balkenbrij.
De vierde schotel, de dichtbijste
was ook met brij, maar ditmaal rijste-.
En wat nu zoudt gij denken dat
> Er in de ........
vijfde
> schotel zat?
> Ach mensen, laat u niet bedriegen
> Een hond heet immer nooit Van Viegen.
BartvdP
VERLIEFD
Haar huis was hoog en lichtend alle ramen
waarachter haar gestalte soms verscheen.
Om die te mogen spiegelen alleen
had ik als ruit mij graag willen bekwamen.
Glashelder water sprong uit droge steen,
de dingen werden nieuw en kregen namen,
de hazen en de edelherten kwamen
en dansten voor me uit en om me heen.
Ze heeft het nooit geweten of van verre
doordat ze me zag lopen langs de sterren,
zo moederziel alleen en zo verliefd.
O lieve feeën van dit lieve leven
als mij nog iets te wensen is gegeven
mag dit dan nog eens over alstublieft?
BartvdP
--
"Hoewel, of omdat, ik Stip heet noemden leuke mensen mij soms Punt.
Hoe oud ook, ik hoop nooit leuk te worden."
(Kees Stip)
Dit is gelukkig al eens min of meer gedaan door Willem Wilmink:
PUNTDICHT
Hoe kan de naam zijn dichter sturen!
Marsman is kosmisch van allure,
Hooft cerebraal en Donker licht,
Van Deel op de details gericht,
Engelman hemels en genadig,
Krol krols en Crul wat overdadig,
Jacques Perk beperkt en lastig Last,
Leeflang een late lettergast,
Ruusbroec en Schierbeek stadig stromend,
Gezelle van gezelschap dromend,
Hélčne Swarth ontzaglijk sip
en geen ooit puntiger dan Stip.
BartvdP
> Ninia schreef:
>
>> Maar het zou nog leuker zijn als iemand hier een rijmpje op hem
>> maakte. Ik ben daar niet zo goed in.
>>
>> De volgende graag :)
>>
>
> Charmant idee - maar toch... Zou je een groot componist na diens
> dood herdenken met een symfonie? Of een schilder met een
> schilderij? Of barsten we na de dood van een zanger spontaan in
> gezang uit? En zo ja: kan de conclusie daarbij eigenlijk ander
> uitvallen dan dat wij amateuristische prutsers zijn?
>
> Een virtuoos als Kees Stip laat het allemaal zo makkelijk lijken.
> Laat je daar niet door misleiden.
Ik weerwil van het bovenstaande kon ik het toch niet laten:
Op een vaal paard
Een vaal paard klaagt: "Het is niet fair.
De diensten zijn niet populair
die mijn meester steeds verricht,
daartoe van hogerhand verplicht.
Al schreeuwt men brand, of vaker: moord,
ik breng ze tot de hemelpoort."
"Maar onlangs," grijnst het dier verlegen,
zijn we opeens met Stip gestegen."
Robert Amesz (amateuristische prutser par excellence)
Flip
Verhip
Stip
R.I.P.
P.