Zou het nu echt veel uitmaken als je die tablet voor het ontbijt slikt? Want
werkt het de hele dag, of alleen tussen iets van een half uur na het slikken
en een half uur daarna ofzo??
Op het potje staat trouwens niks over het minder zin hebben aan zoetigheid
met het slikken van chroom, wat ik wel weer in de nieuwsgroep las. Wel
pretendeert het goedje dat het hongergevoel voorkomt door de
bloedsuikerspiegel normaal te houden (was het maar zo makkelijk). Overigens
voor de geïnteresseerden, merk is Sundown, tabletten van 200mcg.
Groeten,
Karin (waar ben ik nu weer aan begonnen??)
--
Raymond Vandevenne
Anne Frankplein 6/2
3500 Hasselt
011/210901
0477/662386
raymond.v...@pandora.be
"Karin" <t.w.a.derks(nospam)@chello.nl> schreef in bericht
news:b4dgbn$2vel$1...@nl-news.euro.net...
Het wordt los verkocht. Het zit in sommige multi-vitamines. Fabrikanten
voegen het toe aan fatburners, drankjes die tijdens een cardio- of
aerobicsessie de vetverbranding moeten versnellen. Het heet
chroompicolinaat. En volgens Amerikaanse onderzoekers veroorzaakt het
kanker.
De supplementenindustrie verdient al twintig jaar fortuinen aan de verkoop
van chroomsupplementen. In advertenties claimen fabrikanten dat chroom de
vetverbranding en de spiergroei stimuleert, de drang naar zoetigheid
vermindert en insuline beter laat werken.
Helemaal uit de lucht gegrepen is dat niet. Insuline zorgt ervoor dat
voedingsstoffen de cellen in kunnen. Dat gebeurt als het insulinemoleculen
koppelen aan bepaalde moleculen in de cel, die receptoren heten. Als de
koppeling niet tot stand komt, doet insuline dus niets. Chroom is een
onmisbaar bestanddeel van die insulinereceptoren. Krijg je te weinig chroom
binnen, dan kunnen insulinereceptoren niet goed functioneren - en insuline
dus ook niet. Daardoor kun je inderdaad meer vet gaan afzetten, spierweefsel
verliezen en snoepaanvallen krijgen. Maar is chroompicolinaat de beste vorm
van chroom?
Een klein aantal artsen en wetenschappers had zijn bedenkingen tegen de
chroomrage. Sinds chroomsupplementen op de markt zijn, stuiten ze geregeld
op patienten die door het supplement ziek zijn geworden. In tijdschriften
verschenen bijvoorbeeld artikelen over de kapotte nieren van een sporter,
die grote hoeveelheden chroompicolinaat had gebruikt. Of over een
Aids-patient, die door megadoses chroompicolinaat hersenbeschadiging opliep.
Wat er aan de hand kon zijn werd pas duidelijk door het onderzoek van de
biochemicus Diane Stearns. Stearns ontdekte dat cellen, die ze in een in een
reageerbuis blootstelde aan hoge doseringen chroompicolinaat, veranderden in
kankercellen. Een schokkende ontdekking? Nee. Stearns had het eigenlijk wel
verwacht.
Chroompicolinaat onstaat als chroom reageert met picolinezuur. Dan ontstaat
een verbinding die makkelijker doordringt in de cel, waar het chroom zijn
werk moet doen. De meeste andere chroomverbindingen komen maar met moeite
door de celwand heen. Dat chroompicolinaat die barrière zo makkelijk neemt,
komt omdat het picolinaat als het ware gaten in de celwand slaat, en zo het
chroom naar binnen loodst. Zo wordt het chroom effectiever. Maar juist die
eigenschap van picolinaat om gaten in cellen te hakken maakt van
chroompicolinaat zo'n gevaarlijke stof. Als het chroompicolinaat eenmaal de
cel is binnengekomen, blijft het chroompicolinaat actief. Ook in de celkern,
het DNA, je erfelijk materiaal dat je cellen bestuurt. Als DNA wordt
beschadigd, kan dat kan het begin zijn van kanker.
Stearns publiceerde haar resultaten in 1995. Dat er toen niet groot alarm
werd geslagen, kwam omdat er een grote tekortkoming in Stearns onderzoek
zat: ze had hoge concentraties gebruikt en kon niet aantonen dat er bij
lagere concentraties in het lichaam van supplementengebruikers, ook cellen
werden beschadigd. Toch zat de schrik er bij de industrie goed in. In het
jaar dat Stearns haar onderzoek publiceerde, richtten suplementenfabrikanten
in allerijl het Chromium Information Bureau of CIB op. Het CIB moest de
consument geruststellen en de verontrustende wetenschappelijke onderzoeken
tegenspreken. De doseringen die Stearns had gebruikt, zei het CIB, kwamen in
de praktijk niet voor. Chroompicolinaat was veilig.
Stearns was niet overtuigd. Met behulp van rekenmodellen kon ze theoretisch
aantonen dat chroompicolinaat zich ophoopte in menselijke cellen. Ook als je
het in de doseringen binnenkrijgt die je tegenkomt in supplementen en
fatburners, was de concentratie in je cellen na vijf jaar hoog genoeg
geworden om het DNA alsnog te beschadigen.
Vier jaar later, in 1999, bewees een andere onderzoeker, John Vincent, dat
die ophoping ook inderdaad plaatsvindt. Eigenlijk had dat genoeg moeten zijn
om chroompicolinaat te verbieden. Maar het Chromium Information Bureau stak
daar een stokje voor. Het agentschap schoof allerlei eerbiedwaardige
wetenschappers naar voren, die met de hand op het hart konden verklaren dat
chroompicolinaat niet gevaarlijker was dan, laten we zeggen, water en
zuurstof. Het hielp. Alles bleef bij het oude.
De situatie is vooral zo tragisch omdat er een uitstekend alternatief is
voor chroompicolinaat: chroomnicotinaat. Die stof loodst, net als
picolinaat, chroom door de celwand heen. Maar daarna ontstaat er geen schade
aan het erfelijk materiaal, en neemt de kans op kanker dus niet toe.
Een paar supplementmakers met vooruitziende blik zijn nu bezig het
chroompicolinaat in hun producten door nicotinaat te vervangen. Maar omdat
de omschakeling naar nicotinaat tijd en vooral geld kost, willen veel
fabrikanten er niet aan. Dus gaat de verkoop van mogelijk schadelijke
supplementen en fatburners gewoon door. En verdienen bedrijven, die maling
hebben aan jouw gezondheid, miljoenen.
Meer informatie:
John Vincents onderzoek:
www.sciencedaily.com/releases/1999/03/990324062736.htm.
Chromium Information Bureau: www.chromiuminfo.org.
Een fitnessexpert over chroompicolinaat:
www.anndeweesallen.com/dal_ra01.htm.
Uit een andere draad :
"
Er valt aan de verkoop van chroom volgens Houweling dus niet zo bar veel te
verdienen. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat de farmaceutische
industrie nauwelijks onderzoek naar chroom heeft gedaan, ondanks tal van
studies met positieve uitkomsten bij muizen en ratten. Chroom is gemakkelijk
te verkrijgen en een patent erop nemen met de daaraan gekoppelde exclusieve
verkooprechten is dus onmogelijk. Dat maakt de stof commercieel gezien niet
erg aantrekkelijk.
"
Beetje in de trand van "Het is goed / Het is slecht".
Waarom weten we niet dat het goed is, omdat er niet
aan te verdienen valt.
Waarom weten we niet dat het slecht is, omdat er zoveel
aan verdient wordt.
Dat er altijd tegenspraken zijn in de werking van stoffen dat ben ik zo
langzamerhand wel gewend.
Maar tegenspraken in economische waarde van zaken zie je toch
wat minder.
Baat het niet dan schaad het niet, behalve dat je er kanker van krijgt.
Jammer dat er geen eenduidigheid is.
ben brugman
Ikzelf ben ermee opgehouden, want ik slik per dag 50mg vioxx, lig om de
haverklap voor hypo-pampus, spuit nogmaar een pietseltje insu. Daar ga ik
niet ook nog eens chroom bij doen, dat zou een nog grotere warboel worden.
Maar ik wou het graag weten voor mijn moeder, zij slikt medicijnen voor haar
diabetes en 'zit' vaak te hoog.
Werkt chroom alleen bij Deedee, of heb ik dat fout??
Groetjes, Maya
"Maya Zuiderweg" <!_no_spam_!_ma.zui...@planet.nl> schreef in bericht
news:b4frlc$4fg$1...@reader11.wxs.nl...