aanleren aanval
Maarten Wiggers
probleem (vooral jeugdspelers):
veel aanvallers halen niet genoeg uit hun aanloop, waardoor ze oa een stuk
hoogte missen
dit komt dan vaak door
1) te lange eerste pas
2) te korte tweede pas
3) geen versnelling in aanloop
oplossing?:
het tegen spelers nooit hebben over een 3-passen aanloop maar alleen over
een 2-passen aanloop. In de aanleerfase kan dit dan vanuit een houding met
de beide voeten vrijwel naast elkaar en later kan dit vanuit een
schredestand, waarbij (rechtshandige aanvaller) zijn/haar linkervoet net
zover weggezet heeft als normaal de eerste pas groot zou zijn. Je begint dus
vanuit een houding waarin die eerste pas al gezet is. Als dan later het
spelletje sneller gaat en de aanvaller eerst moet passen en dan aanvallen,
kan die aanloop vanzelf langer worden, maar die speler weet dan al hoe die
versnelling van de op een na laatste pas moet voelen.
werkt iemand al zo? ...of kun je zo de aanloop niet aanpakken?
groeten,
Maarten
Dylan Verheul
<m.h.w...@student.utwente.nl> wrote:
>Ik zou graag jullie ideeen willen horen over het volgende:
OK ...
>probleem (vooral jeugdspelers):
>veel aanvallers halen niet genoeg uit hun aanloop, waardoor ze oa een stuk
>hoogte missen
>dit komt dan vaak door
>1) te lange eerste pas
>2) te korte tweede pas
>3) geen versnelling in aanloop
Volgens mij ben je nu ongelooflijk aan het generaliseren. Bovendien lijkt punt
3 me in veel gevallen een gevolg, en geen oorzaak (mogelijk van punt 1 en/of
2, eventueel in combinatie met andere factoren)
>oplossing?:
>het tegen spelers nooit hebben over een 3-passen aanloop maar alleen over
>een 2-passen aanloop.
Ik heb vooruit gelezen, dus ik weet dat je straks voorstelt om "op latere
leeftijd" toch impliciet naar een 3-passen-aanloop gaat. Waarom zou je er een
verborgen agenda van maken?
>In de aanleerfase kan dit dan vanuit een houding met
>de beide voeten vrijwel naast elkaar en later kan dit vanuit een
>schredestand,
Dit lijkt me niet verstandig. Je leert iets aan (voeten vrijwel naast elkaar)
wat je later weer af wilt gaan leren (schredestand). Je werkt jezelf tegen,
zeker omdat afleren in de bewegingsleer inmogelijk is. Je kunt alleen
bijleren, en de nieuwe beweging gaan toepassen in plaats van de oude beweging.
En dan nog zul je terugval zien naar de oude bewegingop het moment dat de
stress bij de speler toeneemt.
Vergelijk het met een speler die een kruisdominante aanvalsaanloop heeft
aangeleerd. Dat kun je bijna niet meer goed krijgen.
>waarbij (rechtshandige aanvaller) zijn/haar linkervoet net
>zover weggezet heeft als normaal de eerste pas groot zou zijn. Je begint dus
>vanuit een houding waarin die eerste pas al gezet is. Als dan later het
>spelletje sneller gaat en de aanvaller eerst moet passen en dan aanvallen,
>kan die aanloop vanzelf langer worden, maar die speler weet dan al hoe die
>versnelling van de op een na laatste pas moet voelen.
Het lijkt mij dus geen goed idee. Leer nooit een beweging aan waarvan je weet
dat hij (op een gegeven moment) vervangen moet worden door een andere beweging
("afleren"). Ook geen deelbeweging,
>werkt iemand al zo? ...of kun je zo de aanloop niet aanpakken?
Iets wat er op lijkt is wat wel "backward shaping" genoemd wordt. Deze
methodiek gaat ervan uit dat je de beweging in omgekeerde volgorde aanleert.
In vogelvlucht komt dit er voor de anval dus hier op neer:
- Zet de aanvaller aan het net op de gewenste afstand (kun je eventueel zelf
laten meten op basis van armlengte), en laat ballen slaan.
- Voeg passen toe (eerst de rempas, daarna de grote tweede pas, en als laatste
de eerste pas.
Hang het net laag als je begint met deze methode (minder sprongkracht omdat er
geen voorwaartse snelheid is die in opwaartse snelheid = hoogte kan worden
omgezet), en steeds een beetje hoger als je passen toevoegt. Dit om te
voorkomen dat je spelers leert om omhoog te slaan (om de bal over het net te
krijgen) en om de succesbeleving te vergroten.
Zelf gebruik ik een combinatie van backward shaping, totaaltraining (de totale
beweging) en training van deelbewegingen (met name slag, tweede pas en afzet)
om de aanval aan te leren.
Succes,
Dylan
Maarten Wiggers
met schredestand
Voorbeeld:
Gisteren een assistente bij NVS B samen met een groepje meiden aanvalspassen
zien oefenen. Over de lengte van de zaal ging het prachtig op een lijn:
links, rechts, aansluiten, sprong. Ik ga er echter vanuit dat dit niet meer
aan deze meiden geleerd hoefde te worden. Wat de assistente verder voordeed
was dat de eerste pas net zo groot moest zijn als de tweede en dat je dus
als gevolg daarvan dus ook niet hoeft na te denken over versnelling en
hoogte en zo.
Ze deed het misschien niet bewust zo voor, maar ik denk dat er heel veel
"fouten" gemaakt worden door het te strak volgen van de gedachte dat een
aanloop uit drie passen bestaat terwijl er namelijk eigenlijk maar twee
belangrijk zijn voor de techniek, de andere zijn "alleen maar" belangrijk om
op de goede plek in de goede richting die laatste twee passen in te zetten.
Verder denk ik niet dat dit iets is, dat later afgeleerd moet worden maar
iets is dat later uitgebreid kan en misschien moet worden. Bij de andere
technieken heb je toch ook een basisvorm, tussenvormen en een gewenste
eind-vorm, waarom niet bij de aanval hetzelfde.
Je hebt het over een terugval onder druk, alleen ik bedoel een situatie
waarin je zo vanaf het begin bezig bent. Ik zou eigenlijk na verloop van
tijd hopen dat onder tijdsdruk de beweging vloeiender gaat worden en dat dan
vanzelf de beweging ontstaat die wij allemaal graag willen.
Wat voor mij eigenlijk gedeeltelijk dezelfde vraag is, hoe leg jij de
relatie tussen de verschillende manieren van aanleren. Waar stop je met
backward-shaping en als je pas stopt bij de volledige 3-passen aanloop en
aanval (totaalbeweging), hoe zorg je er dan voor dat het laatste wat je
aanleert niet als belangrijkste wordt gezien, namelijk de eerste pas.
groeten,
Maarten
"Dylan Verheul" <ne...@dyve.net> wrote in message
news:raicutcabo95cslbe...@dyve.nl...
Dylan Verheul
wrote:
Het is een goede gewoonte om op Usenet te antwoorden ONDER de oorspronkelijke
tekst. Zie o.a. http://www.xs4all.nl/~hensema/quote/quote.html.
>Ok, dan stel ik hetzelfde voor maar nu direct overgaan op uitgangshouding
>met schredestand
Het lijkt me niet dat we hier in een welles-nietes-discussie zitten. Als jij
heil ziet in het aanleren van een 2-pas-aanloop in plaats van een
3-pas-aanloop, dan moet je dat doen.
Er is geen ultieme techniek, er is geen ultieme methode. Ik reageerde nogal
uitgebreid op je voorstel omdat ik denk dat de aan-en-afleerstap die daarin
zat niet handig was.
>Voorbeeld:
>Gisteren een assistente bij NVS B samen met een groepje meiden aanvalspassen
>zien oefenen. Over de lengte van de zaal ging het prachtig op een lijn:
>links, rechts, aansluiten, sprong.
Waarschijnlijk was dat een doorlopende aanvalspas? Landen op 1 been, direct
doorstappen? Dat is een handig hulpmiddel bij het aanleren van het
passenritme.
>Ik ga er echter vanuit dat dit niet meer
>aan deze meiden geleerd hoefde te worden. Wat de assistente verder voordeed
>was dat de eerste pas net zo groot moest zijn als de tweede en dat je dus
>als gevolg daarvan dus ook niet hoeft na te denken over versnelling en
>hoogte en zo.
>
>Ze deed het misschien niet bewust zo voor, maar ik denk dat er heel veel
>"fouten" gemaakt worden door het te strak volgen van de gedachte dat een
>aanloop uit drie passen bestaat terwijl er namelijk eigenlijk maar twee
>belangrijk zijn voor de techniek, de andere zijn "alleen maar" belangrijk om
>op de goede plek in de goede richting die laatste twee passen in te zetten.
De meningen daarover verschillen blijkbaar. Heb je dat met de betreffende
assistent besproken? Dat was misschien een leuke discussie geworden, nu horen
we een kant van de zaak.
Heb je ook nagedacht over de voordelen van 3 passen t.o.v. 2 passen, of wil je
alleen naar 2 passen toe omdat je fouten ziet ontstaan bij de 3-passenaanloop?
Heb je inmiddels geconstateerd dat er minder fouten ontstaan als jouw methode
wordt toegepast?
>Verder denk ik niet dat dit iets is, dat later afgeleerd moet worden maar
>iets is dat later uitgebreid kan en misschien moet worden. Bij de andere
>technieken heb je toch ook een basisvorm, tussenvormen en een gewenste
>eind-vorm, waarom niet bij de aanval hetzelfde.
Oneens. Jij stelde expliciet voor om te starten met 2 voeten naast elkaar, en
daarvandaan een 2-passenaanloop uit te voeren. Dat is wel degelijk iets dat
afgeleerd moet worden, aangezien die uitvoering in een wedstrijdsituatie niet
voorkomt. Het is niet het starten met het aanleren van de laatste 2 passen
waar ik problemen mee heb, maar met het starten met de voeten naast elkaar met
als doel het voorkomen van fouten in de 3-pasaanloop. Dat werkt volgens mij
niet.
>Je hebt het over een terugval onder druk,alleen ik bedoel een situatie
>waarin je zo vanaf het begin bezig bent. Ik zou eigenlijk na verloop van
>tijd hopen dat onder tijdsdruk de beweging vloeiender gaat worden en dat dan
>vanzelf de beweging ontstaat die wij allemaal graag willen.
Wat ik bedoel, is
- dat onder druk spelers terug zullen vallen op de oude beweging
- dat het onzin is om iets aan te leren wat je toch weer wilt afleren
Of dat al dan niet vloeiend gaat doet voor mij niet ter zake.
>Wat voor mij eigenlijk gedeeltelijk dezelfde vraag is, hoe leg jij de
>relatie tussen de verschillende manieren van aanleren.
Ik gebruik alledrie de methoden door elkaar. Dus bw-shaping, onderdelen en
totaaltraining. De complete beweging is het doel, het uitvoeren van
deelbewegingen een middel.
>Waar stop je met
>backward-shaping en als je pas stopt bij de volledige 3-passen aanloop en
>aanval (totaalbeweging), hoe zorg je er dan voor dat het laatste wat je
>aanleert niet als belangrijkste wordt gezien, namelijk de eerste pas.
Ik doe bw-shaping inderdaad tot en met de eerste pas, maar ik heb niet de
indruk dat ik daardoor een extra aandacht op de eerste pas vestig. Immers, de
afzet wordt het vaakst uitgevoerd, daarna, de rempas, daarna de tweede pas, en
de eerst pas komt pas op het laatst om de hoek kijken. Oftewel, ik zie daar
geen probleem in.
De eerste pas is m.i. belangrijk voor het ritme en het groot kunnen maken van
de tweede pas. Een toepassing van de eerste pas is uiteraard het "richten" van
de aanloop op de positie waar de bal komt.
Ik zeg overigens niet dat mijn methode absoluut juist is. Je vroeg om een
reactie op jouw methodiek, en die heb ik gegeven.
Jouw antwoord op mijn reactie kwam op mij eerlijk gezegd nogal defensief over.
Het is niet mijn bedoeling om je aan te vallen. Je hoeft ook niet te
verdedigen. Het is juist goed dat je nadenkt over betere methodieken. Met het
principe van aanleren en dan weer afleren kan ik het echter niet eens zijn.
D
Daan
> Gisteren een assistente bij NVS B samen met een groepje meiden
aanvalspassen
> zien oefenen. Over de lengte van de zaal ging het prachtig op een lijn:
> links, rechts, aansluiten, sprong. Ik ga er echter vanuit dat dit niet
meer
> aan deze meiden geleerd hoefde te worden. Wat de assistente verder
voordeed
> was dat de eerste pas net zo groot moest zijn als de tweede en dat je dus
> als gevolg daarvan dus ook niet hoeft na te denken over versnelling en
> hoogte en zo.
>
De reden dat we dat deden was dat er bij een aantal meisjes het ritme nog
geen (goed) automatisme is. Éen van die meisjes heeft bevoorbeeld -
regelmatig - last van een kruisdominante aanval. Drie anderen hebben een wat
onregelmatig ritme. In het verleden vaak heb mee gemaakt dat kruisdominatie
er niet uit te krijgen is, hebben we nu bij de NVS er twee (en bijna drie)
die het wel voor elkaar hebben gekregen om de kruisdominatie af te leren.
Het blijkt dat motivatie bij de speelsters zelf enorm belangrijk is.
Deze oefening doen we om er een soort automatisme in te laten komen zodat ze
tijdens stress (zoals ook Dylan al aangaf) minder vervallen in hun oude
ritme. Onder allerlei partijtjes vormen vervallen ze er wel in, in deze
oefening hebben ze uitgebreid de tijd om juist op ritme te trainen.
Daan
Daan
"Maarten Wiggers" <m.h.w...@student.utwente.nl> schreef in bericht
news:9s3jqe$sib$1...@dinkel.civ.utwente.nl...
Ik denk dat je constatering van de oorzaak van het probleem terecht is. Ik
zal vertellen hoe ik ongeveer te werk ga.
1) Bij de mini's breng ik het besef in dat de derde bal - die over het net
naar de tegenpartij gaat - zo moelijk mogelijk voor de tegenpartij moet
zijn. Dus aanvallen. Als ze dat besef hebben heb je al veel gewonnen. Ik
begin ook daar al met aanvallen. Eerst met gewoon rammen naar de grond. Bank
voor het net, op de bank staan en de bal naar de grond slaan (of naar
hoepels, matten, kegels, etc.)
PS Misschien voor de begripsvorming: Ik heb het bij mini's over de eerste,
tweede en derde bal.
Eerste bal: bal die van de tegenpartij komt.
Tweede bal: Tussenbal:
Derde bal: Bal die naar de tegenpartij toe gaat.
Doel bij de eerste bal: Bal onder controle krijgen, zodanig dat de tweede
bal gespeeld kan worden. (Dus omhoog!). Ik laat deze bal dus NOOIT vangen.
Doel bij de tweede bal: Zo spelen dat de derde bal moeilijk kan worden voor
de tegenpartij. Dus alleen parrallel aan het net. In begin fases bij de
mini's laat ik deze bal eerst vangen zodat de schakel tussen de eerste en de
derde bal makkelijk wordt.
Doel bij de derde bal: Bal moet zo moeilijk mogelijk. Dus slaan, naar de
grond! Ook de opslag valt hieronder. Immers die gaat ook naar de
tegenpartij. Ik leer dus ook nauwelijks spelers onderhands opslaan maar ga
heel snel over op bovenhands serveren. Ook spelen in de tramrails (= de
dubbel lijnen op een badminton veld) levert extra punten op. Dat is immers
ook moeilijk verdedigen voor de tegenpartij.
2) Daarna ga ik ballen opgooien. Of ik laat ze voor elkaar ballen opgooien.
Vanzelfsprekend weer met een net heen en slaan. Ik hang het net nog steeds
laag! Maar wel zo hoog dat springen loont. Wat ik ze dan probeer aan te
leren is dat je de bal zo hoog mogelijk uit de lucht moet pakken. Dan kun je
immers weer van alles raken op de grond. Eigenlijk dus alleen timing. Ik
maak me compleet niet druk over de aanloop.
3) Daarna gaan we de aanloop leren. Met plakkertjes tape op de grond. Eerste
stap overigens wel kleiner dan de laatste. Met en zonder bal. Met en zonder
timing. Door elkaar heen. (Slootje spingen). Net zo lang totdat ze een grof
besef hebben van wat nodig is. Bij het grove besef hoort wel het gebruik van
hun armen bij de aanloop. Pas als het grove besef er is ga ik slijpen. En
pas dan komen zaken aan de orde die je hierboven aangeeft. Ik maak me in het
begin dan ook niet echt druk over de grootte van de passen, de snelheid van
de passen, de versnelling, wel over welke voet er begint (drie passen, dus
links begint - rechtshandige) en de volgorde van de passen.
Je snapt dus dat ik aanleer fase me nog niet druk maak over bovenstaande
problemen. Dus dat jouw probleem door mij niet aan jouw aanpak zou worden
gekoppeld.
Maarten Wiggers
"Daan" <da...@home.nl> wrote in message
news:qiMG7.31917$W6.78...@zwoll1.home.nl...
Bedankt voor de uitgebreide uitleg van jouw aanpak, ik had het inderdaad
over jouw assistente. Maar als ik het goed begrijp was die oefening tijdens
de pauze bedoeld voor de passen, dus links - rechts - links en verder
eigenlijk niet. Verder leuke, simpele trainingsopbouw ik ga zondag bij mijn
eigen groep MC1 eens kijken of dat bij mij ook werkt. Ik heb eigenlijk nog
twee vragen aan jou daarover:
Ik heb geen idee hoe het bovenhands eenhandig gooien is van die meiden
(10-11 jaar rayon), wat is jouw ervaring daarmee?
Hoe is de overgang van de bal tussen de voeten laten stuiteren en dus
eigenlijk midden voor je pakken, naar de bal voor je achterste been pakken.
Volgens mij sta je dan net iets anders, het is niet veel maar toch...
Verder probeer ik bij mijn oude vereniging onervaren mini-trainers te
begeleiden. Ik zie hen heel erg bezig met de aanval, zoals ze zelf als
speler bezig zijn met de aanval, het resultaat is soms een aanloop met drie
passen die er meer uitziet als een startende schaatser. Ik probeer ze
eigenlijk een werkwijze aan te bieden, die ze makkelijk kunnen begrijpen en
die tegelijkertijd steeds na elke stap resultaat heeft voor de speler. De
situatie die ik in mijn posting schetste was een van de laatste fases op weg
naar de uiteindelijke aanval. Maar als ik het goed begrijp is bij de een
(Dylan) die fase heel kort (als je gebruik maakt van backward-shaping) en
bij de ander (Daan) bestaat die eigenlijk niet.
Dylan Verheul
wrote:
>Verder probeer ik bij mijn oude vereniging onervaren mini-trainers te
>begeleiden. Ik zie hen heel erg bezig met de aanval, zoals ze zelf als
>speler bezig zijn met de aanval, het resultaat is soms een aanloop met drie
>passen die er meer uitziet als een startende schaatser.
Herkenbaar.
>Ik probeer ze
>eigenlijk een werkwijze aan te bieden, die ze makkelijk kunnen begrijpen en
>die tegelijkertijd steeds na elke stap resultaat heeft voor de speler. De
>situatie die ik in mijn posting schetste was een van de laatste fases op weg
>naar de uiteindelijke aanval. Maar als ik het goed begrijp is bij de een
>(Dylan) die fase heel kort (als je gebruik maakt van backward-shaping) en
>bij de ander (Daan) bestaat die eigenlijk niet.
Mijn uitleg ging specifiek over het aanleren van de aanloop. Op dat moment heb
je dus al de keuze gemaakt om de aanloop als accent te nemen. Daarvoor en
daarna kun je nog van alles en nog wat doen.
Overigens is backward shaping een algemene methode, en niet specifiek het
omgekeerd aanleren van de aanval(saanloop).
D
Daan
> Bedankt voor de uitgebreide uitleg van jouw aanpak, ik had het inderdaad
> over jouw assistente. Maar als ik het goed begrijp was die oefening
tijdens
> de pauze bedoeld voor de passen, dus links - rechts - links en verder
> eigenlijk niet.
Inderdaad.
Verder leuke, simpele trainingsopbouw ik ga zondag bij mijn
> eigen groep MC1 eens kijken of dat bij mij ook werkt. Ik heb eigenlijk nog
> twee vragen aan jou daarover:
> Ik heb geen idee hoe het bovenhands eenhandig gooien is van die meiden
> (10-11 jaar rayon), wat is jouw ervaring daarmee?
Over het algemeen is het gooien met 1 arm bij die jeugd, en dan vooral bij
meisjes niet zo goed verzorgd. Ik besteed daar ruim aandacht aan in
voorbereding op het slaan tegen de bal. Keys: Goede been voor, arm laten
wijzen, pijl&boog, nawijzen. Ik laatook veel met tennisballen gooien. Ik
begin daar al mee als ze 7-8 jaar oud zijn. Ook over het net heen met
aanloop.
> Hoe is de overgang van de bal tussen de voeten laten stuiteren en dus
> eigenlijk midden voor je pakken, naar de bal voor je achterste been
pakken.
> Volgens mij sta je dan net iets anders, het is niet veel maar toch...
Klopt. Je zal misschien iets anders staan. Het probleem bij passen vind ik
dat spelers op hun armen fixeren. Ze gooien de armen achter de bal. Met door
hun benen stuiten leer ik ze juist op hun benen fixeren. Passen is in mijn
ogen heel simpel: je moet op de goede plaats staan (dat doen je benen) en je
moet je armen goed houden. Al het andere is bijzaak. Je benen doen dus het
eerste werk. Vaak beginnen spelers met het tweede. Daarbij als je niet op de
goede plaats staat heeft het juist zetten van je armen ook niet zoveel zin,
en zitten je benen het verst van je hersenen en zijn daarom het moeilijkst
te besturen.
>
> Verder probeer ik bij mijn oude vereniging onervaren mini-trainers te
> begeleiden. Ik zie hen heel erg bezig met de aanval, zoals ze zelf als
> speler bezig zijn met de aanval, het resultaat is soms een aanloop met
drie
> passen die er meer uitziet als een startende schaatser. Ik probeer ze
> eigenlijk een werkwijze aan te bieden, die ze makkelijk kunnen begrijpen
en
> die tegelijkertijd steeds na elke stap resultaat heeft voor de speler.
Dat klinkt erg goed.
> De situatie die ik in mijn posting schetste was een van de laatste fases
op weg
> naar de uiteindelijke aanval. Maar als ik het goed begrijp is bij de een
> (Dylan) die fase heel kort (als je gebruik maakt van backward-shaping) en
> bij de ander (Daan) bestaat die eigenlijk niet.
>
>
Als je de fase bedoeld van globaal het stappenritme tot aan het inslijpen
van een volledige goed uitgevoerde aanval. Die fase duurt volgens mij de
rest van je leven ;-) Of snap ik het nu niet helemaal ?