klaren
Excalibur
de tweede vraag op dat het verschil te groot is om te compenseren).
Groet,
Elwin
Ook ik heb ooit "gedoken" tot een meter of vier
>zonder te hebben kunnen klaren, en het was best de moeite waard.
>Alhoewel ik daarna een hele poos een pieptoon meende te blijven horen
>(waar komt die eigenlijk vandaan?).
>
>Vervolgvraagje:
>Is mijn ervaring dat het klaren makkelijker gaat zolang de
>drukverschillen nog klein zijn te verklaren? Als het drukverschil
>eenmaal flink is krijg ik het niet meer weggeplopt. (Of plop je per keer
>maar zo'n stukje dat je het verschil niet meer merkt als de druk al
>groot is?)
>--
m.mattheijer
inderdaad, het drukverschil is (als je niet of te laat klaart) te groot,
hierdoor wordt het onmogelijk om lucht via de buis van eustagius (deze loopt
van je sinussen naar je oor) in je oor te blazen en hierdoor het
drukverschil te compenseren.
Als je HEEL erg hard zou blazen gaat dit wel, echter dan is de kans groot
dat je je oor verwondt wat kan resulteren in doofheid (het ronde venster).
Mocht je meer willen weten kijk dan eens in de PADI instructor manual bij
een locale duikschop..
groetjes,
marcel mattheijer
"Excalibur" <e.v.d.b.v...@KPN.COM> schreef in bericht
news:866gbv$cma$1...@hdxl22.telecom.ptt.nl...
Ivo Madder
omgevingsdruk, dan wordt de duiker de druk gewaar vanaf een diepte van 250
mm H2O (ongeveer 0,3 meter). Een onaangenaam gevoel en pijn wordt men gewaar
vanaf 2 meter diepte. Dit is tevens de diepte waarbij de blokkade van de
Eustachiusbuis kan optreden. Bij een niet geklaard oor kan men tussen de 2
en de 10 meter het slachtoffer worden van een trommelvliesscheur. Het
pijngevoel en het scheuren van het trommelvlies is individueel verschillend.
Hoe beweeglijker of hoe soepeler het trommelvlies is, hoe minder snel men
druk of pijn gewaar wordt. Als je duikt blijft verder duiken (gedurende
lange tijd; bv. 30 min. op 10 m diepte) met een niet geklaard oor, zonder
daarbij dieper te gaan, kan je hydrops krijgen. Dit veroorzaakt een
hypersecretie van endolymfe in het orgaan van Corti, t.g.v. de voortdurende
irritatie van het binnenoor. De symptomen van hydrops, die zich vaak een
30-tal minuten na de duik manifesteren (en blijven aanhouden zonder pijn)
zijn:
- Neuro-sensorieel gehoorverlies van de lage tonen (typisch kenmerk van
hydrops).
- Gehoorsdaling.
- Vertigo (duizeligheid).
- Nausea (braakneiginen).
- Tinnitus (oorsuizingen en fluittonen).
Om het oor te klaren onder water, moet men een drukverhoging in de neus- en
keelholte teweegbrengen van 50 tot 250 mm H2O, waardoor de tuba zich opent.
Niettegenstaande de meeste de meeste duikers vrijwel probleemloos hun oren
kunnen klaren, komen er toch regelmatig barotrauma's van het middenoor voor
tijdens het dalen. De volgende oorzaken werden vastgesteld:
- De oren te laat geklaard; dus gewacht tot men de druk voelde. Dit
veroorzaakt een blokkade van de buis van Eustachius, waardoor een
succesvolle equilibratie (passief of actief) onmogelijk wordt. Als men niet
tijdig klaart en daardoor een drukgradiënt van 400 tot 1200 mm H2O bereikt,
veroorzaakt deze druk een afsluitend effect op de afsluitkraanachtige
kussentjes van de Eustachiusbuis. Vaak zijn het beginnende duikers die, door
de concentratie op het dalen en uittrimmen, zich al op 2 à 3 meter diepte
bevinden vooraleer ze er aan denken hun oren te klaren.
- Equilibreren van de oren terwijl men zich in horizontale positie of, nog
erger, met het hoofd naar beneden bevindt. De doorgankelijkheid van de buis
van Eustachius verminderd naargelang de persoon afwijkt van de opwaartse
positie. Het kan ermee te maken hebben dat een gas (in dit geval lucht)
gemakkelijker opwaarts gestuwd kan worden in een vloeistofmidden of in een
onsamendrukbare omgeving (de mucosa of het slijmvlies van de buis van
Eustachius en het weefsel), of de luchtstroom een impedantie (bijzondere
weerstand) ondervindt bij zwelling van de mucosa t.g.v. de verhoogde veneuze
druk.
- Eén oor dat moeilijk te klaren is. Het is aangeraden om dit oor naar de
oppervlakte te richten terwijl men de equilibratie uitvoert. Dit strekt de
pharyngeale spieren en plaatst de tegenwerkende tuba in een verticale
positie waardoor deze, mede door de waterdruk, opent.
- Geen rekening houden met de gevaren van opgezwollen slijmvliezen t.g.v.
infecties van de bovenste luchtwegen en/of irritatie door sigarettenrook,
drugs snuiven of allergieën.
- Een voordien bestaande of een sub-clinische middenoor barotraumata ten
gevolge van het dalen kan congestie of zwelling van de middenoorholten en
het blokkeren van de buis van Eustachius veroorzaken, na succesvolle
afdalingen. Naarmate men blijft duiken met een uitgestelde of ontbrekende
equilibratie wordt het klaren steeds moeilijker, totdat het middenoor bijna
vol vloeistof zit t.g.v. vochtuittreding en bloeduitstorting. Hierna zijn er
nog weinig problemen met het duiken, maar ten nadele van midden- en
binnenoorschade. Dit probleem kan voorkomen worden door tijdig en succesvol
te equilibreren.
Vermijd het duiken met aandoeningen die de Eustachiusbuis en de
sinusingangen kunnen blokkeren, zoals:
- Infecties van de bovenste luchtwegen.
- Allergieën die inwerken op de bovenste luchtwegen.
- Alcoholgebruik.
- Premenstruale slijmvlieszwelling.
- Roken.
Grote neus- of keelpathologie zoals afwijkingen in de neustussenschotten,
poliepen e.a. vereisen eventueel een medische correctie.
De ideale manier om de druk tussen je middenoor en je neus- en keelholte op
gelijke druk met te brengen is door de Eustachiusbuis op een passieve manier
te openen. Maar spijtig genoeg is dit niet altijd mogelijk. Daarom gebruiken
de meeste duikers een actieve techniek om de druk in hun middenoor te
verhogen. Doen ze dit niet, dan beleven ze een oncomfortabele en pijnlijke
afdaling. Door de actieve equilibratie beschermen ze zich waarschijnlijk ook
tegen de eventuele permanente beschadiging, welke uitzonderlijk kan
voorkomen bij een middenoor barotrauma.
Indien de druk in het middenoor om de één of andere reden groter is dan 100
tot 200 mm H2O t.o.v. de druk in de neus- en keelholte, dan opent de
Eustachiusbuis zich passief, zodat het gas van het middenoor kan wegvloeien
naar de neus- en keelholte. Tijdens het stijgen is de passieve equilibratie
van de druk in de oren heel gewoon. Er dienen zelden actieve technieken
toegepast te worden. Als men stijgt, dan opent de tuba zich bij een
drukgradiënt van ongeveer 50 cm H2O (70 cm H2O indien het hoofd naar beneden
gericht is). Gebeurt deze passieve drukaanpassing niet, dan kan men actief
de druk wegzuigen door het manoeuvre van Toynbee toe te passen. Dit doet men
door lucht weg te zuigen met gesloten mond en neus.
Volgende technieken worden aanbevolen om je oren te klaren:
Ze worden door verscheidene duikers goed of minder goed bevonden, tot zelfs
onmogelijk toe te passen.
In ieder geval is het aangeraden om gelijk welke techniek eerst te oefenen
aan land, voordat men ze onder water uitprobeert.
Slikken: door te slikken gebruikt men ook de spiertjes die de Eustachiusbuis
openen. Het gevaar van slikken is dat men eventueel lucht kan inslikken met
duikerskolieken tot gevolg.
Het Valsalva manoeuvre: is waarschijnlijk het meest toegepast en de
eenvoudigste manier om je oor te klaren.
Je doet deze techniek door je mond en neus te sluiten, terwijl je lucht
uitblaast. Hierdoor stijgt de druk in je neus- en keelholte. Door deze
drukverhoging worden de Eustachiusbuizen geopend. De lucht wordt door deze
tuba's geperst en komt in je middenoor terecht. Om dit te bewerkstellingen
moet de duiker een druk creëren die varieert tussen de 20 en 100 cm H2O. De
kracht die de duiker moet uitoefenen, die noodzakelijk is voor een
succesvolle equilibratie, is sterk afhankelijk van de positie waarin zijn
lichaam zich bevindt. Zo moeten beginnende duikers, die de Valsalva techniek
gebruiken, moeten in verticale positie (hoofd boven en benen naar beneden)
een druk uitoefenen van 40 cm H2O. Als ze zich in horizontale positie
bevinden met de oren bovenaan, of beter gezegd met het hoofd naar boven
gericht, moeten ze eveneens 40 cm H2O druk ontwikkelen. In de horizontale
positie maar met de oren onderaan, of beter gezegd met het hoofd naar onder
gericht, dienen ze al een druk van 50 cm H2O te creëren. Als ze zwemmen in
de verticale positie, waarbij het hoofd naar onder gericht is en de benen
naar boven, bereiken ze de 60 cm H2O vooraleer de Eustachiusbuis zich opent.
De Frenzel techniek: sluit de mond en de neus, zowel uitwendig als inwendig
(door de stemspleet te sluiten) en dan de spieren van de mond en de keel
opwaarts te spannen. Terwijl de neus, mond en stemspleet gesloten zijn,
gebruikt men de naar boven gebrachte tong als een piston om de opgesloten
lucht in de neus- en keelholte samen te drukken en het naar de
Eustachiusbuis te stuwen. Indien deze techniek lukt, is er maar een druk van
10 cm H2O nodig om de tuba's te openen.
Vrijwillige tuba opening (in de Engelse literatuur gekend als BTV, beance
tubaire voluntaire, jaw-thrust) wordt soms door meer ervaren duikers
uitgevoerd, die met de jaren bepaalde spieren hebben leren gebruiken.
Meestal bestaat de techniek bestaat erin om je onderste kaak naar onder en
gelijktijdig naar voor te brengen terwijl de mond gesloten is of zich rond
het mondstuk bevindt. Het is dus een soort overdreven geeuw (jaw-thrust).
Het Toynbee manoeuvre wordt vooral gebruikt om overdruk te verwijderen uit
het middenoor als het oor niet spontaan klaart tijdens het stijgen, maar kan
ook gebruikt worden als zachtere methode om het oor te klaren tijdens het
dalen. Dit doet men door te slikken met gesloten mond en neus.
De Lowry techniek: dit is een combinatie van de Valsalva en de Toynbee
techniek.
The Edmonds techniek: de onderste kaak naar onder en gelijktijdig naar
voorbrengen, zodanig dat de onderste tanden op gelijke hoogte en voor de
bovenste tanden komen te staan. Gelijktijdig voert met het Valsalva
manoeuvre uit.
Opmerking: De Valsalva-beweging zoals wij die tegenwoordig uitvoeren is
waarschijnlijk niet uitgevonden door Valsalva, maar door Toynbee. Het is
beschreven om het Valsalva manoeuvre te doen door uitademing terwijl de mond
gesloten en de neus dichtgeknepen is. Dit dwingt lucht vanuit je mond door
de buizen van Eustachius naar het middenoor, verhoogt daar de druk op de
binnenzijde van het trommelvlies en vereffent de waterdruk van buitenaf.
Maar het is technisch niet juist om dit een Valsalva manoeuvre te noemen.
Immers het "echte" Valsalva manoeuvre is genoemd naar Antonio Maria Valsalva
(1666-1723), een Italiaanse anatomist. De techniek beschreven door Valsalva
was krachtig uitademen tegen een gesloten stemspleet, door de stembanden
samen te drukken zoals in een kuch. Deze techniek vereffent de druk in de
oren niet. Tegenwoordig worden beide "Valsalva" genoemd. Beiden kunnen de
druk in de borstkas verhogen, de veneuze retour naar het hart verminderen,
en wordt daardoor dikwijls gebruikt om een studie te maken van
cardio-vasculaire effecten bij verminderde hartvulling en debiet.
Het is mogelijk dat de Engelse Dokter Joseph Toynbee (1815-1866) de techniek
voor het uitademen met gesloten mond en neus (Valsalva) heeft ontwikkeld. Om
de zaken nog ingewikkelder te maken, vond Toynbee zachtere methode uit om de
oren te klaren: het manoeuvre van Toynbee.
Er wordt vaak gediscutieerd over wat nu de beste techniek zou zijn om je
oren te klaren. Eigenlijk is het vrij simpel: de techniek die voor jou het
beste werkt, is de beste. Het risico is immers niet zozeer het gevaar van de
equilibratie, maar het gevaar niet te equilibreren.
Ivo Madder, CMAS 2*instructeur NELOS nr. 781
Geraadpleegde lectuur: "Diving and subaquatic medicine", "36 Myths of Diving
Physiology" en "Hydrops van het binnenoor door dr. Paul Vander Eecken".
Jolanda
Dank voor de informatie; jammer dat het net iets te laat was; vorige week in
Bali helaas een barotrauma en een gescheurd trommelvlies opgelopen ten
gevolge van het niet kunnen klaren (ja, uiteindelijk wel maar toen was alle
druk er wel af.....). Alle klachten zoals beschreven kloppen ook! En nu maar
hopen dat ze van voorbijgaande aard zijn en ik het duiken weer kan
hervatten....
Jolanda
Ivo Madder <ivo.N...@pandora.be> schreef in berichtnieuws
9A0i4.833$5d....@afrodite.telenet-ops.be...
Ivo Madder
Hopelijk is er geen blijvend letsel.
Je bent toch langs een neus-keel-oren-specialist geweest?
Soms is bij een trommelvliesperforatie een behandeling met antibiotica
noodzakelijk, wegens bacteriën in het zeewater.
Normaal gezien duurt de genezing ongeveer 6 weken.
Je mag natuurlijk niet duiken tijdens de genezing.
Veel beterschap,
Ivo
Jolanda <lo...@casema.net> schreef in berichtnieuws
3888c575$0$65...@reader3.casema.net...
Jolanda
Dank voor je medeleven. Ja, ik ben al naar een kno-arts geweest, pas op de
lange termijn kan bezien worden of er geen beschadiging aan het binnenoor
opgetreden is, vooralsnog alleen een geleidingsdoofheid. En nee, duiken of
zwemmen kan ik voorlopig even vergeten..... maar voor Nederland heb ik
alleen een seminatpak dus zo aangenaam om te duiken is het nu hier ook weer
niet.
Dank nogmaals!
Jolanda
Ivo Madder <ivo.N...@pandora.be> schreef in berichtnieuws
u0pi4.2637$5d.1...@afrodite.telenet-ops.be...
> Jolanda,
> Hopelijk is er geen blijvend letsel.
> Je bent toch langs een neus-keel-oren-specialist geweest?
> Soms is bij een trommelvliesperforatie een behandeling met antibiotica
> noodzakelijk, wegens bacteriën in het zeewater.
> Normaal gezien duurt de genezing ongeveer 6 weken.
> Je mag natuurlijk niet duiken tijdens de genezing.
> Veel beterschap,
> Ivo
>
> Jolanda <lo...@casema.net> schreef in berichtnieuws
> 3888c575$0$65...@reader3.casema.net...