REC: Bullseye blues & country festival
frans
gehouden. Op vrijdag en zaterdag blues en zondags country. Vanwege
tijdgebrek ben ik alleen de zaterdag geweest.
Het begon al met wat regen toen we aankwamen rond een uur of 12. (we is
quizmaatje Erik met zijn vriendin en ikzelf). Er stonden slechts een paar
auto's op de parkeerplaats en ook de camping puilde niet echt uit. Tot onze
vreugde bleek dat het festival gehouden werd in een manege die men
lichtelijk omgebouwd had. De organisatie was voortreffelijk. De opkomst
minder. Volgens De Limburger 300 mensen op vrijdag, 500 op zaterdag en 600
op zondag. Alles bij elkaar lang niet genoeg om er financieel uit te
springen. Het t-shirt dat ik gekocht heb maakt een goede kans om een
collector's item te worden.
Blues Clinic
was de band die de spits afbeet. Een viermans coverband die behoorlijk wat
klassieke nummers ten gehore bracht. Een zanger met een stem a la Howlin'
Wolf en dus nauwelijks verstaanbaar. Af en toe stond ie luchtgitaar te
spelen op een Joe Cocker-achtige wijze. Het was toch wel vermakelijk. De
gitarist stond er wat onverschillig bij met een grote sigaar in de mond,
maar speelde helemaal niet zo slecht. Ook de bassist en de drummer speelden
best goed. Jammer dat het niet als een geheel klonk. Maar toch leuk voor een
opener. Was ook wel moeilijk voor ze met zo'n 50 man in de zaal. Al met al
toch wel een lekker opwarmertje zullen we maar zeggen.
The Vibrotones
Bij een aantal nl.muziekers alreeds bekend. Voor mij was het de eerste keer.
Een trio dat een mix speelt van Rock-a-billy en surf-muziek en dat
enthousiast en niet onverdienstelijk doen. "Kenners" denken onmiddellijk aan
The Paladins, maar dat niveau behalen ze bij lange na niet. Ik heb me goed
vermaakt. Leuke band met een al een behoorlijke schare fans, waarvan zo'n
5-tal jongens van rond de 18 (met een Vibrotones-shirtje) op een rijtje
vooraan stonden te dansen. Prachtig gezicht.
Alan Haynes
Een gitarist uit Texas waar ik nog nooit van gehoord had. Dus ik was wel
benieuwd. Alan had geen eigen band bij zich, maar werd begeleid door een
Nederlands trio, dat een paar weken terug ook Ana Popovic op
Wilhelmina-bluesplein begeleidde. Een zeer strakke ritmesectie en een
fantastisch solerende toetsenist met gierende Lesleyspeakers. Haynes (met
een ouwe Fender waar bijna geen lak meer op zat) had een prachtig clean
geluid (lag aan de Fender Twin Reverb versterker, meende Erik) en zong
weinig en soleerde des te meer. Ongelooflijk mooi. Daarnaast had ie zijn
goede vriend Jim Suhler uitgenodigd om mee te spelen, die dat dan ook prompt
deed. Suhler speelde ritme-gitaar en mocht een keer of drie zelf even laten
zien wat ie kon. Jim zou later op de avond een eigen set spelen. Haynes
vermaakte zich opperbest en probeerde wat te improviseren en uit te
proberen. Zo ging hij midden in een nummer over op een Hendrix-nummer, maar
de band kon hem niet volgen, dus dat mislukte. Veel hadden ze samen niet
geoefend bleek, want er moest regelmatig even overlegd worden. De drummer en
de bassist vormde een geweldige eenheid en zorgde voor een zeer strakke
basis. Wel standaard, maar erg goed gedaan. Dit was voor mij eigenlijk al
het hoogtepunt.
Take it for Granted
De groep van gitarist John Dirven, onlangs door Oor uitgeroepen tot gitarist
van het jaar, speelt hard... echt hard. Oef. John zelf was ziek, maar zijn
broer Paul nam het over. De bassiste had een stem a la Janis Joplin en deed
dus alle vocals. Het was meer bluesrock dan blues en voor Erik was dit het
beste wat hij die dag gezien en gehoord had. Mij bekoorde het niet zo. De
vervanging was erg goed en ook de andere twee speelde best goed, maar het
repertoire lag me niet zo.
Tino Gonzalez
Tja. Een kleine dikke gitarist, die niet onverdienstelijk speelde, maar nog
nooit gehoord heeft van subtiliteit. Alles even hard en alles behoorlijk
up-tempo. Sommige nummers net te snel. Hij speelde een paar Santana-achtige
nummers en dat waren eigenlijk zijn beste. Tino had ook last van een
rondzingend gitaargeluid; zolang hij wegbleef bij de microfoon en de
monitorboxen klonk het wel goed. Hij sloot af met een zeer trieste versie
van B.B. King's The Thrill has gone. Ook dat speelde hij iets te snel en
zonder gevoel.. Als je het al aandurft om zo'n nummer te coveren, probeer er
dan ook echt iets van te maken, zou ik zeggen. Dat deed (kon?) Tino niet.
David Gogo
Een Canadees met eigen band, die ik al een keer in Ospel had gezien en me
daar niet kon boeien. Al bij het eerste nummer kwamen we alledrie tot de
conclusie: standaardmateriaal en standaard gespeeld... Etenstijd dus....
Jim Suhler
Evenals Alan Haynes afkomstig uit Austin, Texas. Suhler zag ik in 1994 al in
Peer met zijn eigen groep Monkey Beat. Daar presteerde hij het om al
gitaarspelend het podium af te komen, de tent in te lopen en de steiger met
geluid en licht te beklimmen (zo'n drie meter hoog). Prachtige show. Dat kon
ie in de Manege dus niet....
Ook Jim werd begeleid door dezelfde Nederlanders die al eerder Haynes hadden
begeleid. Ook Haynes was weer van de partij, terwijl nu de hoofdrol voor
Suhler was. Deze set was zelfs nog beter dan de eerste. Suhler heeft een
mooiere stem dan Haynes en speelt zeker zo goed gitaar. Sloten af met een
prachtig nummer, waarin Haynes formidabel slide speelde. Grote klasse!
Omar & the Howlers
Ook Omar had er zin in en zette een mooie set Texas-blues neer.Het is altijd
een genot om die man aan het werk te zien. Een goede zet van de organisatie
om met Omar het bluesgedeelte af te sluiten. Maar als ik eerlijk moet zijn,
dan had ik liever gehad dat Haynes en Suhler de avond mochten afsluiten.
Ik vond het een leuk festival, maar met te weinig mensen. Daar stond
tegenover dat er ruimte genoeg was en dat je alles goed kon zien en horen.
Ook de akoestiek in de manege viel heel erg mee. En 5 tientjes voor 8
artiesten en ruim 12 uur goede tot zeer goede muziek is echt niet te veel.
Wat mij betreft zien ze me volgend jaar daar weer in Roggel.
Frans
cp: Roxy Music - For your pleasure
--
"Ze bloes en nozzing but ze bloes"
--
"Ze bloes en nozzing but ze bloes"
Ramon
>
> Het t-shirt dat ik gekocht heb maakt een goede kans om een
> collector's item te worden.
:-)
> The Vibrotones
>
> Bij een aantal nl.muziekers alreeds bekend. Voor mij was het de eerste keer.
> Een trio dat een mix speelt van Rock-a-billy en surf-muziek en dat
> enthousiast en niet onverdienstelijk doen.
Nee, met nog veel oefenen en optreden komen ze er wel.
> Ik vond het een leuk festival, maar met te weinig mensen. Daar stond
> tegenover dat er ruimte genoeg was en dat je alles goed kon zien en horen.
> Ook de akoestiek in de manege viel heel erg mee. En 5 tientjes voor 8
> artiesten en ruim 12 uur goede tot zeer goede muziek is echt niet te veel.
> Wat mij betreft zien ze me volgend jaar daar weer in Roggel.
Het is te hopen dat het doorgaat.... bedankt voor je recensie, Frans.
--
gr Ramon,
cp: John Doe - Meet John Doe