vic van Reijdts fabulous fifties
ollie
Vic’s Fabulous Fifties:
De 100 favorieten van Vic van de Reijt
5 CD’s Universal Records 882 388-9
Samenstelling en toelichting Vic van de Reijt
2009.
In de CD-bakken van de verschillende winkels komen met zeer grote
regelmaat cd’s te liggen die in de categorie ‘swinging fifties’,
‘best
of the sixties’, ‘seventies gold’ en andere cd’s, die meer van
soortgelijke titels worden voorzien. Vaak constateer ik dat een
verzamel-cd, die een paar jaar eerder al werd uitgebracht, simpel met
een nieuwe titel en een andere hoes andermaal in de bakken ligt,
waarbij de tracksamenstelling gelijk is gebleven. Hoe bespelen we het
koperspubliek? Vaak worden dergelijke cd’s dan ook per ongeluk dubbel
aangeschaft. Als serieus verzamelaar van muziek sinds de begin jaren
zestig en radioluisteraar sinds mijn prille jeugd, was ik dan ook
verheugd te zien dat muziekcriticus en cd samensteller een
leeftijdgenoot Vic van de Reijt weer aan het werk was geweest een
muzikaal tijdperk voor ons te ontsluiten op de voor hem zo eigen
manier.
Dit keer heeft hij zich toegelegd op de voor velen ‘stoffige jaren
vijftig’ van de vorige eeuw. In het recente verleden was de
wandelende
muziekencyclopedie al verantwoordelijk voor de samenstelling van
ondermeer meesterwerken als ‘Vic van de Reijt’s Top 100 van
Nederlandstalige singles’, ‘De Nederlandstalige Cover Top 100 van Vic
van de Reijt’, ‘Vic van de Reijt presente Les Meilleurs 69’. Telkens
CD boxen die de vijftigplussers weer terugbrachten naar de heerlijke
jeugd, die we als babyboomers mochten genieten met de radio als één
van de centrale onderdelen in het gezin.
Heel opmerkelijk is dat de samensteller in het bijgesloten boekwerkje
stelt dat de jaren vijftig niet puur van 1950 tot en met 1959 liepen,
omdat er veel meer te zeggen was dat de fifties liepen van 1954 tot
1962 en the sixties van 1963 tot 1974. Met dat gegeven in de hand
liep
ik meteen de prachtige tracks lijst na om te zien met welke nummers
hij zijn eigen idee was nagekomen en dus overstapjes had gemaakt naar
de jaren zestig. Een zucht van oplichting kwam bij me op daar hij
zich
desondanks heeft gehouden bij de jaren vijftig en bovendien heeft
gezorgd dat het een hele mooie samenstelling is geworden. De
radiohistorie beschouwend kan worden gesteld dat aan de deejays vaak
werd voorgehouden, in een uurschema van te draaien songs, nooit de
fout te maken om twee keer een vrouwelijke artiest achter elkaar te
draaien, daar dit tot vervlakking zou leiden en de luisteraar bij het
betreffende station zou weg doen trekken. Immers er was meer dan één
station op de middengolf. Vic houdt daar in zijn geheel geen rekening
mee, want de eerste CD van de vijf heet ‘Ladies First’.
Liefst 10 vrouwen passeren de revue met prachtige herinneringen,
waarbij ondermeer het zo vaak ongewaardeerde origineel. Als voorbeeld
het nummer ‘Tweedle Dee’ van Laverne Baker uit 1954 dat voorbij komt,
een song die later roekeloos werd gecoverd door Little Jimmy Osmond,
die er in mijn oren onterecht kapitalen mee verdiende.
Direct na de tien dames komen er tien heren voorbij waarbij je kunt
voorstellen dat de dames zo verliefd zouden kunnen worden bij het
aanhoren van het geluid van de crooners als: Dean Martin, Frank
Sinatra, Johnny Ray en Perry Como. De samensteller heeft er trouwens
voor gewaakt dat geen enkele artiest twee keer voorkomt op deze 5
dubbel cd, hetgeen als zeer lovend mag worden geprezen.
Van de Reijt heeft er op de tweede cd, die de titel ‘Ain’t got no
home’ voor gezorgd dat deze een mooie smeltkroes is geworden van
‘Rhytmn and Blues’, ‘Country’, ‘Doo Wop’ en de songs uit de categorie
‘Novelty Songs’. Heerlijk om ook op deze Cd’s weer de zogenaamde
originelen voorbij te horen komen, die door velen vaak zijn vergeten.
Zo is de versie van Smiley Lewis uit 1955 te horen van ‘I hear you
knocking’ en ‘Smokey Joe’s Café’ van de formatie The Robins. De cd
bevat voor mij, behalve met Bo Didley’s ‘Say Man’ geen echte
uitschieters, maar dit wil niets afdoen aan de samenstelling. Het
ligt
meer aan het intens herbeluisteren van de muziek uit die periode door
mezelf.
‘Shake baby shake’ is de titel van de derde cd die ons in staat stelt
de kuifen weer vol brillantine te smeren, de meest spiegelende
schoenen aan te trekken en met een bazooka kauwgum in de broekzak op
weg te gaan naar de plek waar de meiden zich in petticoat
samenschoolden om een avondje te genieten van de jongens, de muziek
en
de geheimpjes van de vriendinnen, dit alles opgejut door de rock and
roll muziek van de jaren vijftig. Natuurlijk ontbreekt de Big Bopper
niet op deze cd, evenmin als Buddy Holly, Roy Orbinson, Elvis
Presley,
Little Richard en Carl Perkins, maar worden we ook verblijd met het
geluid van Jackie Brentson and his Delta Kings en het nummer ‘Rocket
88’ en zeer verrassend de originele uitvoering van ‘Shake Rock and
Roll’ van Joe Turner and his Blues Kings.
Dan denk je dat je na het aanhoren van de eerste drie cd’s het wel
even gehad hebt, maar niets is minder waar want dan komen pas, voor
mijn oren, de mooiste twee Cd’s. ‘Volare’ is de titel van CD 4,
waarop
Vic van de Reijt 20 International Top Tunes heeft samengevoegd. De
warmte sprankelt ervan af, waarbij voor mij nummers voorbij komen die
gewoon decennia niet zijn gehoord. Ook op deze cd natuurlijk nummers
die gewoonweg te verwachten zijn maar ook songs, die nog niet in mijn
eigen collectie voorkwamen als ‘Sous le ciel de Paris’ van Juliette
Gréco’, ‘Eh Cumpari’ van Julius Larosa en ‘Tumbala-Lika’ van The
Barry
Sisters, een nummer vaak op de radio gehoord maar nooit op een cd
aangetroffen.
CD 5 werd betiteld als ‘Holiday for crooners’ en dus een twintigtal
nummers waar voor even de zangers en zangeressen hun mond dicht
mochten houden en we verblijd worden met een twintigtal spetterende
instrumentale nummers, die liggen tussen het warme geluid van Perez
Prado and his Orchestra, filmmuziek als ‘The third man theme’,
begeleidende televisieserie muziek met als voorbeeld ‘Dragnet’
uitgevoerd door Ray Anthony and his Orchestra. Het was alsof ik weer
naar knop vier van de draadomroep draaide toen de ‘Swedish Rhapsody’
van Percy Faith and his Orchestra voorbij kwam. Ook met de vijfde CD
brengt Vic’s Fabulous Fifty weer zeer verrassende uitschieters als:
‘Jam Up’ van Tommy Ridgley and his Band en ‘La Java des bombes
Atomiques’ door André Pop et son Orchestra. Van de Reijt dacht in
eerste instantie in een avondje dit klasse werkstuk te kunnen
voltooien. We mogen hem echt dankbaar zijn dat hij er bewust meer
tijd
in heeft gestoken. Op snelheid van ‘The Typewriter’ van Leroy
Anderson
and his pops probeer ik deze recensie af te sluiten met de
aanmoediging: Morgen naar de winkel en kopen die box!
HANS KNOT
De 5 cd box kost bij Mediacommunicatie Amsterdam € 19,75 ING 4065700