Wouter Valentijn schreef op 12-9-2014 21:00:
Okay, net gezien.
Vreemd en surrealistisch.
Clara heeft een date met Danny, maar het gaat niet al te best. Haar
schuld naar mijn mening.
De Doctor heeft een nieuwe obsessie: wat als evolutie een wezen heeft
voortgebracht dat zich altijd verbergt? Wat als zo iets zich altijd voor
je verschuilt maar tevoorschijn komt tijdens nachtmerries als iets dat
zich onder het bed verschuilt?
In eerste instantie dacht ik dat dit weer zoiets zou worden als de
Weeping Angels of de Silence, maar uiteindelijk werd het vreemder.
Omdat Clara telepatisch contact heeft met de TARDIS en daarmee met haar
hele tijdlijn komt ze terecht in de jeugd van Danny Pink, die geboren is
als Rupert Pink. Dit omdat ze even afgeleid was door haar mislukte date.
Later, als de Doctor verder zoekt, komen ze uit bij Orson Pink, de
achterkleinzoon van Rupert en Clara. En tevens een pionier tijdreiziger
van 100 jaar in hun toekomst die per ongeluk terecht kwam op de laatste
planeet in het heelal in een tijd waarin niets meer leeft.
De Doctor verwacht daar die vreemde wezens te vinden, maar op het moment
dat iets zich lijkt te openbaren opent zich de luchtsluis van dat Aardse
tijdschip en de Doctor raakt gewond.
Clara linkt weer met de TARDIS en ze denkt dat ze weer terecht komt bij
de jeugd van Danny, eh, Rupert. Maar wanneer ze onder het bed van de
jongen schuil houdt blijkt die jongen juist de Doctor te zijn. Ze zijn
dus in zijn verleden op Gallifrey!
Ze fluistert de jonge Doctor die woorden toe die hijzelf eerder die
aflevering sprak.
De moraal van het verhaal blijkt uiteindelijk dat er geen vreemde wezens
zijn dit keer, maar dat je eigen angst daar is. En dat je van die angst
een superkracht moet maken die je sterk en aardig maakt in plaats van
een negatieve invloed.
Angst maakt van ons allen 'companions'.
Dit was een heel vreemde aflevering, maar wel de beste tot nu toe van
dit seizoen.
Clara kwam redelijk uit de verf, maar de Doctor.... Ik vind Capaldi een
beetje vaag. Alsof hij nog niet helemaal echt is. Misschien een contrast
met Smith die totaal 'in your face' was de hele tijd.
Ik gun Doctor Who voorlopig nog mijn aandacht. Al moet Capaldi nog wel
een tandje bijzetten.