[STTOS] 2x21 (51) By Any Other Name
Wouter Valentijn
Productievolgorde: 51
Uitzendvolgorde: 51
DVD: Disc 6
De titel verwijst naar Shakespeare.
Uit Romeo en Juliet.
http://www.phrases.org.uk/meanings/305250.html
From Shakespeare's Romeo and Juliet, 1600:
JULIET:
'Tis but thy name that is my enemy;
Thou art thyself, though not a Montague.
What's Montague? it is nor hand, nor foot,
Nor arm, nor face, nor any other part
Belonging to a man. O, be some other name!
What's in a name? that which we call a rose
*By any other name* would smell as sweet;
So Romeo would, were he not Romeo call'd,
Retain that dear perfection which he owes
Without that title. Romeo, doff thy name,
And for that name which is no part of thee
Take all myself.
Ik vind het een heel lekkere aflevering!
--
Wouter Valentijn www.j3v.net
http://www.nksf.scifics.com/startrek.html
Giles: "I'd like to test that theory."
'Buffy the Vampire Slayer 6x21: Two To Go.'
liam=mail
Niek
> De titel verwijst naar Shakespeare.
Wat ook nog een keer door Kirk wordt uitgelegd. Ik vind het wel wat
hebben als ze zoiets gebruiken.
Nog leuker vind ik het als er een rijtje geleerden worden genoemd uit
ons bekende verleden en dan nog eentje uit het TOS-verleden wat voor ons
de toekomst is.
> Ik vind het een heel lekkere aflevering!
Ja, dit keek heel lekker weg.
Alleen heb ik nog wel een vraag. Spock veinsde ziekte om samen met McCoy
naar de ziekenboeg gebeamed te kunnen worden op de Enterprise. Maar wat
hebben ze daar nu uiteindelijk mee gewonnen? Kirk was er even later ook
en ik heb geen meerwaarde kunnen ontdekken.
De scčne met Scotty die de alien dronken voert is een klassieker. Het
einde waarin hijzelf tegen de muur in elkaar zakt is weergaloos.
De aliens die zich in menselijke vormen hebben gestoken terwijl zij
oorspronkelijk niet bekend zijn met ervaringen zoals smaak en gevoelens,
leren uiteindelijk deze menselijke waarden steeds meer waarderen.
Eigenlijk is deze aflevering een ode aan de menselijke zintuigen en
daarmee gepaard gaande gevoelens.
O ja, ik was ook hoogst geďntrigeerd door het kapsel van de vrouwelijke
alien. Hoe hebben ze dat nu weer voor elkaar gekregen? En natuurlijk dat
pakje, dat dat goed blijft zitten tart alle wetten van de zwaartekracht
waardoor het enorm afleidt.
Een verhaal met een hoog gehalte aan vermakelijkheid maar toch ook nog
een redelijk verhaal weet neer te zetten.
--
Niek
Wouter Valentijn
> Wouter Valentijn wrote:
>> De titel verwijst naar Shakespeare.
>
> Wat ook nog een keer door Kirk wordt uitgelegd. Ik vind het wel wat
> hebben als ze zoiets gebruiken.
Kirk heeft ook wel verfijnde trekken.
> Nog leuker vind ik het als er een rijtje geleerden worden genoemd uit
> ons bekende verleden en dan nog eentje uit het TOS-verleden wat voor
> ons de toekomst is.
>
>> Ik vind het een heel lekkere aflevering!
>
> Ja, dit keek heel lekker weg.
Veel knikken naar vorige afleveringen.
- Where No Man Has Gone Before (the Galactic Barrier)
- A Taste of Armageddon (Spock die op afstand iemand probeert te
beďnvloeden).
- Catspaw (Kirk gebruikt zijn charmes om iemand die het niet gewend is mens
te zijn te manipuleren).
>
> Alleen heb ik nog wel een vraag. Spock veinsde ziekte om samen met
> McCoy naar de ziekenboeg gebeamed te kunnen worden op de Enterprise.
> Maar wat hebben ze daar nu uiteindelijk mee gewonnen? Kirk was er
> even later ook en ik heb geen meerwaarde kunnen ontdekken.
Men wilde kijken hoe ze de Kelvans konden verslaan, maar uiteindelijk bleek
dat al hetgeen ze op dat moment konden verzinnen niets zou uithalen.
En Rojan wist zelfs dat ze voor Kirk het plan hadden bedacht om de
Enterprise te vernietigen.
>
> De scčne met Scotty die de alien dronken voert is een klassieker. Het
> einde waarin hijzelf tegen de muur in elkaar zakt is weergaloos.
"It's Green..."
Een homage hieraan zat in STTNG aflevering 'Relics' met Scotty (James
Doohan) als gast.
>
> De aliens die zich in menselijke vormen hebben gestoken terwijl zij
> oorspronkelijk niet bekend zijn met ervaringen zoals smaak en
> gevoelens, leren uiteindelijk deze menselijke waarden steeds meer
> waarderen. Eigenlijk is deze aflevering een ode aan de menselijke
> zintuigen en daarmee gepaard gaande gevoelens.
Veel te overweldigend voor hun koele logische geesten.
Alleen Drea lieten ze ongemoeid....
>
> O ja, ik was ook hoogst geďntrigeerd door het kapsel van de
> vrouwelijke alien. Hoe hebben ze dat nu weer voor elkaar gekregen? En
> natuurlijk dat pakje, dat dat goed blijft zitten tart alle wetten van
> de zwaartekracht waardoor het enorm afleidt.
Voor mij was hetgeen erin zat dat een beetje deed afleiden. :-)
>
> Een verhaal met een hoog gehalte aan vermakelijkheid maar toch ook nog
> een redelijk verhaal weet neer te zetten.
Eng ook hier en daar.
De bemanning gereduceerd tot blokjes. Een soort vriesdrogen.
Arme red shirt die verkruimeld werd.
Hadley, Lesley (!!) en anderen die je naast Uhura en Chekov gereduceerd zag
worden. Kirk die in een gang ineens een heel stel blokjes tegenkomt.
Na Catspaw alweer een invasie uit een ander melkwegstelsel. Dit is de tweede
keer dat overigens het Andromeda stelsel wordt genoemd. De eerste keer was
in 'I Mud'.
Niek
> De bemanning gereduceerd tot blokjes. Een soort vriesdrogen.
> Arme red shirt die verkruimeld werd.
O ja! Dat was wel heel indrukwekkend. Eerst die blokken en daarna dat
verkruimelen. En ook op de Enterprise dat opeens helemaal vergeven was
van die blokjes op allerlei plekken. Mooi gevonden.
--
Niek
Wouter Valentijn
Toen ik het voor het eerst zag was ik ook diep onder de indruk.
Ergens nog wel.
Ninia
> Niek wrote:
>> De scčne met Scotty die de alien dronken voert is een klassieker. Het
>> einde waarin hijzelf tegen de muur in elkaar zakt is weergaloos.
>
> "It's Green..."
> Een homage hieraan zat in STTNG aflevering 'Relics' met Scotty (James
> Doohan) als gast.
Dat heb ik even niet paraat. Was een erg leuke scčne inderdaad ook met
die Schotse muziek erbij, nou ja muziek, meer de drones van een doedelzak.
> Eng ook hier en daar.
> De bemanning gereduceerd tot blokjes. Een soort vriesdrogen.
> Arme red shirt die verkruimeld werd.
> Hadley, Lesley (!!) en anderen die je naast Uhura en Chekov gereduceerd zag
> worden. Kirk die in een gang ineens een heel stel blokjes tegenkomt.
Inderdaad. Het begon behoorlijk heftig en werd heel langzaam steeds
vermakelijker, maar het eerste gedeelte van de aflevering was behoorlijk
angstaanjagend met die verlammingsknop en daarna de blokjes. Verpulveren
van de blokjes is dood, laat je ze intact dan ben je in een vloek en een
zucht weer de oude ;)
Ik vond ook die Andromedanevel daar in de verte erg tot de verbeelding
spreken. Dat je 300 jaar nodig hebt om daar te komen. Hij leek veel
dichterbij ;)
> Na Catspaw alweer een invasie uit een ander melkwegstelsel. Dit is de tweede
> keer dat overigens het Andromeda stelsel wordt genoemd. De eerste keer was
> in 'I Mud'.
Ik was wel verbaasd dat ze in dat menselijk omhulsel wilden blijven en
dat dat zomaar kon. Dat je zomaar een mens zou kunnen worden. Ik was
best een beetje nieuwsgierig naar hoe ze er in werkelijkheid uit zouden
zien met die 100 tentakels. Ook dat ze niet van de open ruimte hielden
vond ik een beetje vreemd. Maar dat is allemaal verholpen omdat ze voor
menszijn kozen.
--
Ninia
Wouter Valentijn
> Op 26-9-2010 21:18, Wouter Valentijn schreef:
>> Niek wrote:
>
>>> De scčne met Scotty die de alien dronken voert is een klassieker.
>>> Het einde waarin hijzelf tegen de muur in elkaar zakt is weergaloos.
>>
>> "It's Green..."
>> Een homage hieraan zat in STTNG aflevering 'Relics' met Scotty (James
>> Doohan) als gast.
>
> Dat heb ik even niet paraat. Was een erg leuke scčne inderdaad ook met
> die Schotse muziek erbij, nou ja muziek, meer de drones van een
> doedelzak.
Scotty heeft zijn lichaam in een transporter getransporteerd om te overleven
toen zijn schip crashte op een Dyson sphere. Picard & Co. vonden hem en aan
het einde van de aflevering krijgt hij een eigen shuttle.
Het is Data die een fles vind en zegt: "It's green."
>
>> Eng ook hier en daar.
>> De bemanning gereduceerd tot blokjes. Een soort vriesdrogen.
>> Arme red shirt die verkruimeld werd.
>> Hadley, Lesley (!!) en anderen die je naast Uhura en Chekov
>> gereduceerd zag worden. Kirk die in een gang ineens een heel stel
>> blokjes tegenkomt.
>
> Inderdaad. Het begon behoorlijk heftig en werd heel langzaam steeds
> vermakelijker, maar het eerste gedeelte van de aflevering was
> behoorlijk angstaanjagend met die verlammingsknop en daarna de
> blokjes. Verpulveren van de blokjes is dood, laat je ze intact dan
> ben je in een vloek en een zucht weer de oude ;)
Een mense bestaat voor het overgrote deel uit water. Misschien dat ze dat
water even weg teleporteren en de rest compact opbergen.
>
> Ik vond ook die Andromedanevel daar in de verte erg tot de verbeelding
> spreken. Dat je 300 jaar nodig hebt om daar te komen. Hij leek veel
> dichterbij ;)
Dat melkwegstelsel is meer dan 2 miljoen lichtjaar van ons vandaan.
Maar het komt dichterbij! Over vele miljarden jaren zullen onze melkweg en
Andromeda melkweg in elkaar vloeien.
>
>> Na Catspaw alweer een invasie uit een ander melkwegstelsel. Dit is
>> de tweede keer dat overigens het Andromeda stelsel wordt genoemd. De
>> eerste keer was in 'I Mud'.
>
> Ik was wel verbaasd dat ze in dat menselijk omhulsel wilden blijven en
> dat dat zomaar kon. Dat je zomaar een mens zou kunnen worden. Ik was
> best een beetje nieuwsgierig naar hoe ze er in werkelijkheid uit
> zouden zien met die 100 tentakels. Ook dat ze niet van de open ruimte
> hielden vond ik een beetje vreemd. Maar dat is allemaal verholpen
> omdat ze voor menszijn kozen.
Een soort gigantische intelligente inktvissen?
Ze moesten om aan boord van de Enterprise te kunnen functioneren mens zijn.
En mensen zijn blijkbaar gevoeliger wezens dan hun oorspronkelijke zelf. Dat
konden ze niet goed verwerken, al die sensaties die ze ondergingen en Kirk
wist daar handig op in te spelen.
Dat ze niet van open ruimte hielden lag aan het feit dat ze in de ruimte
geboren waren aan boord van het ruimteschip dat hen naar onze melkweg
bracht.
Daar waren ze dus niet gewend aan het bestaan op planeten, en dus waren ze
niet bekend met open ruimtes.