[STTOS] 1x25 (26) This Side of Paradise
Wouter Valentijn
Productievolgorde: 26
Uitzendvolgorde: 24
DVD: Disc 6, titel 4
Charles Bronson deed niet mee aan deze aflevering.
Het is maar dat je het weet.
--
Wouter Valentijn www.j3v.net
http://www.nksf.scifics.com/startrek.html
Buffy: This is the Initiative Xander. Military guys and scientists do not
make out with each other.
Xander: Well maybe that's what's wrong with the world. Ever think about
that?
'Buffy the Vampire Slayer 4x14: Goodbye Iowa'
liam=mail
Niek
vestigen, blijkt dat de omgeving niet levensvatbaar is maar dat die
mensen het toch al jaren overleefd hebben. Ze hebben zelfs een
excellente gezondheid.
Daarnaast is er geen dierlijk leven op deze planeet behalve de mensen,
dat maakt het nog mysterieuzer.
Tot Kirk zijn ergenis zijn de kolonisten niet erg happig om hun geheim
prijs te geven. Wel grappig hoe stijf Kirk hier overkomt ten opzichte
van al die gelukkige mensen.
Een oude bekende van Spock duikt op. Laten we de blikken die dit
oplevert en de stemmige begeleidende muziek maar even in de tijdgeest
plaatsen.
Ze lokt hem mee naar een plant die zijn sporen uitspuugt over Spock die
vervolgens zijn liefde aan haar verklaard, zich bescheurd en guitig
tegen Kirk doet. Ai, ai, ai, dit kan alleen maar ellende betekenen.
Hahahahahaha.
En ja hoor, Spock neemt Kirk, Sulu en een blue shirt mee naar de sporen.
Steeds meer bemanningsleden worden geïnfecteerd maar niet Kirk. Met
zelfs McCoy onder invloed van de sporen, staat Kirk er helemaal alleen
voor. De uitspraken van de paradijselijke bemanningsleden zijn wel erg
grappig voor de kijker maar Kirk heeft het er maar moeilijk mee. En wat
blijkt...zijn chagrijn heeft hem al die tijd beschermd. Hahahaha.
Mooie scène volgt met Kirk die Spock woedend maakt om de invloed van de
sporen van hem te neutraliseren. Dat ze vervolgens met een bepaalde
golflengte de anderen zo konden irriteren dat zij ook 'bevrijd' werden
van paradijs, ging me wel een beetje te makkelijk.
En oh wat een moraal van het verhaal! De kolonisten zien dat ze in al
die jaren geen stap vooruit hebben gezet en 'alleen' maar gelukkig zijn
geweest. Nu zijn ze wel bereid om met Kirk mee te gaan om zich ergens
anders te vestigen.
Kirk sluit de wijze les met dat de mens nu niet uit het paradijs
geschopt is maar zelf is weggegaan.
Het paradijs wordt nog wel eens opgevat als de onbezorgde kindertijd
waarbij het verlaten van het paradijs de stap naar de volwassenheid is.
Wellicht dat de schrijvers dit ook in hun achterhoofd hadden.
Zeer vermakelijke aflevering en dan natuurlijk met name om Spock die uit
zijn strakke Vulcan-modus is geslingerd.
--
Niek
Wouter Valentijn
> Op een planeet waar mensen jaren geleden een kolonie hebben willen
> vestigen, blijkt dat de omgeving niet levensvatbaar is maar dat die
> mensen het toch al jaren overleefd hebben. Ze hebben zelfs een
> excellente gezondheid.
Amandelen en blinde darmen groeien weer terug aan. Zoiets zat ook in de film
'Star Trek Insurrection'.
> Daarnaast is er geen dierlijk leven op deze planeet behalve de mensen,
> dat maakt het nog mysterieuzer.
> Tot Kirk zijn ergenis zijn de kolonisten niet erg happig om hun geheim
> prijs te geven. Wel grappig hoe stijf Kirk hier overkomt ten opzichte
> van al die gelukkige mensen.
Hij houdt niet van raadsels.
>
> Een oude bekende van Spock duikt op. Laten we de blikken die dit
> oplevert en de stemmige begeleidende muziek maar even in de tijdgeest
> plaatsen.
Leila Kalomi werd gespeeld door Jill Ireland.
Vandaar dat ik zei dat Charles Bronson niet mee deed.
Maar wel dus zijn vrouw. :-)
> Ze lokt hem mee naar een plant die zijn sporen uitspuugt over Spock
> die vervolgens zijn liefde aan haar verklaard, zich bescheurd en
> guitig tegen Kirk doet. Ai, ai, ai, dit kan alleen maar ellende
> betekenen. Hahahahahaha.
Tja, Spock en 'guitiig'.....
>
> En ja hoor, Spock neemt Kirk, Sulu en een blue shirt mee naar de
> sporen. Steeds meer bemanningsleden worden geļnfecteerd maar niet
> Kirk. Met zelfs McCoy onder invloed van de sporen, staat Kirk er
> helemaal alleen voor. De uitspraken van de paradijselijke
> bemanningsleden zijn wel erg grappig voor de kijker maar Kirk heeft
> het er maar moeilijk mee. En wat blijkt...zijn chagrijn heeft hem al
> die tijd beschermd. Hahahaha.
Op de brug lijkt Kirk alsnog om te gaan met die tweede dosis, maar bij de
transporter krijgt hij het toch te kwaad. Zijn liefde voor zijn schip en het
idee dat hij haar voorgoed zou achterlaten wordt hem te veel.
Overigens een side-note. Denk eens aan die scčne waarin Kirk in zijn cabine
zijn medaille tevoorschijn haalt? Wat zou nu de combinatie zijn van die
kluis?
:-D
10 punten voor degene die weet waarom ik deze opmerking nu maak. ;-)
>
> Mooie scčne volgt met Kirk die Spock woedend maakt om de invloed van
> de sporen van hem te neutraliseren. Dat ze vervolgens met een bepaalde
> golflengte de anderen zo konden irriteren dat zij ook 'bevrijd' werden
> van paradijs, ging me wel een beetje te makkelijk.
Daar stap ik even makkelijk overheen als dat ze eigenlijk elkaar gevangen
hadden moeten zetten voor het slaan van een officier. :-)
>
> En oh wat een moraal van het verhaal! De kolonisten zien dat ze in al
> die jaren geen stap vooruit hebben gezet en 'alleen' maar gelukkig
> zijn geweest. Nu zijn ze wel bereid om met Kirk mee te gaan om zich
> ergens anders te vestigen.
De sporen zijn dood en beschermen hen niet langer tegen de dodelijke
straling. Ze hebben niet veel keus.
>
> Kirk sluit de wijze les met dat de mens nu niet uit het paradijs
> geschopt is maar zelf is weggegaan.
>
> Het paradijs wordt nog wel eens opgevat als de onbezorgde kindertijd
> waarbij het verlaten van het paradijs de stap naar de volwassenheid
> is. Wellicht dat de schrijvers dit ook in hun achterhoofd hadden.
Dat is een hele mooie vergelijking!
>
> Zeer vermakelijke aflevering en dan natuurlijk met name om Spock die
> uit zijn strakke Vulcan-modus is geslingerd.
Hij was voor het eerst in zijn leven gelukkig.
Ninia
Bijna was ik deze aflevering vergeten, maar gelukkig mijn fout op tijd
ontdekt, want had hem toch niet graag willen missen.
> Tot Kirk zijn ergenis zijn de kolonisten niet erg happig om hun
> geheim prijs te geven. Wel grappig hoe stijf Kirk hier overkomt ten
> opzichte van al die gelukkige mensen.
Ja, hij was gewoon een beetje vervelend. Een spelbederver :)
> bemanningsleden zijn wel erg grappig voor de kijker maar Kirk heeft
> het er maar moeilijk mee. En wat blijkt...zijn chagrijn heeft hem al
> die tijd beschermd. Hahahaha.
O was dàt het? Ik zat het me alsmaar af te vragen of hij misschien niet
genoeg van dat spul over zich heen had gekregen. Maar het was zijn
chagrijn :)
>
> Mooie scène volgt met Kirk die Spock woedend maakt om de invloed van
> de sporen van hem te neutraliseren. Dat ze vervolgens met een
> bepaalde golflengte de anderen zo konden irriteren dat zij ook
> 'bevrijd' werden van paradijs, ging me wel een beetje te makkelijk.
Ja sommige dingen worden zo breed uitgemeten en als er dan een
oplossing wordt gevonden is de rest niet meer zo interessant kennelijk.
>
> En oh wat een moraal van het verhaal! De kolonisten zien dat ze in al
> die jaren geen stap vooruit hebben gezet en 'alleen' maar gelukkig
> zijn geweest. Nu zijn ze wel bereid om met Kirk mee te gaan om zich
> ergens anders te vestigen.
Ja grappige conclusie. *Alleen* maar gelukkig geweest.
>
> Kirk sluit de wijze les met dat de mens nu niet uit het paradijs
> geschopt is maar zelf is weggegaan.
>
> Het paradijs wordt nog wel eens opgevat als de onbezorgde kindertijd
> waarbij het verlaten van het paradijs de stap naar de volwassenheid
> is. Wellicht dat de schrijvers dit ook in hun achterhoofd hadden.
>
> Zeer vermakelijke aflevering en dan natuurlijk met name om Spock die
> uit zijn strakke Vulcan-modus is geslingerd.
Een bèètje zoetsappig was hij wel, maar toch ook wel erg leuk.
Dus we zijn niet geschikt voor het paradijs volgens Kirk. We willen
uitdagingen en streven naar iets. Nou daar merkte je dan niks van als
je onder de invloed van de sporen was. Het zag er niet zo paradijselijk
uit op die planeet, maar de mensen waren dik tevreden met wat ze hadden
en beleefden het wel als paradijs. Maar ja zonder sporen kwam dat
gevoel weer terug om ergens voor te willen werken en uitgedaagd te
worden. Wel raar dat die sporen niet tegen heftige emoties konden. Maar
ja in elk paradijs zit wel een addertje onder het gras ;)
Wel een hartverscheurende uitspraak van Spock op het eind. "For the
first time in my life I was happy."
--
Ninia
Niek
> Dus we zijn niet geschikt voor het paradijs volgens Kirk. We willen
> uitdagingen en streven naar iets.
Vergeet niet dat de paradijselijke mensen zich niet ontwikkelde en ik
denk dat dat toch wel iets is dat wij als mensen nastreven. Leven is in
beweging blijven, slechts gelukkig zijn is niet echt bestaan. Het blijft
een lastige kwestie. :-)
> Wel raar dat die sporen niet tegen heftige emoties konden. Maar ja in elk
> paradijs zit wel een addertje onder het gras ;)
LOL!
> Wel een hartverscheurende uitspraak van Spock op het eind. "For the
> first time in my life I was happy."
Nou inderdaad zeg. Arme Spock.
--
Niek