Onbewust gestolen goed verkopen
Jeroen Heijmans
10 jaar bij te goeder trouw en 20 jaar bij te kwader trouw.
Geldt dit ook voor goederen?
Voorbeeld, iemand heeft ooit een gestolen diamant gekregen (denkend aan
een leuke film van een grote diamantroof ;)).
De ontvanger weet niet/wel dat deze gestolen is.
Is de ontvanger dan na 10/20 jaar eigenaar van deze diamant, ook als men
erachter komt waar deze diamant is?
Is de ontvanger schuldig aan een vorm van heling?
En nu een leuke vervolgvraag.
Kind van de ontvanger erft de diamant en wil hem verkopen (al dan niet
binnen 10 of 20 jaar, gevaarlijk milieu die diamantwereld, als dat
diamantstof en loodvergiftiging hè ;)).
De diamant wordt herkend als gestolen. Wat zijn de gevolgen voor het kind.
ps. iemand een diamant kopen? :P
Chris R
"Jeroen Heijmans" <ffc...@gmail.com> wrote in message
news:48b21$4af1cb7a$5356a1a6$17...@cache100.multikabel.net...
> Bij grond is het zo dat je na x-jaar de grond als eigendom mag beschouwen.
> 10 jaar bij te goeder trouw en 20 jaar bij te kwader trouw.
Wat moet ik me hierbij voorstellen? 10 jaar wat? 10 jaar huren of zo?
Onder het plaveisel het moeras
10 jaar celstraf?
p.j. erlenbach
<cren...@hotmail.com> wrote:
10 jaar zonder dat je weet of redelijkerwijze geacht wordt te weten dat je
geen eigenaar bent
>
>
>
Chris R
"p.j. erlenbach" <p.j.e...@bach.be> wrote in message
news:C7189F78.5F9D6%p.j.e...@bach.be...
Is in ieder geval een duidelijk antwoord op mijn vraag, maar ik kan me daar
eerlijk gezegd in de praktijk niets bij voorstellen: bv. 10 jaar aardappels
verbouwen op een lappie grond dat niet van jou is?
Johannes
"Jeroen Heijmans" <ffc...@gmail.com> schreef in bericht
news:48b21$4af1cb7a$5356a1a6$17...@cache100.multikabel.net...
De algemene bepaling van de verjaring vindt men in de artikelen 99 en
volgende van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek.
Dat artikel 99, voor verkrijging door een bezitter te goeder trouw, luidt
als volgt.
Artikel 99
1. Rechten op roerende zaken die niet-registergoederen zijn, en rechten aan
toonder of order worden door een bezitter te goeder trouw verkregen door een
onafgebroken bezit van drie jaren, andere goederen door een onafgebroken
bezit van tien jaren.
2. Lid 1 geldt niet voor roerende zaken die krachtens de Wet tot behoud van
cultuurbezit als beschermd voorwerp zijn aangewezen of deel uitmaken van een
openbare collectie of van een inventarislijst als bedoeld in artikel 14a,
tweede lid, van die wet, mits het bezit na die aanwijzing of gedurende dit
deel uitmaken is begonnen.
3. Lid 1 kan niet worden tegengeworpen aan vorderingen als bedoeld in de
artikelen 86a lid 1 en 86b lid 1.
Van belang is wel dat men zich als eigenaar beschouwt. Wie een goed onder
zich heeft bijvoorbeeld uit kracht van een huurovereenkomst of een
bruikleenoveeenkomst, verkrijgt dat goed niet door tijdsverloop in eigendom.
Te goeder trouw is men als men zich als rechthebbende beschouwt en zich ook
als zodanig mocht beschouwen, m.a.w. dat men niet wist en ook niet behoefde
te weten dat men geen eigenaar was. Wie eenmaal te goeder trouw is, maar
later te weten komt geen eigenaar te zijn, blijft te goeder trouw. Het
uitgangspunt is goede trwou; kwade trouw moet bewezen worden. Artikel 3:118
B.W.
Wie als erfgenaam verkrijgt, verkrijgt "onder algemene titel" en zet de
verjaringstermijn van de vorige eigenaar voort. Artikel 3:102 lid 1 B.W.
Ingeval van "kwade trouw" is de verjaringstermijn 20 jaren. Dit volgt uit
artikel 3:106 B.W.:
Artikel 306
Indien de wet niet anders bepaalt, verjaart een rechtsvordering door verloop
van twintig jaren.
Het gaat hier om de rechtsvordering die de eigenaar heeft om zijn eigendom
op te eisen. Een bezitter te kwader trouw is naar Nederlands recht dus
eigenaar geworden. Op dit laatste, dat een bezitter te kwader trouw eigenaar
kan worden, is veel kritiek.
Er kunnen omstandigheden zijn waarin de verjaring wordt gestuit, d.w.z.
afgebroken, stilgelegd of bevroren.
Verjaringen zijn in de wet opgenomen om rechtsonzekerheid tegen te gaan en
te bereiken dat de juridische en de feitelijke situatie eens weer met elkaar
in overeenstemming zijn en niet oneindig blijven verschillen.
Zie voor een zeer uitvoerige uitleg:
http://www.wierden.nl/Docs/Vergaderingen/Raad/2009-06/gg%2016%20juni%202009/bijlage%203%20juridische%20aspecten%20van%20verjaring.pdf.
Opmerkingen:
1.
In het buitenland erkent men het vaak niet dat een dief door tijdsverloop
eigenaar kan worden. Menige veiling in het buitenland is in het verleden
afgelast nadat bekend werd dat de verkoper te kwader trouw was en zich naar
Nederlands recht eigenaar mocht noemen. Het recht van andere staten erkent
dat niet altijd, waardoor alsnog onduidelijke eigendomsverhoudingen kunnen
komen en claims van derden. Dat geldt al helemaal als het desbetreffende
goed ook nog eens uit het buitenland afkomstig is.
2.
Maar ook binnen Nederlandse rechtsverhoudingen komt het voor dat ook na die
20 jaar goederen nog met succes teruggeëist worden, vooral wanneer het
geroofde kunst en kostbaarheden betreft. Vooral in joodse kringen wordt zeer
actief naar in de nazitijd geroofde, gestolen, in beslag genomen of onder
dwang "verkochte" kunstvoorwerpen gezocht en worden de zaken met grote
regelmaat in de media onder de aandacht gehouden. De huidige bezitter van
"teruggevonden" goederen, hoewel vaak eigenaar geworden en lang niet altijd
te kwader trouw, heeft daarmee iets dat aldus "beladen" en dus feitelijk
onverkoopbaar is geworden, en er volgen vervolgens onderhandelingen e.d.
over teruggave (een van de punten die daarbij vaak aan de orde komen, is dat
juist dánkzij de bezitter en eventueel ook diens rechtsvoorganger, de
goederen überhaupt nog bestaan.
Maar het betreft zeker niet uitsluitend joodse bezittingen en ook niet
uitsluitend door de nazi's ingepikte goederen.
3.
Maar ook staten/regeringen proberen nogal eens spullen "terug" te eisen die
in een ver verleden in het westen in musea of andere collecties terecht
kwamen. Het gaat dan bijvoorbeeld om kunstvoorwerpen, religieuze voorwerpen,
archeologische vondsten/voorwerpen of voorwerpen van grote volkenkundige
waarde. Vaak gaat het om goederen uit de Oudheid, uit precolumbisch Amerika,
uit voormalige koloniën die nu onafhankelijke staten zijn, enz. Vaak
gestolen, geroofd, buitgemaakt, illegaal, uitgevoerd, enz.
Nogal eens zijn dergelijke voorwerpen op niet zo "frisse" wijze in het
westen terechtgekomen, hooewel de terugeisende staten zélf meestal nooit
eigenaar zijn geweest (de voorwerpen worden door die staten echter wel als
'nationaal bezit' beschouwd).
Johannes
"Johannes" <j.van....@nospam.onsneteindhoven.nl> schreef in bericht
news:4af30165$0$2576$6d5e...@onsnet.xlned.com...
AANVULLING: niet alleen de verjaringstermijn, maar de hele verjaring. Dus
ook de status van de verjaring. Is de erflater te goeder trouw, dan geldt
ook de erfgenaam als te goeder trouw.
Johannes
>
> "Johannes" <j.van....@nospam.onsneteindhoven.nl> schreef in bericht
> news:4af30165$0$2576$6d5e...@onsnet.xlned.com...
>>
>> "Jeroen Heijmans" <ffc...@gmail.com> schreef in bericht
>> news:48b21$4af1cb7a$5356a1a6$17...@cache100.multikabel.net...
>>> Bij grond is het zo dat je na x-jaar de grond als eigendom mag
>>> beschouwen.
>>> 10 jaar bij te goeder trouw en 20 jaar bij te kwader trouw.
>>>
>>> Geldt dit ook voor goederen?
>>>
>>> Voorbeeld, iemand heeft ooit een gestolen diamant gekregen (denkend aan
>>> een leuke film van een grote diamantroof ;)).
AANVULLING (op wat ik hierna schreef):
Wie anders dan onder algemene titel (bijvoorbeeld als erfgenaam) heeft
verkregen, dus onder bijzondere titel (daaronder vallen onder meer
verkrijging door koop of door schenking), en zélf op het moment van de
verkrijging te goeder trouw was, zet de verjaring voort (en dan uiteraard
als een bezitter te goeder trouw). Dat volgt uit artikel 3:102 lid 2 B.W.
Wie eenmaal te goeder trouw, blijft gelden als te goeder trouw, ook al komt
hij er later achter hoe de zaken wérkelijk liggen. Artikel 3:118lid 2 B.W.
Jeroen Heijmans
Bijvoorbeeld.
Jij koopt een stukje land en gebruikt dat voor je aardappeltjes.
Na ruim 10 jaar blijkt opeens dat een strook van 5 meter langs de sloot
van de gemeente is omdat ze dat eens in de 20 jaar gebruiken voor
onderhoud.
Jij hebt echter al die jaren dat stukje grond gebruikt als zijnde de
jouwe, je mag het stuk grond op je naam laten zetten.
Dit geldt ook als je wel wist dat het van de gemeente was, maar je het
jezelf hebt toegeeigend. Maar dan na 20 jaar. Ergens is dit krom, het is
een vorm van diefstal.
Vandaar ook mijn vraag of dit voor andere goederen ook geldt.
Jeroen Heijmans
> "Johannes" <j.van....@nospam.onsneteindhoven.nl> schreef in bericht
> news:4af3032e$0$11654$6d5e...@onsnet.xlned.com...
>>
>> "Johannes" <j.van....@nospam.onsneteindhoven.nl> schreef in bericht
>> news:4af30165$0$2576$6d5e...@onsnet.xlned.com...
>>>
>>> "Jeroen Heijmans" <ffc...@gmail.com> schreef in bericht
>>> news:48b21$4af1cb7a$5356a1a6$17...@cache100.multikabel.net...
>>>> Bij grond is het zo dat je na x-jaar de grond als eigendom mag
>>>> beschouwen.
>>>> 10 jaar bij te goeder trouw en 20 jaar bij te kwader trouw.
>>>>
>>>> Geldt dit ook voor goederen?
>>>>
>>>> Voorbeeld, iemand heeft ooit een gestolen diamant gekregen (denkend
>>>> aan een leuke film van een grote diamantroof ;)).
>
> AANVULLING (op wat ik hierna schreef): Wie anders dan onder algemene
8< mooie uitleg >8
dank je Johannes, duidelijk.
Nu nog ff een diamantair zoeken ;)
Johannes
Een voorwaarde voor de verjaring (het gaat om de verjaring van de eigenaar
tot terugvordering) bij te kwader trouw bij grond is wel dat je als
gebruiker de grond ALS EIGENAAR in onafgebroken ongestoord bezit hebt gehad.
Dat kan uit verschillende zaken blijken. Niet uitsluitend het onderhouden
(dat zou je ook doen als je pachter was), maar wel bijvoorbeeld er belasting
e.d. over betalen, of verhuren voor eigen profijt, of jezelf de oogst
toe-eigenen (zonder dat daarvoor een pachtcontract o.i.d. is), of anderszins
gebruiken (bijvoorbeeld als tuinterras bij de eigen woning, zonder dat je
een huur- of een bruikleenovereenkomst o.i.d. hebt). Dat zijn namelijk
eigenaarshandelingen!
Je vindt dit krom. Je bent de enige niet. Er is nogal wat kritiek op deze
regeling. Niettemin heeft de wetgever geoordeeld dat eens de juridische en
de werkelijke situatie weer met elkaar in overeenstemming moeten komen, om
al te langdurige rechtsonzekerheid te voorkomen. En de grens is daarbij (in
1992) gelegd bij 20 jaar.
>
> Vandaar ook mijn vraag of dit voor andere goederen ook geldt.
Het antwoord daarop heb je reeds gehad.