"Ernie" <
Ern...@sssss.nl> schreef in bericht
news:4f64a7a8$0$6972$e4fe...@news2.news.xs4all.nl...
>
> "Lane" <
l...@gmail.com> schreef in bericht
> news:201203171349445699-lp@gmailcom...
>> Beste NG-ers
>>
>> Wanneer kan men spreken van verworven recht?
>> Voorbeeld is het volgende:
>>
>> Chauffeur heeft al 23 jaar de auto elke dag mee naar huis.
>> Heeft daartoe vrijwillig een stukje grond gekocht om zijn vrachtauto bij
>> het huis te parkeren. DGA zou destijds hebben gezegd dat het meenemen van
>> de auto voorwaarde voor de baan was. Niets is vastgelegd.
23 jaar. Zo zeker is tegenwoordig zelfs een baan niet meer!
De grondaankoop op eigen houtje (dus niet in overleg met het bedrijf) is
voor eigen rekening en risico. Maar behoudt zijn waarde wel.
En niets is vastgelegd. Nou zijn mondelinge afspraken ook geldig (alleen dat
bewijsprobleem....). Maar het is niet waarschijnlijk dat het verplicht privé
gebruiken van de vrachtauto's van het bedrijf een arbeidsvoorwaarde is.
Vermoedelijk had het bedrijf destijds zelf te weinig parkeerruimte en was
het parkeren bij de werknemer thuis indertijd een mogelijkheid voor het
bedrijf om aan het toenmalige ruimtegebrek wat aan te doen, toen die
behoefte er was, 23 jaar geleden. Een tijdelijke noodsituatie voor het
bedrijf waarschijnlijk. En op dát moment doorslaggevend voor het in dienst
nemen van deze werknemer.
Hier is dan geen sprake van een stuk loon in natura. Waar dus de werknemer
aanspraak op kan maken.
De werknemer heeft er wellicht profijt van gehad, maar dat is iets anders.
Hij kan een bedrijf in redelijkheid ook niet verplichten alles 23 jaar lang
bij het oude te laten en niet met de ontwikkelingen mee te gaan. Hij kan ook
een bedrijf niet verplichten 23 jaar lang (en langer) voor hem hetzelfde
baantje in stand te houden, in voldoende aantallen vrachtwagens te blijven
aanhouden (laat staan 23 jaar met dezelfde vrachtwagen te doen), en die
steeds aan hem mee te geven. Evenmin als het bedrijf de werknemer kan
verplichten 23 jaar lang niet te verhuizen. Of in dienst te blijven.
Zeker nu het bedrijf zelf voldoende parkeerruimte heeft gekregen. En het
wellicht voor het bedrijf ook praktischer, overzichtelijker, goedkoper en
veiliger is de vrachtwagens dáár en bij elkaar te laten.
Als de werknemer zelf profijt van de vrachtwagen heeft gehad, is dat mooi en
moet hij blij zijn dat hij dat heeft gehad. De meeste werknemers hebben dat
niet.
Nu hij zelf weer met zijn eigen auto, fiets of het openbaar vervoer naar het
werk moet, zoals bijna iedereen, is dat geen echte schadepost nu een
oneigenlijk voordeel na 23 jaar wegvalt, maar de normale situatie.
Ik vind het netjes dat hij er als een soort gewenningssubsidie nog een jaar
reiskostenvergoeding voor het woon-werkverkeer bij krijgt!
De werknemer kan ook nog overwegen dichter bij het werk te gaan wonen. Of
met het bedrijf te onderhandelen om hem te ontslaan, de vrachtwagen als
vergoeding mee te geven en hem vervolgens als zzp'er weer aan te nemen
(waarbij hij alle investeringen zelf moet doen, geen voorzieningen opbouwt
voor ziekte, pensioen e.d. en geen enkele arbeidsrechtelijke bescherming
heeft, ook niet m.b.t. een minimuminkomen - zelf onderhandelen over een
concurrerende prijs - en hij de volgende dag zijn werk weer kwijt kan zijn).
>> Nu het bedrijf 30X groter is dan 23 jaar gelden is men ertoe overgegaan
>> alle vrachtauto's op de standplaats achter te laten. Hierdoor ontstaat
>> woon-werk verkeer en daarmee kosten voor de chauffeur (eigen vervoer
>> aanschaffen etc). Effectief een kostenpost van 3 a 4 honderd euro per
>> maand.
Is dichter bij het werk wonen (of dichter bij zijn huis een andere baan
zoeken) dan geen optie?
In de woorden van premier Rutte: "in jezelf investeren".
Een vaste aanstelling voor de eeuwigheid en daarin weinig ambitieus
wegdommelen tot aan je dood of je pensioen is niet meer van deze tijd waarin
men steeds vaker jobhopt.
Of bedoel je dat deze werknemer nu niet meer met de vrachtwagen van zijn
baas bij kan klussen (en met de auto van zijn eigen werkgever zijn eigen
werkgever beconcurreren en er dus binnen het bedrijf een eigen bedrijfje op
na te houden) voor 400 euro per maand? Ik zeg niet dat hij dat doet, maar
hij zou de eerste niet zijn.
>>
>> Werkgever heeft compensatie conform CAO aangeboden voor de wettelijke
>> periode van een jaar.
>>
>> Medewerker voelt zich 'gepakt'
"Gepakt" is een tendentieus, vaag begrip en met alleen maar een "gevoel"
begin je juridisch niks.
<KNIP>>>
> Er bestaat geen verworven recht (gewoonterecht). Als er niets is
> vastgelegd, moet je onderhandelen. Je kunt altijd over alles
> onderhandelen. Ook over wat Conform CAO is aangeboden.
> Medewerker voelt zich gepakt. Hij is dus boos. In Frankrijk zeggen ze dan:
> "don't get mad, get even".
Fransen die Engels spreken? Engelse films worden in Frankrijk in het Frans
nagesynchroniseerd, op de radio moet een groot verplicht percentage van de
muziek Franstalig zijn en "franglais" wordt door de Académie Française
zoveel mogelijk uit de taal geweeerd. De gemiddelde Fransman hoort weinig
Engels (of andere vreemde talen) om zich heen en ook als de goede wil er is,
is er van het Engels van een Fransman weinig te verstaan door een gebrek aan
talenkennis én dat merkwaardige Franse accent (want hoe het echte Engels
klinkt, hoort een Fransman zelden).