RAAD tégen KINDERBESCHADIGING 2000
JAN S
en OVERHEIDS - In. Ce. St... St...St.......
(Intimidatie Centenkwestie Stupiditeit Stalking Staatsterreur)
Let op: NIEUW voor onze OVERHEIDSVERANTWOORDELIJKEN
INCEST: ANS VAN HAREN/001/18.04.2000 ARNHEM: Geachte heer Zuidinga,
Allereerst wil ik u heel erg bedanken voor het advies dat u mij gaf
omtrent .. (privé) Alles is zaterdag jl. opgelost. Als ik u ergens mee kan
helpen graag, want geen enkel kind verdient deze ellende.
Zojuist had ik contact met * RIANNE KOENDERS van J.J.G. * ARNHEM Ik vertelde
dat ze Linda gewoon lieten barsten. Als Linda het te moeilijk krijgt met het
bezoek van Mark (is doodsbang omdat vader slaat) aan vader, dat ze dan maar
naar het Riagg moet. Ze wilde dit niet op papier geven. Terwijl zij de
omgang door wil drukken. Ook jongetjes kunnen anaal gebruikt worden. Ik heb
haar meegedeeld, dat we vanaf nu uitgepraat waren en dat mijn advocaat
contact met haar zou opnemen. Van uw brief zal ik gebruik maken en deze aan
de directie sturen en zal een klacht indienen. U mag hem in uw verzending
meenemen, zodat anderen er ook iets mee aankunnen.
Er wordt kinderen zoveel onrecht aangedaan dat is met geen pen te
beschrijven het is gewoon niet normaal meer dat mensen dit doen.
Moeder van Linda (8 jr), waarvan het Riagg vindt, dat het kind niet naar
moeder moet omdat vastgesteld is dat vader zijn fikken niet van zijn dochter
af heeft kunnen houden en "witte plas" heeft, het meisje vaginaal en anaal
heeft gepenetreerd, moet toch een kans krijgen van Jeugdzorg, die zich tegen
het Riagg heeft verzet. Mondeling is nu toegezegd, dat het meisje niet
hoeft, nu ze zo'n tegenzin heeft, maar niets wordt op papier gezet. Het
jongetje wil ook niet naar zijn vader mag rustig naar zijn vader, want
iemand moet wel de kans krijgen zijn leven te beteren.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Groetjes Ans. acm.va...@chello.nl
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ @@@@
2000/1804/001 UTRECHT
Een klein jongetje mag sinds oktober 1999 niet naar school, gezien de
problemen, die er zouden kunnen rijzen. Vandaag heeft de Gemeente Utrecht
besloten, dat het jochie naar de Wereldschool mag en de ouders mogen dat
zelf uit eigen zak betalen. Jeugdzorg treitert steevast en wil het kind uit
huis plaatsen. Kind raakt volledig geisoleerd doordat hij thuis moet leren
(?)
ARNHEM: Ton Baars uit Arnhem, wiens zoontje Ferrens (één van de tweeling 5
jr.) 2 augustus 1999 is doodgestoken (door moeder K.) en van wie het andere
zoontje zwaar gewond was en door * PETER NIEUWENHUIZEN Jeugdzorg (i.s.m. de
Raadsmedewerker * HECKER en de Rechter * ) het ziekenhuis uitgehaald is,
terwijl vader bij de Rechter moest komen om het gezag te bespreken, mag voor
'straf'; omdat hij een gescheiden vader is, (moeder ging vreemd) en
toevallig van zijn kind houdt nog steeds zijn kind niet verzorgen. Hij
krijgt niet het ouderlijk gezag, omdat hij maar een man en een vader is en
dat alles toch al in kannen en kruiken was * HECKER. Moeder deelde vanuit de
bajes schriftelijk mee dat vader niet capabel was en dat zij als ze vrij
komt weer gezellig het gezinnetje (?) wil gaan verzorgen. Panorama 50, 52 en
SBS 6. En Programma van Ton. Met de Kerstdagen mocht vader niet naar zijn
kind * NIEUWENHUIZEN en * mw. BERGER alsmede de Directie nam het Ton Baars
kwalijk, dat hij de Raad tégen Kinderbeschadiging en de Pers had benaderd om
zijn verhaal te kunnen doen.
Zijn oudste zoon heeft problemen gekregen met de zich noemende moeder, die
in de gevangenis zit, omdat hij erachter is gekomen, dat zijn moeder zijn
vader jaren zwart gemaakt heeft en is gelukkig eindelijk tot het besef
gekomen, door bezoeken aan de bajes, dat moeder bewust zijn broertjes heeft
willen vermoorden en vader kapot heeft willen maken. De Ministers en de
Politiek zijn op de hoogte en doen niets.
Vader mocht na de Jeugdzorg onder druk gezet te hebben met dreiging van een
Kort Geding en in schakeling van de R.t.K. eindelijk toch een cadeautje
geven, enkele weken na de verjaardag van Glenn. Op de verjaardag mocht vader
niet aanwezig zijn van het pleeggezin en J.J.G. "Het was hun dag". Eens in
de zes, zeven weken (wens van pleeggezin, minder zien) mag vader 1,5 uur bij
zijn zoon op bezoek en wordt in de gaten gehouden door het pleeggezin, dat
hij niet zijn zoontje knuffelt. (inmiddels mag dat) Dat heet
onthechtingsperiode en duurt al 9 maanden.
Indien u de schrijnende, trieste ervaringen van clienten mailt, dan zullen
wij samen met een paar journalisten, die zich hier nu mee bezig houden, dat
niet langer gezegd kan worden door de Overheid, w.o. Justitie dat ze van
niets weten.
Alle Ministers, (o.a. Justitie, Binnenlandse zaken, Gezondheid etc.) als ook
de 1ste en 2de Kamerleden, vaste Kamercomissie van Justitie 2de Kamer en
Politieke Partijen, alsmede de Hoofddirectie van de Raad voor de Kinder'
bescherming' en Jeugdzorg, Hoofdinspecteur van de Jeugdhulpverlening en
inspecties, Presidenten van Arrondissementsrechtbanken, Kinderrechters,
Officieren van Justitie. Politiekorpschef., Burgemeesters, Scholen,
Leerplichtambtenaren, Bibliotheken, Vertrouwensartsen, Artsen,
Scholengezondheidsdiensten, redacties van de schrijvende pers, alsmede de
Omroepen.
En iedereen, die zijn verantwoording niet heeft waargemaakt tegenover
kinderen.
Namen van informanten, die enig risico lopen om door de Overheid gepakt te
worden, zullen worden afgeschermd. Landelijke acties zullen bekend gemaakt
worden, zonder vermelding van plaats en tijd, doch zullen op het laatste
moment bekend gemaakt worden.
Verder zullen de journalisten en de komende uitzendingen niet eerder bekend
gemaakt worden anders dan dat het embargo (volgens afspraak) is opgeheven,
om de bekende problemen door ingrijpen van Justitie te voorkomen.
Uw reacties moeten bijdragen tot verduidelijking van onze hulp voor de
slachtoffers van deze al jarenlang durende smerige oorlog door het corrupte
(= verrotte) vooral het Justitiele Overheidsbeleid. Alles wat u schrijft
moet op waarheid berusten opdat naderhand de Overheid geen zaken de doofpot
in kan stoppen.
----------------------------------------------------------------------------
----
April 18, 2000 14:55
ARNHEM Dove moeder is haar dochter nu al twee jaar kwijt dit door vieze
spelletjes van vader en A.J.L gezinsvoodij-instelling. Vader heeft vriend
van moeder beschuldigd van seksuele spelletjes, terwijl kind zegt dat vader
het gedaan heeft. Aangifte is niet behandeld. Kind word niet geloofd of
gehoord. Doofpotwerk! Kind gaat toch naar vader omdat moeder doof is en geen
weerstand heeft tegen de het A.J.L. Rechters luisteren alleen maar naar
leugens, van vader en stiefmoeder. Moeder kan zich niet verstaanbaar maken,
dus wordt niet voor vol aangezien. Advocaten hebben allen maar hun zakken
gevuld en doen niets. Kind takelt lichamelijk af, heeft haaruitval, vreemde
rode plekken op het lichaam, stinkt, heeft vaginale problemen, valt heel erg
af, haar lichaam en armen zitten vol met blauwe plekken. Dit omdat ze niet
goed verzorgd wordt door vader en vriendin. Kinderen zijn 8 en 10 jaar,
moeten jonger halfbroertje (3 jr) terwijl stiefmoeder vaak de hort op is.
Deuren worden afgesloten. De kinderen zijn erg bang voor stiefmoeder en
vader. Het broertje mag zijn moeder nu al twee jaar niet meer zien en moest
heel stiekem naar haar zwaaien als zijn zusje een omgangsregeling had met
moeder. sinds een maand is deze volledig stop gezet. Dank zij bemiddeling
van de heer Zuidinga van de Raad tegen Kinderbeschadiging heeft moeder
eindelijk een goede advocaat, Mevrouw Ten Rouwelaar uit Amsterdam en wordt
ze geholpen door een Gezondheidspsychologe.
Ingestuurd / verantwoordelijk Stichting O.K.S.M. (voorheen Vereniging
Nabuurschap, lid Platform S.C.J.F.)
Moeder bedreigd door A.J.L. omdat ze contact heeft gehad met de Raad tegen
Kinderbeschadiging.
Bemiddelaar A.J.L heeft moeder ge waarschuwd en meegedeeld: 'Zuidinga en Jan
Hop zijn levensgevaarlijke personen."
Geachte Heer Zuidinga
Hier bij wil ik graag weten hoe u aan de informatie komt, omtrent deze
gruwelijke verhalen. Worden ze aangevuld? Kunnen onze leden hun verhaal
vermelden en erop vertrouwen dat er verder niks tegen hen gebruikt wordt
door de Overheid. Volgens velen verricht u hiermee een goede zaak en word er
eindelijk wat gedaan. Mensen raken wanhopig aangezien hun problemen en dat
van de verenigingen en stichtingen nauwelijks serieus worden genomen.
met vriendelijke groeten Jolanda Suuring Vereniging O.K.S.M.
Antwoord: Geachte mevr. Suuring; Hetgeen thans is opgezet wordt dagelijks
(wekelijks) openbaar gemaakt. Als mensen hun verhaal niet met naam genoemd
2illen vermeld hebben, moeten ze dit niet doen. De verenigingen kunnen dit
indekken, door het verhaal te checken en ons kort de zaak te vermelden. Als
er VERTROUWELIJK boven staat, geven we niets prijs, doch vertellen het
verhaal in het kort. Iedereen blijft wel verantwoordelijk voor de inhoud van
zijn eigen schrijven. We moeten stoppen met zijn allen bang te zijn voor de
Jeugdhulpverlening, Justitie en Overheid. Bovendien wordt elke aanval op
personen direct dagelijks aan ons gemeld, waarop wij actie zullen
ondernemen.
MONICA/001/18042000* IJSSELSTEIN: Een klein jongetje mag sinds oktober 1999
niet naar school, gezien de problemen, die er zouden kunnen (?) rijzen.
Vandaag heeft de Gemeente besloten, dat het jochie naar de Wereldschool mag,
achter de computer leren en de ouders mogen dat zelf uit eigen zak betalen.
Jeugdzorg treitert steevast en wil het kind uit huis plaatsen. Kind raakt
volledig geissoleerd.
Ouders en Jeugdzorg mon...@kabelfoon.nl
ROTTERDAM: Meisje van 8, die jarenlang is misbruikt door Junks vrienden van
moeder en met een open geslachtsziekte rondliep, mocht van de 9 Rechters
niet bij Oma verblijven en is weggehaald bij haar nadat ze ondergedoken
gezeten heeft.
Jeugdzorg mevrouw De Munk heeft het voor elkaar gekregen met veel
geschreeuw, dat het kind in een pleeggezin zit. Het kind smeekt om naar oma
te gaan en is broodmager.
Bedenk het maar: demente vrolijk kwetterende vrouw 63 jaar en kreupele man
73 jaar, hoe hou je het op de been.
Wat doet geld toch veel......
BREDA:
A.M. Zuidinga
p.a. Hindersteinstraat 107 4834 KJ BREDA Telefoon: 0653-101.555
E-mail: iris...@zonnet.nl en kinderbes...@zonnet.nl
Homepage: http://go.to/raadtegenkinderbeschadiging
Breda: 17 april 2000
Geachte heer B. Veltman,
U heeft mij vrijdagavond teruggebeld, nadat ik u meegedeeld heb dat mijn
kinderen mishandeld zijn worden op school. U heeft me verteld, dat u mij
maandagmorgen voor 12.00 uur zou terugbellen, gezien de ernst van de zaak:
mishandeling van mijn dochter Ilse (7) en mijn zoon Merijn (9) Zuidinga.
Ik heb uw boodschap op de voice-mail gehoord om 16.00 waarin u het volgende
meedeelde en ik citeer: " Ik kan u in ieder geval zeggen, ik heb contact
gehad met de school. De school heeft direct nadat er problemen waren contact
opgenomen met moeder/voogdes en de zaak daar toch ook correct ingelicht en
voor de rest is er eigenlijk, wat ik gehoord heb weinig aan de hand."
Waarom heeft u genoegen genomen met een dergelijk antwoord en niet de
kinderen gehoord om vast te stellen dat er is gebeurd? U kunt zich toch wel
voorstellen, dat de kinderen niet voor niets weglopen van school. Zou een
'misdadiger' u nu echt verklaren, dat hij/zij de misdaad gepleegd heeft?
U bent toch op de hoogte dat de 'samenwerking' tussen de leerkrachten, de
directeuren en moeder uitstekend (?) is te noemen, zeker nadat ze ter
verantwoording zijn geroepen over de seksuele escapades en de
kindermishandeling? U kunt zich er iets bij voorstellen wat het antwoord van
de leerkrachten is.
Bovendien zijn meerdere kinderen getuigen geweest van de mishandeling van
mijn zoon en hebben dit mijn advocaat gemeld. Hun verklaring staat loodrecht
tegenover die van de kinderen.
Daarnaast heeft deze juffrouw al meer haar handjes, die blijkbaar erg los
zitten, laten wapperen.
Ik stel dat het niet correct is als iemand genoegen neemt met een dergelijk
antwoord.
Dan weet u toch, dat er tenminste iets aan de hand moet zijn? Er zijn al
meer strubbelingen geweest, doordat de kinderen het letterlijk
UITSCHREEUWEN, dat ze niet meer thuis willen wonen, maar bij hun vader.
Vastgesteld is, dat de school. moeder en Jeugdzorg (Etten Leur) geen juiste
informatie verschaffen.
Gaarne ontvang ik van u de rapportage van de meldingen, die er de afgelopen
maanden door mij aan u zijn gedaan over het ongeoorloofde verzuim en de
bezoeken aan de tandarts enkele malen onder schooltijd op woensdagmorgen,
terwijl dit altijd kan geschieden op de middagen. Oh, en graag een antwoord
op de vraag, waarom u steeds niet ingrijpt op het moment dat er ongeoorloofd
verzuim is.
Pas na het gebeurde stelt u zich op de hoogte. Wat heeft een melding dan
voor zin?
Toch niet nadat een strafbaar feit gepleegd wordt? Daar schieten kinderen
toch niet mee op?
Misschien zou u het aandurven de situatie, te omschrijven, waarom of u weet
of denkt, dat de kinderen ongeoorloofd van school wegblijven en weglopen.
Ik vermoed dat er dan meer duidelijkheid komt voor de kinderen Merijn en
Ilse en u zou de eerste in functie zijn in de lange rij, die echt de
kinderen helpt.
De onderwijzers, de Raad, de Jeugdzorg, de Pedagoog en de politie en zelfs
Rechters en Advocaten hebben de kinderen laten stikken, eigenbelang en
verrotting (= corruptie) door hun verantwoording niet te nemen. Dat zou toch
niets voor een leerplichtambtenaar moeten zijn?
Graag ontvang ik van u een schriftelijk antwoord, liefst binnen enkele
dagen, aangezien de zaak ernstiger vormen aan heeft genomen, ook door de
melding van andere ouders, van wie de kinderen mishandeld zijn. Bovendien is
de pers op de hoogte en is met de zaak bezig.
Met vriendelijke groet en dank voor uw medewerking,
A.M. Zuidinga, vader van Merijn en Ilse Zuidinga
c.c. Mr. T.C. ten Rouwelaar, Platform S.C.J.F. en andere verantwoordelijken.
P.S. Vader Zuidinga is vanmorgen witheet benaderd door een van de
onderwijzeressen, die het schandelijk vond, dat de school aan alle kanten
wordt aangevallen en bestookt. Bovendien was ze woedend dat vader zijn
kinderen, vaak bij school een minuutje opzoekt, omdat ze anders steeds
weglopen en zij zich gerust voelen en hun ei kwijt kunnen.
De buurtbewoners zouden last van hebben, dat ik ze ven over de bol aai. Ook
zouden kinderen doodgereden kunnen worden als vader te hard zou rijden.
Vader zou beter kunnen gaan werken, aldus de pedagoge, of de kinderen van
school af kunnen halen, waardoor zij rust zouden krijgen.
Wettelijke gezagregels kent onze juf niet en ze heeft nooit gehoord, dat
vaders alles kwijt kunnen raken door de leugens van moeder.
Het ultimatum (tot 12.00 uur) is verlopen, waarmee de zaak naar buiten wordt
gebracht.
Een omroep is met de zaak bezig.
OLDENZAAL HUIZE ALEXANDRA.
Hoe lang en wat is er allemaal aan de hand in een tehuis Alexandra (van
Stichting Harreveld)
het tehuis Harreveld te Harreveld:
Vandaag is mij door ouders en oud medewerkers het volgende meegedeeld en
toegezonden, waarvan ik u nu alvast in kennis wil stellen.
Ik verzoek u zoveel mogelijk nota te maken van het volgende en op dezelfde
pagina uw antwoorden te geven, zodat wij bekendheid geven aan de corruptie
binnen Nederland en het Justiele apparaat.
Alle zaken zullen doorgespeeld worden aan de omroepen, waarna C.D.A. leden
vragen zullen gaan stellen aan de Minister van Justitie.
Probeer zoveel mogelijk clienten te beschermen door geen namen echte namen
te vermelden!!!!!
Zoveel mogelijk zaken zullen eerst bij de pers belanden, voordat ze naar het
Platform gaan.
1. Onopgeloste moord in Alexandra (Oldenzaal), medio 1990 is het lichaam
gevonden op de Veluwe van Jolande de V. die geplaatst was in Alexandra en
weggelopen is. Zij is tijdelijk onderdak geweest bij de vrouwelijke Adjunct
Directeur woonplaats Assen gedurende (een half jaar.)
Bekend was dat vrouw bi-sexuele relaties onderhield met betrokken jeugdigen
van de inrichting.
Na het weglopen uit Alexandra is zij in eerste instantie lange tijd niet
gevonden.
De moeder en de zus hebben na haar dood, vanwege de ellende in Alexandra
zelfmoord gepleegd.
Vader is 75 jaar en ik heb hem geadviseerd contact op te nemen met Peter R.
de Vries.
Dit is inmiddels gebeurd.
2. Verschillende personeelsleden van Alexandra Almelo hebben zelfmoord
gepleegd.
3. Aanslagen op twee medewerkers, die een boekje open hebben getrokken, Paul
en Tom.
Van beiden is er iets mis geweest met de auto.
Op weg van huis naar Alexandra zijn de auto's in de brand geraakt door
kortsluiting en zijn volledig uitgebrand. In beide gevallen identiek.
Remleidingen waren doorgesneden. Bij een van de medewerkers alle 4 de moeren
los, waardoor hij van de weg vloog. Deze wilde aangiften doen en dat werd
niet geaccepteerd !!!!!!!!!!!
Rijksrecherche heeft uiteindelijk onderzoek gedaan en de Directie en de
Minister verslag gedaan.
Uiteindelijk is er niets mee gedaan.
4. Morgenmiddag moet Alexandra antwoord geven. Zij willen geen antwoord
geven!!!
Alexandra wil geen verklaring afleggen hoeveel personeelsleden er thans
geschorst zijn.
Morgen zullen de gestelde kamervragen door mevrouw A.Beijleveld en Theo
Rietveld van de C.D.A. beantwoord moeten worden, door H.A. Korthals.
Gestelde vragen no 729/93 waren vragen van Vliegenthart P.v.d.A, Schouten
C,D,A, Dijk-van Apeldoorn C.D.A., Dijkstal V.V.D., Verschel-Schmidz D'66,
Lamkhorst Groen Links.
Vragen:
1. Kent u de publicatie over het intrekken van een beschuldiging inzake
sexueel misbruik door een ex-pupil van Alexandra.
2. Is er sprake van een deal, die huize Alexandra en haar advocaat hebben
voorgesteld, nl. dat de aanklacht van de pupil in de doofpot zou verdwijnen
indien genoemde Swaders (ex-groepsleider) zijn mond open zal doen over
Alexandra. Zo ja ? Wat is uw oordeel hierover.
3. Wat is uw oordeel over de verklaring onder ede van de ex-pupil, dat ze
beschuldiging geuit heeft onder druk van de advocaat van huize Alexandra. Is
er over de onderhavige kwestie overleg geweest
tussen het ministerie van Justitie en de betreffende instelling? Zo ja, bent
U bereid de Kamer hierover te informeren.
Antwoorden van de staatssecretaris Costo van Justitie (ontvangen 8.7.93) op
de vragen:
1. Ja
2. Mij is niet bekend dat door huize Alexandra en haar advocaat een deal is
voorgesteld aan de heer Swagers.
Wel is mij bekend, dat op moment voorlopig getuigenverhoren plaatsvinden bij
de Rechter Commissaris te Almelo op verzoek van de heer Swagers, die
overweegt een procedure aan te spannen tegen de Stichting de Goede Herder,
w.o. Huize Alexandra valt.
3. Zie antwoord 2.
4. Neen.
Een deskundig onderzoek is ingesteld, volgens de rapporten, in opdracht
Kantongerecht Almelo door: Drs. Y.A. van de Mosselaar, Drs. F.H.M.
Scheffers.
Uiteindelijk resultaat: nihil!!!!!!!!!!!!
De vragen die schriftelijk gesteld zijn op 5 april 2000 en morgen beantwoord
moeten worden door Minister A.H. Korthals van Justitie.
1. Bent u op de hoogte van de uitzending van de uitzending van RTV Oost op 4
april over het Justitiele meisjesinternaat Huize Alexandra in Almelo.
2. Wat is uw reactie in de uitzending aan de orde gestelde problematiek
i.v.m. een gebrek aan voldoende gekwalificeerd personeel, het overtreden van
regels, het verdwijnen van dossiers, behandelingsplannen en contactjournaals
en de slechte afhandeling van klachten.
3. Wat zijn de gevolgen van deze problemen voor de meisjes op het
juistitiele internaat.
4. Welke stappen overweegt u om de gesignaleerde problemen op te lossen.
Agnes van S.P. gaat vragen stellen, zodra de antwoorden van de minister niet
bevallen.
Let op: Raad van bestuur bestaat uit 3 leden die directeur zijn bij de Raad
voor de Kinderbescherming Groningen, de ander van Utrecht, de Voorzitter
NCRV is verbonden aan het AJL.
Verschillende omroepen zullen aandacht besteden aan deze zaak.
MEER INFORMATIE VOLGT.
In reactie op de brieven van de mishandelingen van de kinderen Zuidinga
Datum: maandag 17 april 2000 18:30
Onderwerp: Re: MISHANDELING KINDEREN
De volgende passage in de brief van de heer Zuidinga is kenmerkend voor mijn
kijk op geloven.
heeft NIEMAND van deze Christelijke (?) school iets voor hen gedaan.
Een groot aantal teleurstellingen die ik meegemaakt heb, waarbij het ging om
contacten met mensen, was juist met mensen die het christelijke geloof
beleden. Het gemak waarmee men zich onttrekt aan de eigen
verantwoordelijkheid was iedere keer weer stuitend.
Overigens verhaalt ook de rest van de brief van een aaneenschakeling van
teleurstellingen met name over de inzet van mensen, die er wel degelijk iets
aan kunnen doen. Ook de politie (van origine ook hoofdzakelijk christelijk!
net als justitie en de advocatuur) blijft zich stelselmatig onttrekken aan
situaties die, zonder hun inmenging, escaleren. Waarna er een 'schuldige'
aangewezen moet worden, en helaas is dat meestal de vader.
Jammer.
Robert van Veen.
A.M. Zuidinga
p.a. Hindersteinstraat 107
4834 KJ BREDA
Telefoon: 0653-101.555
E-mail: iris...@zonnet.nl en kinderbes...@zonnet.nl
Homepage: http://go.to/raadtegenkinderbeschadiging
KINDERMISHANDELING: BASISSCHOOL de "BURCHTGAARDE"
te BREDA
Breda: Zondag 15 april 2000
Mijne heren, mevrouw,
Op Zondag 30 januari 2000 wilden mijn kinderen Ilse (7) en Merijn (9)
Zuidinga absoluut niet meer naar huis terug en wilden hun verhaal vertellen
aan de Politie. Zij hebben een gesprek gehad met de heer Woestenberg,
Gemeentepolitie Breda Centrum die er melding van heeft gemaakt. Terwijl de
politie moeder adviseerde niet naar het politiebureau te komen, aangezien de
kinderen in ieder geval thuis zouden worden gebracht na gehoord te worden,
verscheen zij toch, met haar vriend Von Liebenstein en mevr. A. van Dijk.
NB.
a.) Van Dijk, de overbuurvrouw, heeft op verzoek van Van den Dobbelsteen
(moeder) en haar vriend (Von Liebenstein) aan de Rechtbank geschreven, dat
vader zijn kinderen naar het buitenland zou ontvoeren. (waardoor vader
gedurende een periode zijn paspoort heeft moeten inleveren. (wettelijk niet
eens toegestaan!)
b.) Een familielid, mevrouw Visee-Zuidinga (?), heeft op verzoek van hen de
Rechtbank geschreven, dat vader zijn kinderen zou gaan vermoorden.
c.) Mevrouw Pauline Meesters, Hoofd Gastouderbureau van de officiële
instantie C.O.K.B. heeft ook op verzoek 'moeder' en haar 'vriend' een valse
verklaring tegenover derden op papier gezet, waarvoor zij later een
excuusbrief heeft moeten schrijven van haar bestuur.
Vervolgens is Meesters op non actief gesteld. Tenslotte is ze terecht niet
meer werkzaam.
De kinderen wilden op de bewuste dag (30 januari 2000) niet met Van den
Dobbelsteen en Von Liebenstein en Van Dijk mee. De politiebeambte heeft de
kinderen beloofd ze later zelf thuis te brengen, aangezien ze niet mee wilde
met moeder, haar vriend en de buurvrouw
Merijn wilden met niemand anders meer praten dan met de politie, aangezien
ze ervaren hebben, dat zij hun verhaal wél kwijt konden aan de leerkrachten
(Hermes, Commissaris, De Werd, Schopman en Tobé) en derden, maar dat
niemand, werkelijk niemand het voor hen heeft opgenomen, ondanks de
lichamelijke en geestelijke wreedheden en kindermishandelingen bij ALLEN
bekend!
Zij hebben in de afgelopen 2 jaar hun verhaal en hun verdriet aan hen
verteld.
En terwijl iedereen weet wat er aan de hand is en hoe de kinderen
mishandeld, getreiterd en geestelijk gemangeld zijn en worden heeft NIEMAND
van deze Christelijke (?) school iets voor hen gedaan.
De volgende twee dagen heeft moeder de kinderen ongeoorloofd thuis gehouden
waar géén enkele reden voor was en heeft ze de kinderen onder druk gezet en
gestraft.
De school die op de hoogte was van het ongeoorloofde verzuim, heeft hier
tegen niets ondernomen.
De Leerplichtambtenaar de heer B. Veltman is hiervan op de hoogte gebracht.
Voorts is hij op de hoogte gebracht van het feit, dat de kinderen vele malen
afwezig zijn geweest, terwijl de kinderen op dezelfde dag (woensdag) na
schooltijd bijvoorbeeld naar de tandarts etc. konden gaan.
Onlangs is er aangifte gedaan: mishandeling van mijn 7 jarige dochter Ilse
Zuidinga op de
school De Burchtgaarde te Breda door mevrouw R. van het Root een van de
leerkrachten.
* Zie de aangifte Politiebureau Blauwe Kei te Breda.
Mijn dochter is hierdoor enkele dagen later rond 9.45 uur weggelopen van
school op 24 februari jl. en gevlucht naar kapper Karel Huybreghts op het
winkelcentrum de 'Burcht' te Breda.
Ilse belde mij hevig geëmotioneerd op om haar te komen halen, wat ik
uiteraard gedaan heb, maar ook volgens de wet verplicht ben, aangezien
iemand strafbaar is als hij géén hulp verleend aan minderjarigen. Na overleg
met de Advocaten, de leerplichtambtenaar de heer B. Veltman en de Jeugdzorg
is besloten, dat Ilse, die niet terug wilde naar moeder, te laten verblijven
bij vader.
De redenen van het weglopen van Ilse en Merijn zijn:
dat zij zich thuis niet gelukkig en bedreigd voelen, dat zij bij hun vader
wil wonen en zich door
iedereen in de steek gelaten voelen, behalve door vader, de advocaat en de
pedagoge, met wie zij contact hebben.
- Zij heeft haar moeder al twee jaar, vooral de laatste maanden meegedeeld,
dat zij bij hun vader willen wonen en moeder (liegt continue tegen de
kinderen) zegt dat de Rechter dat niet goed vindt.
- De kinderen zijn bedreigd moeder nooit meer te zullen zien en al hun
speelgoed kwijt zijn als ze bij vader gaan wonen.
- Dat moeder alle omgang met vader verbood, ondanks de rechterlijke
uitspraken en dat zelfs de vakantie door moeder, veroordeeld door de
Rechtbank is ingekort middels chantage, daar hebben de kinderen uiteraard
veel problemen mee.
- Dat Riet v.h. Root een bedreigende houding aanneemt en zelfs Ilse heeft
geslagen (aangifte)
- De andere reden is dat Commissaris mee liegt en niets heeft gedaan om haar
te beschermen en het voor haar op te nemen, terwijl deze van alle ellende op
de hoogte is.
- Verder dat de juffrouw haar leugens heeft verteld aan de Jeugdzorg.
- Daarnaast dat Commissaris een aangifte heeft willen doen, op verzoek van
'moeder' (!) dat haar vader haar ontvoerd zou hebben, waardoor deze de
gevangenis (!) in zou draaien en ze helemaal géén contact meer zou hebben.
- Ilse is hier woedend om en tevens omdat haar vader ook onjuist wordt
voorgelicht door de school. (gesprek met de advocaat, bandopnamen)
- Ze is boos, dat de Rechter hen niet heeft willen horen en in de steek
laat.
- Ze is bang voor Von Liebenstein, crimineel figuur, die haar bedreigd heeft
en slechte dingen over haar vader vertelt, die onjuist zijn.
- Ze is kwaad omdat haar moeder vader een kutlul noemt en dat ze vader niet
mag zien op straat.
- Boos omdat ze bedreigd is haar vader niet meer te mogen zien.
- Boos omdat ze haar vader maanden niet heeft mogen zien.
- Woedend, omdat Merijn uitgemaakt wordt voor gek.
- Boos omdat Von Liebenstein en haar moeder haar en vader op 25 februari
hebben gedreigd te zullen vermoorden. Ze heeft dit gemeld op het
Politiebureau tegen dhr. Boon.
- Ze is boos dat haar vader, geen 'voorleesvader' mag worden en na de
'vriendschap' met de juffrouw moeder dit wel mag, die zelden aanwezig is,
omdat ze het vergeet?
- Tenslotte dat zij gevraagd hebben om vader 1x per dag bij school even te
mogen zien, aangezien ze anders steeds weg gaat lopen. (bandopnamen en
bekend bij de advocaat)
- Dat de juffrouw zich hier druk over maakt met de haar geëigende woorden en
haar eigen verhaal, die volledig onjuist zijn. (rapport Jeugdzorg en
bandopnamen)
- Verklaringen van (andere) kinderen in strijd met wat de juffrouw daarover
meedeelt.
NOTA BENE: door Schopman zelf eerder voorgesteld, in overleg met mij, om de
rust bij de kinderen te krijgen, al direct vanaf het begin van de problemen,
aangezien andere ouders, andere ouders en vader bedreigden en uitlokten tot
ruzies.
Alle verklaringen hierover zijn op band opgenomen en bij de Advocaat bekend
door de contacten van kinderen met de Advocaat en de
Gezondheidspyscho-loge/Pedagoge.
Na het weglopen van Ilse heeft de Advocaat o.a. de school ingelicht.
Schopman was hevig gebrouilleerd en deelde de advocaat mevrouw Ten Rouwelaar
uit Amsterdam mede, dat hij er geen genoegen mee zou nemen. De advocaat
heeft hem verzocht niet langer tussen de partijen in te staan en zich verder
niet met de zaak te bemoeien, die al ernstig genoeg is.
8. De volgende dag chanteerde 'moeder' Ilse en zij deelde Ilse mee, dat
indien zij niet voor 'twee uurtjes' thuis kwam, Merijn niet meer naar zijn
vader mocht.
Ilse heeft zelf gevraagd aan de advocaat: "omdat moeder altijd liegt" op
papier te krijgen dat zij en Merijn dan na school naar vader mochten, omdat
ze anders niet terug wilde. Ze vertrouwt haar moeder niet meer.
De Advocaat dhr. Troost bevestigde dat 'moeder' na het ontvangen van de
schriftelijke afspraak, zich hier aan zou houden en Ilse is daarna voor twee
uurtjes naar huis gegaan.
Aangezien haar 'moeder' Van den Dobbelsteen en 'vriend' Von Liebenstein, de
volgende dag Ilse en vader bedreigden hen te zullen vermoorden, waardoor het
kind hevig geschrokken was, hebben
wij hier melding van gemaakt bij de heer Boon, agent van Politie Blauwe Kei
Breda.
Op verzoek van de 'moeder' en van de heer J. Schopman directeur van de
School de Burchtgaarde, heeft M. Commissaris op verzoek van 'moeder'
geprobeerd, diezelfde dag een aangifte te doen van ontvoering door vader van
Ilse Zuidinga. Tevens hebben zij dit spel meegespeeld, omdat
zij boos waren omdat er een aangifte gedaan was tegen de mishandeling van
het
Root.
Onmogelijk kon er sprake zijn van ontvoering, aangezien ik de beide kinderen
Merijn en Ilse om 8.30 uur op school heb gebracht, nadat ze bij vader waren
vanwege de omgangsregeling.
De leerkrachten w.o. de Werd, Commissaris hebben geconstateerd dat ik Ilse
op school heb gebracht.
De Politiefunctionaris; de heer Boon heeft mij meegedeeld, dat hij
Commissaris verteld heeft, dat hij van haar poging tot ontvoering géén
aangifte zou maken en dat het beter was, dat mevrouw zich niet verder met
deze zaken zou bemoeien. En terecht!
11. Commissaris ter verantwoording geroepen tijdens de informatie van de
'ouderavond' in het bijzijn van de directeur dhr. Van der Corput, ontkende
dit en deelde mee, dat zij voor andere zaken bij een bevriende agent moest
zijn. Gelogen van Commissaris.
* De gesprekken liggen vast op band!
* Commissaris is op de hoogte van alle leed, dat Ilse haar al twee jaar
heeft meegedeeld en zelfs onlangs in haar schriftjes heeft geschreven. De
juffrouw vroeg waarom zij dat gedaan had, doch Ilse gaf geen antwoord en
liep weg. Zij praat niet meer met de juffrouw, weigert haar nog een hand te
geven en vertrouwt haar absoluut (terecht, doch helaas) niet meer.
Mevrouw de Werd heeft mij meegedeeld, dat alles voorspoedig ging met
Merijn en dat hij vooruit is gegaan. Op de vraag hoe het verder ging met
Merijn en of hij deze weken nog iets tegen haar gezegd had, deelde zij mede
van niets te weten. (Onjuist)
* De gesprekken liggen vast op band!
Merijn heeft de Werd een paar maal eerder al in de klas toegeschreeuwd, dat
hij naar zijn vader wilde en dat zij niets voor hem heeft gedaan. (getuigen)
Zij rept hier met geen woord over tegenover de Jeugdzorg en haar
mededelingen tegenover Jeugdzorg, die ze wel doet zijn net als die van
Commissaris gelogen.
De Werd is op de hoogte van alle leed, dat Merijn haar dit jaar heeft
meegedeeld en zelfs tijdens de lesuren haar toeroept en hiermee vraagt,
waarom hij haar laat stikken.
Merijn wenst terecht, doch helaas, onder geen enkel beding nog contact met
haar te hebben.
De juffrouw heeft al eerder Merijn in zijn nek gegrepen.
13. De Werd was vorige week op de hoogte, dat Merijn weg wilde lopen,
aangezien Merijn dit tegen andere kinderen gezegd heeft en belette dit, toen
Merijn die dag naar de film: "De adelaar" ging.
Eerder heeft zij mij meegedeeld, dat Merijn zeer onrustig was en dat zij hem
gewaarschuwd
had, dat als hij niet deed wat zij wilde zij zijn vader (mij) zou bellen.
Merijn zei: "Graag, dat moet je dan maar doen."
Op een woensdagmiddag, de omgangsregeling kwam Merijn niet opdagen. Ruim
een kwartier na schooltijd was Merijn nog niet buiten. De juffrouw wist dat
Merijn eindelijk weer contact via
afgedwongen Kort Geding bij de Rechtbank. Ik ben de school in gegaan en
naar de klas gelopen, alwaar 6 kinderen (jongetjes) voor de Juffrouw zaten
en hun vermanend toesprak.
Een van de kinderen had Merijn gevraagd om aan een meisje te vragen of dat
jongetje een kusje wilde geven. Merijn heeft dat gevraagd en de juffrouw
tierde van jewelste tegen de kinderen.
Ik heb de deur open gedaan en gevraagd waar Merijn bleef en de juffrouw
schrok hevig en heeft de kinderen onmiddellijk laten gaan. De kinderen
vertelde later, dat ze niets van de juffrouw hadden begrepen en wat ze nu
toch verkeerd hadden gedaan?
* Het is al eerder voorgekomen, dat Merijn na moest nablijven, net op het
moment dat ik hem kwam halen. Alleen omdat hij uitgeschreeuwd had, dat hij
naar zijn vader wilde.
Ik heb de juffrouw later gevraagd om Merijn niet steeds na te willen houden
net als ik de kinderen kwam halen en hier rekening mee te willen houden.
Ze heeft mij dit toegezegd en het is de laatste paar weken niet meer
voorgekomen.
In de rapportage van de Jeugdzorg staan gegevens vermeld, die volledig in
strijd zijn met de waarheid en die Commissaris, de Werd en Schopman op
verzoek en in samenspraak met moeder over mijn kinderen en mij verteld
hebben.
Terecht staat geschreven in het plan van Jeugdzorg, dat de samenwerking
tussen leerkrachten en de Jeugdzorg voorspoedig verloopt. Dat de waarheid
geweld wordt aangedaan en dit niet in het belang van de kinderen verloopt
vertelt het rapport niet.
De school laat toe, terwijl de kinderen thuis niet met de Jeugdzorg willen
praten, dat zij gedwongen worden op school te praten. De kinderen hebben
thuis de Bruyn meegedeeld dat zij niet wilden praten, anders dan met vader,
de pedagoge of de advocaat erbij.
Zij weigeren dit ten ene male, aangezien ze het vertrouwen in de oneerlijke
houding van hun moeder en de leerkrachten terecht zijn kwijtgeraakt en de
zaken ook door de Raad en de Jeugdzorg worden omgedraaid!
De school heeft aangaande de zaken, die de kinderen Merijn en Ilse op school
heeft meegedeeld, gedurende de afgelopen twee jaar hebben zij geen enkele
melding gemaakt.
Merijn en Ilse wensen niet meer met de leerkrachten Commissaris, de Werd en
Schopman te praten, aangezien zij het niet voor hen opnemen.
Wat de leerkrachten en andere aan de school verbonden personen van de
kinderen hebben gehoord:
De handelingen die 'moeder' en 'vriend' gezamenlijk uitvoeren in het bijzijn
van
de kinderen.
Dat ze gechanteerd worden/zijn door moeder.
Dat ze geestelijk mishandeld zijn.
Dat ze lichamelijk mishandeld zijn.
Dat ze elke dag liegen.
Dat ze geïndoctrineerd worden, met mededelingen door moeder, haar vrienden
en familie.
Welke spullen er verdwenen zijn van hun.
Wat ze met vader uitgevreten hebben.
Hoe moeder andere mensen (ook andere ouders) inschakelt om vader te
bedreigen.
Hoe moeder andere mensen inschakelt om spullen te laten verdwijnen.
Hoe moeder liegt en bedriegt naar de Raad, de Rechters, de Jeugdzorg,
Psychologe Marjan Zorgdrager, die haar nu leert voor zichzelf op te komen,
alsof ze dat al niet gedaan heeft.
Hoe ze andere ouders voorlicht en voorliegt en deze brieven naar vader laat
schrijven.
Hoe ze onder druk wordt verteld, dat vader ze gaat ontvoeren naar Marokko.
Hoe mijn zus is aangezet om in een brief te schrijven, dat vader ze gaat
vermoorden.
Hoe ze verboden wordt met bepaalde vriendjes om te gaan.
Hoe ze probeert mijn andere dochter te vragen slechte dingen over mij te
laten
vertellen.
Hoe hun oma, hun moeder en vriend over mij praten.
Hoe ze andere ouders van kinderen tegen hun vader heeft opgezet en laten
bedreigen.
Hoe ze de kinderen Merijn en Ilse heeft voorgelogen.
Hoe ze de kinderen heeft gechanteerd en bedreigd, De kinderen durven het
zelfs op school niet meer te uiten.
Hoe ze maanden lang zijn getreiterd om hun vader niet te zien.
Hoe ze maandenlang de kinderen treitert en meedeelt dat Merijn gek is en
psychotisch.
Enz.
* NB. bandopnamen en mededelingen van de kinderen bij de advocaat en de
Pedagoge liggen vast.
Helaas zijn de kinderen ernstig gedupeerd door het gedrag van 'moeder', de
'vrienden' en familie van moeder en de leerkrachten, alsmede de
Raadsmedewerkers en de Jeugdzorg.
Terecht dat de Werd in het gesprek met vader tijdens de ouderavond opmerkte,
dat sinds de kinderen met vader omgang hebben (eindelijk na vele processen)
gaat het een heel stuk beter met de kinderen. * Opname op band bij de
advocaat!
Op 13 april heeft de Werd mijn kind; mijn zoon Merijn mishandeld. Merijn is
hevig voor de 5de maal van huis weggelopen en was zodanig onder de indruk en
had veel pijn in zijn nek.
* Hiervan is uiteraard aangifte gedaan op 15 april jl.
Hierbij deel ik u mede, dat mijn zoon, onmiddellijk mijn advocaat heeft
gebeld, nadat hij voor de vijfde keer thuis is weggelopen (!) en het verhaal
heeft gedaan van de mishandeling.
Aangezien de juffrouw ontevreden was over de Palmpasen stok, die Merijn
gemaakt had en Merijn het er niet mee eens was, heeft De Werd hem eerst hard
in zijn nek gegrepen, waarna Merijn zich verzette.
Daarna werd hij hardhandig bij zijn voorhoofd gepakt en heeft een klap in
zijn gezicht gekregen.
De reactie van Merijn moge duidelijk zijn. Hij heeft zich verweerd, door te
zeggen, dat ze van hem af moest blijven en dat ze hem had moeten helpen.
Merijn heeft gezegd, dat ze met haar poten van hem af moest blijven en dat
het een 'kutwijf' was en dat ze hem niet wilde helpen, omdat hij al zo vaak
had gezegd, dat hij naar zijn vader wilde.
Andere kinderen bevestigen dit.
Bovendien verklaarden andere kinderen, dat de juffrouw hen en andere
kinderen ook regelmatig mishandelt.
Zie Aangifte proces verbaal.
20. De leerkrachten, de schooldirectie alsmede het bestuur van de school
hebben met geen enkele reactie gegeven op de klachten van: !!! 12 december
1998.
21. Het verzoek om de papieren terug te laten bezorgen, die zijn overhandigd
aan de heer Koekoek Siliakus en Schopman zijn nog steeds niet in mijn bezit.
Aangezien niemand ermee gebaat is de zaak op de spits te drijven heb ik als
vader het volgende voorstel met de volgende eisen:
Ik verwacht van het schoolbestuur, de schooldirectie, de oudercommissie,
alsmede van de leerkrachten een schriftelijke verklaring;
a. M. Commissaris: een excuusbrief, voor het feit dat ze:
Een aangifte heeft willen doen bij de heer Boon op 25 februari 2000 over
ontvoering van mijn dochter Ilse, wat geheel in strijd is met de waarheid.
Geen juiste informatie over Ilse en Merijn heeft gegeven aan vader.
Niets heeft gemeld aan de Raad, toen ze wist dat Schopman niets gedaan had.
Geen juiste informatie heeft gegeven over Ilse en Merijn aan de Bruyn van
Jeugdzorg.
Informatie al bijna twee jaar heeft achtergehouden over de beroerde situatie
en de zaken die niet in het belang zijn van de kinderen, waarover Ilse
steeds melding heeft gemaakt, waardoor ze het volledige vertrouwen van Ilse
is kwijtgeraakt.
Dat ze niet meedeelt aan de Jeugdzorg, dat Ilse steeds meedeelt bij vader
wil wonen en dat daardoor de problemen ontstaan zijn.
Dat ze op de hoogte is van de mishandelingen van de kinderen en hoe ze hier
onder gebukt gaan.
Dat de Raad onjuist heeft gehandeld door vriendschappelijke banden met
'moeder' te onderhouden.
Waarom vader op verzoek van hem en Ilse geen voorleesvader mocht worden en
moeder veel later wel is uitgenodigd en zelden aanwezig is omdat ze het
vergeet.
Dat vader niet betrokken mag worden op verzoek van hem en zijn dochter bij
de school, terwijl moeder achteraf wel gevraagd wordt, die niet capabel is
om dit te doen, zoals de kinderen zelf ook vastgesteld hebben.
Dat ze beloofd heeft (zie getuige verklaring), dat de situatie van Ilse
zorgelijk was en van Merijn en dat ze zich verplicht voelde om eindelijk een
brief te schrijven. Dat ze dit uiteindelijk niet heeft gedaan en zich
teruggetrokken, na overleg met de schooldirecteur Schopman.
b. C. de Werd: een excuusbrief, voor de feiten dat ze:
Mijn zoon Merijn heeft mishandeld op 13 april 2000
Onjuiste informatie over Merijn heeft gegeven aan vader.
Onjuiste informatie heeft gegeven over Merijn aan de Bruyn van Jeugdzorg.
Informatie al bijna een jaar heeft achtergehouden over de beroerde situatie
en de zaken die niet in het belang zijn van de kinderen, waarover Merijn
steeds melding heeft gemaakt, waardoor ze het volledige vertrouwen van
Merijn is kwijtgeraakt.
Dat ze niet meedeelt aan de Jeugdzorg, dat Merijn steeds uitschreeuwt; naar
zijn vader te willen en dat daardoor de problemen ontstaan zijn.
TERECHT dat Merijn woedend is op de juffrouw (zie ook de punten van Ilse
Zuidinga)
c. R. De Root: een excuusbrief, voor het feit, dat ze
Ilse heeft mishandeld, nadat deze geweigerd heeft haar 'bevelen' op te
volgen.
d. N. Hermes: een verklaring wat Merijn hem heeft meegedeeld, in schooljaar
1998-1999.
e. Directie: een excuusbrief voor de feiten dat deze:
Al ca. twee jaar op de hoogte is van de wantoestanden, waarin de kinderen
moeten verblijven en deze om moverende redenen niet aan de Raad voor de
Kinderbescherming heeft meegedeeld.
Idem niet aan de Jeugdzorg heeft gemeld.
Dat deze tegen moeder, in het bijzijn van de kinderen Merijn en Ilse heeft
gezegd dat ze niet bang hoefde te zijn, want dat hij toch niets aan de Raad
heeft meegedeeld.
Dat geen van de opmerkingen waarom en dat de kinderen bij hun vader willen
wonen is doorgegeven, noch aan de Raad voor de Kinderbescherming (98-99)
noch aan de Jeugdzorg 2000 onder het mom, dat de kinderen het in vertrouwen
aan hem hebben verteld. Terwijl de kinderen hem hebben meegedeeld, dat vader
alles mocht weten, maar moeder niet.
Dat Schopman zelf de oplossing heeft aangedragen, om de kinderen bij school
te bezoeken even een momentje aan het begin van het speelkwartier, aangezien
daarmee de kinderen niet betrokken raken bij de aanvalspartijen van moeder
en haar vrienden.
Dat Schopman uiteindelijk vader er op aanvalt, dat hij bij school komt,
omdat
Schopman te recht gewezen is over zijn handelen met een van de ouders.
Kinderen hebben gezien dat Schopman, die met een van de ouders een
verhouding heeft dat Schopman met deze moeder staat te vrijen op school!
* Terwijl als vader zijn kinderen Ilse en Merijn een kusje geeft op school,
als hij ze ziet, melden ze de Jeugdzorg, die dit rapporteert als een
misdaad, dat vader zijn kinderen staat te ZOENEN op school. Wat is daar mis
mee?
Dat Schopman zich uitermate irritant heeft bemoeid met de affaire toen mijn
dochter is weggelopen van school en probeerde dit tegen de vader te
gebruiken in een gesprek met mijn Advocaat Mr. Ten Rouwelaar.
Dat Schopman verzoeken heeft gekregen van Verenigingen van het Platform
S.C.J.F. om zich niet agressief op te willen stellen, als vader zich op
school laat zien, zoals in het verleden is gebeurd, waardoor de kinderen
voor de heer Schopman bang werden. (Stichting Kind en Omgangsrecht, M.A.F.
N.C.R.M)
Leerkrachten niet hebben gereageerd op de stichtingen, die op verzoek van de
kinderen gevraagd hebben iets voor hun te doen. (wel toegezegd)
Ik vind het begrijpelijk en zeker in het voordeel van alle kinderen, dat de
directie gesommeerd is om elders te gaan solliciteren. Vanwege de meerdere
aangekaarte problemen van ouders in de afgelopen twee jaar, zoals mij van
een van de insiders van de oudercommissie en buitenstaanders is meegedeeld.
Het is nimmer mijn bedoeling geweest de school in diskrediet te brengen,
doch aan de kaak te stellen, wat er met onze kinderen gebeurt op pedagogisch
niveau.
f. Schoolbestuur: een excuusbrief voor de feiten:
Dat ze op de hoogte zijn van de perikelen van de kinderen en de
schooldocenten.
Dat ze de gevraagde papieren niet terug hebben gegeven, na dit begin 1999 al
toegezegd te hebben en vervolgens hierover wordt aangevallen door Koekoek.
(ook op 14 april 2000)
Op maandag 17 april zal ik om 8.30 uur contact opnemen met de leerkracht en
de directie van school en zal de eisen op tafel leggen.
Indien de eisen niet ingewilligd worden zullen Civiele gerechtelijke
Procedures gevoerd gaan worden tegen: Het schoolbestuur, De oudercommissie
De leerkrachten eerder vernoemd.
Voorts zullen dan onmiddellijk de ouders op de hoogte worden gesteld van de
mishandelingen op school en zullen er aangiftes gedaan worden en zal de Pers
en de Overheid op de hoogte gesteld worden van het verloop van de zaak.
Daarbij zal ik hen adviseren een aangifte te doen, om er zorg voor te
dragen, dat deze wantoestanden anno 2000 op een Christelijke School te Breda
afgelopen zijn.
Binnen 24 uur na heden: zondag 16 april 2000 om 12.00 uur eis ik dat de zaak
opgelost is.
Het zijn geen dreigingen, het zijn vaststellingen en schept duidelijkheid in
deze.
In overleg met mijn adviseurs heb ik het vertrouwen erin dat de zaak nu zo
snel mogelijk opgelost wordt en dat voorlopig de ouders van de andere
kinderen nog niet benaderd worden.
Geniet van kinderen. Ken je verantwoording. Blijf met je handen van ze af.
Geef dat waar ze recht op hebben; Zij zijn onze Liefde en toekomst.
* Telefonisch en/of schriftelijk zijn/worden ingelicht:
1. Directie (Schopman, v.d. Corput) School de "Burchtgaarde"
Stoutenburgtraat 26 4834 LP BREDA
2. Leerkrachten: De Werd, Commissaris, Hermes, Root van de School de
"Burchtgaarde"
3. Pastor, docent, lid oudercommissie Tobé parochie Joannes de Doper Groot
Ypelaardreef Breda
4. P.v.d. Heuvel Draaiboom 2 4817 WR BREDA
5. Juan Luis Vives Stichting Postbus 2080 4800 CB BREDA
6. H. Silliakus Schoolcommissie Basisschool de 'Burchtgaarde' Valkhofstraat
33 4834 PE BREDA
7. B. Koekoek Voorzitter schoolbestuur Basisschool de 'Burchtgaarde'
8. Leerplichtambtenaar de heer B. Veltman Gemeentehuis Breda.
Uiteraard zijn tevens op de hoogte:
9. Mevrouw L. Veghter Gezondheidspsychologe en Pedagoge.
10. Mr. T.C. ten Rouwelaar, Mr. Troost Advocaten/Procureurs Amsterdam.
Indien het probleem op maandag voor 12.00 uur A.M. niet opgelost is:
gaan afschriften van deze brief naar de personen met wie reeds contact is
opgenomen:
Klachtencommissie Onderwijs Regio Midden Brabant
Inspectie Onderwijs
Klachtencommissie C.O.M.M.
12. Wethouder Onderwijs Gemeentehuis Breda.
13. Recherche Gemeentepolitie Breda (aangifte).
14. Officier van Justitie Mr. Emmen en Hoofdofficier van Justitie Mr.
Waabeke.
15. Hoofd Gemeentepolitie dhr. Gorrissen Blauwe Kei.
16. Burgemeester Rutten Gemeentehuis Breda.
17. Korpschef dhr. van Steekelenburg Tilburg.
18. A. Adank Fractie C.D.A. en A, Beijleveld C.D.A.
Stefanie van Vliet D'66
20. Dhr. Otto P.G. Vos V.V.D. Justitie Vaste 2de Kamercommissie van Justitie
21. Mevrouw C.Aalders Hoofdinspectrice Jeugdhulpverlening.
22. Kinderrechter Mr. Lagas Breda.
23. Directie Stichting Jeugdzorg Eindhoven.
24. Klachtencommissie Jeugdzorg.
25. Provinciale Klachtencommissie Jeugdzorg.
26. President Mr. Paalvast Arrondissementsrechtbank Breda.
27. Platform S.C.J.F. 16 kinderorganisaties t.a.v. mevrouw T.
Barends-Cornelissen.
28. N.C.R.M. Nederlands Comite voor de Rechten van het Kind.
29. Nationaal Comite voor de Rechten van het Kind.
30. SBS6 dhr. E. Matthijssen, mevrouw Petra de Bij, Hart van Nederland. (op
de hoogte)
31. Telegraaf mevr. Anita Zijlstra en mevr. Hurkemans.
32. Panorama: dhr. Pieter Groenewold. (zie: artikel Panorama 47 over deze
zaak)
33. Radio 1 Journaal; dhr. Jeroen de Jager.
Daarnaast zal deze brief (integraal) geplaatst worden op de homepage van
Internet side: http://go.to/raadtegenkinderbeschadiging
Tenslotte:
Gerechtelijke procedures tegen de School en personeel.
A.M. Zuidinga De vader van Merijn en Ilse Zuidinga.
Vrijdag: 14 april 2000
A.M. Zuidinga
p.a. Hindersteinstraat 107
4834 KJ BREDA
Telefoon: 0653 -101.555
Beste Thea,
Hierbij deel ik je mede, dat Merijn op school mishandeld is door zijn eigen
juffrouw Carmen de Werd.
Merijn en andere kinderen hebben onafhankelijk van elkaar aan de Advocaat
meegedeeld, dat Carmen de Werd, Merijn heeft mishandeld en hem in zijn
gezicht heeft geslagen.
Er was geen enkele reden voor en elke aannemelijke reden is in deze geen
reden om Merijn te mishandelen.
In geval van Ilse heb je ook geen aangifte gedaan, terwijl ik je ervan op de
hoogte heb gebracht, omdat je je eigen belangen samen met Schopman en de
andere leerkreachten belangrijker vond.
Ik verzoek je opnieuw als gezaghebbende, maar voornamelijk als moeder het
voor onze zoon Merijn op te nemen en over je boosheid (al dan niet terecht)
heen te stappen.
Merijn en de andere kinderen hebben meegedeeld, dat andere kinderen ook
regelmatig worden mishandeld.
Als jij het opnieuw nu niet voor onze kinderen opneemt ga ik er persoonlijk
zorg voor dragen!
Ik ben bereid in dit geval met je mee te gaan en je te steunen aangezien het
hier om onze kinderen gaat.
Groeten,
Antoine Zuidinga
Zaterdag: 15 april 2000
A.M. Zuidinga
p.a. Hindersteinstraat 107
4834 KJ BREDA
Telefoon: 0653 -101.555
Thea,
Ik heb je verzocht om alleen of samen een aangifte te gaan doen en even
jezelf te vergeten en de belangen van ONZE kinderen Merijn, je zoon en Ilse
je dochter voorop te stellen.
De enige keer, dat je me opbelt om mee te delen, dat je het niet zult doen
en de onderwijzers niet laat vallen.
Ik wil heel duidelijk zijn dit keer.
Je laat je eigen kinderen vallen als een baksteen, alleen omdat ze correct
en eerlijk zijn en je een spiegel voor hebben gehouden, hoe je het als
moeder niet moet doen.
Je kunt me voor mijn part alles verwijten en uitschelden, zoals je gedaan
hebt, mijn spullen laten verdwijnen, mijn praktijk kapot maken of proberen
mij te pakken. Daar doe ik nu geen oordeel over.
Maar het feit dat je jouw eigen kinderen zo verraad en inderdaad zoals je op
16 juli 1998 meedeelde: "Ik maak jou kapot, je praktijk, desnoods over de
rug van de kinderen", zal nooit gebeuren.
Dat is de dolksteek, die je mij ook geprobeerd heb te geven.
Ik zal er altijd voor mijn kinderen zijn en blijven en niemand zal hun iets
aandoen, wat ze niet verdiend hebben.
Overleg deze brief maar met je vriendin Marjan Zorgdrager en probeer deze
laatste onvergeeflijke fout maar goed te praten.
Jammer dat ik je na 22 jaar toch niet zo goed kende als ik dacht.
Je vroeg me laatst door de telefoon, waarom ik je niet meer terug wilde en
of ik erover na wilde denken. Ik heb je toen geen antwoord gegeven.
Het antwoord zal je wel duidelijk zijn, omdat je de kinderen inzet in een
vuile oorlog, waarbij je hen in de frontlinie plaatst.
Wat je met deze brief doet moet je zelf weten, maar ik moest dit toch even
kwijt.
A.M. Zuidinga
Breda: 01 maart 2000
Aan mevrouw M. Commissaris
Groep 4
Basisschool de Burchtgaarde
Stoutenburgstraat 26
BREDA
Geachte mevrouw Commissaris,
Naar aanleiding van uw toezegging de kinderen te zullen helpen in het
bijzijn van de heer Reawaruw enige tijd geleden omdat u het leed aan Merijn
en Ilse niet meer kon aanzien, waarvoor ik u dankbaar was, deel ik u het
volgende mede en heb alsnog een verzoek.
U weet dat Ilse u meegedeeld heeft wat er in de afgelopen periode vanaf 26
juni 2000 allemaal gebeurd is en wat de kinderen hebben mee moeten maken.
Het enige dat ik u nogmaals verzoek is, al wilt u uit piëteit om moeder te
beschermen de dingen die Ilse u verteld heeft niet in de openbaarheid
brengen, tenminste mede te delen, waarom Ilse u al die tijd consequent heeft
gevraagd, om te vertellen, dat ze bij vader wil wonen.
Dat is alles dat ik vraag.
Met vriendelijke groeten,
A.M. Zuidinga
Aan mevrouw C. de Werd
Groep 5
Basisschool de Burchtgaarde
Stoutenburgstraat 26
BREDA
Breda: 01 maart 2000
Geachte mevrouw de Werd,
Naar aanleiding van de vele verzoeken van Merijn om mee te helpen te
verwoorden, dat hij naar zijn vader wil en daar wil wonen, verzoek ik u om
zijn woorden kenbaar te maken tegenover de advocaat of tegenover de
Jeugdzorg, zodat u uw plicht heeft gedaan.
Dat u het met moeder goed kunt vinden is geen enkel punt en dat mag u
handhaven.
Maar neemt u het tenminste voor ze op.
Daarmee kunt u waarmaken, wat u gezegd heeft dat de kinderen het
belangrijkste zijn.
Met vriendelijke groeten,
A.M. Zuidinga
Aan de heer N. Hermes
Groep 3
Basisschool de Burchtgaarde
Stoutenburgstraat 26
BREDA
Geachte heer Hermes,
Vorig jaar heeft Merijn bij u in de klas gezeten en heeft u meegemaakt hoe
moeilijk hij het heeft gehad, zoals u meegedeeld heeft.
U deelde mede, dat u het vreselijk vond wat er allemaal gebeurd was en dat u
het afgrijselijk vond dat kinderen de dupe zijn van dit soort situaties.
Ik verzoek u in het belang van Merijn en Ilse te verwoorden op papier naar
de advocaat T.C. ten Rouwelaar of naar de Stichting Jeugdzorg Etten Leur wat
Merijn u allemaal verteld heeft en dat hij destijds al tegen u heeft gezegd,
dat hij naar zijn vader wilde en daar samen met Ilse wilde wonen.
Met vriendelijke groeten;
A.M. Zuidinga
Adressen en telefoonnummers en fax adressen zijn bekend bij de Directie.
Aan de heer J. Schopman Directeur
van de Basisschool de Burchtgaarde
Stoutenburgstraat 26 BREDA
Breda: 1 maart 2000
Geachte heer Schopman,
Merijn en Ilse hebben u in vertrouwen genomen en u zaken meegedeeld, waar u
als volwassen persoon toch de koude rillingen van zou moeten krijgen.
Ik heb u aanvankelijk ook in vertrouwen genomen, tot het moment waarop uit
kwam, dat u Van den Dobbelsteen in het bijzijn van de kinderen meegedeeld
heeft, dat u niets tegen de Raad van de Kinderbescherming heeft verteld en
dat zij dus niet bang hoefde te zijn.
Ik heb u toen verweten en het schoolbestuur, alsmede de oudercommissie
geschreven, dat u niets aan de zaak wilde veranderen.
Toen u derhalve Merijn en Ilse in de steek liet, heb ik u meegedeeld, dat ik
hier geen genoegen mee zou nemen. Ik heb u verteld, dat ik uw motieven
onkies vond en dat ik het u kwalijk nam, dat u de vertrouwelijke gegevens
niet heeft doorgespeeld.
Dat u woest bent geworden, omdat ik u geconfronteerd heb met de opmerkingen
van kinderen, dat u vrijt met Baps en daar een verhouding mee heeft, maar
ook probeert andere moeders zo ver te krijgen is natuurlijk in het verkeerde
keelgat geschoten, dat begrijp ik.
Dat je er nog steeds mee door gaat vind ik helemaal onbegrijpelijk.
Ik kan er niets aan doen dat het je huwelijk uiteindelijk heeft gekost. Je
kunt me verweten hebben, dat het uiteindelijk je baan heeft gekost en dat je
de school moet verlaten. Ik ben alleen maar de aandrager geweest en niet de
veroorzaker van de ellende. Dus kun je het mij niet verwijten.
Dat Van den D. en Von L. alles kapot hebben gemaakt en mijn spullen ben
kwijt geraakt en ik mijn praktijk heb moeten stoppen zijn maar materiele
dingen, al heb ik er veel verdriet van gehad.
Maar dat je mijn kinderen willens en wetens de afgrond in hebt geduwd of er
aan mee hebt gewerkt vergeet ik nooit meer.
Nog erger vind ik dat je niets wilde doen, toen ik je meldde, dat Riet van
het Root, Ilse had geslagen.
Toen de bedreigingen tegen andere ouders een grotere omvang aannamen ben jij
op mijn advies binnengegaan en hebt er begrip voor gehad, dat ik tijdens het
schoolkwartier even de kinderen zou gedag zeggen, aangezien ze daar behoefte
aan hadden.
Nadat ik je de waarheid over jouw wangedrag verteld hebt, ben je ineens
tegen deze regeling in opstand gekomen samen met je collega's
Dit neem ik je hoogst kwalijk.
Het leed is toch al geleden en de kinderen hebben hun keuze al vanaf het
begin gemaakt.
Dat je geprobeerd hebt de juffrouw een aangifte te alten doen van ontvoering
is een misdaad op zich, want daardoor had ik opgesloten kunnen worden en
hadden de kinderen mij nooit meer mogen zien.
Je kunt nog enigszins de schade beperken, door mijn advocaat mee te delen,
wat Merijn en Ilse je verteld hebben en wat je weet.
Bedenk in ieder geval dat de wereld heel klein is en dat andere ouders op
andere scholen zo'n leraar niet kunnen appreciëren
Ik hoop dat je je menselijke plichten niet vergeet.
Inmiddels verblijf ik,
Antoine M. Zuidinga
Aan de heer B. v.d. Corput
Directeur Basisschool de Burchtgaarde
Stoutenburgstraat 26
BREDA
Breda: 1 maart 2000
Geachte heer Van der Corput,
Als directeur pedagoog, maar vooral als mens, deel ik u het volgende mede.
Enkele jaren geleden deelde u mij mede, hoe gemeen mensen konden doen, ook
over u en dat u een beschermende houding tegenover mensen aannam om nooit
gepakt te worden door de vuiligheid van anderen.
Ik begreep het toen wel zoals u het uitlegde.
Bram er is echter een ding, wat ik niet begrijp.
Je weet van de hoed en de rand, je hebt gezien hoe Jac met mensen omgaat,
met gescheiden vrouwen staat te vrijen op school. Je weet wat de kinderen
allemaal gezegd hebben en jij laat toe, dat het gebeurt op school.
Je hebt niets ondernomen naar mijn advocaat of naar de kinderbescherming
toe, terwijl je letterlijk van alles op de hoogte was.
Nu juffrouw R.v.t. Root kinderen mishandeld, doe je nog even vriendelijk
alsof je neus bloed.
Ik kan er niets aan doen, dat jullie je baan door deze onverkwikkelijke zaak
zijn kwijtgeraakt.
Ik verzoek je in ieder geval voor Merijn en Ilse dat te doen, waarvoor je
staat.
Ik ben ten alle tijden mijn beloften aan jou nagekomen.
Ik kan het alleen niet verkroppen, als de kinderen straks mede door jouw
toedoen in de vernieling draaien, terwijl jij langs de kant kijkt hoe ze
verzuipen en je weet wat Jac, Marion, Nico en Hermes voor mijn kinderen
gedaan hebben.
NIETS ... totaal niets en op dit moment zelfs nog verder kopje onder
proberen te duwen.
Het verdwijnen van je als directeur kan ik niet tegenhouden, maar laat ik
dat idee in ieder geval bewaren, dat ik daarna nog aan je over heb.
P.S. over de schoolfoto's en het geld ervoor zal ik het nog met je hebben.
Met vriendelijke groeten,
A.M. Zuidinga
Aan de Politiefunctionaris de heer Woestenberg
Gemeentepolitie Breda Centrum.
Breda: 1 maart 2000
Geachte heer Woestenberg,
Zoals u weet wilden mijn zoon Merijn en Ilse Zuidinga wonende
Amerongenstraat 120 te Breda voor de zoveelste keer niet naar hun moeder en
hun vriend. (Von Liebenstein, drank-, drugs-, gokverslaafde, oplichter en
seksueel gevaarlijke vent met pedofiele neigingen).
U heeft van de kinderen gehoord hoe ze met elkaar in hun blote kont vrijden
in het bijzijn van mijn kinderen Merijn en Ilse en wat ze allemaal hebben
uitgevreten, richting de kinderen toe en richting hun vader. In ieder geval
vastgesteld hoe moeilijk ze het hebben. Al had je de melding maar aan de
Jeugdzorg gestuurd.
U heeft gehoord, dat ze niet met moeder naar huis toe wilden en we hebben
samen met de kinderen de oplossing gevonden om samen met u in de politieauto
naar huis te worden gebracht.
Met zwaailichten en sirenes heeft u geprobeerd het leven er even iets
vrolijker uit te laten zien.
Ze zijn de volgende twee dagen niet naar school mogen gaan van hun moeder en
zijn zwaar onder druk gezet. De situatie is er vanaf dat moment niet beter
op geworden.
U heeft na het gesprek met de kinderen apart, mij erbij geroepen en
toegezegd, dat u een afschrift van de mutatie aan mijn advocaat zou sturen
als ze daar om vroeg.
Zij heeft u daar verschillende malen om gevraagd en u deed net alsof u niet
bereikbaar was.
Vervolgens heb ik een aantal malen met u gebeld. U liet meedelen, dat u er
niet was. Terwijl u steeds mijn telefoonnummer mobiel heeft doorgekregen,
heeft u de moed en het fatsoen niet eens gehad om mij op te bellen en te
vertellen, dat u dit achteraf niet had mogen toezeggen, vanwege het corrupte
Justitiebeleid, de zogenaamde richtlijnen van de officier van J. en de
procureurs in den Lande.
En vooral in echtscheidingen schijnt dit landelijk de tactiek te zijn.
Verduisteringen, mishandelingen, oplichting is ineens gewoon.
Misschien moet ik het u als ambtenaartje nog niet eens kwalijk nemen,
aangezien u ook maar de loopjongen bent van de richtlijnen van uw meerderen.
Maar beloof kinderen dan niets, die zwaar in de vernieling zitten en die jij
als het even slecht uitpakt later geboeid weer voor je krijgt.
De enige in wie ze nog vertrouwen hadden van de vreemde grote mensen.
Ik kan je niet bedanken, dat je even vergat dat kinderen ook mensen zijn,
die alleen maar even van je afhankelijk waren.
Bedenk als jouw kinderen het later moeilijkheden hebben, hoe jij het zou
vinden als iedereen ze liet stikken. Zoals zo velen achteraf zeiden: Wir
haben es nicht gewusst. Als u zich het van uw meerdere niet mocht had dan in
ieder geval even laten weten, dat u niet anders kon, dan had ik nog enig
respect kunnen opbrengen voor uw handelen.
Ik wilde het maar even kwijt.
A.M. Zuidinga
p.a. Hindersteinstraat 107
4834 KJ BREDA
Telefoon: 0653-101.555
Aan de heer Haamskorf.
Gemeentepolitie Breda Centrum
Heer Haamskorf,
Enige tijd geleden heb ik u gebeld en uitgelegd, dat een van uw
personeelsleden Woestenberg mee had gedeeld, dat de Advocaat een afschrift
kon krijgen van het gesprek dat de kinderen Merijn en Ilse Zuidinga mijn
kinderen met hem hadden gehad.
Ze wilden niet meer naar huis naar hun moeder, die hun al bijna twee jaar
lang treitert en geestelijk en lichamelijk heeft mishandeld.
Zij hebben de moed gehad om voor zichzelf op te komen en hadden vertrouwen
in een politieagent, die hun enige redmiddel was, zoals ze schrijven om
eindelijk rust te krijgen.
Twee kleine kinderen die gewoon hun kindertijd door volwassenen moeten
vergeten.
De Kinderronselindustrie ten top van Justitie.
Als functionarissen, waar wij als gemeenschap nog enig vertrouwen moeten
hebben en enig respect voor moeten hebben.
Waarvan wij dachten, dat de uitspraak niet juist was; 'Met boeven vang je
boeven". Om in twee jaar tijd te moeten constateren, dat die uitspraak toch
ergens op gestoeld was.
Wat een wereld waarin de Meindert Tjoelkers hun lot moeten ondergaan omdat
het land geestelijk failliet was.
Fijn dat mijn kindertjes even in de auto met zwaailichten en sirenes naar
huis zijn gebracht en even hun verdriet konden vergeten, om daarna het diepe
weer ingegooid te worden, gewoon lekker verzuipen.
Als u belooft, dat u onmiddellijk Woestenberg electronisch zult melden, dat
hij contact moet opnemen met de advocaat, die dat vervolgens nooit meer doet
en ik van u niet eens een bericht meer krijg, wat moet ik dan denken.
Van een van uw ex- collega's Blauwe Kei heb ik vernomen hoe het werkt en hoe
zelfs de korpsen tegen elkaar strijden en wat er zoal te koop is.
Ik wist het niet en ben er niet blij mee dat ik het nu wel weet.
Ik kan u dan ook niet bedanken, ondanks dat ik weet, dat u de
ondergeschikte, de loopjongen bent van de hoge heren van Justitie.
Als zelfs Ministers al niet meer te vertrouwen zijn, de Bram Pepers van onze
staat, de wenende May Weggens, de Jorristma's van onze maatschappij, de van
der Lindes of Aantjes. Waar gaat het dan heen met Nederland.
Dat moest ik even kwijt en ik weet zeker, dat mijn kinderen later niet dat
vertrouwen in die personen hebben, die onze wet moeten handhaven en voor
onze rechten moeten opkomen.
Die pet past ons toch gelukkig niet allemaal.
A.M. Zuidinga
p.a. Hindersteinstraat 107
4834 KJ BREDA
Mijn dochter is enkele dagen geleden al weggelopen van school. Ze is pas
zeven. Mijn zoon is al 5 x van huis gelopen en zijn beslist niet pré
crimineel. Zij weten alleen dat ze een vader hebben die wel deugt en waar ze
zich veilig voelen.
Aan Mr. Emmen, officier van Justitie en Mr. Waabeke, hoofdofficier van
Justitie Breda.
Breda: 1 maart 2000
Heer Emmen, Waabeke;
Vorig jaar heb ik uw hulp gevraagd, aangezien er 96 (niet geaccepteerde)
aangiften waren van oplichting, verduistering, seksualiteit tussen de
'moeder' en haar 'vriend', bedreiging, intimidatie, kindermishandeling,
geestelijke wreedheid. Deze aangiften kwamen ook van buitenstaanders.
Waabeke; dank voor uw antwoord waarin u meedeelt, dat er u de zaak opnieuw
zult laten onderzoeken, maar dat u van mening bent, dat u er van overtuigd
bent geen verandering in de zaak komt.
U wist het antwoord dus al, want u moet de boys in het blauw de tangen
aanbrengen van het beleid.
Emmen; dank dat u pas na maanden iets hebt willen doen, wat nergens op
sloeg. Naaien in het openbaar en in het bijzijn van kinderen (door moeder en
haar vriend) is dat nu werkelijk educatief.
Voor wildplassen ben je tegenwoordig al de klos. Oh wacht even dat levert
een boete op, dat is geld, och hoe had ik dat nou toch kunnen vergeten.
Oplichting verduistering van spullen het laten verdwijnen van een motor,
terwijl de eigenaar je man is en de papieren heeft is in eens niet meer
strafbaar en noemt u huwelijksperikelen. Daarbij gaat u mij nog dreigend
aanvallen omdat een recherche onderzoeksbureau verantwoordelijk is voor de
gegevens die worden meegedeeld. Waar was ik op het randje misdadig mee
bezig? Officieren komen toch altijd met gegronde bewijzen en u roept zomaar
iets, wat u niet waar kan maken? Zo worden mensen op een idee gebracht en
kunnen hun eigen vrouw in elkaar slaan, want aangiften zijn niet mogelijk,
aangezien dat huwelijksperikelen zijn ach en misschien ook wel educatief.
Hoe verzin je het als Justitie toch allemaal? Daar moet je voor gestudeerd
hebben.
Ik heb er in ieder geval wat bijgeleerd en ben gelukkig nu wat nozeler. Toen
ik onlangs hoorde, dat 45% van de medewerkers bij de Rechterlijke macht
Justitie en advocaten hun kinderen mishandelen en misbruiken volgens de
statistieken, toen ging mij een lichtje branden. Ach het zijn ook maar
mensen. Nu begrijp ik het begrip in Nederland al weer wat beter. De
slachtoffers zijn de boosdoeners en de daders moeten geholpen worden. Geen
aangiftes opnemen maakt vanzelf wel dat de mensen fouten gaan maken en de
ander iets aandoet waardoor het rechtssysteem wel beet heeft.
Kinderronselindustrie, de grootste financiële inkomsten bron van de grootste
organisatie, die me ergens doet denken aan de Holocaust in de vorige eeuw,
waarin op beestachtige wijze kinderen en gezinnen uit elkaar gereten werden.
Nog zijn de bezittingen van de mensen, geconfisceerd door de overheid nooit
terugbezorgd, omdat een land de uitstraling moet houden van een rijk land,
terwijl het allang geestelijk failliet is. Daarom noemen veel mensen het de
maffia van Justitie en zouden ze daar nu gelijk in hebben of niet. Wie deed
ook al weer de uitspraak: 'ga rustig slapen, wij waken over u'. Werd niet
kort daarna ons land overvallen door een ubermacht, die bepaalde wat er
moest gebeuren. Eén man kon uitmaken wat er met mensen gebeurde. Ik slaap
gerust en kan leven omdat ik een geweten heb dat zuiver is. En ben even
blij, dat ik al twee jaar niet mag werken, door onze overheid. Het gaat
fijn!
Gelukkig geloven mijn kinderen nog in sprookjes van Sinterklaas, maar hebben
allang ontdekt dat de sprookjes van de man, die op moet komen voor de
slachtoffers, zich kan verschuilen achter zijn titel en die mooie toog,
waarmee hij vermanend de mensen toespreekt. Dat Justitie de kinderen heeft
geholpen nog verder van hun moeder te verstoten, dan dat ze zelf heeft
gedaan, u vind het niet erg, dat ik u en uw collega's daarvoor niet wil
bedanken. Als u het niet erg vind blijf ik dan toch maar de vader waar mijn
kinderen gek op zijn en die weten wat Liefde is, omdat ze dat geleerd
hebben. Fijn om u te vertellen, dat mijn kinderen nog nooit hebben hoeven
liegen, nog nooit iets verkeerd hebben gedaan en onvoorwaardelijk vertrouwen
in zichzelf en hun vader hebben. Typisch dat kinderen blijkbaar normen en
waarden kennen, die grote mensen soms vergeten vanwege vrouw Justitia met de
weegschaal Pecunia. Dat verrotte systeem (= corruptie) waart nu door het
land.
Sans rancune het was alleen maar agogisch en educatief bedoeld.
A.M. Zuidinga de Vader van Ilse en Merijn Zuidinga Hindersteinstraat 107
4834 KJ BREDA
Telefoon: 0653-101555 zie ook de Homepage van de Raad tegen de
Kinderbeschadiging.
Aan Pastor Tobé Joannes de Doper Parochie Breda: 7 april 2000
Vandaag kwam ik u met mijn kinderen tegen bij de Super en u vroeg me eerst
hoe het met de kinderen en met mij ging. Mijn antwoord was daarop: Redelijk,
alleen niemand heeft iets gedaan voor mijn kinderen. Waarop u antwoordde,
dat u het niet leuk vond, dat u op Internet op de pagina
http://go.to/raadtegenkinderbschadiging met naam en toenaam werd genoemd.
Op uw opmerking, maar ik ben toch een luisterend oor geweest voor uw
kinderen en u, heb ik u ten antwoord gegeven, dat het correct was, maar dat
we daar heel Nederland voor konden vinden.
We hebben u ook gevraagd om ons te helpen, aangezien de kinderen het
bijzonder moeilijk hadden.
U heeft niets voor hen gedaan. U wist dat ze de seksuele escapades van
moeder gezien hadden, dat ze mishandeld zijn, tegen hun vader opgezet zijn,
geestelijk geterroriseerd zijn door moeder en haar vriend, de u welbekende
Von Liebenstein. U wist welke problemen er op school waren en bent op de
hoogte geweest van de vergaderingen van de oudercommissie en het bestuur. U
wist dat de misdragingen van de heer Schopman zo ver ging, dat deze zich te
buiten ging aan vrouwen, die hun hulp bij hem zochten en dat ze voor maar
een doel gebruikt werden. U wist dat zijn huwelijk op de klippen was
gelopen, aangezien hij tenminste een verhouding had met een moeder, wat nog
steeds voortduurt. U speelt de vermoorde onschuld en voelt zich gegriefd,
over het feit dat alleen nog maar uw naam staat op een pagina die gemaakt is
door iemand die Kinderen wel probeert te beschermen in een corrupt systeem
van de overheid, de grootste Kinderronselaar en industrie van Nederland. U
bent geestelijke en dient een vertrouwen uit te stralen. Het is in ieder
geval uw plicht als medemens en voorganger, voorbeeld om te zijn, wie u
predikt en niet alleen met mooie verhaaltjes over de here Jesus mijn
kinderen dat verteld, waaraan ze geen waarden kunnen hechten in dit leven. U
wist dat de onderwijzers moeder indekten en niets hebben gedaan voor de
kinderen.
Ik heb u verteld mijnheer Pastoor, hoe erg het was om 17 jaar geleden mijn
dochter Celeste te moeten verliezen aan de dood door de twee heren
Gynaecologen Bobeck en Bauens van het Christelijk Ziekenhuis in Breda. Welk
verdriet dat heeft gedaan en dat nu weer twee kinderen worden afgemaakt door
hun moeder en onderwijzers, die omwille van hun naaipartijen even vergeten,
dat er nog twee kinderen zijn, die wij met moeite dank zij een mij zelf
ontworpen therapie wel ter wereld hebben kunnen brengen. Welk recht heeft u
om kwaad te zijn op anderen, vanwege uw nalatendheid. Speelt u de Paus, die
naderhand durft te zeggen, sorry voor de misdaden van de kerk in 2000 jaar
begaan? We hebben allemaal wat beloofd. Priesters beloven de kerk het
onzinnige celibaat, waar ze zich niet aan houden en sommige huwelijken gaan
kapot, omdat er een is, die haar belofte niet kan houden, vanwege de ontrouw
in zichzelf en vervolgens een dolksteek aan haar man geeft, die toevallig 22
jaar wel trouw is geweest en alles voor zijn gezin over had. Er altijd was.
U weet, hoe we Ilse 5 x op een dag aan de dood hebben moeten afstaan en dat
ik haar 5 x terug heb mogen halen en uw eet wat we beleefd hebben. U weet
hoe ernstig ziek Merijn is geweest en dat die jongen nog gelukkig is. Daar
dank ik God voor en daarom vecht ik voor deze kinderen.
Mijn kinderen lopen weg naar vader en de onderwijzers doen er alles aan om
vader aan te geven vanwege ontvoering in de hoop dat vader zijn kinderen
niet meer mag zien.
Mijn praktijk is naar de klote, al mijn privé-bezittingen zijn geconfisceerd
door Von Liebenstein en de zich noemende moeder. Fl. 25000,- is verduisterd
en een van de mensen binnen het Parochiegebied is achtergebleven met een
schuldenlast van fl. 100.000,- en een ander die ruim een ton heeft verloren.
Je was alleen een luisterend oor. Voor mij een loopoor.
Wij gaan juist niet ten onder aan ons geloof in hierboven. Ik heb niets
tegen God, alleen wat tegen zijn dienaren, die het goede preken en het
slechte nastreven. Die zijn verantwoording niet durft te nemen en vervolgens
anderen aanvalt.
Als mijn kinderen ook maar iets overkomt, weet dan de parochianen te
vertellen, dat jij fijn geluisterd heb naar twee huilende kinderen en een
hopeloze vader.
Ik verwacht van u dat als er zaken zijn die het licht niet kunnen verdragen,
dat u uw verantwoording zult nemen. Naar de kerk ging ik al niet meer. Stond
als slapend lid ingeschreven. Binnenkort kunt verwachten, dat ik mij uit
laat schrijven. Ik kom op deze brief binnenkort terug.
A.M. Zuidinga Vader van Ilse en Merijn. Telefoon: 0653-101.555 adres bekend.
----- Original Message ----- From: Dhr. A. Zuidinga
Sent: Tuesday, April 18, 2000 4:52 PM
Subject: Fw: MISHANDELING KINDEREN DOOR DE OVERHEID
----- Original Message ----- From: Dhr. A. Zuidinga
Sent: Tuesday, April 18, 2000 3:18 PM
Subject: Fw: MISHANDELING KINDEREN DOOR DE OVERHEID
April 18, 2000 2:55 PM
ARNHEM Dove moeder is haar dochter nu al twee jaar kwijt dit door vieze
spelletjes van vader en A.J.L gezinsvoodij-instelling. Vader heeft vriend
van moeder beschuldigd van seksuelele spelletjes, terwijl kind zegt dat
vader het gedaan heeft. Aangifte is niet behandeld. Kind word niet geloofd
of gehoord. Doofpotwerk! Kind gaat toch naar vader omdat moeder doof is en
geen weerstand heeft tegen de het A.J.L. Rechters luisteren alleen maar naar
leugens, van vader en stiefmoeder. Moeder kan zich niet verstaanbaar maken,
dus wordt niet voor vol aangezein. Advokaten hebben allen maar hun zakken
gevuld en doen niets. Kind takelt lichaamlijk af, heeft haaruitval, vreemde
rode plekken op het lichaam, stinkt, heeft vaginale problemen, valt heel erg
af, haar lichaam en armen zitten vol met blauweplekken. Dit omdat ze niet
goed verzorgd wordt door vader en vriendin. Kinderen zijn 8 en 10 jaar,
moeten jonger halfbroertje (3 jr) terwijl stiefmoeder vaak de hort op is.
Deuren worden afgesloten. De kinderen zijn erg bang voor stiefmoeder en
vader. Het broertje mag zijn moeder nu al twee jaar niet meer zien en moest
heel stiekum naar haar zwaaien als zijn zusje een omgangsregelling had met
moeder. sinds een maand is deze volledig stop gezet. Dank zij bemiddeling
van de heer Zuidinga van de Raad tegen Kinderbeschadiging heeft moeder
eindelijk een goede advocaat, Mevrouw Ten Rouwelaar uit Amsterdam en wordt
ze geholpen door een Gezondheidspsychologe.
ingestuurd/verantwoordelijk Stichting O.K.S.M. (voorheen Vereniging
Nabuurschap, lid Platform S.C.J.F.)
Moeder is bedreigd door A.J.L. aangezien ze contaten heeft onderhouden met
de Raad tegen Kinderbeschadiging, Bemiddelaar A.J.L heeft waarschuwend
schriftelijk meegedeeld:A. Zuidinga en Jan Hop zijn levensgevaarlijke
personen.
Geachte Heer Zuidinga
Hier bij zou ik gaarne willen weten hoe u aan de informatie komt, omtrent de
verhalen per e-mailverzonden, worden ze aangevuld met verdere verloop.
Kunnen onze leden hun verhaal wel vermelden maar met het vertrouwen dat er
verder niks tegen hen gebruikt wordt. Volgens hen verricht u hiermee een
goede zaak en word er eindelijk wat gedaan. Mensen raken wanhopig aangezien
hun problemen en dat van de verenigingen en stichtingen nauwelijks serieus
worden genomen.
met vriendelijke groeten Jolanda Suuring Vereniging O.K.S.M
Antwoord: Geachte mevr. Suuring; Hetgeen ik thans heb opgezet en probeer
dagelijks of in ieder geval wekelijks openbaar te maken, wordt
gecoordineerd. Als mensen het verhaal niet met naam en toenaam willen
vermeld hebben moeten ze dit niet doen. De verenigingen kunnen dit indekken,
door het verhaal te checken, via hun papieren en als blijkt dat alles klopt
en aantoonbaar is,
----- Original Message ----- From: Dhr. A. Zuidinga
Sent: Tuesday, April 18, 2000 2:45 PM
Subject: Fw: MISHANDELING KINDEREN DOOR DE OVERHEID
----- Original Message ----- From: Dhr. A. Zuidinga
To: Dhr. A. Zuidinga
Sent: Tuesday, April 18, 2000 2:27 PM
Subject: Re: MISHANDELING KINDEREN DOOR DE OVERHEID
----- Original Message ----- From: Dhr. A. Zuidinga To: Dhr. A. Zuidinga
Sent: Tuesday, April 18, 2000 4:25 AM Subject: Re: MISHANDELING KINDEREN
DOOR DE OVERHEID
----- Original Message ----- From: monica nokkert To: Dhr. A. Zuidinga Sent:
Tuesday, April 18, 2000 12:40 PM Subject: ANTWOORD MAILTJE
Even kleine aanpassingen wat betreft de woonplaats.
IJSSELSTEIN: Een klein jongetje mag sinds oktober 1999 niet naar school,
gezien de problemen, die er zouden kunnen rijzen. Vandaag heeft de Gemeente
IJsselstein besloten, dat het jochie naar de Wereldschool mag en de ouders
mogen dat zelf uit eigen zak betalen. Jeugdzorg treitert steevast en wil het
kind uit huis plaatsen. Kind raakt volledig geisoleerd.
monica
----- Original Message ----- From: acm.vanharen To: Dhr. A. Zuidinga Sent:
Tuesday, April 18, 2000 10:35 AM Subject: foutje gevonden
Hoi Antoine.
Allereerst wil ik je heel erg bedanken voor het advies dat je mij gaf
omtrent peter ik ben je hier heel erg dankbaar voor.
Peter en ik hebben het zaterdag heel uitvoerig gepraat en we zijn weer bij
elkaar en we proberen nu veel opener naar elkaar toe te zijn.
Dat stukje wat je hebt geschreven uit arnhem is mijn situatie als ik me niet
vergist ik heb geen problemen dat je dit gebruikt graag zelfs want er zullen
nog veel meer kinderen in deze situatie zitten en wanneer ik deze kinderen
op deze manier zou kunnen helpen doe ik dat graag en wanneerik nog meer zou
kunnen doen dan doe ik dat ook want geen enkel kind verdient deze ellende.
Maar je hebt een klein foutje geschreven linda is acht jaar en geen negen en
er staat dat het kind niet naar moeder mocht.
Ik had net J.J.G. aan de telefoon en ik vertelde haar dat ze linda gewoon
liet barsten want wanneer linda het te moeilijk krijgt met het bezoek van
vader met mark dat ze dan maar naar het riagg moest gaan en of ze dit even
op papier wou zetten maar daar werd omslachtig over gedaan toen heb ik haar
gezegt dat ik uitgepraat was met haar en dat ze nog contact zou krijgen met
mijn advokaat ik was op dat moment zo laaiend dat ik nu op mijn stoel gewoon
zit te bibberen van boosheid ik denk dat je dat wel begrijp.
Dit moest ik even kwijt.
Verder heb je het goed op papier gezet wanneer ik iets voor je kan doen dan
hoor ik het wel want er word zoveel onrecht ten opzichte van kinderen gedaan
dat is met geen pen te beschrijven het is gewoon niet normaal meer dat
mensen dit doen.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Groetjes Ans.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
RAAD tégen KINDERBESCHADIGING
en OVERHEIDS - In. Ce. St... St...St.......
Let op: NIEUW voor onze OVERHEIDSVERANTWOORDELIJKEN
Indien u de schrijnende, trieste ervaringen van clienten mailt, dan zullen
wij samen met een paar journalisten, die zich hier nu mee bezig houden, dat
niet langer gezegd kan worden door de Overheid, w.o. Justitie dat ze van
niets weten.
Zowel de Ministers als Kamerleden en de Directies van de Raden en de
Jeugdzorgen krijgen de E-mails steeds van ons aangeboden. Nadat de Pers er
het eerst van op de hoogte is gesteld.
Uiteraard zullen de namen van informanten afgeschermd worden, om risico' s
te vermijden.
Verder zullen de journalisten en de komende uitzendingen niet bekend gemaakt
worden anders dan dat het embargo (volgens afspraak) is opgeheven, om
problemen door ingrijpen van Justitie te voorkomen.
Uw reacties moeten bijdragen tot verduidelijking van onze hulp voor de
slachtoffers van de oorlog door het corrupte (= verrotte) Justitiele
Overheidsbeleid.
Alles wat u schrijft moet op waarheid berusten opdat naderhand de Overheid
geen zaken de doofpot in kan stoppen.
Breda: 17 april 2000
Zojuist binnengekomen nieuws. (ROERMOND volgt op 18 april 2000)
UTRECHT: Een klein jongetje mag sinds oktober 1999 niet naar school, gezien
de problemen, die er zouden kunnen rijzen. Vandaag heeft de Gemeente Utrecht
besloten, dat het jochie naar de Wereldschool mag en de ouders mogen dat
zelf uit eigen zak betalen. Jeugdzorg treitert steevast en wil het kind uit
huis plaatsen. Kind raakt volledig geisoleerd.
ARNHEM: Vader uit Arnhem, wiens ene zoontje (tweeling 5 jr.) in augustus
1999 doodgestoken is en zijn andere zoontje die zwaar gewond was en door de
Jeugdzorg (i.s.m. de Rechter) het ziekenhuis uitgehaald is, terwijl vader
hij bij de Rechter moest komen om het gezag te bespreken, mag voor straf nog
steeds zijn kind niet zien, omdat hij teveel in het nieuws is geweest.
Panorama 50, 52 en SBS 6.
Zijn oudste zoon heeft problemen gekregen met de zich noemende moeder, die
in de gevangenis zit omdat hij erachter is gekomen, dat zijn moeder zijn
vader zwart gemaakt heeft en eindelijk tot het besef is gekomen, dat moeder
bewust zijn broertjes wilde vermoorden. De Minister is op de hoogte en weet
van niets.
Vader mag na de Jeugdzorg onder druk gezet te hebben met dreiging van een
kort geding eindelijk toch een cadeautje geven enkele weken na zijn
verjaardag.
Op de verjaardag mag vader niet aanwezig zijn van het pleegegzin.
ARNHEM: Moeder met meisje van 9 jr, waarvan het Riagg ? vindt, dat het kind
niet naar moeder mocht omdat vastgesteld is dat vader zijn fikken niet van
zijn dochter af heeft kunnen houden en "witte plas" heeft, het meisje
vaginaal en anaal heeft gepenetreerd, moet toch een kans krijgen van
Jeugdzorg, die zich tegen het Riagg heeft verzet. Mondeling is nu toegezegd,
dat het meisje niet hoeft nu ze zo'n tegenzin heeft, maar niets wordt op
papier gezet. Het jongetje wil ook niet naar zijn vader mag mag rustig naar
zijn vader, want iemand moet wel de kans krijgen zijn leven te beteren.
ROTTERDAM: Meisje van 8, die jarenlang is misbruikt door Junks vrienden van
moeder en met een open geslachtsziekte rondliep, mocht van de 9 Rechters
niet bij Oma verblijven en is weggehaald bij haar nadat ze ondergedoken
gezeten heeft.
Jeugdzorg mevrouw De Munk heeft het voor elkaar gekregen met veel
geschreeuw, dat het kind in een pleeggezin zit. Het kind smeekt om naar oma
te gaan en is broodmager.
Bedenk het maar: demente vrolijk kwetterende vrouw 63 jaar en kreupele man
73 jaar, hoe hou je het op de been.
Wat doet geld toch veel......
BREDA:
A.M. Zuidinga
p.a. Hindersteinstraat 107 4834 KJ BREDA Telefoon: 0653-101.555
E-mail: iris...@zonnet.nl en kinderbes...@zonnet.nl
Homepage: http://go.to/raadtegenkinderbeschadiging
Breda: 17 april 2000
Geachte heer B. Veltman,
U heeft mij vrijdagavond teruggebeld, nadat ik u meegedeeld heb dat mijn
kinderen mishandeld zijn worden op school. U heeft me verteld, dat u mij
maandagmorgen voor 12.00 uur zou terugbellen, gezien de ernst van de zaak:
mishandeling van mijn dochter Ilse (7) en mijn zoon Merijn (9) Zuidinga.
Ik heb uw boodschap op de voice-mail gehoord om 16.00 waarin u het volgende
meedeelde en ik citeer: " Ik kan u in ieder geval zeggen, ik heb contact
gehad met de school. De school heeft direct nadat er problemen waren contact
opgenomen met moeder/voogdes en de zaak daar toch ook correct ingelicht en
voor de rest is er eigenlijk, wat ik gehoord heb weinig aan de hand."
Waarom heeft u genoegen genomen met een dergelijk antwoord en niet de
kinderen gehoord om vast te stellen dat er is gebeurd? U kunt zich toch wel
voorstellen, dat de kinderen niet voor niets weglopen van school. Zou een
'misdadiger' u nu echt verklaren, dat hij/zij de misdaad gepleegd heeft?
U bent toch op de hoogte dat de 'samenwerking' tussen de leerkrachten, de
directeuren en moeder uitstekend (?) is te noemen, zeker nadat ze ter
verantwoording zijn geroepen over de seksuele escapades en de
kindermishandeling? U kunt zich er iets bij voorstellen wat het antwoord van
de leerkrachten is.
Bovendien zijn meerdere kinderen getuigen geweest van de mishandeling van
mijn zoon en hebben dit mijn advocaat gemeld. Hun verklaring staat loodrecht
tegenover die van de kinderen.
Daarnaast heeft deze juffrouw al meer haar handjes, die blijkbaar erg los
zitten, laten wapperen.
Ik stel dat het niet correct is als iemand genoegen neemt met een dergelijk
antwoord.
Dan weet u toch, dat er tenminste iets aan de hand moet zijn? Er zijn al
meer strubbelingen geweest, doordat de kinderen het letterlijk
UITSCHREEUWEN, dat ze niet meer thuis willen wonen, maar bij hun vader.
Vastgesteld is, dat de school. moeder en Jeugdzorg (Etten Leur) geen juiste
informatie verschaffen.
Gaarne ontvang ik van u de rapportage van de meldingen, die er de afgelopen
maanden door mij aan u zijn gedaan over het ongeoorloofde verzuim en de
bezoeken aan de tandarts enkele malen onder schooltijd op woensdagmorgen,
terwijl dit altijd kan geschieden op de middagen. Oh, en graag een antwoord
op de vraag, waarom u steeds niet ingrijpt op het moment dat er ongeoorloofd
verzuim is.
Pas na het gebeurde stelt u zich op de hoogte. Wat heeft een melding dan
voor zin?
Toch niet nadat een strafbaar feit gepleegd wordt? Daar schieten kinderen
toch niet mee op?
Misschien zou u het aandurven de situatie, te omschrijven, waarom of u weet
of denkt, dat de kinderen ongeoorloofd van school wegblijven en weglopen.
Ik vermoed dat er dan meer duidelijkheid komt voor de kinderen Merijn en
Ilse en u zou de eerste in functie zijn in de lange rij, die echt de
kinderen helpt.
De onderwijzers, de Raad, de Jeugdzorg, de Pedagoog en de politie en zelfs
Rechters en Advocaten hebben de kinderen laten stikken, eigenbelang en
verrotting (= corruptie) door hun verantwoording niet te nemen. Dat zou toch
niets voor een leerplichtambtenaar moeten zijn?
Graag ontvang ik van u een schriftelijk antwoord, liefst binnen enkele
dagen, aangezien de zaak ernstiger vormen aan heeft genomen, ook door de
melding van andere ouders, van wie de kinderen mishandeld zijn. Bovendien is
de pers op de hoogte en is met de zaak bezig.
Met vriendelijke groet en dank voor uw medewerking,
A.M. Zuidinga, vader van Merijn en Ilse Zuidinga
c.c. Mr. T.C. ten Rouwelaar, Platform S.C.J.F. en andere verantwoordelijken.
P.S. Vader Zuidinga is vanmorgen witheet benaderd door een van de
onderwijzeressen, die het schandelijk vond, dat de school aan alle kanten
wordt aangevallen en bestookt. Bovendien was ze woedend dat vader zijn
kinderen, vaak bij school een minuutje opzoekt, omdat ze anders steeds
weglopen en zij zich gerust voelen en hun ei kwijt kunnen.
De buurtbewoners zouden last van hebben, dat ik ze ven over de bol aai. Ook
zouden kinderen doodgereden kunnen worden als vader te hard zou rijden.
Vader zou beter kunnen gaan werken, aldus de pedagoge, of de kinderen van
school af kunnen halen, waardoor zij rust zouden krijgen.
Wettelijke gezagregels kent onze juf niet en ze heeft nooit gehoord, dat
vaders alles kwijt kunnen raken door de leugens van moeder.
Het ultimatum (tot 12.00 uur) is verlopen, waarmee de zaak naar buiten wordt
gebracht.
Een omroep is met de zaak bezig.
OLDENZAAL HUIZE ALEXANDRA.
Hoe lang en wat is er allemaal aan de hand in een tehuis Alexandra (van
Stichting Harreveld)
het tehuis Harreveld te Harreveld:
Vandaag is mij door ouders en oud medewerkers het volgende meegedeeld en
toegezonden, waarvan ik u nu alvast in kennis wil stellen.
Ik verzoek u zoveel mogelijk nota te maken van het volgende en op dezelfde
pagina uw antwoorden te geven, zodat wij bekendheid geven aan de corruptie
binnen Nederland en het Justiele apparaat.
Alle zaken zullen doorgespeeld worden aan de omroepen, waarna C.D.A. leden
vragen zullen gaan stellen aan de Minister van Justitie.
Probeer zoveel mogelijk clienten te beschermen door geen namen echte namen
te vermelden!!!!!
Zoveel mogelijk zaken zullen eerst bij de pers belanden, voordat ze naar het
Platform gaan.
1. Onopgeloste moord in Alexandra (Oldenzaal), medio 1990 is het lichaam
gevonden op de Veluwe van Jolande de V. die geplaatst was in Alexandra en
weggelopen is. Zij is tijdelijk onderdak geweest bij de vrouwelijke Adjunct
Directeur woonplaats Assen gedurende (een half jaar.)
Bekend was dat vrouw bi-sexuele relaties onderhield met betrokken jeugdigen
van de inrichting.
Na het weglopen uit Alexandra is zij in eerste instantie lange tijd niet
gevonden.
De moeder en de zus hebben na haar dood, vanwege de ellende in Alexandra
zelfmoord gepleegd.
Vader is 75 jaar en ik heb hem geadviseerd contact op te nemen met Peter R.
de Vries.
Dit is inmiddels gebeurd.
2. Verschillende personeelsleden van Alexandra Almelo hebben zelfmoord
gepleegd.
3. Aanslagen op twee medewerkers, die een boekje open hebben getrokken, Paul
en Tom.
Van beiden is er iets mis geweest met de auto.
Op weg van huis naar Alexandra zijn de auto's in de brand geraakt door
kortsluiting en zijn volledig uitgebrand. In beide gevallen identiek.
Remleidingen waren doorgesneden. Bij een van de medewerkers alle 4 de moeren
los, waardoor hij van de weg vloog. Deze wilde aangiften doen en dat werd
niet geaccepteerd !!!!!!!!!!!
Rijksrecherche heeft uiteindelijk onderzoek gedaan en de Directie en de
Minister verslag gedaan.
Uiteindelijk is er niets mee gedaan.
4. Morgenmiddag moet Alexandra antwoord geven. Zij willen geen antwoord
geven!!!
Alexandra wil geen verklaring afleggen hoeveel personeelsleden er thans
geschorst zijn.
Morgen zullen de gestelde kamervragen door mevrouw A.Beijleveld en Theo
Rietveld van de C.D.A. beantwoord moeten worden, door H.A. Korthals.
Gestelde vragen no 729/93 waren vragen van Vliegenthart P.v.d.A, Schouten
C,D,A, Dijk-van Apeldoorn C.D.A., Dijkstal V.V.D., Verschel-Schmidz D'66,
Lamkhorst Groen Links.
Vragen:
1. Kent u de publicatie over het intrekken van een beschuldiging inzake
sexueel misbruik door een ex-pupil van Alexandra.
2. Is er sprake van een deal, die huize Alexandra en haar advocaat hebben
voorgesteld, nl. dat de aanklacht van de pupil in de doofpot zou verdwijnen
indien genoemde Swaders (ex-groepsleider) zijn mond open zal doen over
Alexandra. Zo ja ? Wat is uw oordeel hierover.
3. Wat is uw oordeel over de verklaring onder ede van de ex-pupil, dat ze
beschuldiging geuit heeft onder druk van de advocaat van huize Alexandra. Is
er over de onderhavige kwestie overleg geweest
tussen het ministerie van Justitie en de betreffende instelling? Zo ja, bent
U bereid de Kamer hierover te informeren.
Antwoorden van de staatssecretaris Costo van Justitie (ontvangen 8.7.93) op
de vragen:
1. Ja
2. Mij is niet bekend dat door huize Alexandra en haar advocaat een deal is
voorgesteld aan de heer Swagers.
Wel is mij bekend, dat op moment voorlopig getuigenverhoren plaatsvinden bij
de Rechter Commissaris te Almelo op verzoek van de heer Swagers, die
overweegt een procedure aan te spannen tegen de Stichting de Goede Herder,
w.o. Huize Alexandra valt.
3. Zie antwoord 2.
4. Neen.
Een deskundig onderzoek is ingesteld, volgens de rapporten, in opdracht
Kantongerecht Almelo door: Drs. Y.A. van de Mosselaar, Drs. F.H.M.
Scheffers.
Uiteindelijk resultaat: nihil!!!!!!!!!!!!
De vragen die schriftelijk gesteld zijn op 5 april 2000 en morgen beantwoord
moeten worden door Minister A.H. Korthals van Justitie.
1. Bent u op de hoogte van de uitzending van de uitzending van RTV Oost op 4
april over het Justitiele meisjesinternaat Huize Alexandra in Almelo.
2. Wat is uw reactie in de uitzending aan de orde gestelde problematiek
i.v.m. een gebrek aan voldoende gekwalificeerd personeel, het overtreden van
regels, het verdwijnen van dossiers, behandelingsplannen en contactjournaals
en de slechte afhandeling van klachten.
3. Wat zijn de gevolgen van deze problemen voor de meisjes op het
juistitiele internaat.
4. Welke stappen overweegt u om de gesignaleerde problemen op te lossen.
Agnes van S.P. gaat vragen stellen, zodra de antwoorden van de minister niet
bevallen.
Let op: Raad van bestuur bestaat uit 3 leden die directeur zijn bij de Raad
voor de Kinderbescherming Groningen, de ander van Utrecht, de Voorzitter
NCRV is verbonden aan het AJL.
Verschillende omroepen zullen aandacht besteden aan deze zaak.
MEER INFORMATIE VOLGT.
In reactie op de brieven van de mishandelingen van de kinderen Zuidinga
Datum: maandag 17 april 2000 18:30
Onderwerp: Re: MISHANDELING KINDEREN
De volgende passage in de brief van de heer Zuidinga is kenmerkend voor mijn
kijk op geloven.
heeft NIEMAND van deze Christelijke (?) school iets voor hen gedaan.
Een groot aantal teleurstellingen die ik meegemaakt heb, waarbij het ging om
contacten met mensen, was juist met mensen die het christelijke geloof
beleden. Het gemak waarmee men zich onttrekt aan de eigen
verantwoordelijkheid was iedere keer weer stuitend.
Overigens verhaalt ook de rest van de brief van een aaneenschakeling van
teleurstellingen met name over de inzet van mensen, die er wel degelijk iets
aan kunnen doen. Ook de politie (van origine ook hoofdzakelijk christelijk!
net als justitie en de advocatuur) blijft zich stelselmatig onttrekken aan
situaties die, zonder hun inmenging, escaleren. Waarna er een 'schuldige'
aangewezen moet worden, en helaas is dat meestal de vader.
Jammer.
Robert van Veen.
A.M. Zuidinga
p.a. Hindersteinstraat 107
4834 KJ BREDA
Telefoon: 0653-101.555
E-mail: iris...@zonnet.nl en kinderbes...@zonnet.nl
Homepage: http://go.to/raadtegenkinderbeschadiging
KINDERMISHANDELING: BASISSCHOOL de "BURCHTGAARDE"
te BREDA
Breda: Zondag 15 april 2000
Mijne heren, mevrouw,
Op Zondag 30 januari 2000 wilden mijn kinderen Ilse (7) en Merijn (9)
Zuidinga absoluut niet meer naar huis terug en wilden hun verhaal vertellen
aan de Politie. Zij hebben een gesprek gehad met de heer Woestenberg,
Gemeentepolitie Breda Centrum die er melding van heeft gemaakt. Terwijl de
politie moeder adviseerde niet naar het politiebureau te komen, aangezien de
kinderen in ieder geval thuis zouden worden gebracht na gehoord te worden,
verscheen zij toch, met haar vriend Von Liebenstein en mevr. A. van Dijk.
NB.
a.) Van Dijk, de overbuurvrouw, heeft op verzoek van Van den Dobbelsteen
(moeder) en haar vriend (Von Liebenstein) aan de Rechtbank geschreven, dat
vader zijn kinderen naar het buitenland zou ontvoeren. (waardoor vader
gedurende een periode zijn paspoort heeft moeten inleveren. (wettelijk niet
eens toegestaan!)
b.) Een familielid, mevrouw Visee-Zuidinga (?), heeft op verzoek van hen de
Rechtbank geschreven, dat vader zijn kinderen zou gaan vermoorden.
c.) Mevrouw Pauline Meesters, Hoofd Gastouderbureau van de officiële
instantie C.O.K.B. heeft ook op verzoek 'moeder' en haar 'vriend' een valse
verklaring tegenover derden op papier gezet, waarvoor zij later een
excuusbrief heeft moeten schrijven van haar bestuur.
Vervolgens is Meesters op non actief gesteld. Tenslotte is ze terecht niet
meer werkzaam.
De kinderen wilden op de bewuste dag (30 januari 2000) niet met Van den
Dobbelsteen en Von Liebenstein en Van Dijk mee. De politiebeambte heeft de
kinderen beloofd ze later zelf thuis te brengen, aangezien ze niet mee wilde
met moeder, haar vriend en de buurvrouw
Merijn wilden met niemand anders meer praten dan met de politie, aangezien
ze ervaren hebben, dat zij hun verhaal wél kwijt konden aan de leerkrachten
(Hermes, Commissaris, De Werd, Schopman en Tobé) en derden, maar dat
niemand, werkelijk niemand het voor hen heeft opgenomen, ondanks de
lichamelijke en geestelijke wreedheden en kindermishandelingen bij ALLEN
bekend!
Zij hebben in de afgelopen 2 jaar hun verhaal en hun verdriet aan hen
verteld.
En terwijl iedereen weet wat er aan de hand is en hoe de kinderen
mishandeld, getreiterd en geestelijk gemangeld zijn en worden heeft NIEMAND
van deze Christelijke (?) school iets voor hen gedaan.
De volgende twee dagen heeft moeder de kinderen ongeoorloofd thuis gehouden
waar géén enkele reden voor was en heeft ze de kinderen onder druk gezet en
gestraft.
De school die op de hoogte was van het ongeoorloofde verzuim, heeft hier
tegen niets ondernomen.
De Leerplichtambtenaar de heer B. Veltman is hiervan op de hoogte gebracht.
Voorts is hij op de hoogte gebracht van het feit, dat de kinderen vele malen
afwezig zijn geweest, terwijl de kinderen op dezelfde dag (woensdag) na
schooltijd bijvoorbeeld naar de tandarts etc. konden gaan.
Onlangs is er aangifte gedaan: mishandeling van mijn 7 jarige dochter Ilse
Zuidinga op de
school De Burchtgaarde te Breda door mevrouw R. van het Root een van de
leerkrachten.
* Zie de aangifte Politiebureau Blauwe Kei te Breda.
Mijn dochter is hierdoor enkele dagen later rond 9.45 uur weggelopen van
school op 24 februari jl. en gevlucht naar kapper Karel Huybreghts op het
winkelcentrum de 'Burcht' te Breda.
Ilse belde mij hevig geëmotioneerd op om haar te komen halen, wat ik
uiteraard gedaan heb, maar ook volgens de wet verplicht ben, aangezien
iemand strafbaar is als hij géén hulp verleend aan minderjarigen. Na overleg
met de Advocaten, de leerplichtambtenaar de heer B. Veltman en de Jeugdzorg
is besloten, dat Ilse, die niet terug wilde naar moeder, te laten verblijven
bij vader.
De redenen van het weglopen van Ilse en Merijn zijn:
dat zij zich thuis niet gelukkig en bedreigd voelen, dat zij bij hun vader
wil wonen en zich door
iedereen in de steek gelaten voelen, behalve door vader, de advocaat en de
pedagoge, met wie zij contact hebben.
- Zij heeft haar moeder al twee jaar, vooral de laatste maanden meegedeeld,
dat zij bij hun vader willen wonen en moeder (liegt continue tegen de
kinderen) zegt dat de Rechter dat niet goed vindt.
- De kinderen zijn bedreigd moeder nooit meer te zullen zien en al hun
speelgoed kwijt zijn als ze bij vader gaan wonen.
- Dat moeder alle omgang met vader verbood, ondanks de rechterlijke
uitspraken en dat zelfs de vakantie door moeder, veroordeeld door de
Rechtbank is ingekort middels chantage, daar hebben de kinderen uiteraard
veel problemen mee.
- Dat Riet v.h. Root een bedreigende houding aanneemt en zelfs Ilse heeft
geslagen (aangifte)
- De andere reden is dat Commissaris mee liegt en niets heeft gedaan om haar
te beschermen en het voor haar op te nemen, terwijl deze van alle ellende op
de hoogte is.
- Verder dat de juffrouw haar leugens heeft verteld aan de Jeugdzorg.
- Daarnaast dat Commissaris een aangifte heeft willen doen, op verzoek van
'moeder' (!) dat haar vader haar ontvoerd zou hebben, waardoor deze de
gevangenis (!) in zou draaien en ze helemaal géén contact meer zou hebben.
- Ilse is hier woedend om en tevens omdat haar vader ook onjuist wordt
voorgelicht door de school. (gesprek met de advocaat, bandopnamen)
- Ze is boos, dat de Rechter hen niet heeft willen horen en in de steek
laat.
- Ze is bang voor Von Liebenstein, crimineel figuur, die haar bedreigd heeft
en slechte dingen over haar vader vertelt, die onjuist zijn.
- Ze is kwaad omdat haar moeder vader een kutlul noemt en dat ze vader niet
mag zien op straat.
- Boos omdat ze bedreigd is haar vader niet meer te mogen zien.
- Boos omdat ze haar vader maanden niet heeft mogen zien.
- Woedend, omdat Merijn uitgemaakt wordt voor gek.
- Boos omdat Von Liebenstein en haar moeder haar en vader op 25 februari
hebben gedreigd te zullen vermoorden. Ze heeft dit gemeld op het
Politiebureau tegen dhr. Boon.
- Ze is boos dat haar vader, geen 'voorleesvader' mag worden en na de
'vriendschap' met de juffrouw moeder dit wel mag, die zelden aanwezig is,
omdat ze het vergeet?
- Tenslotte dat zij gevraagd hebben om vader 1x per dag bij school even te
mogen zien, aangezien ze anders steeds weg gaat lopen. (bandopnamen en
bekend bij de advocaat)
- Dat de juffrouw zich hier druk over maakt met de haar geëigende woorden en
haar eigen verhaal, die volledig onjuist zijn. (rapport Jeugdzorg en
bandopnamen)
- Verklaringen van (andere) kinderen in strijd met wat de juffrouw daarover
meedeelt.
NOTA BENE: door Schopman zelf eerder voorgesteld, in overleg met mij, om de
rust bij de kinderen te krijgen, al direct vanaf het begin van de problemen,
aangezien andere ouders, andere ouders en vader bedreigden en uitlokten tot
ruzies.
Alle verklaringen hierover zijn op band opgenomen en bij de Advocaat bekend
door de contacten van kinderen met de Advocaat en de
Gezondheidspyscho-loge/Pedagoge.
Na het weglopen van Ilse heeft de Advocaat o.a. de school ingelicht.
Schopman was hevig gebrouilleerd en deelde de advocaat mevrouw Ten Rouwelaar
uit Amsterdam mede, dat hij er geen genoegen mee zou nemen. De advocaat
heeft hem verzocht niet langer tussen de partijen in te staan en zich verder
niet met de zaak te bemoeien, die al ernstig genoeg is.
8. De volgende dag chanteerde 'moeder' Ilse en zij deelde Ilse mee, dat
indien zij niet voor 'twee uurtjes' thuis kwam, Merijn niet meer naar zijn
vader mocht.
Ilse heeft zelf gevraagd aan de advocaat: "omdat moeder altijd liegt" op
papier te krijgen dat zij en Merijn dan na school naar vader mochten, omdat
ze anders niet terug wilde. Ze vertrouwt haar moeder niet meer.
De Advocaat dhr. Troost bevestigde dat 'moeder' na het ontvangen van de
schriftelijke afspraak, zich hier aan zou houden en Ilse is daarna voor twee
uurtjes naar huis gegaan.
Aangezien haar 'moeder' Van den Dobbelsteen en 'vriend' Von Liebenstein, de
volgende dag Ilse en vader bedreigden hen te zullen vermoorden, waardoor het
kind hevig geschrokken was, hebben
wij hier melding van gemaakt bij de heer Boon, agent van Politie Blauwe Kei
Breda.
Op verzoek van de 'moeder' en van de heer J. Schopman directeur van de
School de Burchtgaarde, heeft M. Commissaris op verzoek van 'moeder'
geprobeerd, diezelfde dag een aangifte te doen van ontvoering door vader van
Ilse Zuidinga. Tevens hebben zij dit spel meegespeeld, omdat
zij boos waren omdat er een aangifte gedaan was tegen de mishandeling van
het
Root.
Onmogelijk kon er sprake zijn van ontvoering, aangezien ik de beide kinderen
Merijn en Ilse om 8.30 uur op school heb gebracht, nadat ze bij vader waren
vanwege de omgangsregeling.
De leerkrachten w.o. de Werd, Commissaris hebben geconstateerd dat ik Ilse
op school heb gebracht.
De Politiefunctionaris; de heer Boon heeft mij meegedeeld, dat hij
Commissaris verteld heeft, dat hij van haar poging tot ontvoering géén
aangifte zou maken en dat het beter was, dat mevrouw zich niet verder met
deze zaken zou bemoeien. En terecht!
11. Commissaris ter verantwoording geroepen tijdens de informatie van de
'ouderavond' in het bijzijn van de directeur dhr. Van der Corput, ontkende
dit en deelde mee, dat zij voor andere zaken bij een bevriende agent moest
zijn. Gelogen van Commissaris.
* De gesprekken liggen vast op band!
* Commissaris is op de hoogte van alle leed, dat Ilse haar al twee jaar
heeft meegedeeld en zelfs onlangs in haar schriftjes heeft geschreven. De
juffrouw vroeg waarom zij dat gedaan had, doch Ilse gaf geen antwoord en
liep weg. Zij praat niet meer met de juffrouw, weigert haar nog een hand te
geven en vertrouwt haar absoluut (terecht, doch helaas) niet meer.
Mevrouw de Werd heeft mij meegedeeld, dat alles voorspoedig ging met
Merijn en dat hij vooruit is gegaan. Op de vraag hoe het verder ging met
Merijn en of hij deze weken nog iets tegen haar gezegd had, deelde zij mede
van niets te weten. (Onjuist)
* De gesprekken liggen vast op band!
Merijn heeft de Werd een paar maal eerder al in de klas toegeschreeuwd, dat
hij naar zijn vader wilde en dat zij niets voor hem heeft gedaan. (getuigen)
Zij rept hier met geen woord over tegenover de Jeugdzorg en haar
mededelingen tegenover Jeugdzorg, die ze wel doet zijn net als die van
Commissaris gelogen.
De Werd is op de hoogte van alle leed, dat Merijn haar dit jaar heeft
meegedeeld en zelfs tijdens de lesuren haar toeroept en hiermee vraagt,
waarom hij haar laat stikken.
Merijn wenst terecht, doch helaas, onder geen enkel beding nog contact met
haar te hebben.
De juffrouw heeft al eerder Merijn in zijn nek gegrepen.
13. De Werd was vorige week op de hoogte, dat Merijn weg wilde lopen,
aangezien Merijn dit tegen andere kinderen gezegd heeft en belette dit, toen
Merijn die dag naar de film: "De adelaar" ging.
Eerder heeft zij mij meegedeeld, dat Merijn zeer onrustig was en dat zij hem
gewaarschuwd
had, dat als hij niet deed wat zij wilde zij zijn vader (mij) zou bellen.
Merijn zei: "Graag, dat moet je dan maar doen."
Op een woensdagmiddag, de omgangsregeling kwam Merijn niet opdagen. Ruim
een kwartier na schooltijd was Merijn nog niet buiten. De juffrouw wist dat
Merijn eindelijk weer contact via
afgedwongen Kort Geding bij de Rechtbank. Ik ben de school in gegaan en
naar de klas gelopen, alwaar 6 kinderen (jongetjes) voor de Juffrouw zaten
en hun vermanend toesprak.
Een van de kinderen had Merijn gevraagd om aan een meisje te vragen of dat
jongetje een kusje wilde geven. Merijn heeft dat gevraagd en de juffrouw
tierde van jewelste tegen de kinderen.
Ik heb de deur open gedaan en gevraagd waar Merijn bleef en de juffrouw
schrok hevig en heeft de kinderen onmiddellijk laten gaan. De kinderen
vertelde later, dat ze niets van de juffrouw hadden begrepen en wat ze nu
toch verkeerd hadden gedaan?
* Het is al eerder voorgekomen, dat Merijn na moest nablijven, net op het
moment dat ik hem kwam halen. Alleen omdat hij uitgeschreeuwd had, dat hij
naar zijn vader wilde.
Ik heb de juffrouw later gevraagd om Merijn niet steeds na te willen houden
net als ik de kinderen kwam halen en hier rekening mee te willen houden.
Ze heeft mij dit toegezegd en het is de laatste paar weken niet meer
voorgekomen.
In de rapportage van de Jeugdzorg staan gegevens vermeld, die volledig in
strijd zijn met de waarheid en die Commissaris, de Werd en Schopman op
verzoek en in samenspraak met moeder over mijn kinderen en mij verteld
hebben.
Terecht staat geschreven in het plan van Jeugdzorg, dat de samenwerking
tussen leerkrachten en de Jeugdzorg voorspoedig verloopt. Dat de waarheid
geweld wordt aangedaan en dit niet in het belang van de kinderen verloopt
vertelt het rapport niet.
De school laat toe, terwijl de kinderen thuis niet met de Jeugdzorg willen
praten, dat zij gedwongen worden op school te praten. De kinderen hebben
thuis de Bruyn meegedeeld dat zij niet wilden praten, anders dan met vader,
de pedagoge of de advocaat erbij.
Zij weigeren dit ten ene male, aangezien ze het vertrouwen in de oneerlijke
houding van hun moeder en de leerkrachten terecht zijn kwijtgeraakt en de
zaken ook door de Raad en de Jeugdzorg worden omgedraaid!
De school heeft aangaande de zaken, die de kinderen Merijn en Ilse op school
heeft meegedeeld, gedurende de afgelopen twee jaar hebben zij geen enkele
melding gemaakt.
Merijn en Ilse wensen niet meer met de leerkrachten Commissaris, de Werd en
Schopman te praten, aangezien zij het niet voor hen opnemen.
Wat de leerkrachten en andere aan de school verbonden personen van de
kinderen hebben gehoord:
De handelingen die 'moeder' en 'vriend' gezamenlijk uitvoeren in het bijzijn
van
de kinderen.
Dat ze gechanteerd worden/zijn door moeder.
Dat ze geestelijk mishandeld zijn.
Dat ze lichamelijk mishandeld zijn.
Dat ze elke dag liegen.
Dat ze geïndoctrineerd worden, met mededelingen door moeder, haar vrienden
en familie.
Welke spullen er verdwenen zijn van hun.
Wat ze met vader uitgevreten hebben.
Hoe moeder andere mensen (ook andere ouders) inschakelt om vader te
bedreigen.
Hoe moeder andere mensen inschakelt om spullen te laten verdwijnen.
Hoe moeder liegt en bedriegt naar de Raad, de Rechters, de Jeugdzorg,
Psychologe Marjan Zorgdrager, die haar nu leert voor zichzelf op te komen,
alsof ze dat al niet gedaan heeft.
Hoe ze andere ouders voorlicht en voorliegt en deze brieven naar vader laat
schrijven.
Hoe ze onder druk wordt verteld, dat vader ze gaat ontvoeren naar Marokko.
Hoe mijn zus is aangezet om in een brief te schrijven, dat vader ze gaat
vermoorden.
Hoe ze verboden wordt met bepaalde vriendjes om te gaan.
Hoe ze probeert mijn andere dochter te vragen slechte dingen over mij te
laten
vertellen.
Hoe hun oma, hun moeder en vriend over mij praten.
Hoe ze andere ouders van kinderen tegen hun vader heeft opgezet en laten
bedreigen.
Hoe ze de kinderen Merijn en Ilse heeft voorgelogen.
Hoe ze de kinderen heeft gechanteerd en bedreigd, De kinderen durven het
zelfs op school niet meer te uiten.
Hoe ze maanden lang zijn getreiterd om hun vader niet te zien.
Hoe ze maandenlang de kinderen treitert en meedeelt dat Merijn gek is en
psychotisch.
Enz.
* NB. bandopnamen en mededelingen van de kinderen bij de advocaat en de
Pedagoge liggen vast.
Helaas zijn de kinderen ernstig gedupeerd door het gedrag van 'moeder', de
'vrienden' en familie van moeder en de leerkrachten, alsmede de
Raadsmedewerkers en de Jeugdzorg.
Terecht dat de Werd in het gesprek met vader tijdens de ouderavond opmerkte,
dat sinds de kinderen met vader omgang hebben (eindelijk na vele processen)
gaat het een heel stuk beter met de kinderen. * Opname op band bij de
advocaat!
Op 13 april heeft de Werd mijn kind; mijn zoon Merijn mishandeld. Merijn is
hevig voor de 5de maal van huis weggelopen en was zodanig onder de indruk en
had veel pijn in zijn nek.
* Hiervan is uiteraard aangifte gedaan op 15 april jl.
Hierbij deel ik u mede, dat mijn zoon, onmiddellijk mijn advocaat heeft
gebeld, nadat hij voor de vijfde keer thuis is weggelopen (!) en het verhaal
heeft gedaan van de mishandeling.
Aangezien de juffrouw ontevreden was over de Palmpasen stok, die Merijn
gemaakt had en Merijn het er niet mee eens was, heeft De Werd hem eerst hard
in zijn nek gegrepen, waarna Merijn zich verzette.
Daarna werd hij hardhandig bij zijn voorhoofd gepakt en heeft een klap in
zijn gezicht gekregen.
De reactie van Merijn moge duidelijk zijn. Hij heeft zich verweerd, door te
zeggen, dat ze van hem af moest blijven en dat ze hem had moeten helpen.
Merijn heeft gezegd, dat ze met haar poten van hem af moest blijven en dat
het een 'kutwijf' was en dat ze hem niet wilde helpen, omdat hij al zo vaak
had gezegd, dat hij naar zijn vader wilde.
Andere kinderen bevestigen dit.
Bovendien verklaarden andere kinderen, dat de juffrouw hen en andere
kinderen ook regelmatig mishandelt.
Zie Aangifte proces verbaal.
20. De leerkrachten, de schooldirectie alsmede het bestuur van de school
hebben met geen enkele reactie gegeven op de klachten van: !!! 12 december
1998.
21. Het verzoek om de papieren terug te laten bezorgen, die zijn overhandigd
aan de heer Koekoek Siliakus en Schopman zijn nog steeds niet in mijn bezit.
Aangezien niemand ermee gebaat is de zaak op de spits te drijven heb ik als
vader het volgende voorstel met de volgende eisen:
Ik verwacht van het schoolbestuur, de schooldirectie, de oudercommissie,
alsmede van de leerkrachten een schriftelijke verklaring;
a. M. Commissaris: een excuusbrief, voor het feit dat ze:
Een aangifte heeft willen doen bij de heer Boon op 25 februari 2000 over
ontvoering van mijn dochter Ilse, wat geheel in strijd is met de waarheid.
Geen juiste informatie over Ilse en Merijn heeft gegeven aan vader.
Niets heeft gemeld aan de Raad, toen ze wist dat Schopman niets gedaan had.
Geen juiste informatie heeft gegeven over Ilse en Merijn aan de Bruyn van
Jeugdzorg.
Informatie al bijna twee jaar heeft achtergehouden over de beroerde situatie
en de zaken die niet in het belang zijn van de kinderen, waarover Ilse
steeds melding heeft gemaakt, waardoor ze het volledige vertrouwen van Ilse
is kwijtgeraakt.
Dat ze niet meedeelt aan de Jeugdzorg, dat Ilse steeds meedeelt bij vader
wil wonen en dat daardoor de problemen ontstaan zijn.
Dat ze op de hoogte is van de mishandelingen van de kinderen en hoe ze hier
onder gebukt gaan.
Dat de Raad onjuist heeft gehandeld door vriendschappelijke banden met
'moeder' te onderhouden.
Waarom vader op verzoek van hem en Ilse geen voorleesvader mocht worden en
moeder veel later wel is uitgenodigd en zelden aanwezig is omdat ze het
vergeet.
Dat vader niet betrokken mag worden op verzoek van hem en zijn dochter bij
de school, terwijl moeder achteraf wel gevraagd wordt, die niet capabel is
om dit te doen, zoals de kinderen zelf ook vastgesteld hebben.
Dat ze beloofd heeft (zie getuige verklaring), dat de situatie van Ilse
zorgelijk was en van Merijn en dat ze zich verplicht voelde om eindelijk een
brief te schrijven. Dat ze dit uiteindelijk niet heeft gedaan en zich
teruggetrokken, na overleg met de schooldirecteur Schopman.
b. C. de Werd: een excuusbrief, voor de feiten dat ze:
Mijn zoon Merijn heeft mishandeld op 13 april 2000
Onjuiste informatie over Merijn heeft gegeven aan vader.
Onjuiste informatie heeft gegeven over Merijn aan de Bruyn van Jeugdzorg.
Informatie al bijna een jaar heeft achtergehouden over de beroerde situatie
en de zaken die niet in het belang zijn van de kinderen, waarover Merijn
steeds melding heeft gemaakt, waardoor ze het volledige vertrouwen van
Merijn is kwijtgeraakt.
Dat ze niet meedeelt aan de Jeugdzorg, dat Merijn steeds uitschreeuwt; naar
zijn vader te willen en dat daardoor de problemen ontstaan zijn.
TERECHT dat Merijn woedend is op de juffrouw (zie ook de punten van Ilse
Zuidinga)
c. R. De Root: een excuusbrief, voor het feit, dat ze
Ilse heeft mishandeld, nadat deze geweigerd heeft haar 'bevelen' op te
volgen.
d. N. Hermes: een verklaring wat Merijn hem heeft meegedeeld, in schooljaar
1998-1999.
e. Directie: een excuusbrief voor de feiten dat deze:
Al ca. twee jaar op de hoogte is van de wantoestanden, waarin de kinderen
moeten verblijven en deze om moverende redenen niet aan de Raad voor de
Kinderbescherming heeft meegedeeld.
Idem niet aan de Jeugdzorg heeft gemeld.
Dat deze tegen moeder, in het bijzijn van de kinderen Merijn en Ilse heeft
gezegd dat ze niet bang hoefde te zijn, want dat hij toch niets aan de Raad
heeft meegedeeld.
Dat geen van de opmerkingen waarom en dat de kinderen bij hun vader willen
wonen is doorgegeven, noch aan de Raad voor de Kinderbescherming (98-99)
noch aan de Jeugdzorg 2000 onder het mom, dat de kinderen het in vertrouwen
aan hem hebben verteld. Terwijl de kinderen hem hebben meegedeeld, dat vader
alles mocht weten, maar moeder niet.
Dat Schopman zelf de oplossing heeft aangedragen, om de kinderen bij school
te bezoeken even een momentje aan het begin van het speelkwartier, aangezien
daarmee de kinderen niet betrokken raken bij de aanvalspartijen van moeder
en haar vrienden.
Dat Schopman uiteindelijk vader er op aanvalt, dat hij bij school komt,
omdat
Schopman te recht gewezen is over zijn handelen met een van de ouders.
Kinderen hebben gezien dat Schopman, die met een van de ouders een
verhouding heeft dat Schopman met deze moeder staat te vrijen op school!
* Terwijl als vader zijn kinderen Ilse en Merijn een kusje geeft op school,
als hij ze ziet, melden ze de Jeugdzorg, die dit rapporteert als een
misdaad, dat vader zijn kinderen staat te ZOENEN op school. Wat is daar mis
mee?
Dat Schopman zich uitermate irritant heeft bemoeid met de affaire toen mijn
dochter is weggelopen van school en probeerde dit tegen de vader te
gebruiken in een gesprek met mijn Advocaat Mr. Ten Rouwelaar.
Dat Schopman verzoeken heeft gekregen van Verenigingen van het Platform
S.C.J.F. om zich niet agressief op te willen stellen, als vader zich op
school laat zien, zoals in het verleden is gebeurd, waardoor de kinderen
voor de heer Schopman bang werden. (Stichting Kind en Omgangsrecht, M.A.F.
N.C.R.M)
Leerkrachten niet hebben gereageerd op de stichtingen, die op verzoek van de
kinderen gevraagd hebben iets voor hun te doen. (wel toegezegd)
Ik vind het begrijpelijk en zeker in het voordeel van alle kinderen, dat de
directie gesommeerd is om elders te gaan solliciteren. Vanwege de meerdere
aangekaarte problemen van ouders in de afgelopen twee jaar, zoals mij van
een van de insiders van de oudercommissie en buitenstaanders is meegedeeld.
Het is nimmer mijn bedoeling geweest de school in diskrediet te brengen,
doch aan de kaak te stellen, wat er met onze kinderen gebeurt op pedagogisch
niveau.
f. Schoolbestuur: een excuusbrief voor de feiten:
Dat ze op de hoogte zijn van de perikelen van de kinderen en de
schooldocenten.
Dat ze de gevraagde papieren niet terug hebben gegeven, na dit begin 1999 al
toegezegd te hebben en vervolgens hierover wordt aangevallen door Koekoek.
(ook op 14 april 2000)
Op maandag 17 april zal ik om 8.30 uur contact opnemen met de leerkracht en
de directie van school en zal de eisen op tafel leggen.
Indien de eisen niet ingewilligd worden zullen Civiele gerechtelijke
Procedures gevoerd gaan worden tegen: Het schoolbestuur, De oudercommissie
De leerkrachten eerder vernoemd.
Voorts zullen dan onmiddellijk de ouders op de hoogte worden gesteld van de
mishandelingen op school en zullen er aangiftes gedaan worden en zal de Pers
en de Overheid op de hoogte gesteld worden van het verloop van de zaak.
Daarbij zal ik hen adviseren een aangifte te doen, om er zorg voor te
dragen, dat deze wantoestanden anno 2000 op een Christelijke School te Breda
afgelopen zijn.
Binnen 24 uur na heden: zondag 16 april 2000 om 12.00 uur eis ik dat de zaak
opgelost is.
Het zijn geen dreigingen, het zijn vaststellingen en schept duidelijkheid in
deze.
In overleg met mijn adviseurs heb ik het vertrouwen erin dat de zaak nu zo
snel mogelijk opgelost wordt en dat voorlopig de ouders van de andere
kinderen nog niet benaderd worden.
Geniet van kinderen. Ken je verantwoording. Blijf met je handen van ze af.
Geef dat waar ze recht op hebben; Zij zijn onze Liefde en toekomst.
* Telefonisch en/of schriftelijk zijn/worden ingelicht:
1. Directie (Schopman, v.d. Corput) School de "Burchtgaarde"
Stoutenburgtraat 26 4834 LP BREDA
2. Leerkrachten: De Werd, Commissaris, Hermes, Root van de School de
"Burchtgaarde"
3. Pastor, docent, lid oudercommissie Tobé parochie Joannes de Doper Groot
Ypelaardreef Breda
4. P.v.d. Heuvel Draaiboom 2 4817 WR BREDA
5. Juan Luis Vives Stichting Postbus 2080 4800 CB BREDA
6. H. Silliakus Schoolcommissie Basisschool de 'Burchtgaarde' Valkhofstraat
33 4834 PE BREDA
7. B. Koekoek Voorzitter schoolbestuur Basisschool de 'Burchtgaarde'
8. Leerplichtambtenaar de heer B. Veltman Gemeentehuis Breda.
Uiteraard zijn tevens op de hoogte:
9. Mevrouw L. Veghter Gezondheidspsychologe en Pedagoge.
10. Mr. T.C. ten Rouwelaar, Mr. Troost Advocaten/Procureurs Amsterdam.
Indien het probleem op maandag voor 12.00 uur A.M. niet opgelost is:
gaan afschriften van deze brief naar de personen met wie reeds contact is
opgenomen:
Klachtencommissie Onderwijs Regio Midden Brabant
Inspectie Onderwijs
Klachtencommissie C.O.M.M.
12. Wethouder Onderwijs Gemeentehuis Breda.
13. Recherche Gemeentepolitie Breda (aangifte).
14. Officier van Justitie Mr. Emmen en Hoofdofficier van Justitie Mr.
Waabeke.
15. Hoofd Gemeentepolitie dhr. Gorrissen Blauwe Kei.
16. Burgemeester Rutten Gemeentehuis Breda.
17. Korpschef dhr. van Steekelenburg Tilburg.
18. A. Adank Fractie C.D.A. en A, Beijleveld C.D.A.
Stefanie van Vliet D'66
20. Dhr. Otto P.G. Vos V.V.D. Justitie Vaste 2de Kamercommissie van Justitie
21. Mevrouw C.Aalders Hoofdinspectrice Jeugdhulpverlening.
22. Kinderrechter Mr. Lagas Breda.
23. Directie Stichting Jeugdzorg Eindhoven.
24. Klachtencommissie Jeugdzorg.
25. Provinciale Klachtencommissie Jeugdzorg.
26. President Mr. Paalvast Arrondissementsrechtbank Breda.
27. Platform S.C.J.F. 16 kinderorganisaties t.a.v. mevrouw T.
Barends-Cornelissen.
28. N.C.R.M. Nederlands Comite voor de Rechten van het Kind.
29. Nationaal Comite voor de Rechten van het Kind.
30. SBS6 dhr. E. Matthijssen, mevrouw Petra de Bij, Hart van Nederland. (op
de hoogte)
31. Telegraaf mevr. Anita Zijlstra en mevr. Hurkemans.
32. Panorama: dhr. Pieter Groenewold. (zie: artikel Panorama 47 over deze
zaak)
33. Radio 1 Journaal; dhr. Jeroen de Jager.
Daarnaast zal deze brief (integraal) geplaatst worden op de homepage van
Internet side: http://go.to/raadtegenkinderbeschadiging
Tenslotte:
Gerechtelijke procedures tegen de School en personeel.
A.M. Zuidinga De vader van Merijn en Ilse Zuidinga.
Vrijdag: 14 april 2000
A.M. Zuidinga
p.a. Hindersteinstraat 107
4834 KJ BREDA
Telefoon: 0653 -101.555
Beste Thea,
Hierbij deel ik je mede, dat Merijn op school mishandeld is door zijn eigen
juffrouw Carmen de Werd.
Merijn en andere kinderen hebben onafhankelijk van elkaar aan de Advocaat
meegedeeld, dat Carmen de Werd, Merijn heeft mishandeld en hem in zijn
gezicht heeft geslagen.
Er was geen enkele reden voor en elke aannemelijke reden is in deze geen
reden om Merijn te mishandelen.
In geval van Ilse heb je ook geen aangifte gedaan, terwijl ik je ervan op de
hoogte heb gebracht, omdat je je eigen belangen samen met Schopman en de
andere leerkreachten belangrijker vond.
Ik verzoek je opnieuw als gezaghebbende, maar voornamelijk als moeder het
voor onze zoon Merijn op te nemen en over je boosheid (al dan niet terecht)
heen te stappen.
Merijn en de andere kinderen hebben meegedeeld, dat andere kinderen ook
regelmatig worden mishandeld.
Als jij het opnieuw nu niet voor onze kinderen opneemt ga ik er persoonlijk
zorg voor dragen!
Ik ben bereid in dit geval met je mee te gaan en je te steunen aangezien het
hier om onze kinderen gaat.
Groeten,
Antoine Zuidinga
Zaterdag: 15 april 2000
A.M. Zuidinga
p.a. Hindersteinstraat 107
4834 KJ BREDA
Telefoon: 0653 -101.555
Thea,
Ik heb je verzocht om alleen of samen een aangifte te gaan doen en even
jezelf te vergeten en de belangen van ONZE kinderen Merijn, je zoon en Ilse
je dochter voorop te stellen.
De enige keer, dat je me opbelt om mee te delen, dat je het niet zult doen
en de onderwijzers niet laat vallen.
Ik wil heel duidelijk zijn dit keer.
Je laat je eigen kinderen vallen als een baksteen, alleen omdat ze correct
en eerlijk zijn en je een spiegel voor hebben gehouden, hoe je het als
moeder niet moet doen.
Je kunt me voor mijn part alles verwijten en uitschelden, zoals je gedaan
hebt, mijn spullen laten verdwijnen, mijn praktijk kapot maken of proberen
mij te pakken. Daar doe ik nu geen oordeel over.
Maar het feit dat je jouw eigen kinderen zo verraad en inderdaad zoals je op
16 juli 1998 meedeelde: "Ik maak jou kapot, je praktijk, desnoods over de
rug van de kinderen", zal nooit gebeuren.
Dat is de dolksteek, die je mij ook geprobeerd heb te geven.
Ik zal er altijd voor mijn kinderen zijn en blijven en niemand zal hun iets
aandoen, wat ze niet verdiend hebben.
Overleg deze brief maar met je vriendin Marjan Zorgdrager en probeer deze
laatste onvergeeflijke fout maar goed te praten.
Jammer dat ik je na 22 jaar toch niet zo goed kende als ik dacht.
Je vroeg me laatst door de telefoon, waarom ik je niet meer terug wilde en
of ik erover na wilde denken. Ik heb je toen geen antwoord gegeven.
Het antwoord zal je wel duidelijk zijn, omdat je de kinderen inzet in een
vuile oorlog, waarbij je hen in de frontlinie plaatst.
Wat je met deze brief doet moet je zelf weten, maar ik moest dit toch even
kwijt.
A.M. Zuidinga
Breda: 01 maart 2000
Aan mevrouw M. Commissaris
Groep 4
Basisschool de Burchtgaarde
Stoutenburgstraat 26
BREDA
Geachte mevrouw Commissaris,
Naar aanleiding van uw toezegging de kinderen te zullen helpen in het
bijzijn van de heer Reawaruw enige tijd geleden omdat u het leed aan Merijn
en Ilse niet meer kon aanzien, waarvoor ik u dankbaar was, deel ik u het
volgende mede en heb alsnog een verzoek.
U weet dat Ilse u meegedeeld heeft wat er in de afgelopen periode vanaf 26
juni 2000 allemaal gebeurd is en wat de kinderen hebben mee moeten maken.
Het enige dat ik u nogmaals verzoek is, al wilt u uit piëteit om moeder te
beschermen de dingen die Ilse u verteld heeft niet in de openbaarheid
brengen, tenminste mede te delen, waarom Ilse u al die tijd consequent heeft
gevraagd, om te vertellen, dat ze bij vader wil wonen.
Dat is alles dat ik vraag.
Met vriendelijke groeten,
A.M. Zuidinga
Aan mevrouw C. de Werd
Groep 5
Basisschool de Burchtgaarde
Stoutenburgstraat 26
BREDA
Breda: 01 maart 2000
Geachte mevrouw de Werd,
Naar aanleiding van de vele verzoeken van Merijn om mee te helpen te
verwoorden, dat hij naar zijn vader wil en daar wil wonen, verzoek ik u om
zijn woorden kenbaar te maken tegenover de advocaat of tegenover de
Jeugdzorg, zodat u uw plicht heeft gedaan.
Dat u het met moeder goed kunt vinden is geen enkel punt en dat mag u
handhaven.
Maar neemt u het tenminste voor ze op.
Daarmee kunt u waarmaken, wat u gezegd heeft dat de kinderen het
belangrijkste zijn.
Met vriendelijke groeten,
A.M. Zuidinga
Aan de heer N. Hermes
Groep 3
Basisschool de Burchtgaarde
Stoutenburgstraat 26
BREDA
Geachte heer Hermes,
Vorig jaar heeft Merijn bij u in de klas gezeten en heeft u meegemaakt hoe
moeilijk hij het heeft gehad, zoals u meegedeeld heeft.
U deelde mede, dat u het vreselijk vond wat er allemaal gebeurd was en dat u
het afgrijselijk vond dat kinderen de dupe zijn van dit soort situaties.
Ik verzoek u in het belang van Merijn en Ilse te verwoorden op papier naar
de advocaat T.C. ten Rouwelaar of naar de Stichting Jeugdzorg Etten Leur wat
Merijn u allemaal verteld heeft en dat hij destijds al tegen u heeft gezegd,
dat hij naar zijn vader wilde en daar samen met Ilse wilde wonen.
Met vriendelijke groeten;
A.M. Zuidinga
Adressen en telefoonnummers en fax adressen zijn bekend bij de Directie.
Aan de heer J. Schopman Directeur
van de Basisschool de Burchtgaarde
Stoutenburgstraat 26 BREDA
Breda: 1 maart 2000
Geachte heer Schopman,
Merijn en Ilse hebben u in vertrouwen genomen en u zaken meegedeeld, waar u
als volwassen persoon toch de koude rillingen van zou moeten krijgen.
Ik heb u aanvankelijk ook in vertrouwen genomen, tot het moment waarop uit
kwam, dat u Van den Dobbelsteen in het bijzijn van de kinderen meegedeeld
heeft, dat u niets tegen de Raad van de Kinderbescherming heeft verteld en
dat zij dus niet bang hoefde te zijn.
Ik heb u toen verweten en het schoolbestuur, alsmede de oudercommissie
geschreven, dat u niets aan de zaak wilde veranderen.
Toen u derhalve Merijn en Ilse in de steek liet, heb ik u meegedeeld, dat ik
hier geen genoegen mee zou nemen. Ik heb u verteld, dat ik uw motieven
onkies vond en dat ik het u kwalijk nam, dat u de vertrouwelijke gegevens
niet heeft doorgespeeld.
Dat u woest bent geworden, omdat ik u geconfronteerd heb met de opmerkingen
van kinderen, dat u vrijt met Baps en daar een verhouding mee heeft, maar
ook probeert andere moeders zo ver te krijgen is natuurlijk in het verkeerde
keelgat geschoten, dat begrijp ik.
Dat je er nog steeds mee door gaat vind ik helemaal onbegrijpelijk.
Ik kan er niets aan doen dat het je huwelijk uiteindelijk heeft gekost. Je
kunt me verweten hebben, dat het uiteindelijk je baan heeft gekost en dat je
de school moet verlaten. Ik ben alleen maar de aandrager geweest en niet de
veroorzaker van de ellende. Dus kun je het mij niet verwijten.
Dat Van den D. en Von L. alles kapot hebben gemaakt en mijn spullen ben
kwijt geraakt en ik mijn praktijk heb moeten stoppen zijn maar materiele
dingen, al heb ik er veel verdriet van gehad.
Maar dat je mijn kinderen willens en wetens de afgrond in hebt geduwd of er
aan mee hebt gewerkt vergeet ik nooit meer.
Nog erger vind ik dat je niets wilde doen, toen ik je meldde, dat Riet van
het Root, Ilse had geslagen.
Toen de bedreigingen tegen andere ouders een grotere omvang aannamen ben jij
op mijn advies binnengegaan en hebt er begrip voor gehad, dat ik tijdens het
schoolkwartier even de kinderen zou gedag zeggen, aangezien ze daar behoefte
aan hadden.
Nadat ik je de waarheid over jouw wangedrag verteld hebt, ben je ineens
tegen deze regeling in opstand gekomen samen met je collega's
Dit neem ik je hoogst kwalijk.
Het leed is toch al geleden en de kinderen hebben hun keuze al vanaf het
begin gemaakt.
Dat je geprobeerd hebt de juffrouw een aangifte te alten doen van ontvoering
is een misdaad op zich, want daardoor had ik opgesloten kunnen worden en
hadden de kinderen mij nooit meer mogen zien.
Je kunt nog enigszins de schade beperken, door mijn advocaat mee te delen,
wat Merijn en Ilse je verteld hebben en wat je weet.
Bedenk in ieder geval dat de wereld heel klein is en dat andere ouders op
andere scholen zo'n leraar niet kunnen appreciëren
Ik hoop dat je je menselijke plichten niet vergeet.
Inmiddels verblijf ik,
Antoine M. Zuidinga
Aan de heer B. v.d. Corput
Directeur Basisschool de Burchtgaarde
Stoutenburgstraat 26
BREDA
Breda: 1 maart 2000
Geachte heer Van der Corput,
Als directeur pedagoog, maar vooral als mens, deel ik u het volgende mede.
Enkele jaren geleden deelde u mij mede, hoe gemeen mensen konden doen, ook
over u en dat u een beschermende houding tegenover mensen aannam om nooit
gepakt te worden door de vuiligheid van anderen.
Ik begreep het toen wel zoals u het uitlegde.
Bram er is echter een ding, wat ik niet begrijp.
Je weet van de hoed en de rand, je hebt gezien hoe Jac met mensen omgaat,
met gescheiden vrouwen staat te vrijen op school. Je weet wat de kinderen
allemaal gezegd hebben en jij laat toe, dat het gebeurt op school.
Je hebt niets ondernomen naar mijn advocaat of naar de kinderbescherming
toe, terwijl je letterlijk van alles op de hoogte was.
Nu juffrouw R.v.t. Root kinderen mishandeld, doe je nog even vriendelijk
alsof je neus bloed.
Ik kan er niets aan doen, dat jullie je baan door deze onverkwikkelijke zaak
zijn kwijtgeraakt.
Ik verzoek je in ieder geval voor Merijn en Ilse dat te doen, waarvoor je
staat.
Ik ben ten alle tijden mijn beloften aan jou nagekomen.
Ik kan het alleen niet verkroppen, als de kinderen straks mede door jouw
toedoen in de vernieling draaien, terwijl jij langs de kant kijkt hoe ze
verzuipen en je weet wat Jac, Marion, Nico en Hermes voor mijn kinderen
gedaan hebben.
NIETS ... totaal niets en op dit moment zelfs nog verder kopje onder
proberen te duwen.
Het verdwijnen van je als directeur kan ik niet tegenhouden, maar laat ik
dat idee in ieder geval bewaren, dat ik daarna nog aan je over heb.
P.S. over de schoolfoto's en het geld ervoor zal ik het nog met je hebben.
Met vriendelijke groeten,
A.M. Zuidinga
Aan de Politiefunctionaris de heer Woestenberg
Gemeentepolitie Breda Centrum.
Breda: 1 maart 2000
Geachte heer Woestenberg,
Zoals u weet wilden mijn zoon Merijn en Ilse Zuidinga wonende
Amerongenstraat 120 te Breda voor de zoveelste keer niet naar hun moeder en
hun vriend. (Von Liebenstein, drank-, drugs-, gokverslaafde, oplichter en
seksueel gevaarlijke vent met pedofiele neigingen).
U heeft van de kinderen gehoord hoe ze met elkaar in hun blote kont vrijden
in het bijzijn van mijn kinderen Merijn en Ilse en wat ze allemaal hebben
uitgevreten, richting de kinderen toe en richting hun vader. In ieder geval
vastgesteld hoe moeilijk ze het hebben. Al had je de melding maar aan de
Jeugdzorg gestuurd.
U heeft gehoord, dat ze niet met moeder naar huis toe wilden en we hebben
samen met de kinderen de oplossing gevonden om samen met u in de politieauto
naar huis te worden gebracht.
Met zwaailichten en sirenes heeft u geprobeerd het leven er even iets
vrolijker uit te laten zien.
Ze zijn de volgende twee dagen niet naar school mogen gaan van hun moeder en
zijn zwaar onder druk gezet. De situatie is er vanaf dat moment niet beter
op geworden.
U heeft na het gesprek met de kinderen apart, mij erbij geroepen en
toegezegd, dat u een afschrift van de mutatie aan mijn advocaat zou sturen
als ze daar om vroeg.
Zij heeft u daar verschillende malen om gevraagd en u deed net alsof u niet
bereikbaar was.
Vervolgens heb ik een aantal malen met u gebeld. U liet meedelen, dat u er
niet was. Terwijl u steeds mijn telefoonnummer mobiel heeft doorgekregen,
heeft u de moed en het fatsoen niet eens gehad om mij op te bellen en te
vertellen, dat u dit achteraf niet had mogen toezeggen, vanwege het corrupte
Justitiebeleid, de zogenaamde richtlijnen van de officier van J. en de
procureurs in den Lande.
En vooral in echtscheidingen schijnt dit landelijk de tactiek te zijn.
Verduisteringen, mishandelingen, oplichting is ineens gewoon.
Misschien moet ik het u als ambtenaartje nog niet eens kwalijk nemen,
aangezien u ook maar de loopjongen bent van de richtlijnen van uw meerderen.
Maar beloof kinderen dan niets, die zwaar in de vernieling zitten en die jij
als het even slecht uitpakt later geboeid weer voor je krijgt.
De enige in wie ze nog vertrouwen hadden van de vreemde grote mensen.
Ik kan je niet bedanken, dat je even vergat dat kinderen ook mensen zijn,
die alleen maar even van je afhankelijk waren.
Bedenk als jouw kinderen het later moeilijkheden hebben, hoe jij het zou
vinden als iedereen ze liet stikken. Zoals zo velen achteraf zeiden: Wir
haben es nicht gewusst. Als u zich het van uw meerdere niet mocht had dan in
ieder geval even laten weten, dat u niet anders kon, dan had ik nog enig
respect kunnen opbrengen voor uw handelen.
Ik wilde het maar even kwijt.
A.M. Zuidinga
p.a. Hindersteinstraat 107
4834 KJ BREDA
Telefoon: 0653-101.555
Aan de heer Haamskorf.
Gemeentepolitie Breda Centrum
Heer Haamskorf,
Enige tijd geleden heb ik u gebeld en uitgelegd, dat een van uw
personeelsleden Woestenberg mee had gedeeld, dat de Advocaat een afschrift
kon krijgen van het gesprek dat de kinderen Merijn en Ilse Zuidinga mijn
kinderen met hem hadden gehad.
Ze wilden niet meer naar huis naar hun moeder, die hun al bijna twee jaar
lang treitert en geestelijk en lichamelijk heeft mishandeld.
Zij hebben de moed gehad om voor zichzelf op te komen en hadden vertrouwen
in een politieagent, die hun enige redmiddel was, zoals ze schrijven om
eindelijk rust te krijgen.
Twee kleine kinderen die gewoon hun kindertijd door volwassenen moeten
vergeten.
De Kinderronselindustrie ten top van Justitie.
Als functionarissen, waar wij als gemeenschap nog enig vertrouwen moeten
hebben en enig respect voor moeten hebben.
Waarvan wij dachten, dat de uitspraak niet juist was; 'Met boeven vang je
boeven". Om in twee jaar tijd te moeten constateren, dat die uitspraak toch
ergens op gestoeld was.
Wat een wereld waarin de Meindert Tjoelkers hun lot moeten ondergaan omdat
het land geestelijk failliet was.
Fijn dat mijn kindertjes even in de auto met zwaailichten en sirenes naar
huis zijn gebracht en even hun verdriet konden vergeten, om daarna het diepe
weer ingegooid te worden, gewoon lekker verzuipen.
Als u belooft, dat u onmiddellijk Woestenberg electronisch zult melden, dat
hij contact moet opnemen met de advocaat, die dat vervolgens nooit meer doet
en ik van u niet eens een bericht meer krijg, wat moet ik dan denken.
Van een van uw ex- collega's Blauwe Kei heb ik vernomen hoe het werkt en hoe
zelfs de korpsen tegen elkaar strijden en wat er zoal te koop is.
Ik wist het niet en ben er niet blij mee dat ik het nu wel weet.
Ik kan u dan ook niet bedanken, ondanks dat ik weet, dat u de
ondergeschikte, de loopjongen bent van de hoge heren van Justitie.
Als zelfs Ministers al niet meer te vertrouwen zijn, de Bram Pepers van onze
staat, de wenende May Weggens, de Jorristma's van onze maatschappij, de van
der Lindes of Aantjes. Waar gaat het dan heen met Nederland.
Dat moest ik even kwijt en ik weet zeker, dat mijn kinderen later niet dat
vertrouwen in die personen hebben, die onze wet moeten handhaven en voor
onze rechten moeten opkomen.
Die pet past ons toch gelukkig niet allemaal.
A.M. Zuidinga
p.a. Hindersteinstraat 107
4834 KJ BREDA
Mijn dochter is enkele dagen geleden al weggelopen van school. Ze is pas
zeven. Mijn zoon is al 5 x van huis gelopen en zijn beslist niet pré
crimineel. Zij weten alleen dat ze een vader hebben die wel deugt en waar ze
zich veilig voelen.
Aan Mr. Emmen, officier van Justitie en Mr. Waabeke, hoofdofficier van
Justitie Breda.
Breda: 1 maart 2000
Heer Emmen, Waabeke;
Vorig jaar heb ik uw hulp gevraagd, aangezien er 96 (niet geaccepteerde)
aangiften waren van oplichting, verduistering, seksualiteit tussen de
'moeder' en haar 'vriend', bedreiging, intimidatie, kindermishandeling,
geestelijke wreedheid. Deze aangiften kwamen ook van buitenstaanders.
Waabeke; dank voor uw antwoord waarin u meedeelt, dat er u de zaak opnieuw
zult laten onderzoeken, maar dat u van mening bent, dat u er van overtuigd
bent geen verandering in de zaak komt.
U wist het antwoord dus al, want u moet de boys in het blauw de tangen
aanbrengen van het beleid.
Emmen; dank dat u pas na maanden iets hebt willen doen, wat nergens op
sloeg. Naaien in het openbaar en in het bijzijn van kinderen (door moeder en
haar vriend) is dat nu werkelijk educatief.
Voor wildplassen ben je tegenwoordig al de klos. Oh wacht even dat levert
een boete op, dat is geld, och hoe had ik dat nou toch kunnen vergeten.
Oplichting verduistering van spullen het laten verdwijnen van een motor,
terwijl de eigenaar je man is en de papieren heeft is in eens niet meer
strafbaar en noemt u huwelijksperikelen. Daarbij gaat u mij nog dreigend
aanvallen omdat een recherche onderzoeksbureau verantwoordelijk is voor de
gegevens die worden meegedeeld. Waar was ik op het randje misdadig mee
bezig? Officieren komen toch altijd met gegronde bewijzen en u roept zomaar
iets, wat u niet waar kan maken? Zo worden mensen op een idee gebracht en
kunnen hun eigen vrouw in elkaar slaan, want aangiften zijn niet mogelijk,
aangezien dat huwelijksperikelen zijn ach en misschien ook wel educatief.
Hoe verzin je het als Justitie toch allemaal? Daar moet je voor gestudeerd
hebben.
Ik heb er in ieder geval wat bijgeleerd en ben gelukkig nu wat nozeler. Toen
ik onlangs hoorde, dat 45% van de medewerkers bij de Rechterlijke macht
Justitie en advocaten hun kinderen mishandelen en misbruiken volgens de
statistieken, toen ging mij een lichtje branden. Ach het zijn ook maar
mensen. Nu begrijp ik het begrip in Nederland al weer wat beter. De
slachtoffers zijn de boosdoeners en de daders moeten geholpen worden. Geen
aangiftes opnemen maakt vanzelf wel dat de mensen fouten gaan maken en de
ander iets aandoet waardoor het rechtssysteem wel beet heeft.
Kinderronselindustrie, de grootste financiële inkomsten bron van de grootste
organisatie, die me ergens doet denken aan de Holocaust in de vorige eeuw,
waarin op beestachtige wijze kinderen en gezinnen uit elkaar gereten werden.
Nog zijn de bezittingen van de mensen, geconfisceerd door de overheid nooit
terugbezorgd, omdat een land de uitstraling moet houden van een rijk land,
terwijl het allang geestelijk failliet is. Daarom noemen veel mensen het de
maffia van Justitie en zouden ze daar nu gelijk in hebben of niet. Wie deed
ook al weer de uitspraak: 'ga rustig slapen, wij waken over u'. Werd niet
kort daarna ons land overvallen door een ubermacht, die bepaalde wat er
moest gebeuren. Eén man kon uitmaken wat er met mensen gebeurde. Ik slaap
gerust en kan leven omdat ik een geweten heb dat zuiver is. En ben even
blij, dat ik al twee jaar niet mag werken, door onze overheid. Het gaat
fijn!
Gelukkig geloven mijn kinderen nog in sprookjes van Sinterklaas, maar hebben
allang ontdekt dat de sprookjes van de man, die op moet komen voor de
slachtoffers, zich kan verschuilen achter zijn titel en die mooie toog,
waarmee hij vermanend de mensen toespreekt. Dat Justitie de kinderen heeft
geholpen nog verder van hun moeder te verstoten, dan dat ze zelf heeft
gedaan, u vind het niet erg, dat ik u en uw collega's daarvoor niet wil
bedanken. Als u het niet erg vind blijf ik dan toch maar de vader waar mijn
kinderen gek op zijn en die weten wat Liefde is, omdat ze dat geleerd
hebben. Fijn om u te vertellen, dat mijn kinderen nog nooit hebben hoeven
liegen, nog nooit iets verkeerd hebben gedaan en onvoorwaardelijk vertrouwen
in zichzelf en hun vader hebben. Typisch dat kinderen blijkbaar normen en
waarden kennen, die grote mensen soms vergeten vanwege vrouw Justitia met de
weegschaal Pecunia. Dat verrotte systeem (= corruptie) waart nu door het
land.
Sans rancune het was alleen maar agogisch en educatief bedoeld.
A.M. Zuidinga de Vader van Ilse en Merijn Zuidinga Hindersteinstraat 107
4834 KJ BREDA
Telefoon: 0653-101555 zie ook de Homepage van de Raad tegen de
Kinderbeschadiging.
Aan Pastor Tobé Joannes de Doper Parochie Breda: 7 april 2000
Vandaag kwam ik u met mijn kinderen tegen bij de Super en u vroeg me eerst
hoe het met de kinderen en met mij ging. Mijn antwoord was daarop: Redelijk,
alleen niemand heeft iets gedaan voor mijn kinderen. Waarop u antwoordde,
dat u het niet leuk vond, dat u op Internet op de pagina
http://go.to/raadtegenkinderbschadiging met naam en toenaam werd genoemd.
Op uw opmerking, maar ik ben toch een luisterend oor geweest voor uw
kinderen en u, heb ik u ten antwoord gegeven, dat het correct was, maar dat
we daar heel Nederland voor konden vinden.
We hebben u ook gevraagd om ons te helpen, aangezien de kinderen het
bijzonder moeilijk hadden.
U heeft niets voor hen gedaan. U wist dat ze de seksuele escapades van
moeder gezien hadden, dat ze mishandeld zijn, tegen hun vader opgezet zijn,
geestelijk geterroriseerd zijn door moeder en haar vriend, de u welbekende
Von Liebenstein. U wist welke problemen er op school waren en bent op de
hoogte geweest van de vergaderingen van de oudercommissie en het bestuur. U
wist dat de misdragingen van de heer Schopman zo ver ging, dat deze zich te
buiten ging aan vrouwen, die hun hulp bij hem zochten en dat ze voor maar
een doel gebruikt werden. U wist dat zijn huwelijk op de klippen was
gelopen, aangezien hij tenminste een verhouding had met een moeder, wat nog
steeds voortduurt. U speelt de vermoorde onschuld en voelt zich gegriefd,
over het feit dat alleen nog maar uw naam staat op een pagina die gemaakt is
door iemand die Kinderen wel probeert te beschermen in een corrupt systeem
van de overheid, de grootste Kinderronselaar en industrie van Nederland. U
bent geestelijke en dient een vertrouwen uit te stralen. Het is in ieder
geval uw plicht als medemens en voorganger, voorbeeld om te zijn, wie u
predikt en niet alleen met mooie verhaaltjes over de here Jesus mijn
kinderen dat verteld, waaraan ze geen waarden kunnen hechten in dit leven. U
wist dat de onderwijzers moeder indekten en niets hebben gedaan voor de
kinderen.
Ik heb u verteld mijnheer Pastoor, hoe erg het was om 17 jaar geleden mijn
dochter Celeste te moeten verliezen aan de dood door de twee heren
Gynaecologen Bobeck en Bauens van het Christelijk Ziekenhuis in Breda. Welk
verdriet dat heeft gedaan en dat nu weer twee kinderen worden afgemaakt door
hun moeder en onderwijzers, die omwille van hun naaipartijen even vergeten,
dat er nog twee kinderen zijn, die wij met moeite dank zij een mij zelf
ontworpen therapie wel ter wereld hebben kunnen brengen. Welk recht heeft u
om kwaad te zijn op anderen, vanwege uw nalatendheid. Speelt u de Paus, die
naderhand durft te zeggen, sorry voor de misdaden van de kerk in 2000 jaar
begaan? We hebben allemaal wat beloofd. Priesters beloven de kerk het
onzinnige celibaat, waar ze zich niet aan houden en sommige huwelijken gaan
kapot, omdat er een is, die haar belofte niet kan houden, vanwege de ontrouw
in zichzelf en vervolgens een dolksteek aan haar man geeft, die toevallig 22
jaar wel trouw is geweest en alles voor zijn gezin over had. Er altijd was.
U weet, hoe we Ilse 5 x op een dag aan de dood hebben moeten afstaan en dat
ik haar 5 x terug heb mogen halen en uw eet wat we beleefd hebben. U weet
hoe ernstig ziek Merijn is geweest en dat die jongen nog gelukkig is. Daar
dank ik God voor en daarom vecht ik voor deze kinderen.
Mijn kinderen lopen weg naar vader en de onderwijzers doen er alles aan om
vader aan te geven vanwege ontvoering in de hoop dat vader zijn kinderen
niet meer mag zien.
Mijn praktijk is naar de klote, al mijn privé-bezittingen zijn geconfisceerd
door Von Liebenstein en de zich noemende moeder. Fl. 25000,- is verduisterd
en een van de mensen binnen het Parochiegebied is achtergebleven met een
schuldenlast van fl. 100.000,- en een ander die ruim een ton heeft verloren.
Je was alleen een luisterend oor. Voor mij een loopoor.
Wij gaan juist niet ten onder aan ons geloof in hierboven. Ik heb niets
tegen God, alleen wat tegen zijn dienaren, die het goede preken en het
slechte nastreven. Die zijn verantwoording niet durft te nemen en vervolgens
anderen aanvalt.
Als mijn kinderen ook maar iets overkomt, weet dan de parochianen te
vertellen, dat jij fijn geluisterd heb naar twee huilende kinderen en een
hopeloze vader.
Ik verwacht van u dat als er zaken zijn die het licht niet kunnen verdragen,
dat u uw verantwoording zult nemen. Naar de kerk ging ik al niet meer. Stond
als slapend lid ingeschreven. Binnenkort kunt verwachten, dat ik mij uit
laat schrijven. Ik kom op deze brief binnenkort terug.
A.M. Zuidinga Vader van Ilse en Merijn. Telefoon: 0653-101.555 adres bekend.
Echtscheiden Auteur: Maarten Huygen Referentie: NRC, 29 februari, 2000 Naar
de inhoudsopgave
Spijt hadden ze achteraf niet, want ze zijn er op vooruit gegaan.
Rob: "Wat je doet, is kiezen voor jezelf en je kunt dat egoïstisch
uitleggen. Maar als ik een instap neem waar ik me gelukkig in kan voelen,
kan ik de anderen meer bieden."
Inge: "Ik voelde dat ik niet goed in mijn vel zat. Ik heb nu meer energie
dan toen ik me niet lekker voelde in mijn huwelijk". De vier kinderen zijn
veel minder enthousiast over de echtscheiding van hun ouders. In de
tweedelige documentaire Scènes uit een echtscheiding van Nousjka Thomas zijn
er weinig illusies over het effect van de echtscheiding op kinderen. Ik heb
het verslag van deze alledaagse misère ademloos uitgezien. De titel doet
denken aan Ingmar Bergmans film Scènes uit een huwelijk die bijdroeg aan de
zwarte kijk op het huwelijk in de jaren zeventig. Een jaar of wat geleden
zou een documentairemaker nog willen aantonen dat een echtscheiding
eigenlijk was bedoeld voor de kinderen, onder de mantra: "Een goede
echtscheiding is beter dan een slecht huwelijk". Mensen die echtscheiden,
houden zich daar nog steeds aan vast maar twee generaties na het begin van
de echtscheidingsgolf is het publiek wel wijzer. Inmiddels is er de
populaire bestseller "Elementaire deeltjes", Houellebecqs bittere aanklacht
tegen zelfontplooiende jaren-zeventig-ouders. Mislukte bezoekregelingen,
ontsporende kinderen, uitgebleven alimentatie, voortslepende gerechtelijke
procedures, vaders die hun ex terroriseren of zelfmoord plegen, het komt
allemaal in talkshows en nieuwsprogramma's aan bod. Op typisch Nederlandse
manier zijn er bemiddelingsbureaus opgericht om de scherpste kantjes eraf te
slijpen. Thomas volgde Rob en Inge bij de bemiddelaar en thuis bij de
kinderen. Rob was na 20 jaar huwelijk bij een vriendin ingetrokken en Inge
werd daarna verliefd op een vrouw die bij haar en de vier kinderen introk.
De vriendin nam drie kinderen uit twee eerdere huwelijken mee. Het oude huis
van Rob en Inge was een overvol hotel geworden met dienstregelingen en druk
verkeer van komende en gaande mensen en kinderen. Koffers werden gepakt,
vaders verschenen aan de voordeur. Rob kon de bezoekregeling niet aan.
Waarom, wilde hij niet echt zeggen met de camera erbij, maar ik had de
indruk dat zijn nieuwe vriendin weinig op had met andermans kinderen. Inge
wilde onderhand ook wel eens een weekeindje voor zichzelf en haar vriendin
zodat de ouders tijdens emotionele bemiddelingssessies de kinderen naar
elkaar schoven. Meestal gaat het andersom, de ouders trekken aan de
kinderen, maar elke echtscheiding heeft haar eigenaardigheden. Thomas
interviewde de kinderen apart en die vonden dat het allemaal te snel ging.
Je zag de omkering van rollen: de ouders wanhopig omdat ze de situatie niet
meer in de hand hebben, de kinderen die volwassen moeten schikken en
plooien. Kinderen zijn conservatief en willen vertrouwdheid. De oudste
dochter van 17, Jooske, had moeite met de relatie van haar moeder: "Als ik
jullie zie zoenen, vind ik dat gewoon walgelijk". Omdat ze niet bij Rob kon
wonen en het huis te vol was, sliep ze in het schuurtje. Dan eindigde de
relatie tussen Rob en zijn vriendin en dat was ook de oplossing voor de
bezoekregeling. De kinderen konden voortaan wel in zijn nieuwe huis terecht,
in de Amsterdamse Bijlmer, waar veel gescheiden vaders een huuroptrekje
hebben. Dochter Thialda had een vriendin, van wie de gescheiden vader ook
daar in de buurt woonde. Rob werd gefilmd toen hij zijn twee bedden zes
trappen opsjouwde, helemaal alleen en zonder hulp van partner, vrienden of
kinderen. Een prachtig plaatje van individualisering. "Ik ben alleen in een
situatie geraakt dat ik mezelf ontdek en met mezelf aan het werk ben en
verander", zei Rob, terwijl hij op het balkon uitkeek over de groenstrook
tussen de flats. Een knap eigentijds portret. Naar de inhoudsopgave
----------------------------------------------------------------------------
----
'Haal die kinderen daar weg!' / dilemma's voor de R.v.d.K. in zaak 'Tante
Mildred'
Auteur: Sheila Kamerman Referentie: NRC, 4 maart, 2000 Naar de inhoudsopgave
Als kinderen ernstig mishandeld worden, grijpt de Raad voor de
Kinderbescherming in. Dat gebeurde onlangs in de zaak van 'Tante Mildred'.
Maar de Raad wil meer doen. Eerder. Ouderwetse wetgeving bemoeilijkt dat.
Het gaat razendsnel, op twee februari. Acht politiemannen van een speciale
eenheid rennen samen met medewerkers van de Raad voor de Kinderbescherming
en een kinderpsychiater van het RIAGG de woning van 'tante Mildred' in
Hoogvliet binnen. Mildred (59) ziet zich als een uitverkorene van 'De Geest'
. Eerst worden zij en haar vijf vrouwelijke volgelingen gescheiden van de in
het huis aanwezige kinderen. Dan draagt de politie de zes gillende en
huilende kinderen naar een wit bestelbusje, dat voor de deur klaarstaat.
Byron, met zijn dertien jaar het oudste kind, ziet nog kans een bijbel mee
te grissen. In het busje begint hij met monotone stem voor te lezen. Zijn
zus Jeanette (12) en de vier kleine meisjes (4, 5, 6 en 7 jaar) stoppen met
huilen. Ze herhalen prevelend zijn woorden. De actie blijft niet
onopgemerkt. Buurtbewoners gluren nieuwsgierig door de gordijnen. Een
cameraploeg en fotograaf staat klaar om vast te leggen hoe de kinderen uit
de 'sekte' worden bevrijd. Er wordt zelfs een persconferentie belegd. De
medewerkers van de Raad voor de Kinderbescherming zijn tevreden, zo blijkt.
Het was weliswaar een emotionele gebeurtenis, maar het is soepel gegaan,
zeggen ze. De politieauto en ambulance die om de hoek klaar stonden, waren
niet nodig. De moeders hadden nauwelijks tijd om zich te verzetten. De
kinderen zaten al sinds 5 december in de lege woonkamer op de grond. Het
enige meubelstuk was de witte plastic tuinstoel voor de Antilliaanse 'tante
Mildred Isidora'. Met een aantal volgelingen, waaronder de moeder van Byron
en Jeanette, sloot ze zich op in haar woning. De kinderen kregen weinig te
eten, kwamen niet buiten en gingen niet naar school. Volgens Mildred waren
ze allemaal ernstig ziek. Biddend en zingend wachtten ze op goddelijke
genezing. Later die ochtend worden Byron en Jeanette herenigd met hun vader
en tante op het kantoor van de Raad van de Kinderbescherming in Rotterdam.
Ze zijn sterk vermagerd, maar in redelijke lichamelijke conditie. Geestelijk
staan ze sterk onder invloed van tante Mildred. Nee, ze zijn niet blij;
zeggen ze, Ze willen niets eten of drinken, ze willen niet praten. Ze zijn
boos, ze willen terug naar tante Mildred. De Geest wil dat ze daar blijven.
Hier buiten lopen ze gevaar, levensgevaar. Overleg en regels. Zo snel als de
politieactie verliep, zo traag reageerde de Raad voor de Kinderbescherming
aanvankelijk op de 'tante Mildred-zaak', luidt de kritiek in de media. De
instelling was al een maand op de hoogte van de wantoestanden die zich aan
de Posweg in Hoogvliet afspeelden. "De Raad doet haar werk niet goed", zegt
Emmy Kooijman, de tante van Byron en Jeanette. Zij heeft het idee met haar
klachten tegen een muur van bureaucratisch overleg en regelgeving aan te
lopen.
"Je hoort veel vaker de klacht dat de Raad niet snel genoeg ingrijpt", zegt
dr. C. van Nijnatten, ontwikkelingspsycholoog aan de Universiteit Utrecht,
die onderzoek doet naar de werking van de Raad voor de Kinderbescherming.
"De medewerkers vinden de band tussen ouders en kind heel belangrijk en
houden die het liefst zo lang mogelijk in stand. Dat vind ik op zichzelf een
goed uitgangspunt. Maar je kunt je afvragen of er soms niet te lang aan
wordt vastgehouden. Sommige ouders, die keer op keer bewijzen geen goede
opvoeders te zijn, krijgen steeds opnieuw het voordeel van de twijfel."
Het is niet de taak van de Raad te oordelen over de wijze waarop ouders hun
kinderen opvoeden, zegt R. de Jonge, coördinator beleidszaken van het
hoofdkantoor van de Raad. Ouders bepalen zelf wat het beste is. "De moeder
van Byron en Jeanette mag met haar kinderen bij een gebedsgenezeres gaan
wonen. Wij kunnen pas in actie komen, als we kunnen aantonen dat ze haar
kinderen ernstig verwaarloost." Toch is er, ook in eigen huis, steeds vaker
kritiek op de opvatting dat de Raad functioneert als een 'laatste vangnet'.
Deze week liet hij weten meer preventief te willen optreden. De Jonge: "Dan
kunnen we veel eerder bijsturen om te verhinderen dat kinderen in zo'n
situatie terechtkomen." Hij wil niet aan ouders gaan vertellen hoe ze hun
kind moeten opvoeden, maar ouders met problemen 'pedagogische handreikingen'
geven. Hoe dat in de praktijk precies vorm moet krijgen, is nog onduidelijk.
De Jonge: "Het blijft een lastig dilemma, want je bemoeit je met de waarden
en normen van individuen." Volgens De Jonge is die discussie niet naar
aanleiding van de Tante Mil-dred-zaak ontstaan, maar speelt zij al langer.
"Wel maakt dit geval weer eens duidelijk dat het beter zou zijn om al eerder
met de ouders om te tafel te gaan zitten, als het de verkeerde kant op
dreigt te gaan. Op die manier kun je later veel ellende voorkomen. Want als
we nu ingrijpen, is het vaak al zo geëscaleerd, dat er eigenlijk geen goede
oplossing meer is."
Dooretteren. Ook Wendell van Hoop, de vader van Jeanette en Byron, kreeg te
maken met de terughoudende opstelling van de Raad. Begin januari belde hij
met de afdeling intake van de Rotterdamse vestiging en hij werd uitgenodigd
voor een gesprek de volgende dag. Byron en Jeanette zaten toen al een maand
met hun moeder bij tante Mildred. Van Hoop dacht aanvankelijk dat zijn vrouw
het zat zou worden en met de kinderen naar huis zou komen. "Je ziet vaker
dat de ellende een flinke tijd doorettert, voordat mensen stappen nemen",
zegt praktijkleider M. Holleman van de afdeling intake. "Mensen verwachten
dat de Raad na een melding meteen ingrijpt. Ik kreeg enkele dagen na het
bezoek van Van Hoop zijn schoonzus Emmy Kooijman aan de telefoon. 'Waar
wachten jullie op?', riep ze. 'Haal die kinderen daar weg!' Heel
begrijpelijk, maar zo gaat het dus niet. Het is een heel traumatische
ervaring om bij de ouders te worden weggehaald. Daarmee zijn we erg
voorzichtig."
Aanvankelijk kreeg Van Hoop het advies zelf te proberen zijn kinderen mee te
krijgen. Hij was tenslotte een paar keer bij tante Mildred langs geweest en
ook binnengelaten. Pas toen bleek dat hem dat niet lukte en ook een
leerplichtambtenaar tante Mildred niet zo ver kon krijgen Byron en Jeanette
naar school te sturen, besloot de Raad tot een onderzoek. Vanaf dat moment
ging die zich actief bemoeien met de problemen in het gezin Van Hoop. De
Raad start jaarlijks in ongeveer 8.500 zaken een onderzoek. In ongeveer de
helft van de gevallen stelt de rechter op verzoek van de Raad een
gezinsvoogd aan. In een op de vier zaken volgt uiteindelijk een
uithuisplaatsing.
Zover was het nog lang niet toen op 14 januari, anderhalve week na het
telefoontje van Van Hoop, raadsonderzoeker Jaap Geluk het verzoek kreeg
onderzoek te doen. Vier dagen later ging hij aan de slag. Geluk praatte met
de vader en de tante van de kinderen om zich een beeld te vormen van de
situatie, Ook belde hij verschillende hulpverlenende instanties in Hoogvliet
met de vraag of zij iets wisten over een 'sekteachtig gebeuren' in het huis
van tante Mildred aan de Posweg. Niemand wist iets. Hij legde contact met de
scholen van Byron en Jeanette en de wijkagent van Hoogvliet. Die was al
weken eerder door Van Hoop ingelicht en aan de Posweg gaan kijken. "Die
wijkagent vertelde een verontrustend verhaal", zegt Geluk. "Hij vond dat die
kinderen daar niet te lang meer konden blijven." Een dag later ging hij zelf
naar de Posweg. Hij belde verschillende keren aan, klopte op het raam,
probeerde door een spleet in de gordijnen naar binnen te gluren, maar
niemand deed open. De gordijnen bewogen niet en binnen bleef het doodstil.
Drie dagen later ondernam hij een tweede poging. Na een halfuur aandringen
werd hij uiteindelijk binnengelaten. Hij probeerde met Byron en Jeanette te
praten, maar ze antwoordden niet. Geluk: "Het leek of Byron met zijn ogen om
hulp vroeg." Toen hun moeder de kamer inkwam, hielden ze hun blik strak op
de grond gericht. Niemand zei een woord. Geluk: "Ik heb tegen haar en tante
Mil-dred gezegd: Dit is geen gezonde situatie. Ik kom terug." Hoewel Geluk
toen al de ernst van de zaak inzag, kon hij nog weinig doen. De moeder van
Byron en Jeanette wilde van geen hulp weten. De privacy van het gezin staat
hoog in het vaandel in Nederland, zegt Van Nijnatten van de Universiteit
Utrecht. "Als het gezin geen hulp accepteert, staat de raadsonderzoeker in
feite met lege handen." In veel landen is de autonomie van de ouders minder
onaantastbaar, zegt Holleman. "In de VS gaan ouders de gevangenis in als ze
hun kinderen verwaarlozen. Hier proberen we zelfs bij forse lichamelijke
mishandeling in eerste instantie te hélpen. Als een moeder bijvoorbeeld haar
kind in brand probeert te steken - dit hebben we bij de hand gehad - kijken
we hoe we de psychische problemen van de moeder kunnen aanpakken. Terwijl er
ook wat voor te zeggen zou zijn om de moeder aan te klagen wegens een poging
tot doodslag."
De Jonge, van de afdeling intake, kent de frustratie van veel
raadsmedewerkers over de schier onbeperkte macht van de ouders. Volgens hem
ligt dat aan het enigszins archaïsche Nederlandse persoons- en familierecht,
dat nog stamt uit begin vorige eeuw. "Die wet is natuurlijk intussen wel
aangepast, maar er ligt nog steeds een onevenredig grote nadruk op de
rechten en plichten van ouders. De opvoeding is hun verantwoordelijkheid en
de overheid mag niet interveniëren tenzij het totaal verkeerd gaat. Het
belang van het kind ligt in het verlengde van dat van de ouders, is het idee
erachter." In de landen om ons heen, zoals België, Duitsland,
Groot-Brittannië en Ierland, is de wetgeving gemoderniseerd. Ze gaan uit van
de behoefte van het kind, zegt De Jonge. "Volgens die wetten kan de overheid
zich eerder bemoeien met de opvoeding als er iets mis dreigt te gaan. Dat is
beter omdat je dan in een vroeger stadium, samen met de ouders, een
oplossing kan zoeken.
Van noodbed naar noodbed "Wanneer doen jullie eindelijk wat?" Tante Emmy
Kooijman belde onderzoeker Geluk om de paar dagen. Ze was ongeduldig en
ongerust. Geluk was nog niet zover. Wel ging hij op 23 januari, een dag na
zijn eerste ontmoeting met tante Mildred, weer terug naar de Posweg. Tante
Mildred had van De Geest gehoord dat ze met hem mocht praten en was derhalve
een stuk toeschietelijker. Geluk: "Dat was vooral prettig omdat ik de namen
van de vier jongste kinderen kon vragen. We hadden tot dan toe alleen maar
een vermoeden over hun identiteit." Om willekeur te voorkomen, beslist een
raadsonderzoeker nooit alleen. Elk onderzoek wordt besproken met de
praktijkleider en een gedragsdeskundige. Op 27 januari, anderhalve week na
het begin van het onderzoek, besloten praktijkleider D. Lont, Geluk en
gedragsdeskundige M. Lamers de kinderen binnen veertien dagen bij tante
Mil-dred weg te halen. Geluk: "Hoe we dat precies zouden doen, wisten we nog
niet." Voor buitenstaanders lijkt dat onbegrijpelijk lang, maar die weten
niet wat er allemaal bij komt kijken, zucht hij. "Essentieel is een
doortimmerd juridisch rapport. Je moet de kinderrechter met argumenten
overtuigen dat onmiddellijk ingrijpen noodzakelijk is, omdat de ouders niet
op een zitting gehoord zijn. Anders verleent hij niet meteen een voorlopige
ondertoezichtstelling. Daarmee wordt het ouderlijk gezag beperkt dat nodig
is om de kinderen bij de moeder weg te kunnen halen." Daarnaast moest er
opvang worden geregeld. "Ik kan me voorstellen dat het bureaucratisch
overkomt", zegt praktijkleider Holleman. "Maar als je kinderen uit een gezin
haalt, is goede opvang erg belangrijk. Helaas is er een schreeuwend tekort
aan plaatsen. Soms moeten we kinderen wekenlang van noodbed naar noodbed
slepen. Dat kan traumatischer zijn dan een problematische thuissituatie."
Ontwikkelingspsycholoog Van Nijnatten: "Er is enorm gesnoeid op de
welzijnszorg. Daar loopt de kinderbescherming dagelijks tegenaan. Als er
geen opvangplaatsen beschikbaar zijn, kan de Raad die niet afdwingen."
De Jonge, van het hoofdkantoor van de Raad: "Het komt voor dat kinderen
daardoor langer in een ontoelaatbare situatie moeten blijven. Dat is heel
schrijnend."
Byron en Jeanette zouden worden opgevangen door hun vader en tante. Maar als
ze professionele hulp nodig zouden hebben - wat later het geval bleek -
moest die meteen beschikbaar zijn. Voor de vier jongere kinderen moest een
plaats worden gevonden in een tehuis. "Liefst bij elkaar, zodat ze steun aan
elkaar zouden hebben", zegt Lamers. "Een wonder, maar het lukte." Peertjes.
Tweeëneenhalve week na de inval bij Mildred maakt Byron een videoclip met
keiharde housemuziek op de computer van zijn neef, in het huis van tante
Emmy. Zijn vader, tante, oom, neven en nichtje komen luisteren en moeten in
het pikkedonker op het bed gaan zitten terwijl blacklights aan het plafond
flitsen. "Beter dan gospels", zegt Jeanette droog. Zij maakt aan de
huiskamertafel van haar tante een tekening met allemaal peertjes: een grote
vader-peer in het midden en allemaal kinder-peertjes eromheen. Byron en
Jeanette gaan nu beiden naar een nieuwe school: Jeanette naar groep acht van
de basisschool, Byron naar de havo/vwo-brugklas, net als vroeger. Jeanette
vindt de kinderen in 'haar klas aardig, "zelfs de jongens." Ze hadden er
niets op tegen gehad terug te gaan naar hun oude klas, maar hun vader wil
snel verhuizen naar de stad van tante Emmy. Hij staat nu alleen voor de
opvoeding en kan haar steun goed gebruiken. Geluk komt langs om afscheid te
nemen. Over Jeanette en Byron heeft de rechter een 'definitieve
ondertoezichtstelling' uitgesproken. "Dat betekent dat jullie gewoon bij
jullie vader blijven", legt Geluk uit. "Maar er is een gezinsvoogd
aangewezen om hem een beetje te helpen als dat nodig is." "Komt die voogd
bij ons wonen?" vraagt Jeanette geschrokken. "Nee hoor", zegt Geluk. "Ze
komt alleen af en toe eens langs." Byron en Jeanette hebben weinig warme
gevoelens meer voor tante Mildred. "Ik voel me voor het lapje gehouden",
zegt Jeanette nu. Ze moet zelf lachen als ze vertelt hoe Mildred hen ervan
overtuigde dat Hoogvliet eigenlijk het land Kanaän was en haar huis aan de
Posweg Jeruzalem. Via tante Mil-dred zou Jezus zich daar openbaren.
Jeanette: "Ze bracht het heel overtuigend. Er stond zelfs een plattegrond
van het huis achterin de bijbel." De religie van Mildred bestond voor ,een
groot deel uit bangmakerij. Het einde van de wereld naderde, had ze verteld.
Er zou een hongersnood komen en als al het eten op was, zouden de mensen
elkaar opeten. Alleen de inwoners van haar huis zouden overleven. Dat had De
Geest zelf gezegd. Ze mochten best naar buiten, maar voor eigen risico. "We
zouden sterven", zegt Byron. "Een kogel uit het huis aan de overkant zou ons
raken." Hij grinnikt. "Twijfelden jullie nooit of het allemaal wel klopte
wat ze zei?", vraagt Geluk. "Soms wel", zegt Jeanette. "Tante Mildred zei
bijvoorbeeld: 'Alle mannen zijn afval. Die moet je nooit vertrouwen'. Toen
dacht ik: Jij aanbidt Jezus. Dat is toch ook een man?" Naar de inhoudsopgave
----------------------------------------------------------------------------
----
Deense moeders moeten 'echte' vader bekendmaken
Auteur: ? Referentie: Metro, 25 januari, 2000 Naar de inhoudsopgave
De Deense regering wil alleenstaande moeders dwingen hun kinderen te
vertellen wie de biologische vader is. Dit meldde de krant Berlingske
Tidende gisteren.Minister van Justitie Frank Jensen bereidt een wet voor
waarin staat dat vrouwen die de naam van de vader niet willen noemen,
gevangenisstraf kunnen krijgen. Het is de Deense regering er met de nieuwe
wet vooral om te doen het recht van het kind op zijn herkomst vast te
leggen. Vertegenwoordigers van de sociaal-liberale regeringscoalitie en van
de kinderbescherming vinden het een eerste stap naar gelijke behandeling van
mannen. (DPA) Naar de inhoudsopgave
----------------------------------------------------------------------------
----
'Mentaliteit moet worden aangepakt'
Auteur: ? Referentie: NRC, 14 maart, 2000 Naar de inhoudsopgave
"We kunnen in Marokko niet van een democratie spreken zolang er een
fundamentele ongelijkheid tussen mannen en vrouwen bestaat." Voor Mohammed
Said Saadi, de gevolmachtigd minister die het 'actieplan voor integratie van
de vrouw in de ontwikkeling' onder zijn hoede heeft, is er geen twijfel.
Verbetering van de sociale en rechtspositie van de vrouw is essentieel voor
democratisering in Marokko. In Rabat licht Saadi de plannen van het kabinet
toe. Enerzijds worden in samenwerking met andere ministeries en
onafhankelijke hulporganisaties alfabetiseringscampagnes opgezet en de
voorlichting over geboortebeperking gestimuleerd om zo de sociale en
economische positie van de vrouwen te verbeteren. Daarnaast zijn er
wettelijke maatregelen die de rechtspositie van de vrouw in en voor het
huwelijk moeten verbeteren. Hieronder valt een verbod van polygamie en
verstoting van vrouwen, de verhoging van de huwbare leeftijd tot 18 jaar,
een versterking van de positie van de vrouw bij het aanvragen van
echtscheiding en het recht op de helft van de boedel. Deze laatste
voorstellen hebben heftige reacties veroorzaakt in traditionele kringen in
Marokko. Afgelopen weekeinde demonstreerden zo'n half miljoen mensen in
Casablanca tegen de voorgenomen veranderingen. De protesten waren te
verwachten meent de minister. "We raken zaken die de mentaliteit en de
fundamenten van de patriarchale samenleving bepalen. Dus het is begrijpelijk
als er reacties komen." Saadi hoopt de veranderingen de komende jaren te
kunnen doorzetten. Hij erkent daarbij het grote contrast tussen het
platteland, waar een ruime meerderheid van de vrouwen geen toegang heeft tot
het onderwijs, en de grote steden, waar de vrouwen hun plaats veroveren in
de politiek, de overheidsdiensten. Een wettelijke verandering is
noodzakelijk, maar niet voldoende. "Het zal duidelijk zijn dat er ook een
bewustwordingsproces op gang gebracht moet worden die de fundamentele
mentaliteit aanpakt." Het verzet blijft overigens niet beperkt tot de
straat: ook de minister van Islamitische Zaken uit het kabinet van premier
Youssoufi, Abdelkédir Alaoui M'daghri, uitte felle kritiek op het actieplan
dat volgens hem de continuïteit van de islam in gevaar brengt. "De minister
heeft zijn reserves geuit, dat is waar", erkent Saadi diplomatiek. "Maar hij
heeft ook een opening geboden door de ulama (islamitische schriftgeleerden,
red.) om een uitspraak te vragen over de aanpassingen. En wat de
fundamentalisten betreft: dat is slechts een van de interpretaties van de
islam. Ik ben ervan overtuigd dat we een consensus kunnen bereiken." De
minister ontkent met klem dat de aanpassingen een secularisering van de
islamitische wetgeving inhouden, een verwijt dat met enige regelmaat opduikt
in orthodoxe kring. "U kunt de voorstellen geen civielrechtelijke kwestie
noemen. We baseren ons nog altijd op de islamitische wetten, die we willen
aanpassen aan de moderne tijd", aldus Saadi. Hij ziet zich vooral gesteund
door koning Mohammed VI, die sinds zijn troonbestijging herhaaldelijk liet
weten dat hij de verbetering van de positie van de vrouw tot zijn
prioriteiten rekent. De koning kan zich anderzijds niet permitteren de
islamitische leiders tegen zich in het harnas te jagen. Saadi blijft
optimistisch. "De Moudawana (de familiewetgeving) is uiteindelijk een zaak
waarover Zijne Majesteit beslist in zijn rol als Aanvoerder der Gelovigen.
Binnenkort wordt een commissie ingesteld die een advies uitbrengt. Op basis
hiervan zal de koning een besluit nemen. Zijn duidelijke boodschap geeft aan
dat Marokko op de weg van de vooruitgang zit." Naar de inhoudsopgave
----------------------------------------------------------------------------
----
Experts offer fresh insights on the mind of the grieving child
Auteur: Erica Goode Referentie: NYT, 28 maart, 2000 Naar de inhoudsopgave
When her father died from leukemia, 3-year-old Rachel asked her mother,
"When is he coming back?"
Mark, 7, complained of chest pains after his father died, and took to
wearing his father's boxer shorts and ties. "He is gone, kaput, he's dead,"
Mark explained to a family friend.
Hillary, 12, was embarrassed when her mother cried at her father's funeral,
and refused to visit the cemetery in the weeks afterward. "Crying won't
help," she said. "Why should I go to the cemetery? I talk to my father all
the time anyway." Sigmund Freud believed that young children did not have
the capacity to mourn: The psychological tasks involved in resolving grief,
Freud asserted in "Mourning and Melancholia," are too difficult for children
to negotiate. Only in adolescence, when development is more advanced, does
true grieving become possible, he maintained.
But a new book, based on a large-scale study by researchers at Memorial
Sloan-Kettering Cancer Center of families coping with the illness and death
of a parent, offers a very different understanding of children's ability to
come to terms with loss. In "Healing Children's Grief: Surviving a Parent's
Death From Cancer" (Oxford, 2000), Dr. Grace Hyslop Christ, an associate
professor in the School of Social Work at Columbia University who was one of
two principal investigators in the Sloan-Kettering study, makes it clear
that children, even very young children, do grieve, though their grieving
differs at different ages, and often bears little resemblance to the
mourning reactions of adults. More important, Dr. Christ, who gave her young
subjects pseudonyms in her book to protect their identities, found that
given adequate support and assistance, most of the children were able to
move on with their lives, without developing serious psychological problems,
at least for the short term. "Society tends to think about this experience
as either devastating to children, that they should be kept from it, or the
opposite, that kids are resilient and will bounce back on their own," Dr.
Christ said. "But we found that while children do go through pain, they can
also learn, grow and recover with the help of supportive adults." Over the
past decade, investigators have begun to gain a greater understanding of the
impact of losing a parent early in life. Some studies have tackled the topic
retrospectively, interviewing adults about their early experiences. Others,
like the Sloan-Kettering study, have charted children's reactions as they
unfold. What is apparent from such studies is that losing a parent is not a
single event, which then has predictable consequences for the child. Rather,
the way a child responds to the loss is the result of a complex interweaving
of circumstances, including the emotional responses and parenting abilities
of the surviving parent and the presence or absence of other stressors --
financial difficulties, for example, or the death of another family member.
Much also depends on the child's own natural strengths and weaknesses, and
the child's changing relationship with the dead parent over time. "I think a
kid is as vulnerable as his parents and the support system around him," said
Dr. Phyllis Rolfe Silverman, author of "Never Too Young To Know: Death in
Children's Lives" (Oxford, 1999), and co-director of the Harvard Bereavement
Study, a long-term study of 125 children who had experienced the death of a
parent. In some ways, the Sloan-Kettering study, led by Dr. Christ and Dr.
Karolynn Siegel, offers a best case example. They and their colleagues
followed 157 children, aged 3 to 17, through the parent's illness and for 14
months after the death.
The researchers not only studied the 88 families involved, administering a
battery of psychological tests and interviewing the parents and children, as
well as teachers and other family members in some cases, but they offered
the families help, providing educational counseling and support in the
months leading up to the death and afterward. For example, the researchers
offered parents suggestions of ways to handle problems with their children
if such problems emerged, and talked with the children themselves about what
they were feeling and thinking. Children who had known psychiatric problems
before the parent fell ill were excluded from the study, since it would be
difficult to tell if later difficulties were related to the parent's death.
Under these conditions, most of the children who took part in the study did
relatively well. Of the 139 children above preschool age, for example, 84
had returned to normal levels of functioning at school and in relation to
other family members and their peers by 8 to 14 months after the parent's
death. Another 32 were functioning normally in all but one area, and were
improving in that area. The remaining 23 children were either experiencing
difficulties in two or more areas and showed no sign of improvement, or had
developed new psychological symptoms since the parent's death. Children of
different ages, Dr. Christ and her colleagues found, coped with the parent's
illness and death in very different ways.
Preschoolers, from 3 to 5, had the most difficulty understanding the
irreversibility of death, even when they had been told ahead of time that
the parent was going to die. For weeks, or even months after the death they
would ask when their mother or father was coming back, and they often needed
very concrete explanations of what death meant; for example, that the body
no longer functioned, and that death made people feel sad and cry. Once the
children accepted that the parent would not return, they often showed signs
of distress, including night terrors, bed-wetting, whining, stomachaches and
intense anxiety when separated from the surviving parent. They were upset
when the surviving parent showed strong emotions, and soon after the death,
many began to demand that their lost mother or father be replaced. Rachel,
for example, told her mother, "I don't have a daddy, but everyone else has a
daddy." She offered to be her mother's husband, but her mother replied, "You
are my daughter and I really want you to be my daughter." Rachel then
suggested that perhaps their housekeeper could be her mother's husband, and
when told that would not work, nominated the husband of her mother's best
friend. Slightly older children, from 6 to 8, were generally quick to
appreciate the permanence of death, but they were also likely to conclude
that they were responsible for the death, or to draw other illogical
conclusions about what was happening. An 8-year-old girl in the study, for
example, did not want to talk to the researchers about the probability that
her mother would die: she was afraid that talking about it would make it
happen. "It's a very vulnerable age," Dr. Christ said. Many of the children
talked explicitly about wanting to die to be with the lost parent. But such
statements, Dr. Christ said, usually represented intense longing and an
expression of grief rather than suicidal feelings. At the same time, the
children loved to talk about the deceased parent and to tell stories about
things the family had done together. One child, for example, cherished the
memory of how her mother squeezed her hand on the day she died. For children
from 9 to 14, the process of mourning was more complex and also at times
more frustrating for the surviving parents. Many preadolescents felt in
danger of being overwhelmed by the pain they experienced. As a result, they
often shoved their feelings away and were reluctant to talk about the death,
preferring to escape into school activities or visits with friend.
Adolescents 12 to 14 were sometimes the hardest for the surviving parents to
reach. Their egocentricity could be shocking to parents coping with their
own grief: told of her father's diagnosis, a 13-year-old went out to a party
with friends. "What was I supposed to do?" she said to her mother. "Stay
home and cry?" Most did not want to talk about the parent's death or to
learn about the nature of the illness. One boy told his mother, who kept
trying to keep him informed about his father's condition, "I want a report
every three days unless something else happens."
They missed the parent as a caretaker and also as a role model. But they
hated the idea of showing emotion. "The mantra of this age group was 'I cry,
but in my room alone,' " Dr. Christ said.
It was the oldest children in the study, she continued, those from ages 15
to 17, who most resembled adults in their approach to death. Many went
through a sustained period of grief immediately after the death. They were
able to be helpful and supportive to surviving parents -- sometimes so much
so that the parent forgot that the child was still a child. For all age
groups, the researchers found, children who adjusted most successfully had
parents who were communicative and shared information about what was going
on. Children in families where the parents refused to acknowledge or deal
with the death, or where the loss was compounded by other stresses -- money,
the illness of other family members, a surviving parent's plunging into
severe depression -- had more trouble coping. In many cases, children in the
study reported more stress and anxiety in the period before the parent died
than afterward. Dr. Albert Cain, a professor of psychology at the University
of Michigan who has studied bereaved children, praised the Sloan-Kettering
study for its insights into the ways children deal with a forthcoming death.
But he pointed out that because of the counseling offered to the families,
it was difficult to tell how much of the later adjustment of the children
was due to the intervention and how much to other factors, like the passage
of time.
And he cautioned that there was still much to learn about the long-term
effects of the death of a parent in early life. "I think we're all agreed
that no one walks away from that without enduring scars," he said, "but the
issue is the extent to which you get continuing -- if not escalating --
interference with development or distortions of adjustment." Still, Dr.
Christ said that one of the most interesting findings of the study was that
some parents who had serious psychological difficulties before a spouse died
still managed to pull themselves together and prove very effective in
parenting their children after the death. And while many dying parents
worried that their children would remember them in the worst stages of their
illness, Dr. Christ found that more often, the reverse proved to be true.
"Children really focused on the positive aspects of the parent," she said,
and they often worked to construct an image of the parent that they could
remember and take with them into their later lives. Naar de inhoudsopgave
----------------------------------------------------------------------------
----
Britse kinderbescherming hervormd na keihard rapport
Auteur: ? Referentie: NRC, 16 februari, 2000 Naar de inhoudsopgave
De Britse kinderbescherming wordt hervormd na de publicatie, gisteren, van
een rapport over jarenlange mishandeling in jongerentehuizen in Wales. Het
rapport geeft een overzicht van stelselmatig geweld, verkrachting en
'emotioneel misbruik' in 37 openbare en particuliere tehuizen tussen 1974 en
1991. Een parlementaire commissie kreeg in 1996 opdracht voor het onderzoek
na de ontdekking in de jaren tachtig van een pedofiel circuit in Wales en na
het uitlekken van misstanden in de kinderzorg. De commissie onder leiding
van Sir Richard Waterhouse inventariseerde honderden klachten van
slachtoffers van geweld. Zeker twaalf kinderen hebben zelfmoord gepleegd en
"honderden moeten hun leven van de grond af opbouwen" na een verblijf in zo'
n tehuis. Het rapport noemt de namen van 200 sociaal-werkers, onderwijzers
en hoofden van tehuizen, die zich schuldig zouden hebben gemaakt aan
kindermishandeling. Het beschuldigt plaatselijke autoriteiten gefaald te
hebben bij toezicht. En het doet de aanbeveling voor een nieuwe
onafhankelijke controleur voor de kinderbescherming en betere
klachtenprocedures. Enkelen van degenen die kinderen misbruikten zijn
daarvoor al veroordeeld. De Britse regering zegt intussen de jacht te hebben
geopend op 28 mensen die in het rapport worden genoemd en tegen wie nooit
strafvervolging is ingesteld. Mogelijk werken ze nog steeds in Britse
kindertehuizen. De regering zegde,vandaag ook 400 miljoen pond (anderhalf
miljard gulden) toe om de hervorming te financieren. Uit één tehuis voor
moeilijk opvoedbare kinderen, Bryn Estyn in Wrexham, kwamen 140 klachten
over systematisch geweld. Het hoofd, Peter Howarth, liet jongens op zijn
kamer komen en verkrachtte ze. Hij is daarvoor veroordeeld en in
gevangenschap overleden. "De reeds verstoorde levens van deze kinderen
werden bruut vergiftigd door een persoon in een gezagspositie die ze hadden
moeten kunnen vertrouwen", aldus het rapport. De staf van het tehuis heeft
het rapport gisteren als "unfair" van de hand gewezen. Kindermishandelingen
in Wales is vermoedelijk het topje van de ijsberg. Ook uit andere delen van
de Britse eilanden komen berichten over kindermishandeling. Vorig jaar brak
in Ierland een schandaal uit over systematisch misbruik van duizenden
kinderen in tehuizen onder leiding van de katholieke kerk. Lijfstraf en
seksueel misbruik van arme kinderen door priesters moest hun het besef
bijbrengen dat "hun lichaam niet van henzelf maar van God is". Naar de
inhoudsopgave
----------------------------------------------------------------------------
----
D'Alema: 'Italianen moeten meer kinderen maken'
Auteur: ? Referentie: NRC, 16 februari, 2000 Naar de inhoudsopgave
Deze keer is het niet de paus die het zegt, maar de linkse premier: "De
Italianen moeten meer kinderen maken." Dat is Massimo D'Alema's recept tegen
een ontwikkeling die hem grote zorgen baart, dat Italië oud, materialistisch
en zelfzuchtig aan het worden is. Bijna nergens ter wereld worden zo weinig
kinderen geboren als in Italië. Het gemiddelde is 1,2 kind per vrouw, en
bijna een kwart van de vrouwen maakt een bewuste keuze om kinderloos te
blijven. Bijna altijd gaat het om geld: kinderen zijn duur, de staat biedt
weinig financiële steun, de voorzieningen voor opvang en scholing zijn
slecht. Dat lage kindertal veroorzaakt veel praktische problemen. Italië is
met Japan het land dat het snelst aan het vergrijzen is. Maar de keus voor
geen kinderen of niet meer dan één heeft volgens D'Alema ook een
psychologische kant. Het illustreert een gebrek aan vertrouwen in de
toekomst, zei hij gisteren op een toespraak in Pescara. "De statistieken
zeggen dat we de bevolking zijn die het minste groeit in Europa en waar de
stijging van het inkomen per hoofd van de bevolking het grootst is, maar dat
is juist omdat de bevolking daalt", zei D'A-lema. "Dat maakt van Italië een
ouder, rijker maar ook egoïstischer land." Begin deze maand deed paus
Johannes Paulus II ook een oproep om meer kinderen te maken. Hij vroeg
daarbij om "opportune steunmaatregelen". In november publiceerde het
Internationale centrum voor Familiestudies een rapport waaruit bleek dat
weinig Europese landen gezinnen zo weinig financiële compensatie bieden voor
kinderen, via belastingen, kortingen of speciale uitkeringen, als Italië.
Sommige lokale bestuurders hebben daarom zelf maatregelen genomen. In Rome
en in steden bij Milaan zijn speciale steunfondsen ingesteld voor zwangere
vrouwen of gezinnen met kinderen. Het centrum-linkse kabinet heeft een plan
opgesteld om gezinnen meer belastingvoordelen te geven.
----------------------------------------------------------------------------
----
Heerenveense wacht op e-mail van Ierse vader
Auteur: Johan Stobbe Referentie: Leeuwarder Courant, 31 maart, 2000 Naar de
inhoudsopgave
Margaretha Post uit Heerenveen is al jaren op zoek naar biologische Ierse
vader. Succes is tot nu toe uitgebleven. Ze heeft nu haar hoop gevestigd op
internet. De verlossende e-mail moet echter nog steeds binnenkomen. Soms
wordt Margaretha Post moedeloos van de eindeloze zoektocht naar haar
biologische vader. Elke keer als er elektronische post binnenkomt, gloort er
weer hoop in het hart van de Heerenveense. Maar meestal zijn het berichten
van mensen die dachten iets te weten, maar er toch naast blijken te zitten.
,,Dat maakt het erg vermoeiend'', zegt ze. ,,Elke keer moet je weer een
teleurstelling verwerken.'' Margaretha Post werd in April 1967 geboren. Haar
moeder, Tiny Faber uit Rijs, had negen maanden eerder een kortstondige
affaire met de Ierse arbeider John Reid. In Stavoren hielp hij mee met de
aanleg van pijpleidingen voor het vervoer van gas. In die tijd kwamen veel
buitenlanders, voornamelijk Fransen en Algerijnen, maar ook enkele Engelsen
en Ieren, naar Nederland voor de aanleg van pijpleidingen. In eigen land
ontbrak de kennis daarvoor. John Reid hielp destijds mee met de aanleg van
het transportsysteem onder het IJsselmeer door. Reid vatte de relatie
kennelijk niet al te serieus op. ,,Ik wie foar him in fakânsjeleafde'', weet
Faber. ,,Doe 't hy der efter kaam dat ik yn ferwachting wie, is er mei de
Noardersinne ôfsetten.'' De vader van Faber probeerde hem nog op te sporen,
maar de Ier leek en lijkt nog altijd van de aardbodem verdwenen. Faber
trouwde later met een andere man en Margaretha groeide op onder de naam
Post. In de puberteit kwam ze erachter dat haar biologische vader niet
degene was van wie ze dat altijd had gedacht. De drang om haar vader te
vinden, speelde toen nog niet op. Dat gebeurde vier jaar geleden. ,,Toen ben
ik gaan speuren. Eerst via de Nederlandse Aardolie Maatschappij, maar die
beriepen zich op privacy en wilden me niet helpen.'' Met haar man vatte ze
een ander plan op. Voor een paar honderd gulden kochten ze de telefoonboeken
van Dublin en omstreken. Die naam wist haar moeder zich nog te herinneren
als mogelijke woonplaats van Reid. ,,Een heleboel mensen met die naam hebben
we zomaar opgebeld'', vertelt Margaretha. ,,Niemand wist iets te
vertellen.'' Onzekerheid over die gesprekken knaagt nog altijd aan haar.
,,Misschien heb ik wel iemand gesproken die hem kent, of hem zelf aan de
lijn gehad. Als hij niet gevonden wil worden, vind ik hem nooit.'' Na een
intensieve maar vooral ook teleurstellende belronde, gaf Margaretha de moed
uiteindelijk op. Het werd emotioneel een te zware last. Een paar jaar stond
de zoektocht op een laag pitje, maar sinds afgelopen januari internet zijn
intrede deed in huize Post is hij weer in alle hevigheid losgebarsten. Op
een eigen site vertelt ze haar verhaal.
De elektronische postbus van Margaretha is sindsdien volgelopen met
berichten. Diverse keren duikt de naam Reid op als verzender. ,,Elke keer
als er een bericht binnenkomt, gaat je hart sneller kloppen. Helaas is het
meestal loos alarm.'' Momenteel krijgt ze ook in Ierland hulp. Researcher
Michael O'Sullivan stelt een lijst samen van mensen met de naam Reid en
radiopresentator Andrew Leahy besteedt in zijn show regelmatig aandacht aan
Margaretha's verhaal. Ook is ze zelf nog druk bezig. Op internet blijft de
Heerenveense zoeken en verschillende organisaties die vermiste mensen
opsporen schreef ze inmiddels aan. Ze moet en zal haar vader vinden. En
wanneer dat zover is, sluit ze hem in de armen. Wrok of boosheid koestert
Margaretha niet jegens de Ier. ,,Hij krijgt een dikke knuffel van me. Ik wil
gewoon dolgraag weten wie ik ben en waar ik bepaalde eigenschappen vandaan
heb. Hij is degene die mij mijn ware identiteit kan geven.'' Naar de
inhoudsopgave
----------------------------------------------------------------------------
----
De rechten reiken tot de enkels
Auteur: Sietske de Boer Referentie: Trouw, DE VERDIEPING, 4 april, 2000 Naar
de inhoudsopgave
Zelfs de nieuwe Marokkaanse koning Mohammed VI vindt dat de positie van de
vrouw in zijn land drastisch moet verbeteren. Koning en regering stuiten
echter op verzet van de geestelijke leiders en de islamitische oppositie.
Sietske de Boer schetst de gevolgen voor de Marokkaanse vrouw. Souad is
vijftien jaar en als kind van straatarme ouders Atlas opgenomen in een
middenklassegezin in Beni Mellal. De vader, die vroeger een groentewinkel
had maar daarvoor nu te oud is, is weduwnaar. De oudste dochter studeert
islam in Fes. Verder zijn er alleen maar jongens in het gezin. Zij houden de
groentewinkel draaiende. Souad doet het huishouden: schoonmaken,
boodschappen, alle was, natuurlijk niet in een machine maar op de hand, twee
keer per dag een warme maaltijd bereiden voor het hele gezin. Ze krijgt kost
en inwoning, en verder hooguit wat zakgeld. Maar toch heeft ze geluk, want
ze mag van haar nieuwe 'vader' naar school. Souad is in Marokko geen
uitzondering, maar regel. De meeste gezinnen waarin vrouwen een baan
buitenshuis hebben, hebben een 'bonne', een dienstmeisje. En wie het zich
kan veroorloven, heeft er meer dan een. Voor meisjes uit de talrijke arme
gezinnen is dit vaak de enige mogelijkheid om te eten en een dak boven het
hoofd te hebben. Als het goed gaat, is een dienstmeisje lid van het gezin,
dat gewoon aan tafel mee-eet. Voor de vrouwen die een baan hebben, is het
probleem van de dubbele belasting hiermee grotendeels opgelost. De meeste
dienstmeisjes worden met een gerust hart bij de kinderen achtergelaten,
zodat ook de kinderopvang geregeld is. Was Souad bij haar ouders gebleven in
de bergen, dan was zij slechter af geweest. Haar ouders ook, want iedere te
voeden kindermond is er een. Thuis behoorde het tot Souads dagtaak om hout
te sprokkelen voor het vuur, water te halen, en ook daar werkte ze hard in
het huishouden, net als haar moeder. Maar daar kon ze niet naar school. Het
aantal vrouwen dat niet kan lezen en schrijven ligt in Marokko op bijna 70
procent, op het platteland zelfs boven de 80 procent. Die cijfers dalen heel
langzaam. Goed onderwijs ontbreekt. Zelfs lager onderwijs kost geld en is
voor de allerarmsten te duur. En onderwijs wordt voor jongens
vanzelfsprekend geacht, voor meisjes niet. Er zijn in Marokko vrouwen die
aan het hoofd van een grote onderneming staan, er zijn veel vrouwen die een
eigen bedrijf hebben en er zijn zelfs twee vrouwelijke onderministers. Maar
zelfs hoogopgeleide vrouwen ondervinden vele problemen wanneer ze zonder
man, gescheiden of als weduwe, door het leven willen. Voor alles heb je
toestemming nodig van een man, je echtgenoot, je vader of je broer. Een huis
huren als alleenstaande vrouw? Vergeet het maar. Je wordt bij voorbaat als
'vrouw van lichte zeden' bestempeld en blijkt het huis nét niet meer
beschikbaar. In de hammam, het badhuis, heeft een vrouw dikke pret met haar
drie kinderen. De meisjes hebben hun krullen vol shampoo, de jongste, een
zoon, zet het tot vermaak van moeder en dochters verontwaardigd op een
brullen tijdens de weinig zachtzinnige schrobbeurt. De moeder, die jong is,
maar een lichaam heeft dat zo te zien nog meer zwangerschappen heeft
doorstaan, vraagt of ze mijn zeep mag lenen. Ik schuif mijn zeepdoosje naar
haar toe, en zeg ik dat ze het mag houden. ,,Ik ben alleen'', zegt ze, ,,met
zes kinderen. Dit zijn mijn jongsten. Mijn man heeft me weggestuurd. Maar ik
werk'', vervolgt ze trots. ,,En we redden ons.'' Vrouwen die door hun man
verstoten worden - de meest gebruikelijke manier van scheiden volgens de
Moudawannah, het op de heilige Sharia gebaseerde personen- en familierecht -
hebben drie maanden recht op een financiële bijdrage van hun ex-man. Daarna
zijn ze op zichzelf aangewezen. Scheidingspercentages zijn in Marokko
ongeveer even hoog als in Nederland, dus zijn er miljoenen vrouwen in
Marokko die voor zichzelf en hun kinderen de kost verdienen. Degenen die er
niet in slagen werk te vinden en niet terug kunnen of willen naar hun
ouders, bedelen of zijn aangewezen op charitatieve instellingen. Bijzonder
kwetsbaar is de groep ongehuwde moeders. In de publieke opinie worden ze
gezien als prostituées, terwijl het bijna altijd gaat om jonge, naiëve
meisjes, die de huwelijksbelofte van hun verloofde of vriend geloofd hebben.
Totdat bleek dat ze zwanger waren, en de man zijn handen in onschuld waste.
Of het zijn dienstmeisjes die door hun werkgever zwanger zijn gemaakt en
vervolgens ontslagen. Het is in Marokko verboden buiten het huwelijk
seksuele relaties te onderhouden. In Casablanca zitten tientallen ongehuwde
jonge moeders opgesloten in de Oukachagevangenis, met hun kind. Anderen
vinden opvang in het centrum Solidarité Feminin, van de Association Insaf.
,,Het is hoog tijd dat de strafwet op dit punt gewijzigd wordt'', zegt Fatna
el-Bouih, die zich als vrijwilligster inzet voor Insaf. ,,De wet straft de
moeders en de kinderen. De vader kan zelden worden aangesproken; het is
bijna ondoenlijk om een buitenechtelijk kind erkend te krijgen door de
vader. In de ziekenhuizen waar deze vrouwen bevallen worden ze bewaakt,
omdat het personeel bang is dat de moeder het ziekenhuis meteen na de
bevalling ontvlucht en het kind achterlaat. De vrouwen vaak van een misdrijf
beschuldigd, om de politie erbij te kunnen halen. De vrouwen bevallen daarom
het liefst in het geheim.'' In Casablanca worden jaarlijks rond de
vierhonderd lijkjes van pasgeboren babies gevonden. Fatna el-Bouih denkt dat
dit het topje van de ijsberg is. Anti-conceptiemiddelen blijken voor veel
vrouwen onbekend of onbereikbaar. Abortus is bijna onmogelijk en voor de
jonge meisjes onbetaalbaar; een abortus kost hen drie tot vier
maandsalarissen, terwijl het loon van een dienstmeisje al onvoldoende is om
van te leven. De nieuwe Marokkaanse koning Mohammed VI heeft onlangs tijdens
zijn eerste troonrede aangekondigd dat de positie van de vrouw in Marokko
moet verbeteren. In samenwerking met vrouwen- en mensenrechtenorganisaties
is een plan opgesteld, dat door de Wereldbank wordt gesteund. Behalve
plannen om vrouwen te betrekken bij de ontwikkelingsprogramma's, zal de
Moudawannah gewijzigd worden. De verstoting van de vrouw door haar
echtgenoot, de meest gangbare vorm van echtscheiding voor de Marokkaanse
wet, wordt afgeschaft. Echtscheiding wordt voortaan op verzoek van een van
beide echtelieden door de rechter uitgesproken. Polygamie wordt wettelijk
verboden. Het komt niet veel voor in Marokko, maar het mag wel, tenzij er in
het huwelijkscontract een clausule is opgenomen waarin is vastgelegd dat het
huwelijk met de eerste echtgenote wordt ontbonden wanneer de man een tweede
vrouw huwt. Een derde voorstel tot wijziging is, dat wanneer een gescheiden
vrouw hertrouwt, zij niet automatisch de voogdij over de kinderen uit haar
eerste huwelijk verliest, zoals nu het geval is. Bovendien wordt de huwbare
leeftijd van een vrouw verhoogd van vijftien naar achttien jaar. Voor een
modernisering van de Moudawannah wordt al decennialang gestreden. Het
weldenkende deel der natie is ervan overtuigd dat de ongelijkwaardigheid van
de vrouw, die door de huidige wetgeving niet als volwassene' wordt
beschouwd, ontwrichtend is voor de Marokkaanse samenleving. Democratie kan
pas echt tot ontwikkeling komen wanneer aan vrouwen dezelfde rechten en
mogelijkheden worden geboden als aan mannen. De nieuwe koning lijkt die
opvatting te delen, in tegenstelling tot zijn vader. Marokko worstelt al
lang met de wettelijke positie van de vrouw. In de laatst herziene grondwet,
van 1993, staat dat man en vrouw gelijk zijn aan elkaar en dat alle burgers
gelijke rechten hebben. Dat strookt niet met de Moudawannah. Marokko heeft
het handvest van de Verenigde Naties ondertekend, de Universele verklaring
voor de rechten van de mens, waarin eveneens staat dat man en vrouw
gelijkberechtigd dienen te zijn. Bij het ondertekenen en het ratificeren van
de VN-Conventie tegen vrouwendiscriminatie heeft Marokko het voorbehoud
gemaakt dat de nationale wetgeving, waarvan de Moudawannah onderdeel is,
boven de bepalingen van de Conventie gaan. Zo kon de Marokkaanse overheid
tegenover het buitenland mooie sier maken en intussen in eigen land alles
bij het oude laten. Een modernisering van de Marokkaanse wetgeving stuit op
verzet van de ulema', de islamgeleerden, en de islamistische oppositiepartij
PJD (Parti de la Justice et du Développement, Partij van de Gerechtigheid en
de Ontwikkeling). De ulema' hebben macht, en de aanhang van de
fundamentalisten groeit. Ze zijn bovendien uitstekend georganiseerd en
lijken aan geld geen gebrek te hebben, anders dan de linkse beweging en de
vrouwenbeweging. De ulema' hebben - met de PJD - vanaf het begin
geprotesteerd tegen iedere wijziging van de Moudawannah. De Moudawannah mag
volgens hen niet gewijzigd worden omdat het onderdeel is van de heilige
Sharia, de islamitische wet, 'door God zelf aan de mensheid geschonken'. In
de Koran, staan de verzen die aangeven hoe een huwelijk gesloten wordt, hoe
een scheiding plaatsvindt, dat een man maximaal vier vrouwen mag huwen,
hoeveel mannen en vrouwen erven enzovoort; de vrouw is ondergeschikt aan de
man en hem gehoorzaamheid en dienstbaarheid verschuldigd. En als God dat zo
bepaald heeft, dan mag de mens dat niet veranderen. Met dergelijke
argumenten worden vrouwen buiten iedere theologische discussie. Een beroemde
geleerde als de sociologe Fatima Mernissi, die verschillende boeken over de
islam en de positie van de vrouw heeft gepubliceerd, mag zich in Marokko
niet in het openbare debat mengen. Mernissi laat teveel de oren hangen naar
het Westen, redeneren de ulema' en de islamisten. Het is moeilijk ingaan
tegen de mening van God zelf, verwoord door ulema' en PJD. Bovendien worden
de voorstanders van modernisering aangevallen op hun identiteit als moderne
of liberale moslim; zij zouden minder goede moslims zijn dan hun orthodoxe
broeders en zusters. De discussie tussen voor- en tegenstanders van de
voorgestelde wetswijzigingen zit intussen muurvast. De recente
demonstraties - die van de tegenstanders in Casablanca en die van de
voorstanders in Rabat - tekenen de patstelling, maar vooral de kracht van de
fundamentalisten. Koning en regering lijken volstrekt verlamd. Het is goed
denkbaar dat de ulema' de jonge nieuwe koning gewaarschuwd hebben niet te
hard van stapel te lopen. De koning is weliswaar emir el'mu'minien,
'bevelhebber van de gelovigen', maar het is een van de dogma's in de islam
dat de islamitische geleerden, de ulema', tot taak hebben erop toe te zien
dat de heerser de juiste interpretaties van de islam nastreeft en uitvoert.
Uiteindelijk hebben de ulema' daarmee zelfs de koning in de tang. En dan
weten de vrouwen wat zij kunnen verwachten. Naar de inhoudsopgave
----------------------------------------------------------------------------
----
Man bedreigt ex met een mes
Auteur: ? Referentie: Digitale Stad Stadskanaal, 29 maart, 2000 Naar de
inhoudsopgave
Een 39-jarige man uit Wildervank is vorige week in een woning aan de
Handelskade in Stadskanaal aangehouden door de politie. De 29-jarige ex van
de man werd door hem mishandeld in de woning van haar broer. De broer raakte
aan zijn hand gewond, toen hij probeerde de man het mes afhandig te maken.
De man drong de woning binnen en zei dat hij het goed wilde maken met zijn
ex. Toen de vrouw daarvan niets wilde weten, trok hij het steekwapen en
bedreigde zijn ex en haar broer. De vrouw vluchtte de slaapkamer in, waarna
de man enkele keren dwars door de deur stak. Door de schermutselingen werden
in de kamer enkele meubels vernield. De Wildervankster werd aangehouden en
geboeid overgebracht naar het politiebureau. Naar de inhoudsopgave
----------------------------------------------------------------------------
----
Elian Needs His Dad
Auteur: Steve Largent Referentie: NYT, 5 april, 2000 Naar de inhoudsopgave
Politics is keeping Elián González from his father, and it's time that he is
returned.
It's already been too long. The tortuous four-month-old custody battle over
the boy rescued at sea last November continues to play out in the courts and
in Washington. And now, the political brawl has taken an ugly turn. Elián's
relatives in Miami, who have temporary custody of him and are seeking to
block his return to Cuba, stooped to criticizing the boy's father, Juan
Miguel González. Attempting to whip up public sentiment for their cause, the
relatives have suggested that the father is somehow unfit to care for his
son. How do they know? Why are they only now raising this question? And what
gives them or the court the right to decide such a thing? Do we really want
the government sitting in judgment of every father when there is no apparent
cause of action? How would the United States react if its role and Cuba's
were reversed? After leveling those charges against Elián's father earlier
this week, a lawyer representing the boy's American relatives acknowledged
on television that they had no proof. "We're sure he loves his own son,"
admitted the lawyer, Linda Osberg-Braun, "and we know Elián loves his
father." Making political hay over a 6-year-old's tragedy of losing a mother
may only compound his misery, experts say. Ken Dachman, a child psychologist
in Chicago, said he worried that Elián's Miami relatives "are shaping this
child so I don't think he will ever be able to recover fully." Mr. Dachman,
who is familiar with the case, warned that the little boy would be "shadowed
for a long time by feelings of distrust." Elizabeth Loftus, a psychology
professor at the University of Washington and a leading expert on memory in
children, said any child as young as Elián would be particularly susceptible
to suggestions that could alter his memory of his father. Sadly, Elián's
well-being seems to have little effect on the poisonous political rhetoric
coming from Miami and Washington. Some conservatives see this case as a
long-sought opportunity to stick a finger in the eye of Fidel Castro. Let me
say unequivocally that I am second to none in my dislike for Mr. Castro's
totalitarian regime. But let's be reasonable. Elián is a little boy who has
lost his mother and desperately needs his father. This is a family issue,
first and foremost. To forget that and allow our hatred for the Cuban regime
to keep us from doing what is best for the child is shameful. It's already a
tragedy that the child lost his mother; it would be a travesty for our
government to come between him and his father. I came to Washington with the
deep-seated belief that the family is sovereign. You can't be for family
values and at the same time advocate that governments be allowed to come
between a father and his child.
What a tragic mistake it would be for society to allow the state or federal
government to determine what's best for our children! But that's exactly
what's happening in this tug-of-war over Elián González. As a father of
four, including three sons, I know how important daddies are to 6-year-old
boys. The question then becomes: is it better for Elián to live in our great
country without his father or to live with his father in Cuba? No contest: I
say reunite Elián with his daddy -- today. Elián's father and five other
Cubans now have their visas for travel to the United States. "I'm willing to
leave tomorrow," his father said in a prepared statement. "I do not want to
talk to any kidnapper, nor accept any condition, or take part in any show or
publicity over the handover of Elián." So what are we waiting for? Steve
Largent is a Republican Congressman from Oklahoma.
Jan van Aalderen (NL118X)
- quote geweigerd -
Gelukkig is het aantal idioten dat verhalen van 4K regels post nog
zodanig, dat ze in een killfilter gezet kunnen worden.
** PLONK **
Tom
Jan van Aalderen (NL118X) <jvaa...@xs4all.nl> schreef in berichtnieuws
38FDE0E6...@xs4all.nl...
't Is inderdaad ongelofelijk Jan, deze kletsmeijer. 200 KB aan
klaagzangen... en dan nog denken dat mensen het lezen...
Groeten,
Tom.
Tom
Erik Huisman <er...@telekabel2.nl> schreef in berichtnieuws
38FF717D...@telekabel2.nl...
> dienstdoenden van de raad vd kinderbescherming. Heb heel wat metertjes
> papier aan me voorbij zien gaan met boze brieven van boze vaders en
moeders.
>
> Dat doen ze een aantal maal per week, dus iedereen kent de brieven al.
>
> --
>
Inderdaad. Toen ik nog bij de Raad voor de Kinderbescherming werkte - jaren
geleden - heb ik eens voorgesteld mijn werkkamer te behangen met al die
snikverhalen. Uit het oogpunt van privacybescherming werd dat - terecht -
afgewezen. Hoe mensen veertig kantjes kunnen volpennen waar twee A-4'tjes
volstaan, het blijft een raadsel...
Groeten,
Tom.
Jan van Aalderen (NL118X)
>
...............
> Inderdaad. Toen ik nog bij de Raad voor de Kinderbescherming werkte - jaren
> geleden - heb ik eens voorgesteld mijn werkkamer te behangen met al die
> snikverhalen. Uit het oogpunt van privacybescherming werd dat - terecht -
> afgewezen. Hoe mensen veertig kantjes kunnen volpennen waar twee A-4'tjes
> volstaan, het blijft een raadsel...
>
> Groeten,
> Tom.
Dat laatste komt mij helemaal niet vreemd voor. De eerste regels zijn
het moeilijkst, dan gaat het vanzelf. Een korte brief schrijven kost
ook veel meer tijd dan een lange, en inkorten is vreselijk moeilijk.
Eens, heel lang geleden, toen ik op school samenvattingen van
krante-artikelen moest schrijven, werden die veelal langer dan het
origineel. En een opstelletje over een werkweek liep ook wat
uit...150+ kantjes. Met name als verslaggevers - destijds veelal
linkse rakkers, wie logica en rede vreemd zijn - uit de nek kletsten
en ik mijn neiging tot verduidelijken en corrigeren - ik ben en blijf
een stereotiepe hollander :) - niet in bedwang wist te houden.
--
Vriendelijke groet,
J. van Aalderen, Amstelveen, The Netherlands
Bestrijdt SPAM! Zie: http://www.spamcop.net http://www.samspade.org