"Euker Voorn" <
eu...@voorn.com> schreef in bericht
news:jmvaf1$sn7$1...@dont-email.me...
Ik heb hier mijn bedenkingen over. Natuurlijk is het mooi als een kat een
nieuwe nier kan krijgen van een donor, maar dan liever wel van een overleden
donor met nog een bruikbare nier.
En hoe gaat dat dan? Als een kat nierfalen krijgt, kan de kat dat al drie
jaar onder de leden hebben, voordat zich dat manifesteert, en dan gaat de
aftakeling en de vergiftiging en verzwakking van het eigen lichaam
razendsnel en is de kat na drie weken (!) overleden.
Bijtijdige ontdekking (door bloedonderzoek) kan met medicatie en dieet de
aftakeling van de nieren langdurig worden vertraagd, waardoor de kat nog
lang een normaal leven kan leiden.
Maar een niertransplantatie? Hoe vind je zo snel een geschikte (overleden
donor), die ook nog eens matcht met de nierpatiënt? Dat is bij mensen al
moeilijk? Bestaan er registraties? Wachtlijsten? En hoe gaat het dan? Hoe
krijg je bericht en hoe kun je dan acuut geholpen worden? Spoedtransport met
een dierenambulance naar een universitaire dierenkliniek die meteen voor je
klaarstaat? Bestaat er voor katten een soort Eurotransplant die de
donororganen desnoods vanuit Oostenrijk komt brengen?
Hoe is de nazorg en hoe is het risico op afstotingsverschijnselen?
En dan is er nog de vraag of de zwaar zieke en verzwakte (en vaak oude) kat
de operatie überhaupt kan doorstaan.
Nog even afgezien van het prijskaartje. En zijn er verzekeraars die dit
vergoeden?
Het lijkt er veel op dat hier een kliniekje een commerciële band heeft met
een dierenasiel, welk asiel vooral als orgaanbank en "onderdelenmagazijn"
functioneert voor die kliniek. Het komt mij onethisch over.
Ik heb een kat die al was aangemeld bij de dierenkliniek van de Utrechtse
universiteit voor onderzoeken voor een staaroperatie (na advies van de
DA-assistente). De kosten ha dik ervoor over. Een afspraak met de
universiteitskliniek was al gemaakt. Maar kort na het maken van die afspraak
begon de kat te lopen alsof zij de oriëntatie aan het kwijtraken was. Ik
dacht eerst dat dat door de (bijna-)blindheid kwam. Maar het werd snel
erger. En de kat verzwakte snel. Er kwam ook nog een epilepsieaanval bij (is
bij één keer gebleven). Mijn DA zei vervolgens dat dit nierfalen is en dat
de kat "gewoon aan het doodgaan" is. En dat zij de volgende week niet eens
meer zou halen. Hij adviseerde mij de afspraak voor het oogonderzoek in
Utrecht maar af te zeggen. Daar kon ik het mee doen.
Het bizarre is dat mijn DA twee maanden eerder al wist dat mijn kat een
nierfalen had (uit bloedonderzoek dat vanwege een infectie, waar de kat goed
van genas, was gedaan). Maar de DA vertelde mij slechts dat hij aan het
bloedonderzoek kon zien dat de nieren "niet meer optimaal" waren en hij
bereidde mij niet voor op wat mij te verwachten stond en kwam ook niet met
een behandelingsvoorstel. Daardoor onderschatte ik het probleem.
Met heel veel zorg, 20 uur per dag aandacht, kon ik het dier nog en waardige
laatste levensfase bieden. Die "volgende week" werd toch gehaald.
Toen ontdekte ik een DA die publiceerde over nierfalen. Dat het soms
mogelijk is met een één- of tweemalige dialyse de kat weer zodanig "gezond"
te krijgen dat het restant van de nieren, ondersteund door medicatie en
dieet, dan soms de kat weer boven het "minimumniveau" kunnen houden,
waardoor nog geruime tijd een goed leven mogelijk is. Die mogelijkheid heb
ik aangegrepen en deze dierenarts heeft er alles aan gedaan wat hij kon
(mijn lof daarvoor), en mij meerdere keren per dag op de hoogte gehouden,
maar na twee dagen bleek dat de behandeling niet meer aansloeg (het was
kennelijk al té laat) en vroeg hij om toestemming voor euthanasie, waarmee
ik toen heb ingestemd. De kat overleed een paar uur na het tijdstip waarop
hij op de universiteit werd verwacht voor oogonderzoek. Maar díé afspraak
had ik al afgezegd.