rijgedrag - labrador
temmink
arm of benen .
We willen hem over een paar maanden laten castreren,maar
hij is nou nog maar 8 mnd .
Het was echt niet te geloven , maar toen wij hem net hadden , hij was
10 weken oud , toen deed hij het al .
En nou mijn vraag , ik weet dat je hem ook chemisch kunt laten castreren
door een injectie , heeft iemand hier ervaring mee.
.
En ik heb gehoort dat er homeopatische tabletten zijn , die de sexuele lust
afremmen , weet iemand hier iets van of ervaring mee
Anita
gedrag blijft , zeker 2 weken...
--
vr.gr.,
Anita.
temmink <583...@wxs.nl> heeft geschreven in bericht
<7t056s$anb$1...@reader3.wxs.nl>...
Erna
alles met dominantie. De meeste puppen hebben dit gedrag, dus niet alleen de
reutjes maar ook de teefjes. Ik heb op dit moment zelf een nestje jonge
hondjes en die vertonen af en toe hetzelfde gedrag. Omdat het gedrag al
aanwezig is vanaf 10 weken denk ik dus eerder dat het dominantie is dan
sexuele opwinding. De rangorde is waarschijnlijk bij jullie thuis nog niet
helemaal duidelijk. Ik zou dan ook een goeie hondenschool aanraden want ik
denk dat het gedrag ook na de castratie blijft bestaan.
Veel succes
Erna
Marja
Onze hond deed dat als puppy ook. Wij hebben toen met een plantenspuit
krachtig op zijn kont gespoten als hij ging rijden. En dan zelf in de kamer
rond kijken met een blik van"ik was dat niet hoor". Hij is nu 1 jaar oud en
probeert alleen nog maar te rijden tegen honden die wat weinig initiatief
tonen: ... even kijken dus of hij hoger in rangorde is. Misschien nog een
idee om te proberen, voordat je "het zaakje"laat verwijderen.
Groetjes,
Marja.
Paul
Om te kunnen bepalen of het dominant gedrag is of niet, zou je goed moeten
kijken hoe de totale houding is van de hond.
Staan zijn oren naar voren gericht, staat z'n staart recht overeind. Anders
gezegt: is de houding van de hond "hoog", dan zou het een dominante uiting
kunnen zijn kunnen zijn of is het juist een "lage" houding (demoedig)
Wat je zou kunnen probeeren is met een krachtige, boos klinkende stem kunnen
zeggen EN NOU IS HET GENOEG. Schrikt de hond hiervan en is het gedrag over,
beloon de hond dan voor dit (schrik gedrag) en is dit voldoende. Misschien
dat je dit dan een paar keer moet herhalen voor het helemaal over is.
Stopt de hond niet met het gedrag, zou je dit kunnen probeeren in combinatie
met een knieteje tegen de borstkas (de hond merkt dan niet dat de
pijnprikkel van jou komt) en beloon ook hier de hond weer voor zijn schrik
gedrag.
Beloon de hond in geen geval voor gedrag wat niet gewenst is.
Maar pas op dat je de hond niet voor al zijn schrik gedrag gaat belonen.
Alleen waar dit gewenst is.
Onthoud het volgende goed: Gedrag wat beloond wordt (aai, braaf, goedzo
jongen, brokje) wordt herhaald.
In de hoop dat je hier wat aan hebt.
--
Met vriendelijke groet,
Paul
paul.loo...@centric.nl
http://home.multiweb.nl/~centric_paul.looijestijn
Live Long and Prosper
Sandy
Onze pup deed dit ook direct al. Wat bij ons prima geholpen heeft: simpelweg
negeren. Was ik leuk aan het spelen en reed hij ineens op mijn arm? omdraaien
en weglopen, speelkwartier voorbij. Zat ik tv te kijken, benen over elkaar
heen, en reed hij op mijn been? Zonder iets te zeggen of naa hem te kijken been
wegtrekken. Hij rijdt nu absoluut niet meer op ons of op andere mensen. Volgens
mij moet dit op de leeftijd van 8 maanden ook nog prima werken.
Als je zelf ook het idee hebt dat dit uit dominantie komt (heb ik wel bij het
lezen van je bericht, als een pup van 10 weken dit doet is het vrijwel altijd
dominantie), kun je er natuurlijk ook andere oefeningen bij doen om jouw
positie te verterken. Loop zelf als eerste door de deur, eet eerst zelf en dan
de hond, laat hem niet op de bank/bed (die's moeilijk hoor! LOL), etc..)
Kost een beetje consequentie, maar dan hebbie ook wat ;-)
Greets, Sandy
Gonny
niet verdwenen, hij is nu 6 jaar en doet het soms nog. Maar het is niets
sexueels maar dominant gedrag. Hij wil de baas spelen over de rest.
Bestraffend toespreken of een tik helpt.
temmink <583...@wxs.nl> heeft geschreven in bericht
<7t056s$anb$1...@reader3.wxs.nl>...
Paul
Zeg maar gewoon weg lopen en je rug naar de hond toe keren.
Gister avond niet meer aan gedagt, maar dit is ook een heel goede methode.
bedankt sandy
--
Met vriendelijke groet,
Paul
paul.loo...@centric.nl
http://www.multiweb.nl/~centric_paul.looijestijn
Live Long and Prosper
Sandy wrote in message <37F47872...@xs4all.nl>...
>Hoi hoi,
>
>Onze pup deed dit ook direct al. Wat bij ons prima geholpen heeft:
simpelweg
>negeren. Was ik leuk aan het spelen en reed hij ineens op mijn arm?
omdraaien
>en weglopen, speelkwartier voorbij. Zat ik tv te kijken, benen over elkaar
>heen, en reed hij op mijn been? Zonder iets te zeggen of naa hem te kijken
been
>wegtrekken. Hij rijdt nu absoluut niet meer op ons of op andere mensen.
Volgens
>mij moet dit op de leeftijd van 8 maanden ook nog prima werken.
>Als je zelf ook het idee hebt dat dit uit dominantie komt (heb ik wel bij
het
>lezen van je bericht, als een pup van 10 weken dit doet is het vrijwel
altijd
>dominantie), kun je er natuurlijk ook andere oefeningen bij doen om jouw
>positie te verterken. Loop zelf als eerste door de deur, eet eerst zelf en
dan
>de hond, laat hem niet op de bank/bed (die's moeilijk hoor! LOL), etc..)
>Kost een beetje consequentie, maar dan hebbie ook wat ;-)
>
>Greets, Sandy
>
>
>temmink wrote:
>
Yris & Yacha
even wil citeren.... (Wat er van waar is weet ik ook niet, want ik denk ook
meer in de richting van dominant gedrag bij pups ipv seksuele frustratie
...)
Waarom proberen sommige honden met uw been te paren ?
Veel mensen hebben de gênante situatie beleefd waarbij de hond van hun
gastheer plotseling zijn voorpoten om hun been klemde en hevige bekkenstoten
begon uit te voeren. Wat brengt die honden tot zo'n activiteit die nergens
toe leidt?
Het antwoord is dat jonge honden een speciale socialisatiefase in hun
ontwikkeling hebben waarin ze hun eigen identiteit vestigen. Deze kritische
periode begint als ze vier weken oud zijn en duurt ongeveer acht weken en de
diersoort die hem in die tijd het meest nabij is wordt zijn soort. Voor alle
huishonden zijn er in dat cruciale stadium van hun ontwikkeling twee
'diersoorten' aanwezig - honden en mensen. Tengevolge daarvan worden ze
'geestelijke hybriden': tot beide soorten voelen ze zich sterk aangetrokken.
Voor hun hele verdere leven blijft de hond zich zowel in de samenleving van
honden als in die van mensen thuis voelen. De leden van zijn menselijk
familie functioneren uitstekend als aangenomen 'roedel'. De mensen delen
voedsel en onderkomen met hem, doen het een en ander aan sociale
vachtverzorging, houden zich aan de vereiste begroetingsceremonieën en
spelen over de hele linie met enthousiasme de rol van hondenmetgezel. De
hondengemeenschap en de mensengemeenschap passen uitstekend bij elkaar.
Alleen wat seks betreft schiet de relatie tekort. Gelukkig hebben honden een
krachtige aangeboren voorkeur voor een paar zaken die voor hen seksueel erg
aantrekkelijk zijn en daaraan is te danken dat de seksuele belangstelling
van honden meestal de goede richting uitgaat. Daar de mens niet over de
juiste erotische geur beschikt wekt hij gewoonlijk geen seksuele reacties
bij de reu in zijn huis op. Wat de hond betreft zijn mensen 'roedelgenoten
die nooit loops zijn'.
Tot dusverre is alles oké, maar helaas is voor de huishond de kans eens een
loops teefje te ontmoeten uiterst klein. De seksuele frustratie wordt steeds
groter, zo groot dat zelfs de kat er aantrekkelijk begint uit te zien. Als
het zo ver is gekomen zal een geile hond haast alles proberen te bespringen,
wanneer het maar lang genoeg stil blijft staan, zoals katten, andere reuen,
kussens en de benen van een mens. Menselijke benen zijn aantrekkelijk omdat
ze zo gemakkelijk te omklemmen zijn.
De keuze van een been inplaats van een meer toepasselijk onderdeel van de
menselijke anatomie is alleen toe te schrijven aan de onhandige
on-hondachtige vorm van een menselijk wezen. Hij is te dik en te groot en
dus is het been de enige plek waar hij terecht kan voor een seksuele
wanhoopspoging.
De juiste reactie op zo'n been-omklemmende hond hoort medelijden en geen
boosheid te zijn. Wij zijn het per slot zelf die zulke honden tot een
abnormaal celibatair bestaan hebben veroordeeld. Een beleefde afwijzing van
hun avances is op zijn plaats, niet een boze afstraffing zoals die soms
wordt uitgedeeld.
Wat werd gezegd over de interesse van de hond voor de kat des huizes was
niet als geestigheid bedoeld. Sommige seksueel gefrustreerde honden proberen
inderdaad met de kat te paren, maar dat gebeurt alleen als de dieren in
kwestie als jonge hondjes en katjes samen zijn opgegroeid. Een nauwe relatie
met jonge poesjes tijdens de kritieke periode van de ontwikkeling van de pup
heeft tot gevolg dat de katachtigen eenvoudig in de geest van de hond aan de
categorie 'mijn soort' worden toegevoegd. Een pup die tijdens de
socialisatiefase van vier tot twaalf weken heeft gespeeld met (a) andere
pups uit het nest, (b) de huiskat en zijn menselijke eigenaren zal een
drievoudige gehechtheid hebben gekregen die het hele leven blijft bestaan.
Er is nog een andere kant aan de medaille van dit hechtingsproces. De
afwezigheid van een soort tijdens de socialisatieperiode in de ontwikkeling
van de pup zal betekenen dat die soort later ontweken zal worden. Dat geldt
zelfs voor de eigen soort. Als een heel jonge pup waarvan de ogen en oren
nog dicht zitten - wanneer hij bijvoorbeeld een week oud is - geïsoleerd
wordt en met de fles wordt grootgebracht, dan zal hij geweldig aan mensen
gehecht raken, maar in zijn latere leven altijd schuw voor andere honden
blijven. Het is daarom erg verkeerd om een pup te vroeg uit het nest weg te
halen. Als er iets ernstigs gebeurt, als de moeder sterft en er maar één pup
in leven blijft bijvoorbeeld, dan is het belangrijk te proberen de pup
zolang hij met de fles wordt groot gebracht in aanraking te brengen met
andere pups of honden, zodat hij tijdens zijn kritieke ontwikkelingsperiode
gewend raakt aan het gezelschap van zijn eigen soortgenoten.
Als een pup bij zijn eigen hondenfamilie opgroeit maar geheel verstoken
blijft van menselijk gezelschap tot hij ouder dan twaalf weken is, dan zal
hij in zijn latere leven nooit tam en vriendschappelijk tegenover mensen
worden. Een worp pups die bij wijze van experiment op een veld ergens buiten
opgroeiden waar ze geen nauw contact met mensen hadden voor ze veertien
weken oud waren, werden inderdaad net wilde dieren. Het is derhalve niet
juist dat onze huishond een 'genetisch tam' dier is. De veronderstelling dat
wolven 'wilder' en ontembaarder zijn dan honden is ook onjuist. Een wolfspup
die in een vroeg genoeg stadium van ontwikkeling in huis wordt genomen zal
een opvallend prettige metgezel worden, zodat de meeste mensen die hem
buiten zien als hij aan de lijn wordt uitgelaten, hem voor een grote hond
zullen houden. Zo is eens een tamme volwassen wolf aan boord van de Queen
Elizabeth naar de Verenigde Staten vervoerd, zonder probleem ingeschreven
als Duitse Herdershond. Iedere dag werd een dekwandeling met hem gemaakt en
hij werd vrolijk aangehaald door passagiers en bemanning die vol afschuw
gereageerd zouden hebben als ze zijn ware identiteit te horen hadden
gekregen.
temmink <583...@wxs.nl> wrote in message
news:7t056s$anb$1...@reader3.wxs.nl...
j.t
plantenspuit ga proberen.
temmink <583...@wxs.nl> schreef in berichtnieuws