Frans
Je kan wat proberen met spanbanden, maar lijmen en spijkeren gaan goed
samen. Als je bang bent voor scheuren, zet je de spijker eerst op z'n
kop op de goeie plek, geeft en tik op de punt, waarna je de spijker weer
omdraait en op de ingedeukte plek inslaat.
Op deze manier durf ik nog wel een lijstje van 6 mm aan te brengen, al
wordt het dan wel erg zoeken naar dunne draadnageltjes. ;-)
Dat helpt niet tegen scheuren. Een klein dtukje van de spijkerpunt
afknippen met een nijptang en dan de platte punt dwars op de nerf
inslaan helpt wel.
--
Bye, BugHunter.
Spanbanden lijkt me niet. Heb je hier ervaring mee? Blijft het latje op z'n
plaats?
Het moet blank hout blijven. Kan ik spijkergaatjes weer weg krijgen?
--
Met vriendelijke groet,
Bart Mendelson
Web: www.mendelson.nl
Blog: http://bartmendelson.wordpress.com/
Gewone houtlijm liefst.
En klemmen gaat het beste met een lijstenklem,
maar spanband doet het ook prima als je de hoeken met een klosje
beschermt,
Jan
Gewoon een rolletje verpakingstape 50 mm breed. Stukken van ongeveer
54,3 cm. Gewoon vast plakken met witte houtlijm en wat spanning op het
plakband. Om de ongeveer 20 cm ligt ook een beetje aan het randhout
wat je gebruikt. Als het niet aan zit kan je tussendoor altijd nog een
extra stukje tape plakken. Mijn ervaring is wel hoe ouder de rol hoe
meer er achter blijft.
Het zit net zo stevig als met een lijmtang, sergant, spanbad,
lijstklem of wat dan ook. Spijkers en of schroeven zijn niet nodig.
Verpakingstape;
http://www.woodfieldtape.nl/images/assortiment/gr/verpakkingstape_bruin.jpg
Jeroentje
Een van de *cruciale* verschillen tussen de bekende witte houtlijm en
constructielijm, is de benodigde *lijmpersing*.
Natuurlijk zijn er meer verschillen, maar die doen er nu niet zoveel toe.
Witte houtlijm heeft een absoluut (grote) persing nodig, een "plakbandje"
gaat dat niet doen!!!
Dit is nu precies het verschil tussen "plakken" en "lijmen".
Met een plakbandje "plak" je, wat jij wilt heet "lijmen"......:))
Expanderende constructielijmen hebben aan een geringe persing wel snel
genoeg.
Dit soort dingen lijm ik bijna altijd met transparante constructielijm.
Is te koop, je moet er alleen even goed naar zoeken.
Met transparante lijm, krijg je geen lelijke bruine naden, werkt uitstekend
en zeer betrouwbare lijmverbinding.
Lijmen met spanbanden, liefst met ratel, werkt prima.
De randen houd je op de plek met setjes latten, dwars over je tafel.
Die dwarslatten (steeds 1 boven en 1 beneden) kun je wel met kleine
lijmklemmen vastzetten, zij verhinderen dan evt. het 'omklappen' en
verschuiven van je te lijmen randen.
Als het multiplex goed haaks is, zal dat omklappen niet mogen gebeuren.
Bescherm de randen van het hout tegen spanafdrukken van de banden.
De persing kan zoals al eerder gezegd voor constructielijm minder zijn dan
voor witte lijm.
Je perst gewoon net zo lang, totdat alle lijmnaden netjes strak zitten,
zonder kieren.
De afwerking van de randen doe je dan ook het liefst pas na het lijmen, dat
geeft je de mogelijkheid kleine beschadigingen nog weg te werken.
Spijkeren zou ik nooit doen.
Kies je er toch voor, boor dan de spijkerdikte voor in het vuren.
Bedenk wel dat het multiplex nog eerder last heeft van splijten (in die
richting) dan het vuren, niet doen dus.
Als iemand het bij jou in de buurt verkoopt:
Bostik Pu Tack
Insmeren en vastdrukken. Even op zijn plaats houden en het zit.
O.a. te koop bij:
http://www.af.nl/voorraad/lijmen/tack/
--
Shadowfax
Goed hoor, Je mag je gelijk hebben, ik zal je feestje niet verstoren...
Ik heb er ervaring mee en vind het helemaal niks. Het is heel veel werk
om met behulp van klemmen die latten op hun plaats te houden.
Maar voor een dhzetter met veel tijd is het wel een optie ;-)
Dat spijkeren gaatjes achterlaat, is niet vreemd.
Die gaatjes kun je klein houden door de spijker er niet helemaal in te
slaan en hem dan net achter de kop af te knippen. Daarna er verder in
tikken en met een heel dunne drevel indrijven.
Bestaat GUPA nog? dan is dat de beste vulling voor die gaatjes.
Goede tweede is: puntje lijm in het gaatje en dan het gaatje dichtschuren.
Zelf kies ik voor: niet vullen. De vlekken van lijm en vulmiddel blijven
namelijk duidelijk zichtbaarder dan dat hele kleine gaatje.
Hoewel... weet je wat een baardnagel is?
Houtlijm vermengd met (veel) zaagsel maskeert de lijm. Of puntje van
coctailprikker in spijkergaatje drukken (vooraf lijmdruppeltje er in).
Daarna oppervlak schuren.
--
Flipper
O, er is echt veel mogelijk, maar dat lijmvlekje blijft altijd groter
dan dat gaatje. :)
Nog een optie: de eerste keer de natte lak schuren, dat vult eigenlijk
nog het mooiste.
Dit waag ik te betwijfelen. Als de OP slechts een smal latje wil monteren,
dan houdt het prima met plakbandjes. Worden het dikke balken rondom dan
wordt het een ander verhaal want dan bezwijken de plakbandjes onder het
gewicht van de balken. Gebruik niet ��n plakbandje, maar wel iets meer.
Check de foto even (jaja, het gaat weer over mijn gitaar...;-))
http://www.xs4all.nl/~a160999/build_a_guitar_2/photos/rsz_90.jpg
Het is belangrijk dat de kopse kanten van de houten plaat glad geschuurd
worden zodat de lijm goede grip krijgt.
Als je de tape in een andere reactie van mij gebruikt kan je heel ver
gaan met balken plakken. Natuurlijk moet je dan een plakbandje meer
gebruiken. Hier wordt afplakband gebruikt. Het inpaktape, vooral de
bruine heeft iets rek waardoor je er toch behoorlijk mee kan spannen.
Lijm wordt echt wel uit de verbinding gedrukt.
>Gebruik niet ��n plakbandje, maar wel iets meer.
>Check de foto even (jaja, het gaat weer over mijn gitaar...;-))
>
>http://www.xs4all.nl/~a160999/build_a_guitar_2/photos/rsz_90.jpg
>
>Het is belangrijk dat de kopse kanten van de houten plaat glad geschuurd
>worden zodat de lijm goede grip krijgt.
Glad en schooon dus ook, heel belangrijk zonder schuurstof.
Jeroentje
De "bron" voor deze "wijsheid" heb ik uit een technologisch onderzoek van
lijmsoorten, met gemeten (breuk)sterkte onder statische en dynamische
belasting.
Voor dynamische belastingen is witte houtlijm al helemaal niet geschikt,
maar dit is hier ook niet aan de orde.
Het had dacht ik --is alweer even geleden-- iets van doen met onvolledige
kristallisatie, die alleen onder druk verkregen werd.
Ik zei het al, er is verschil tussen plakken en lijmen....:)
Ik weet dat je een gitaar bovenblad zo lijmt, maar van een gitaar komen wel
vaker onderdelen los zitten.
Het doet zeer, maar het valt onder de "niet kritische" verbindingen....:)
Het zou trouwens best aardig zijn als er (objectief) onderzoek werd gedaan
naar het gebruik van lijmsoorten en de relatie met de klankeigenschappen van
muziekinstrumenten.
Maar dat is weer een heel ander hoofdstuk.
Je kunt je bij dit soort prive projecten afvragen hoe vaak iemand in zijn
leven een eigen houten tafel zal maken.
Een set zware professionele 'serre joints' is erg handig, maar nooit lonend
voor 1 projectje.
Van zware houten balken kun je trouwens een 'poor mans version' van zware
T-profiel stalen lijmklemmen maken.
Een stel spanbanden werken inderdaad omslachtiger, maar met iets meer gedoe
werkt het net zo goed, bij grillige vormen vaak zelfs beter.
> Het had dacht ik --is alweer even geleden-- iets van doen met onvolledige
> kristallisatie, die alleen onder druk verkregen werd.
> Ik zei het al, er is verschil tussen plakken en lijmen....:)
Inderdaad
> Ik weet dat je een gitaar bovenblad zo lijmt, maar van een gitaar komen
> wel vaker onderdelen los zitten.
Hahaha, dan heeft de bouwer toch iets niet goed gedaan:-)
> Het doet zeer, maar het valt onder de "niet kritische" verbindingen....:)
Toch wel. Op het bovenblad van een staalsnarige gitaar heerst een trekkracht
van ongeveer 80 kg. Probeer je maar eens voor te stellen wat er gebeurt als
bijv. de brug losschiet. Die wordt gelanceerd en da's gevaarlijk. Dus
kritisch? Echt wel. En dynamische belasting? Jazeker, er zitten 6 trillende
snaren op. En toch is een gitaar voor 99% verlijmd met houtlijm.
Overigens was ik in mijn vorige post onduidelijk, want wat ik met de foto
wilde illustreren was het verlijmen van het sierrandje rondom de gitaar, dus
niet het verlijmen van het volledige bovendek. Want daar heb ik (uiteraard)
wel lijmklemmen voor gebruikt.
> Het zou trouwens best aardig zijn als er (objectief) onderzoek werd gedaan
> naar het gebruik van lijmsoorten en de relatie met de klankeigenschappen
> van muziekinstrumenten.
Zou inderdaad leuk zijn, maar voor mij persoonlijk niet zo interessant. De
klank van mijn gitaren wordt veel meer bepaald door andere factoren zoals de
gebruikte houtsoorten en de dikte van het bovendek. Daar valt voor mij nog
voldoende in te ontdekken (ben maar een amateurtje die pas 2 gitaren gebouwd
heeft)
Door een kennis werd ik doorgestuurd naar een meubelrestaurateur. Hij wist
heel veel te vertellen over heel veel lijmsoorten.
Mijn oplossing: lijmen met de klassieke kunstharslijm. Echter, bij de beter
gesorteerde winkels verkopen ze D2, voor universeel houten verbindingen, D3
voor versterkte verbindingen waarbij de lijm de gelegenheid krijgt om in het
poreuze hout te dringen, en D4, een polyether achtige lijm die ook opvult.
Ik moest D3 gebruiken en goed in de tafelrand laten intrekken. Het
sierrandje dun insmeren en... vastspijkeren. Maar niet met spijkers. Er zijn
"goldleistenstiften" te koop, 0,9 x 30 mm, die rustig ingetikt moeten
worden, een deeltje laat je uitsteken. Als de lijmverbinding uitgehard is
dan tik je zijwaarts teken het pinnetje aan, dat breekt af en het gaatje is
onzichtbaar.
De tafel is klaar, nadat ik in het weekeind de hoeken nog wat afgerond hebt.
Dank jullie voor je inbreng.
Frans
> Bestaat GUPA nog? dan is dat de beste vulling voor die gaatjes.
> Goede tweede is: puntje lijm in het gaatje en dan het gaatje dichtschuren.
>
> Zelf kies ik voor: niet vullen. De vlekken van lijm en vulmiddel blijven
> namelijk duidelijk zichtbaarder dan dat hele kleine gaatje.
Zoals je elders kunt lezen, gebruikte ik naaldjes op te spijkeren en dat was
een goed idee.
Bestaat er ook vloeibaar hout (Guppa?) voor blank hout? In de tafel zijn een
paar schroefverbindingen, waarvan de kop zichtbaar is en die wil ik
wegwerken. De tafel zelf blijft blank en komt straks in de Chinese
Notenolie, een beetje verdund maar niet opgewarmd...
Dat heet 'baget naalden' in het Nederlands,
of lijstnaalden,
Jan