"Overste Sateh" Klaas Jol vs. de ambtenaren van Defensie
Robbert
Mijn vader kreeg 24 jaar geleden als lid van de Whiskey Compagnie een
afgrijselijk skiongeluk in Noorwegen. Hij overleefde dit wonderwel.
Maar zijn toekomst als Marinier en Mensch was totaal verwoest.
In het Marinehospitaal in Overveen ontsnapte mijn vader ten tweede
male aan de dood d.m.v. een stomateruglegging uitgevoerd door de
toenmalige marinechirurg Wiekmeyer, deze vergat meedere
voorbereidingen zorgvuldig te treffen.
En enkele dagen na de operatie explodeerde mijn vader zijn buik.
Het Marinehospitaal was niet berekend op de complexe medische
behandeling van KJ. Maar ja de kosten voor een Academische behandeling
waren de bottleneck voor Defensie.
Toch heeft KJ zich staande weten te houden en na enkele maanden deed
het hoofdkwartier beroep weer op hem, gezien zijn specialisme als
moutainleader,
kikvorsman, seal, koudweer-specialist, commando etc. was hij blijkbaar
onmisbaar geworden bij de KM. De SMD van de KM heeft KJ doen laten
geloven dat hij nog een kans maakte in het arbeidsproces deel te
kunnen nemen.
Dit is terugkijkend een ernstige beslissing geweest van de SMD.
Ondanks de hevige pijnen wist hij nog enige jaren door te zetten en
werd uiteindelijk nog bevorderd tot overste. Maar de schade die de
skistok door zijn lichaam heeft aangericht was niet meer te
onderdrukken.
Zijn lichamelijke klachten waren onacceptabel en het trauma van het
ongeval
bleek ook mee te groot te zijn. Voor de SMD was dit laatste echter de
reden KJ af te keuren. Mijn vader werd op psychische gronden
afgekeurd. (70 % laatste salaris). Terwijl mijn vader een zeer
evenwichtig persoon is, die eerder door de behandeling van zijn
voormalig werkgever tot wanhoop is gedreven.
Er werd niet gerept over de seksuele disfunctie,
voedselketendisfunctie
, hyperventilatie en de pijnen die continu aanwezig zijn. Dit alles
werd niet ingeschaald bij zijn afkeuring.
Vele medische dossiers zijn in die periode "verdwenen" en enkele jaren
geleden weer zijn opgedoken inzake wet WOB.
Sedert de jaren tachtig probeert KJ zijn gelijk te halen tegen de
foutieve afkeuring en de medische blunder. Nadat hij werd afgekeurd
moest mijn vader genoegen nemen met 70 % van zijn laatste soldij.
Gezien het overlijden van mijn moeder jaren daarvoor had hij ook de
algehele verantwoorden over mij (geb. 1972). Dit alles liep zeer
stroef, gezien Defensie mijn vader niet-hulpbehoevend achtte.
Door alle malaise moesten we ons huis verkopen en mijn vader vluchtte
naar de Ardennen om in een caravan zich daar voor te bereiden op het
ergste. Doch mijn vader is uit een speciaalsoort hout gesneden en wist
zich staande te houden
en ging de strijd aan met het Ministerie om eerherstel en een
invaliditeitspensioen die conform de klachten zijn te bewerkstelligen.
Na vele procedures werd mijn vader in het gelijk gesteld.
Waar het Ministerie direct weer in beroep is gegaan. En mijn vader
weer in het diepe wierp. Een regelrecht schandaal.
De schade die de skistok heeft aangericht (van anus tot en met
schouder) wordt momenteel nog ontkend door de medische adviseur van
het Ministerie (L.G Koenen).
De kosten voor een advocaat hadden we niet, dus mijn vader moest alle
juridische
beslommeringen zelf voeren.
Ondanks alle neutrale onderzoeken en bevindingen van allerlei
professoren en de bovenwater gekomen dossiers acht het ministerie het
onmogelijk dat er niet goed in omgesprongen met KJ.
Kort geleden ontvingen wij een schrijven van een onderzoeksarts Merckx
die destijds de keuring samen met keuringsarts HJ Cats begeleidde
nooit documenten
in bezit heeft gehad die wijzen op een bijv. seksuele disfunctie etc.
Terwijl bij de gang van de skistok door het lichaam dit uiteraard het
geval moest zijn geweest.
Ons enige geluk is in de jaren negentig geweest dat ik de toemalige
Staatsecretaris Gmelich tegen het lijf liep die direct werk van deze
ontkenning maakte en mijn vader alsnog een Invaliditeitspensioen van
140 % !!!! toekende.
Dit kwam zeer goed uit.
Mijn vader kon weer in de stenen woning gaan leven.
Alleen kwam het 16 jaar te laat.
Het ministerie zeg dat KJ blij moet zijn met zijn huidige pensioen en
niet
moet zeuren om dit te laten geschieden tot aan de dag van ontslag.
Dit gaat er bij KJ niet in.
Maar tegen de Staat der Nederlanden je gelijk te behalen schijnt
onmogelijk te zijn, zelfs als alle bewijzen zijn geleverd.
Het mortuariumbeleid van Defensie werkt tot op heden wonderwel.
Het enige probleem wat zij hebben is dat "they fucked the wrong
Marine",
hoor ik mijn vader vaak roepen.
Ten tijde van dit schrijven zijn er allerlei onderzoeken gaande maar
het ministerie frustreerd de rechtvaardige zaak kranig.
Als een professor vraagt om colonfoto's uit 1979, krijgt hij foto's
uit 1982
(na 5 maanden). Ook blijft het ministerie roepen over verjaring, maar
alle stukken wegmoffelen en dan roepen over verjaring.
Ik heb gemerkt dat het lastig Klaas Jol te heten in deze tijd.
Je gezondheid geven voor je vaderland, een bekwaam marinier willen
zijn,
vertrouwen hebben in je baas, goed voor je kameraden zijn en dan op
deze manier te worden behandeld door het Ministerie en de
landsadvocaat.
Wanneer u KJ heeft gekend zult u begrijpen wat ik bedoel.
Mijn vader zou best een steuntje in de rug kunnen gebruiken in zijn
strijd voor rechtvaardigheid zodat hij de wanhoop die het ministerie
hem heeft bezorgd eens en voor altijd achter zou kunnen laten. En
hopelijk nog kan gaan genieten
de vele fraaie dingen dingen die het leven ook hebben te bieden.
Als u begaan bent met mijn vader's lot, laat het mij weten.
Ook als u mijn vader een boodschap wilt sturen.
Eventueel zijn er mensen die mijn vader kunnen helpen dit onrecht
om te buigen.
Want hoe dan ook, uiteindelijk zullen we de strijd winnen,
ik hoop dat mijn vader dit alleen levend nog zal meemaken.
Hoogachtend,
Robbert Jol.
Leonardo
news:bb21dad4.03052...@posting.google.com...
> Mijn vader kreeg 24 jaar geleden als lid van de Whiskey Compagnie een
> afgrijselijk skiongeluk in Noorwegen.
>
> zijn er mensen die mijn vader kunnen helpen dit onrecht
> om te buigen.
>
> Want hoe dan ook, uiteindelijk zullen we de strijd winnen,
> ik hoop dat mijn vader dit alleen levend nog zal meemaken.
>
Ik weet wat je Vader overkomen is. Heel, heel erg maar het is blijkbaar een
vechter eerste klas. Bijna niemand zou dit opgebracht hebben. Wat een
overlevingskracht.
Zelf ben ik ook op een onfrisse manier de dienst uitgewerkt en na jaren
strijd en procederen uiteindelijk toch 'gewonnen'. Het kost een hoop
energie!
Wellicht kun je wat meer inlichtingen krijgen via
http://home.quicknet.nl/mw/prive/nelis60/jelle.htm wat ook een zeer onfrisse
zaak is.
Wout is nog volop in de strijd en wellicht heb je wat aan zijn informatie.
Veel suc6, sterkte en vooral een lange adem en vechtlust!
--
Groet, Leonardo.
Navigare necesse est.
www.vanTijn.tk
Leonardo
Groet, Leonardo.
Navigare necesse est.
www.vanTijn.tk
AAN DE DOOD ONTSNAPTE MARINIER JOL HEKELT DEFENSIE
'MAJOOR SATEH' GAAT IN DE AANVAL
Helderse Courant 30/10/1999
Een gruwelijk ongeval tijdens een ski-training van mariniers in Noorwegen
verandert het leven van de loyale en veelbelovende officier Klaas Jol
voorgoed. Het gevecht om op de been te blijven, wordt steeds meer een strijd
tegen de artsen van de marine.
"Zo'n ongelooflijk slordige nazorg. Ik heb er eigenlijk nooit woorden voor
gehad. Ik ben alles kwijtgeraakt. Noorwegen, donderdag 14 december 1978.
Een lint van langlaufende Nederlandse mariniers in Witte camouflagepakken
trekt een bochtig spoor door een zeer winters landschap. Het is omstreeks
elf uur 5 morgens als de mannen van een heuvel omlaag zoeven. De 36-jarige
ma joor Klaas Jol, hun mountain leader, sluit de rij.
Doordat hij als laatste over de heuveltop komt, is hij heel even het zicht
op zijn manschappen kwijt. En dan gebeurt het.
Zijn directe voorganger, een korporaal, gaat onderuit. Jol heeft al een
flinke vaart als hij hem plotseling pal voor zich op het skispoor ziet
liggen. Om te voorkomen dat hij de korporaal met zijn ski's 'torpedeert',
doet Jol wat in zo'n situatie van een skiër wordt verwacht: hij laat zich
razendsnel op zijn linkerbil vallen en trekt zijn ski's omhoog.
De korporaal ziet zijn trainingsofficier als een lawine op hem afkomen,
schrikt en probeert hem in een reflex met zijn puntige skistok af te weren.
Het volgende moment zal het leven van Jol dramatisch veranderen. De stok
schiet via de anus dwars door zijn lichaam en komt bij de linkerschouder
weer naar buiten.
Door de kracht waar- mee dat gebeurt is de basket, de ring aan het uiteinde
van de stok, afgebroken. De splitpen waarmee de ring aan de stok was
bevestigd, dringt mee het lichaam binnen en richt daar een ravage aan.
MIRACULEUS
Een gewoon mens overlijdt ter plekke. Maar Klaas Jol kun je - zeker na wat
er nog zou volgen - onmogelijk een 'gewoon mens' noemen.
De 57-jarige Scheveninger, een oudere broer van de succesvolle
voetbaltrainers Martin en Cock en nazaat van de legendarische 17e-eeuwse
zeeheld Cornelis Jol alias kapitein Routenbeen, overleeft het ongeval op
miraculeuze wijze.
De prijs die hij ervoor moet betalen is echter ongekend hoog, zeker als hij
enkele maanden later na een medische blunder in het Marinehospitaal te
Overveen andermaal aan de dood ontsnapt.
,,Ik heb alle geluk, maar ook alle pech van de wereld gehad", zegt hij 21
jaar later in een etablissement aan de Scheveningse haven.
Nooit eerder kwam hij met het volledige verhaal naar buiten. Uit loyaliteit
met zijn nog altijd geliefde Korps Mariniers zou hij dat ook zo hebben
gehouden, ware het niet dat hij zich door Defensie op een verschrikkelijke
manier in de kou gezet voelt.
PROCEDURE
Met de wijze waarop zijn vroegere broodheer zich financieel van de zaak wil
afmaken, is de maat voor de Scheveninger nu echt vol.
Daarom is Jol, die in 1985 als luitenant-kolonel de dienst moest verlaten,
een procedure begonnen bij de ambtenarenrechter.
Toekomstige militairen en hun ouders mogen van hem best weten dat Defensie
ook zwakke kanten heeft.
Geplaagd door geregeld terugkerende pijnen doet de welbespraakte ex-marinier
zijn relaas.
Majoor Klaas Jol ziet zichzelf weer liggen, levensgevaarlijk gewond in de
sneeuw op die onherbergzame Noordflank. ,,Het was eigenlijk over met me,
want er was in mijn lichaam te veel vernietigd. Dunne darm, blaas en milt
kapot, hart geraakt, aorta (lichaamsslagader) doormidden en linkerlong
doorboord.
Toch was ik de rust zelve. Ik vond het heel rot voor mijn zoon Robbert, zo
kort voor zijn zesde verjaardag. Een paar jaar ervoor was ik weduwnaar
geworden; Robbert woonde bij mijn ouders."
,,Ik wilde dat mijn mariniers me rustig lieten sterven. 'Gooi wat sneeuw
over me heen, dan komt de dood voor jullie majoor sneller', zei ik.
Voor het eerst van hun leven negeerden ze mijn bevel. Ze zaagden het handvat
van de skistok door, wikkelden me in twee slaapzakken en maakten met ski's
en stokken een soort slede, zoals ik ze als trainingsofficier nog had
geleerd.
Onderweg naar het Haukelandziekenhuis in de Noorse stad Bergen verloor ik op
een halve liter na al mijn bloed. Het is een wonder dat ik niet in een shock
ben geraakt."
MORFINE
De tocht duurt bijna negen uur. Na enige tijd krijgt Jol van een toevallig
passerende arts morfine tegen de gruwelijke pijnen. Het laatste deel van de
martelgang wordt door de lucht afgelegd.
Jol vertelt dat hij in de helikopter vier minuten klinisch dood is geweest.
,,Toen ben ik door die tunnel gegaan. Ik heb het licht mogen zien en hoorde
de stem van mijn moeder die me terugriep. Liggend in dat fijne licht voelde
ik geen pijn meer.
De elf uur durende operatie, uitgevoerd door zeven chirurgen, wordt een
medisch huzarenstukje.
De skistok wordt in twintig delen uit het lichaam verwijderd. Speciaal voor
Jol, die een bijzondere bloedgroep heeft, wordt 24 liter bloed uit Zweden
overgevlogen.
De marinier, in 1966 nog nationaal militair bokskampioen zwaargewicht, weegt
na afloop van de operatie nog slechts 58 kilogram, 25 minder dan voor het
ongeluk. Erger vindt Jol het te horen dat hij verder moet met een stoma, een
kunstmatige uitgang voor de ontlasting.
,,Sinds het ongeluk kennen ze me bij het Korps Mariniers als majoor Sateh,
de legendarische marinier", lacht Jol.
Van een marine-arts krijgt hij in het Noorse ziekenhuis te horen dat de
specialisten hem er nog een paar maanden willen houden. Achteraf gezien had
de militair het advies van de artsen beter kunnen opvolgen, maar Jol wilde
met oud en nieuw bij zijn zoontje en rest van de familie zijn.
Omhangen met slangen en flessen bestijgt hij twee weken na het ongeval op
eigen kracht de vliegtuigtrap.
'ONDER DE PET'
Defensie houdt het incident angstvallig voor de buitenwereld verzwegen. ,,Ze
hebben die hele zaak gewoon onder de pet gehouden. Misschien dachten ze:
hemeltjelief, als dit uitlekt, krijgen we nooit meer een marinier naar de
Noordflank."
'Doorgaan, nooit opgeven', had hij geleerd vanaf het moment dat hij als
achttienjarige met een hbs-diploma op zak adelborst bij de mariniers werd.
,,Ik ben bikkelhard. Altijd geweest. Heb ik van mijn vader geërfd. Die
hardheid zie je op Scheveningen wel meer bij families die eeuwen-lang tegen
de wind hebben opgelopen.
De artsen wilden me niet afkeuren en ik wilde me niet laten kennen. Tegen
beter weten in ging ik door. Ik merkte al gauw dat ik niet veel meer kon. Er
was zo veel bij me kapot. Dan heb ik het nog niet eens over de seksuele
trauma's, want ze hadden natuurlijk van alles bij me weggehaald tijdens die
operatie."
,,Ik heb na dat ongeluk weinig gevoel meer gehad. En mijn linkerlong
functioneert sindsdien slecht, waardoor ik last heb van zware
hyperventilatie als ik gespannen ben of een lichamelijke inspanning
verricht. Bij elke ademtocht voel ik die skistok in mijn long. De pijn op
het litteken, waardoor ik geen nacht meer goed heb geslapen, zal altijd
blijven.
Maar ze lieten me toch doormodderen bij de marine.
Ze dachten: 'Jol sturen we niet met een bom duiten de burgermaatschappij
in'.
Defensie heeft ten aanzien van mij een mortuariumbeleid gevoerd, zoals met
wel meer mensen trouwens."
Majoor Jol wordt twee maanden na het ski-ongeluk ontboden in het
Marinehospitaal in Overveen. ,,Ze wilden mijn stoma terugleggen, want ik
moest weer aan het werk.
Ik viel in handen van een zeer omstreden chirurg. Hij vergat bij de ingreep
een drain aan te leggen, waarna mijn buik enorm begon op te zwellen en zwaar
geïnfecteerd raakte.
Een blunder. Ik ontsnapte opnieuw aan de dood, ditmaal doordat er een
spontane fistel - een kanaalachtige zweer - ontstond. Mijn buik sprong
letterlijk liters pus en bloed uit.
Die chirurg bekende me weken later in tranen dat het zijn eerste
buikoperatie was geweest."
STOFWISSELING
Sindsdien tobt Jol met een chronisch slecht functionerende stofwisseling.
Hij is prof. Vink van het toen geheten Academisch Ziekenhuis Leiden nog
altijd dankbaar voor de hersteloperatie.
In juni 1979 hervat hij de dienst: administratief werk in Den Haag. Nog zes
jaar zal de marinier vechten om aan het werk te blijven.
Geleidelijk, zo blijkt ook heel veel later uit rapporten, raakt hij zowel
fysiek als mentaal (depressiviteit) steeds slechter opgewassen tegen een
normale werkbelasting.
Jol wordt in oktober 1982, later dan hij had gehoopt, bevorderd tot
luitenant-kolonel, oftewel overste.
Op 1 september 1985 volgt de onvermijdelijke afkeuring. Jol toont een foto,
gemaakt tijdens het afscheid. Daarop is een ongelukkig ogende man te zien
die een houten wapenschildje van de Sociaal-Medische Dienst vast houdt.
Erop staat de tekst 'Sustentos Infortunatos', Latijn voor 'wij steunen de
ongelukkigen'.
Hij vertelt met iets van onderdrukte woede: ,,Dat ding kreeg ik toen. Ik heb
het kapot gesmeten."
Aan wat tot het incident een glansrijke militaire loopbaan beloofde te
worden, is een roemloos einde gekomen. Een hard gelag voor iemand die zich,
blijkens de talrijke oorkonden, diploma's en onderscheidingen waarover hij
beschikt, altijd tot het uiterste heeft ingezet en die daarbij meermalen
zijn leven riskeerde.
Zo kreeg Jol eens een scherf van een exploderende granaat tegen zijn hoofd.
Een marinier had het projectiel tijdens een oefening laten vallen. Met grote
tegenwoordigheid van geest raapte instructeur Jol het ding op, gooide het
weg en voorkwam daarmee een drama.
En in het Midden-Oosten, waar hij van 1976 tot 1978 als blauwhelm verbleef,
haalde hij eens met ware doodsverachting een gewonde Perzische VN-militair
uit een mijnenveld.
GEKNEED
Jol was behoorlijk 'gekneed' als marinier; hij volgde een aantal
specialistische opleidingen en was onder meer oflicierkikvorsman, commando,
parachutist en mountain leader.
Bij de Amerikaanse marine slaagde hij als een van de weinigen voor de
loodzware opleiding tot wat seal wordt genoemd, tot een soort supercommando
dus.
Jol verlaat in 1985 zonder enige schadevergoeding de dienst en wordt
afgescheept met een invaliditeitspensioen dat 69 procent van zijn
laatstgenoten salaris bedraagt.
Als 'gouden handdruk' ontvangt hij per Post de Marinemedaille. ,,Voor mezelf
had ik het gevoel dat ik na alles wel een MWO'tje (Militaire Willems Orde)
had verdiend, omdat ik zelfs nog met een skistok in mijn donder ben
doorgegaan.
Natuurlijk had ik direct in beroep moeten gaan, maar ik was die tijd erg
depressief en dacht dat 69 procent normaal was. Een jaar later gingen mijn
ogen wél open"
Gedesillusioneerd ziet hij zich genoodzaakt zijn riante huis te verkopen.
Hij trekt zich terug met twee honden in een sobere caravan in de Belgische
Ardennen en vult zijn tijd onder meer met het schrijven van gedichten en
autobiografische boeken.
Enigszins wrang voor hem is de wetenschap dat zijn vroegere jaargenoten
alles in hun loopbaan hebben bereikt wat er maar te bereiken valt.
Zijn jaargenoot en makker in Noorwegen, Van Breemen, wordt chef defensiestaf
en Kroon, met wie Jol veel samenwerkte, is de huidige luitenant-admiraal.
Een andere oud-collega, Gmelich Meijling, wordt staatssecretaris van
defensie.
NIET GEGUND
Onder het regime van diezelfde staatssecretaris wordt Jols
invaliditeitspercentage in 1996 van vijftig op honderd procent gesteld, maar
met terugwerkende kracht tot slechts 1995 in plaats van, zoals Jol wil, het
moment van het ongeluk in 1978.
Hij weet zich gesteund door de conclusie van een second opinion, uitgevoerd
door een verzekeringsarts. Die stelt dat er vanaf het moment van het ongeluk
sprake is geweest van blijvende invaliditeit van honderd procent.
Jol eist daarom nu voor de ambtenarenrechter met terugwerkende kracht tot
het moment van ontslag in 1985 de volle pensioenuitkering.
Bovendien vordert hij een voorschot op een schadevergoeding: ,,Omdat ik er
recht op heb en zelfs een ordentelijke regeling me niet werd gegund."
De juristen van USZO-Defensie in Heerlen willen niet verder teruggaan dan
1989 als aanvangsjaar voor het invaliditeitspensioen.
REVIVALCENTRUM
Van het geld wil Jol in de Ardennen een 'revivalcentrum' oprichten voor
militairen die op welke manier dan ook bij de uitoefening van hun taak zijn
beschadigd en onvoldoende steun krijgen van Defensie.
Ik nodig ze gratis uit. Ik heb daar al vijf hectare grond; er moeten alleen
nog bungalows op.
Dat ik ben blijven leven, komt doordat de goede God nog iets met me voor
had. Wat mij is overkomen, mag nooit meer gebeuren.
Zo'n ongelooflijk slordige nazorg'. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor
RENÉ VAN LEUSDEN
klaa...@gmail.com
klaa...@gmail.com
Bij het Korps Mariniers is het persoonlijk belang der individuen op welk niveau dan ook altijd ondergeschikt aan het dienstbelang en het Korpsimago. En daar werd de mariniersoverste de dupe van nadat zijn vrouw was overleden op Goede Vrijdag 1975.
!) Zijn carrière als weduwnaar met kind van twee jaar stagneeerde volkomen en hij kon als Special Forces voorman op al zijn specialistische gebieden geen gebruik meer maken van zijn bijzondere en sportieve kwaliteiten.
B) Hij kwam maar al te vaak met zijn handen in de lucht geheven te staan. Hij was geen Vredesapostel van nature, maar een troupier zonder vrees of blaam.
2) Hij werd toch van de zomer 1976 tot en met de aanvang der Lebanon Intervention War in de winter van 1978 tot aan de zomer van 1978 naar het oorlogsgebied gezonden "in Dienst van de Vrede" terwijl hij voor de Oorlog was opgeleid en zich volkomen daarop had ingesteld.
B) Hij wilde liever zijn leven aan zijn Vaderland geven dan aan een vreemd land en ongewapend zich niet kunnen verdedigen. Zo moest hij op de Golan en in Zuid-Libanon vele malen "narrow escapes" meenmaken, die zijn moraal en moreel geen goed gedaan hebben.
3) Meteen bij terugkeer met een nieuwe partner werd hij weer bij de 1-AGGP geplaatst als en Berg- en Wintercoach net als indertijd bij de WCOY en als C-OSTCIE ( 285 mariniers) in een dubbelfunctie net als de jaren voorheen in beide kazernes VGKAZ ( Korpsscholen twee stuks bij Gooren en Harthoorn) en VBHKAZ ( WCOY bij jaargenoot HGBVDB EN ONE ACG bij LKOL Ringenaldus).
B) Dat kostte hem zijn relatie en zij verdween uit zijn leven omdat de C-MARID ( KTZ Van Beusekom hem dat adviseerde na afwijzing van zijn tweede verzoek voor ontslag. Er volgde een oefenperiode van maar liefst vijf maanden waarin hij zelden thuis kon zijn.
4) Na het skiongeval in Noorwegen op 14 december 1978 werden zijn persoonlijke belangen ( Jol zou het toch niet overleven!!!) volkomen terzijde geschoven.
B) Hij kwam meteen in de Doofot van CKMARNS A.J. Romijn terecht en zit daarin nog steeds al 37 jaar!
5) Bij terugkeer in een ongelofelijke recordtijd met zijn 100% beschadigingen werd hij tegen de academische adviezen in toch met voorbedachten in handen gegeven van dr. B.J. Wiekmeijer in het MHO op 29 december 1978.
B) Daar zijn natuurlijk enorme misstanden ontstaan, die ook altijd samen met zijn van meet af aan 100% Dienstinvaliditeit en Arbeidsongeschiktheid door zijn eigen K.M.-artsen G. Wilhelmy D. en Hein C. in dezelfde doofpot worden gehouden als deze vreselijke schadegevolgen waarop zijn tweede leven schipbreuk heeft geleden.
6) Om de doofpot ten langen leste geheel te verzegelen werden bij de laatste rechtzitting en Uitspraak op 17 november 2006 door minister van Defensie Henk Kamp persoonlijk al zijn aspiraties voor een nette schaderegeling de grond ingeboord ook al verklaarde de Landsadvocaat namens alle klagers Kamp, Völkers, Koenen, Annink, Cats, W.Damsté en nabestaanden Wiekmeijer, dat in Noorwegen de schade al 100 % was geweest.
B) De afschuwelijke opname door Wiekmeijer had dus geen enkele schadewerking gehad liet Kamp door demeest duur betaalde landsadvocaat verklaren, ene mr. Hendrik Jan B. nu Rechter te Haarlem. Het zal je baas maar wezen.
Conclusie over de Skistokaffaire Jol en Zoon over 37 jaren met 100% invaliditeit in en door de dienst opgelopen.
De Minister van Defensie is de meest slechte werkgever geweest voor juist één der beste Special Forces coaches Overste Klaas Jol, die een beter lot had verdiend na zijn offer aan zijn Korps in Noorwegen dan ook nog eens in het scharrige MHO door een volmaakt waardeloze collega burgerarts om zeep te worden geholpen.
Hier lees het Dossier Wiekmeijer er maar op na!
Uit bovenstaande blijkt dus volkomen, dat in Nederland wanneer je geld dreigt te gaan claimen zoals Jol bij meerdere incidenten in causale verbanden, dat het privébelang bij de kleine Luyden altijd ondergeschikt wordt gemaakt aan dat van de Staat en van de Belastingdienst!
klaa...@gmail.com
Mijn ziekte en tegenslagen in Overveen en 37 jaren van doofpotbeleid van de oorsprong van mijn "beroepsinvaliditeit" van de "geleende" skistok van mijn werkgever vereisten niet alleen een nederig karakter maar ook vooral een gigatische Christelijke moraal, hoogstaand moreel en een dermate hoog opgevoerd uithoudings- en incasseringsvermogen elke dag weer over 37 jaren van aflatende gezondheid waar nog steeds maar geen einde aan schijnt te komen.
Terwijl elke dag de morele en financiële druk blijven toenemen.
De afdeling Bijzondere Schadegevallen Defensie weigert mij echter zelfs mijn gerichte liggelden en verzorgingskosten van huisvesting, voeding, vervoers- en bezoekregelingskosten te vergoeden omdat de heren Rutten, Dremmen, Sipma etc er geen notie van wilden nemen in wat voor slechte lichamelijke en geestelijke toestanden ik verkeerde nadat ik vanwege beslagleggingen van rijkswege naar Duitsland was gevlucht in 2009 nadat ik driemaal voor dood had gelegen in het Bronovo Ziekenhuis en van minister van Defensie Henk Kamp kort daarvoor was bestolen in het jaar 2006 van al mijn Rechten op Leven "and Speech".
Had Kamp mij mijn Golanmedaille en Libanon "Heldendom" op tijd gegeven met Kerstmis 2005, ja dan had iedereen geweten van de uitzonderlijk slechte nazorg, die mij toen al sedert het skiongeval in Noorwegen was ten deel gevallen!
Door mij naar het mortuarium van Overveen te vervoeren in een werkelijk belabberde toestand vanaf Schiphol!
Daarom kwamen de Heren van Heerlen, ook de Belastingdienst Buitenland nooit te weten, dat mij juist wel een goede nazorg, kliniekkosten en de Ereschulden ingevolge de Veteranenwet van 2011 van minister Hans Hillen hadden moeten worden toegewezen.
Met dat beetje geld van EURO 19.600 in de pijnkliniek over 2013 en 2014 alleen al was ik nu in staat geweest de restanten van mijn schulden aan de Staat en Zorginstituut Nederland van momenteel nog EURO 10.000 deze winter 2016 nog te voldoen had ik mij weer een beetje meer trots en met meer moed, kracht en vertrouwen op de Wet op de Zorgplicht en het Vorstenhuis kunnen oprichten van mijn ziektebed elke morgen.
Om weer de pijn van me af te schrijven.
klaa...@gmail.com
Met gemengde gevoelens moeten wij u mededelen, dat de Mirakelmarinier Klaas Jol nog niet is overleden. Hij blijft eeuwig leven in de harten van zijn Jols Heroes.
Een wel zeer aparte dichtvorm uit een gespleten ziel en een doorboord lichaam.
Met vreugde delen wij U mede dat we nog steeds zijn blijven leven.
Met alle letselschade en dienstgebreken.
Wat Defensie ( Staat) altijd heeft verzwegen.
Dat gaan we vieren ook op Veteranendag in Den Haag op zaterdag 25 juni 2016 met een mars door de Residentie.
Onder het Oog des Konings.rechtop en zingen fier: "We never fear".
Want "Enemy or State".
If needed be.
Vegen wij af met onze .........
Niet zeggen alleen maar doen..............bruine dienst zakdoek .......
Beste vrienden en veteranen en B.N.M.O.- leden,
Met verkrampte gevoelens van vreugde en gespleten leden.
Mogen de Jols Heroes U allen met het nodige voorbehoud maar wel gedegen.
Mededelen dat we wanneer de eerste Special Forces Mirakelmarinier nog even mag blijven leven.
Met de zegen van Boven gaan wij allen weer op zijn verjaardag 29 mei een heugelijke dag beleven.
Met het winderige strand en woelige water van de Noordzee voor ogen op Scheveningen.
Met Boven al de Vaderlandse uitroep van "Het zou weer eens een nieuw wonder mogen wezen"?
Hush...hush...
Met vreugdekreten weer voor het elitekorps der Mariniers hoe men haar ook ziet of acht een ware zegen.
Met ook de pijnen want al komt het natuurlijk niet altijd voor de Bolle Heren van Heerlen en het Haagje onder anderen zeer gelegen.
Met al zijn letselschade en dienstgebreken op zijn vroeger o zo smartelijk verloren innemende kostbaar leven.
Met Gouden letters en werkelijk in bloed gedrenkt omschreven.
Met soms wat krasse taal en meestal ook door zijn hem minst geliefde K.M.-artsen in kromme letters en hanenpoten in dokters schrift omschreven.
Met geheimtaal waaraan het zwakkere gedeelte van Defensie ( Staat) lees de burgers nauwelijks ooit een waarde oordeel over wilden geven.
Hush...hush....
Met gefundeerde klare taal klip en klaar vanaf het mikpunt in zijn gaatje gestoken in Noorwegen.
Met zovele naweeën want het is wel bitter lang geleden.
Met gelukkig wel hopelijk zijn beste vrienden rond hem heen, maar dat was toen en nog steeds wel een Zegen.
Maar daar moet je een geboren dichter en schrijver voor wezen.
Met de moed der wanhoop hebben zijn overlevingen en overleveringen van al die bittere 13.600 dagen.
Met grote kans van slagen deze keer schijnbaar wel er nauwelijks onder geleden.
Hush...hush.....
Met al die kulverhalen en maffe smoesjes over mijn tweede leven na mijn "militaire "dood" in de sneeuw van Noorwegen.
Hoera..... Hoezee..... Hoezo........in de doofpot blijven hoor, kniesoor Sateh.
En dat mogen we best gedenken.
Op het laatste gericht en daarna gaan we ons plengen.
In kracht, toewijding en vooral saamhorigheden aan tafel.
In het Veteranencafé onder elkaar in "De Poentjak" aan de Kneuterdijk.
Bij het standbeeld van onze oprichter Johan de Witt.
En zijn broer Cornelis vermoord vraag niet door wie?
Mooi, dat weten we dan ook weer!
Met een knipoog en gedragen door ons gezamenlijk korpsimago en verleden over 350 jaren..
Met de blik op het Vaandel hoog in de lucht geheven.
Wapperend vanaf het Strand van Scheveningen sedert 200 jaar..
De Bomschuiten onvergankelijke Jol is nog steeds niet in zijn kille graf gelegen.
Als weer uit de dood in Overveen verrezen.
Mooi, dat waren we bijna vergeten.
Vreemd genoeg heeft zijn morele gevechtskracht er nauwelijks onder geleden?
Want niet voor niets was Klaas Jol al voor zijn skiongeval net iets meer dan een beroepszwendelaar met smaad omgeven.
Ziet daar een Apostel voor de Vrede.
Met het teken van de Nobelprijs voor de vrede geprikt op zijn verklamde leden.
Dat tekent op aarde de Vrede Qua Patet Orbis.
Met de inzet van ons aller ganse leven.
Mogen wij ons wentelen in een leven na de dood "Grâce-à- Dieu".
klaa...@gmail.com
Memories are made of golden tears.
My dear wife had passed away just thirty years old and I was left behind with our little son Robbert of two years in the spring of 1975.
My idea was to leave the Corps and find a nice job in civilian street.
I was offered a great job in Shell as I was specialized in Diving Operations and Naval Leadership for the upcoming oilrigs.
Indeed that would have been nice for a change after 15 years in the Corps allowing me some double Dutch "specky for my becky".
But instead I was again overwhelmed by the spirit of higher command and my G-1 & G-3 wanted their goodlooking and well languages speaking Prince of the Crown of Command of the Special Forces sent to the Warzone around Jerusalem for a change.
They should not have done so because that became the best time of my entire life.
Far away from HQ and a major trying to be happy and proud again. It worked for me!
And so it happened.
I never had a chance to lay down my doings and donts on paper in a novel about the differences in the Jewish & Arab minds nor about how I felt about me in those days!
But I still will when my Mission for Justice will be over al last hopefully very soon.
I will make a straight-in attack on the people who tried to destroy my entire life and those of my son, my mother and my marines who still cared for me after all that happened in my second life,
That was sheer terror by the way.
But I survived the all, mark my words.
Inshallah.
.
And I promise you all, my friends that you will swallow all my days in the Service of Peace and warcrises and narrow escapes on the Golan and in Syria and Damascus and sent from Bayrouth on the Blue line border Observation Posts in South Lebanon with Palestine of the Jehudi people with the utmost appetite as it swallowed and absorbed my own fighting spirit.
Unspoken were always my past experiences with my own people when I came back as a 1976- 1977 Golan- & 1978 Lebanon Intervention Hero who could never bury the past without being praised for what he did to get this UN- Military Nobelprize for Peace only last year.
And not from the King as I should have.
My life as a "Peacemonger" had still to begin after I was crucified in Norway on the fourteenth of December 1978.
While giving my marine life as a Warhero to one of my Marines in distress on the way downhill in Norway.
I was banned by my own general!
And Doctors who sent me straight back to Hell.
Let's call it on my way Home from now on!
But had I known that in my case "Curiosity did not kill the cat",
I would have dropped my spirit and pen right away.
So hear you see my military remaings of the best time in my life.
Don't you all wonder what they are?
Of course a Prince Charming like the way I was then is not to be compared about withe the old Mountain & Arctic Hero that I was when I met my Maker in Norway?
And that makes me still very angry.
So, be aware, The Jol Marines are coming.
They will show no mercy this time. smart Alexes.
klaa...@gmail.com
Minister Kamp had zich nooit achter zijn brilletje mogen verschuilen toen hij Jol in 2006 successievelijk liet kielhalen tot hij bijna om genade moest gillen, maar net niet!
Minister van Economische Zaken Hendrik Kamp ( VVD) tracht er zeer betrouwbaar en integer uit te zien achter die slimme droge oogjes wanneer hij in de camera kijkt om zijn tekst en uitleg af te ratelen over de noodzaak om in Groningen de gasbel op te pompen!
Hij schijnt het allemaal zo goed te menen met de bevolking.
Maar val hem niet lastig met verzoeken om schadevergoedingen voor de slachtoffers bij elke nieuwe aardbeving of "natuurramp".
Als Minister van Defensie was hij ook altijd erg betrokken met zijn Krijgsmacht om Ver Weg de schijn op te houden dat we overal Qua Patet Orbis aan het bouwen waren.
Bij een bezoek aan Kamp Holland naar hem vernoemd keek hij opgewekt in de lens en deelde mede altijd heerlijk te slapen en dan even de oren en ogen te sluiten.
Maar liepen ze toevallig op een bermbom dan dook hij liever weg in de bunker onder zijn ministerie en liet hij zijn Hoofd Personeel & Materieel Ben Völkers of zijn Secretaris-generaal Ton Annink de schade afhandelen.
Zij hebben toen de gehele Krijgsmacht weggezuiverd.
Leopard tanks,handenvol schepen, M.L.D. en haar drie maal zes Orions voor de luchtdekking der drie smaldelen op zee, veel rollend schiettuig, maar vooral veel technisch personeel waardoor het moreel ernstig werd aangetast.
Maar het meest stuitende wat meneer Kamp had misdreven op zijn ministerie werd door één zijner vroegere adjudanten uiteengezet.
Het Kameradenverraad Jol.
Daar gaan we binnenkort eens goed voor zitten.
Het begon al bij zijn skiongeval in Noorwegen op 14 december 1978.
Majoor Klaas Jol werd daarbij ongeneeslijk zwaar beschadigd omdat een skistok zich een weg baande door het gehele lichaan, van gat tot gat zogezegd.
Dan ben je verloren.
Maar Kamp vond nooit van wel.
Daarom liet hij bovengenoemde heren zijn misschien wel beste hoofdofficier ooit publiekelijk executeren bij het Hof van Justitie op 14 november 2006.
Het jaar daarvoor had minister Kamp "vergeten" om zijn adjudant opdracht te geven de Mirakelmarinier Jol in Scheveningen woonachtig aan de Zeekant op te mannen om hem een mooie Golan Medal te overhandigen zodat hij niet meer zo zou zeuren om een paar miljoen achterstallige smartengelden met rente op rente.
En een MWO als Libanonheld en voor zijn Oeuvre als Skistok van Gerrit overlever en tevens van de "vergeten drain" van Wiekmeijer, de Slager van Overveen.
Dan zou de gehele Skistokaffaire met Kerstmis 2005 na precies 27 jaren van leed en schadepijn al uitgekiend gesmoord zijn in de doofpot van Ben Völkers sedert het MGO Cats/ W. Damsté van 1 september 1985.
Met herwonnen liefde voor het Vaderland en Respect voor de leden in ruste met ondraaglijke pijnen.
Dat ware beter geweest dan hem samen met deze fiere heren op te hangen aan de hoogste boom.
En bij de Rechter te beweren.
Meneer K.Jol was al in Noorwegen volledig invalide en dus hadden de gruwelijke missers in Overveen op hem en zijn familie Jol geen enkele uitwerking.
Dat komt er nu van wanneer de Koning zelfs een ongelovige en niet geschoolde militair aanstelt als Minister van Defensie.
Klaas Jol
Klaas Jol
Klaas Jol
Vanaf het Koninklijk Instituut voor de Marine in Den Helder kreeg ik bij mijn benoeming door de Koningin Juliana op 1 augustus 1963 tot Tweede Luitenant der Mariniers de bijnaam mee van "Mooi Doodgaan".
Ik heb de alias van mijn naderende dood, die onontkoombaar is dus eer aan gedaan hoewel ik nog niet ben overleden.
Dat heeft honderden malen niet veel gescheeld, want de Koningin had mij zo leek het wel meteen al met de grootste zorg voor dat meest gevaarlijke beroep met een "license to kill the enemies of the State of Holland" uitgekozen toen zij mij voor de vervulling van mijn militaire dienstplicht had aangewezen.
Ik dacht dus meteen om Hare Majesteit een stapje voor te zijn door geheel uit mezelf te kiezen voor het mooiste Korps ter wereld en wel om te proberen met alles wat ik bezat aan natuurlijke eigenschappen om mij geheel en voltallig in te zetten voor mijn Korpsmakkers Qua Patet Orbis ter land, ter zee en in de lucht!
Dat ik daarna na het overlijden van mijn meest dierbare bezit er achter moest komen dat ik in de harde praktijk bij het Korps Mariniers niet voor de vijand op de vlucht moest slaan, maar voor het geweld van mijn eigen superieuren en artsen tot in de dood mij moest verweren, neen dat had ik nooit kunnen bevroeden.
Want had ik dat ook maar enigszins kunnen vermoeden , ja dan was ik lekker blijven boksen en voetballen en sporten waar ik erg goed in was.
Dan had ik mezelf en mijn lieve moeder en moeder van mijn zoon veel ellende kunnen besparen.
Het Korps Mariniers is namelijk de meest expeditionare macht ter wereld en op de Zeven Wereldzeeën, die zijn equipollente geldingen en krachten niet kent.
Hetgeen betekent dat je zelden thuis bent om je geluk in een harmonische en prettig aanvoelbare omgeving te kunnen vinden.
Kortom heb ik bij mijn beroepskeuze al de basis gelegd voor een zeer ongelukkig en noodlottig einde.
Mag ik tot slot van deze eerste aflevering dan de lezer op Facebook en op internet even memoreren dat ik gelukkig wel mijn einde mocht vinden temidden van de best mogelijke soldaten ter wereld, de Zeesoldaten?
Zij hebben mijn leven lang tot op het uur of de minuut van mijn aanstaande dood toch een dankbare inhoud gegeven.
Mijn vermoeden in 1960, dat bij het Korps Mariniers mijn menselijk lot in veilge handen was is dus bewaarheid geworden.
Zij, mijn prachtige kerels hebben mij steeds weer naar de veiligheid gedragen Qua Patet Orbis.
Ook toen ik net als de Here Jezus was gekruisigd in Noorwegen een leven lang geleden.
Want zij dragen mij veilig voort en wat kan mij dan nog gebeuren?
Zo waarlijk helpe mij God almachtig.
foto van Klaas Jol.
Klaas Jol
Zodra de minister van Defensie de mariniersoverste Jol alias Klaas Sateh, Zeesoldaat van Oranje verlost uit de Doofpot!
Waar hij in moet rusten sedert hij letterlijk werd gekruisigd.
Waar had hij zijn onsterfelijkheid aan te danken?
Immers was hij liever meteen aan de gruwelijke schade overleden?
Dat staat geschreven in alle bescheiden van zijn "Dood in Noorwegen".
Hij mocht zelfs niet meer van Zijn Genade getuigen!
God heeft altijd het Laatste Woord.
Komt tot Mij die vermoeid en belast zijt en Ik zal U rust geven.
Het is de hoogste tijd.
Want wie overleeft er nu een skistok door het lichaam?
En moet daarna weer een leven lang zuchten en klagen over pijn en slechte nazorg?
Bedoelt U de Libanonheld Jol misschien?
Tweede Luitenant der Mariniers Klaas Jol zwoer op 1 augustus 1963 trouw aan de Koningin en heeft woord gehouden.
De Mirakelmannen van Noorwegen leeft namelijk nog steeds.
Klaas Jol is bezig een wereldster te worden!
Zodra het Doofpotbeleid rond zijn "Kruisiging" als Zijn Zoon wordt opgeheven in Nederland.
Want wie kan er ooit nog in de voetstappen treden van een Zoon van Scheveningen, die zo'n wereldwonder van overleving kan navertellen?
Dan heb je wel een eervolle plaats verdiend tussen de wereldsterren van Nederland dezer dagen waarop onze megasterren tijdens de Olympische Spelen alle aandacht opeisen?
Onze helden willen Goud halen in Rio de Janeiro, toch?
Op de sintelbaan, op de judomat, op het water, op de tennisbaan, op de wielerbaan, in de sporthallen, op de velden, ja overal Qua Patet Orbis.
We hebben nu die megasterren aan boord.
Geef ze dus alle eer en vertrouwen op de goede afloop mee?
Okay, mevrouw Hennis belast met de verdediging en goede naam van onze Skistokheld uit Noorwegen gekomen?
En opgenomen in het Mortuarium van het kleurloze Marine Hospitaal Overveen!
Dat staat als een paal boven water, dat daar weinig goeds uit zou groeien sedert de verkeerde opname op 29 december 1978.
Zo waarlijk bleef God zelf blijkbaar zijn geliefde Zoon van de Noordzee bewaren.
Dat had de Goede Vader zijn Moeder Jol immers beloofd?
foto van Klaas Jol.
Klaas Jol
Wie staat er volgende Veteranendag hoog opgeladen en uit de doofpot opgestaan in de voorste jeep? En zo hoort het ook!
De eerste Special Forces Navy Seal en Mountain Leader!
Wanneer oud Mindef Kamp met zijn "doodstraf" aan mijn Eerherstel Overste Jol opgelegd vlak voor Kerstmis 2006 zijn hielen gelicht zal hebben achter zijn voormalige S.G. Annink aan gaat voor mij na elf beroerde financiële jaren van drooglegging van mijn "braintrust" mijner Verdediging de zon weer schijnen.
Het zal passé zijn met het doofpotbeleid Kamp, Annink, Völkers, Wilhelmy D. en Magere Hein Cats van de bodemprocedure en de lange adem der aardolie en vette lucht van onze Belastingdeskundige HAVO- expert Hendrikus als Hells Angel.
Zowel de skistokschade als de nare buikcomplicaties der Medische Missers van de Keurslager van Overveen zullen weer het daglicht mogen zien, hoezee en hoera!
Dan zal eindelijk na meer dan 38 jaren na mijn verbanning naar Krankenhaus Overveen door Billy D. mijn Revival een fluitje van een cent worden, beste mensen en veteranen.
De media mogen dan weer vorstelijk over mijn bijzondere dienstongevallen publiceren na de verkiezingen van 15 maart volgend jaar, prachtige kost voor de lezers van horrorstories.
Mijn mooie verhalen zullen hopelijk niet postuum uit het as herrijzen.
Mijn Eerherstel met ruimhartige compensaties van mijn verloren gezondheid en carrière mag dan eindelijk ook best en zeker een "eitje" worden voor de nieuwe regering van premier Geert-Jan, dat de nieuwe minister van Defensie mag uitbroeden!
Wie dat dan moet worden uit de nieuwe regering blijft nog even geheim, maar één ding is zeker, dat het niet weer "Tante Sjaan" wordt zoals naar verluidt haar troetelnaamje luidt bij haar Krijgsmacht van de VVD.
Zij heeft dan net als de uitgebluste Kamp in Groningen met zijn stinkei uit eigen bodem alleen maar breuken in het fundament van de staat gelegd.
Kijk maar naar de advertenties voor het ronselen van militairen!
Wie staat er volgend jaar pontificaal in de voorste jeep te pronken en te groeten naar de Koning en de nieuwe premier Geert-Jan en zijn cliënt de andere Geert, nou...nou-.....Come on, boys?
In een keurig nieuw Veteranenuniform en geen Haarlemmerdijkjes?
Bet his Skistick Ass?
God Willing, dat wel natuurlijk?
After all ben ik ook maar een gewone oud dienstplichtige Watergeus van Scheveningen! Die nooit van opgeven wist tegen "Eigen Vuur aan de schenen gelegd".
Daar houden echte Zeesoldaten namelijk niet van!
Tijdje bekend.
Sedert 1665.
Klaas Jol
Klaas Jol
Klaas Jol
Overste Jol wilde als Mirakelman in Noorwegen blijven.
In Noorwegen moet ik op zeker op die rampzalige dag van donderdag 14 december 1978 in de oerkrachten mentaal en fysiek van mijn leven zijn geweest.
Anders overleef je geen skistok van onder tot boven door het lichaam.
Die alles op haar weg had doorboord en weggeduwd.
Ook al had ik geestelijk in de paar jaren daarvoor bij het Korps Mariniers dienende als grootmajoor behoorlijk op mijn flikker gekregen.
Waardoor ik bepaald niet meer zo gemotiveerd was om het levenslange karwei even zo vrolijk af te maken.
Ik had wel genoeg meegemaakt.
Waarvan zoals mijn vader me wel eens zei toen we samen in de zomer van 1975 weer op Scheveningen met mijn zoontje na het afscheid van dit leven van mijn geliefde echtgenote in de prachtige dubbele villa op het Kapelplein bij de Badkapel en de fraaie Rozentuin van het Westbroekpark waren neergestreken.
Mijn vader zei dat daar zelfs een paard de hik van zou krijgen!
Om daar samen oud te worden.
Tot mijn zoontje volwassen was geworden.
Dat had ik mijn geliefde in nood moeten beloven.
Ik heb dus altijd iets gehad met mijn mariniers in nood.
Ze hadden mij stervende in Noorwegen tegen mijn wensen in toch naar beneden gedragen.
Want ik voelde toen al dat de schade te groot was om te kunnen overleven.
Laat staan om ermee oud te kunnen worden.
Daarom geloof ik nu stellig dat de Goede Herder werkelijk moet bestaan.
Om voor zijn schapen in nood te zorgen.
Ook voor een zwart schaap zoals ik met bokkenpoten!
Want wie overleeft er nu zo'n lange kogel diagonaal door zijn lichaam?
Dat voelde ik toen ook wel meteen.
Dat gevoel was meer dan verschrikkelijk.
Ik wist dat mijn tijd gekomen was.
" Sergeant Tiemens, zeg tegen mijn moeder dat ik aan haar dacht toen ik ben gestorven'.