zeewier vraag drogen en welke soorten
cees
ik ben op zoek naar informatie over het verkrijgen van zeewier en het drogen
hiervan. Ik wil dit product gaan gebruiken als voeding supplement, gaan
halen aan zee en zelf verder verwerken maar welke zijn goed en kunnen worden
gebruikt en wat is de beste manier om ze te drogen.
Alle informatie is welkom
Pauline
bij deze : waar gaat u dit wier plukken?
Aan de westkust van Nederland zou ik het niet durven.
Misschien dat een organisatie als Greenpeace locaties kan opgeven van
zuivere zeewier?
Bij de VEN verkopen ze gedroogde velletjes zeewier.
Bericht maar als u er in geslaagd bent : leuk !
suc6
Pauline
"cees" <cees...@hotmail.com> schreef in bericht
news:40fc3225$0$144$18b...@news.wanadoo.nl...
Peter Verhoeven
Een maand terug werd in de belgische krant De Standaard deze vraag gesteld:
Is zeewier dat ik op het strand vind eetbaar? En klopt het dat zeewier
radioactieve stoffen opneemt?
Geen van de wieren die op het Belgische Noordzeestrand aanspoelen zijn te
eten. Ze zijn taai of gelachtig en smaken niet lekker. Wie denkt de wieren
culinair op te waarderen door ze te koken, ziet ze al snel veranderen in een
nog onappetijtelijker brij. Al is dat natuurlijk een kwestie van smaak,
mevrouw Vandergraesen, maar we hebben het toch van iemand met autoriteit in
het vak. Eric Coppejans, wierenspecialist of algoloog van de Universiteit
Gent, is duidelijk geen liefhebber van 'belgowier', althans niet voor
consumptie. Maar hij weet er wel alles over. Over de smakelijkheid van
vijverwieren is Coppejans overigens al even weinig enthousiast.
De wieren die hier te koop zijn, bijvoorbeeld in natuurvoedingswinkels, zijn
meestal ingevoerd uit Zuidoost-Aziė. In landen als Japan, China en Korea
worden duizenden tonnen zeewier per jaar geproduceerd en gegeten. Onder meer
purperwier - nori voor de kenners - wordt er massaal gekweekt voor
consumptie. Purperwieren zijn ook in de Noordzee te vinden, maar dan gaat
het om andere soorten dan die ene Aziatische. Af en toe probeert men in onze
contreien wel eens de Japanse of andere wieren te kweken, maar zulke
initiatieven sterven meestal een stille dood, omdat er nauwelijks een
afzetmarkt voor is. Te weinig mensen hier houden van wier.
Wier dat u op het strand vindt thuis in de soep draaien, is niet aan te
raden. Zeewier haalt voedingsstoffen uit het zeewater waarin het leeft.
Daarbij neemt het relatief veel mineralen als jodium, ijzer, calcium of
magnesium op. Die mineralen heeft de mens ook nodig, wat het wier, vers of
gedroogd, populair maakt bij gezondheidsbewuste consumenten. Maar de
gretigheid waarmee zeewier elementen uit het water opneemt, pakt nadelig uit
als dat water vervuild is met bijvoorbeeld zware metalen als lood, cadmium
of arseen, of met radioactief jodium. Die schadelijke stoffen komen dan
geconcentreerd in het wier terecht, waardoor dit giftig kan worden. Of het
wier aan de Noordzeekust met zware metalen of ander gif beladen is, weet
Coppejans niet, maar in Normandiė stelden wetenschappers enkele jaren gelden
vast dat het zeewier daar abnormaal veel radioactiviteit bevatte. Die bleek
afkomstig van een opwerkingsfabriek van radioactief afval in de buurt.
Wieren die uit zichzelf giftig zijn bestaan overigens ook, vooral in
tropische landen. Bij ons zijn microscopisch kleine wiertjes bekend die in
warme maanden mosselen giftig kunnen maken. Maar onder de grote wieren van
bij ons kent Coppejans geen giftige soorten.
Maar zelfs als het wier aan de Noordzeekust vrij is van giftige stoffen, is
het nog oppassen geblazen. Wier dat aanspoelt op het strand is meestal aan
het afsterven, en kan vol zitten met bacteriėn. En als u levend wier gaat
plukken op een golfbreker of dijk moet u er rekening mee houden dat die
bouwsels meestal in de buurt van kuststeden liggen. Door rioolwaterlozingen
kunnen de wieren plaatselijk vol ongezonde bacteriėn zitten. Omdat wieren
meestal rauw of slechts lichtjes bereid gegeten worden, en doordat ze hun
oppervlak niet zelf schoon houden zoals vissen wel doen, bestaat het risico
dat de bacteriėn een voedselinfectie veroorzaken.
Maar niet getreurd, want ook al is inheems zeewier geen culinaire
hoogvlieger, toch eten en gebruiken de meeste Belgen dagelijks
zeewierproducten zonder erbij stil te staan. Agar, carrageen en alginaten
zijn afgeleide producten van wieren: geconcentreerde bestanddelen uit de
celwanden van de plant. De wierderivaten worden als verdikkingsmiddel of
gelerende stof in allerlei producten gebruikt. U moet de etiketten in de
supermarkt er maar eens op naslaan (al zitten de wierstoffen vaak verborgen
onder de E-nummers 400 tot en met 407). Magere yoghurt wordt er wat vaster
door, namaakslagroom zonder vet houdt er na het opkloppen zijn schuimige
vorm door, ijsroom blijft er smeuļg schepbaar door. Ook tandpasta,
lippenstift, drukinkt, verf, papier, zelfs condooms bevatten
structuurversterkende stoffen uit zeewieren.
bron: de standaard
DD
<knip verhandeling over wier>
> bron: de standaard
Wat een leuk artikel! Dank je voor het plaatsen.
DD (heeft weer wat geleerd)
--
http://people.zeelandnet.nl/pimpampoen
Laatste update: 8-7 Nieuwe foto's!
Meer DD in
news:alt.dd.forever
Peter Verhoeven
Hallo Cees,
Je vroeg er niet om, maar ik heb wat info opgezocht over de waarde van
zeewier als voedingssupplement.
Vrijwel al de gevonden "info" kwam van natuurgenezers, macrobioten,
kruidenvrouwtjes en uiteraard zeewierverkopers.
Ik heb niks tegen die groepen mensen, maar wel tegen de manier waarop ze
wier aanprijzen.
Van een website gepikt:
>Duise bevat dertigmaal zoveel kalium als bananen
>Nori,[..], kan met andere produkten wedijveren, als het om vitamine A gaat
en het bevat twee
>keer zoveel eiwit als sommige soorten vlees.
>Hiziki, een blauwachtig zwart, spaghetti-achtig zeewier, bevat veertien
keer zoveel calcium als volle melk.
>Kombu, een bruin gekleurd zeewier, [..], bevat net zoveel fosfor als mais.
Het zal allemaal waar zijn, maar is totaal niet van belang. Een kilo
vitamine C tabletten bevat duizend keer (ik zeg maar wat) zoveel vitamine C
als een kilo sinasappelen. Nou en?
[ Het stond er niet bij, maar ik heb uit tabellen kunnen afleiden dat het om
de hoeveelheden in de gedroogde wieren gaat]
Een normale portie groente, vlees,of melk is pak'm beet 200 gram.
Een normale portie gedroogde zeewier zal 2 gram zijn (nori om sushi nog veel
minder) (2 gram gedroogde wakame levert na rehydrateren een kopvol wier op)
Bovenstaande jubelbericht kun je dan herschrijven als
Per portie bevat Duise drie maal zo weinig Kalium als bananen. Nori bevat
per portie 50 keer zo weinig proteinen als vlees. Hiziki bevat pp.7 keer zo
weing calcium als melk. Kombu bevat pp 100 keer zo weinig fosfor als mais.
Een belangrijk bestanddeel van zeewier is natuurlijk jodium. De aanbevolen
dagelijkse hoeveelheid jodium voor volwassenen is zo'n 0,15 mg. Deze
hoeveelheid zit in ongeveel 100 mg kelp (= kombu). Veel grotere
hoeveelheden kelp per dag wordt afgeraden. Te veel jodium is bijna net zo
slecht voor je schildklier als te weinig, en zeewieren bevatten naast al die
fantastische mineralen ook minder fantastische zoals arsenicum, nikkel,
cadmium, kwik. Maar daar lees je minder over in artikelen zoals hierboven
aangehaald is.
Peter