Re: Ang Sayaw Ng Dalawang Kaliwang Paa Free Movie Download
Outi Foote
Malinis ang pelikula bilang naratibo. Linear ang kuwento at may maayos na pagpapalakas bago tumungo sa climax. Sa mga sumunod na eksena ay isinalaysay ang mga ginawa ni Marlon para makuha niya ang gusto niya: si Karen. Lagi niyang inaabangan ang guro tuwing papuntang sa dance studio. Kinuntsaba niya si Dennis para turuan siya ng sayaw para pagdating niya sa klase ng guro ay mahusay na siya. May mga eksena rin na nagpapatulong si Marlon kay Dennis tungkol sa mga takda nila literatura. Kasabay nito ay sunod-sunod rin ang pagbuo ng tensiyon sa gitna ng dalawang lalaki.
Sa kabilang banda, marahan ding nabuo ang lungkot sa puso ni Dennis hanggang sa isinayaw na lang niya ang pananaghoy na ito. Ang mga eksenang bumuo dito ay ang pagsama ni Marlon sa kaparehang babae, ang pagpapansin sa guro, ang pag-aaway ng dalawa at ang tuluyang pag-alis ni Marlon sa klase ng sayaw.
Huling eksena ng pelikula ang luhang bumalong sa mata ni Marlon habang hawak si Dennis sa huli nilang sayaw sa produksiyon ng epiko. Open-ended ang eksenang ito at maraming naging mga katanungan sa kung ano ba talaga ang wakas ng kuwento. Laging iminungkahi ni Yapan sa mga interbyu at balitaktakan na ibinibigay niya sa manonood ang pagwawakas ng kuwento at bukas ito sa maraming interpretasyon.
Gusto ko ring purihin ang mga temang pinili ng palabas. Una, sinuri ng pelikula ang isyu ng LGBT pero kakaiba ito sa maraming likhang sining na sa pagtatalik ng dalawang lalaki o dalawang babae umiikot ang kuwento. Katulad na rin ng sinabi ng direktor, ganoon ang pamagat ng pelikula dahil sa galaw ng kaliwang paa ng lalaki nagsisimula ang isang sayaw. Sa pelikula, ibinigay niya ang tanong na kung dalawang lalaki ang sasayaw, sino ang magsisimula o kailangan bang may magsimula? Ito ang ideyolohiyang isinusulong ng peminismo at ng komunidad ng LGBT na sa relasyon ay hindi kailangan magkaroon ng puwesto ng kapangyarihan. Maging dalawang lalaki, dalawang babae, o babae at lalaki, maaaring maging pantay lamang sila sa pagsasama. Makikita ito sa eksenang tinuturuan ni Dennis si Marlon ng pagsayaw. Kailangan nilang magpanggap na ang isa ay babae dahil ganoon ang nakagisnan para sa mga sayaw ng dalawang tao. Nakagisnan na ang lalaki ang may hawak sa babae at ang magsisimula ng sayaw. Sa eksenang ito nagtanong si Marlon kung bakit pa kailangang ganoon ang mangyari.
Ang sayaw ay isang biswal na panitikan. Ang isang magandang sayaw ay nakikita sa saliw ng mga hakbang kung saan mararamdaman ang emosyon ng isang tao kahit hindi siya nagsasalita. Gayundin ang pag-ibig, nararamdaman ang tunay na pagmamahal ng isang taon, hindi sa mga magagandang salitang sinasambit o sa mga galaw na nakakapagpakilig. Tulad ng sayaw, ang tunay na pag-ibig ay nakikita sa saliw ng mga hakbang kung saan mararamdaman ang sinseridad ng puso at pagiging totoo ng damdamin na para bang isang natatanging obra ng sining.
Wala na sana akong pakialam kung hindi na nagsalita ang mga bida. Kahit nga nagsayaw nalang sila at magtitigan, kaya ko na sanang malaman ang pinatunguhan ng istorya base doon. Pero ang panghuling sayaw ay walang naiparamdam sa akin. Kahit ang pagtitinginan nila Dennis at Marlon doon, walang naidulot. Walang naipakitang pagkapoot, pagkasabik, pag-aalala o kung ano pa man. Mas may tensyon pa noong nagsayaw sila sa kotilyon. O dahil siguro nagsasalita sila doon. Ewan ko ba kung bakit pilit gustong kapusin ang mga dayalogo dito. Kung gustong kapusin ang salita, sana isipin na gawing makapangyarihan ang galaw ng mga artista!
Ang huling eksena ay si Marlon na lumuha. Lumuha ba siya dahil hanggang pagkakaibigan lang ang gusto niya kay Dennis? Dahil naramdaman niyang mahal na rin niya si Dennis? Dahil ba natutuwa siya na nakaganap siya sa isang epiko? Dahil ba ramdam niya ang analohiya ng kutsilyo, kaymito at dagta? O dahil saksakan ng panget ang ending? Siguro, kung ipinakita ang eksena na ginawa kong pula sa unang talata, hindi ako umalis ng Glorietta Cinema 4 na nanungayaw at nanghinayang sa dalawang daang piso binayad ko para mapanood ito.
lyrical and beautiful, ang sayaw ng dalawang kaliwang paa is one of the earliest lgbt+ filipino films that really pull some heartstrings. the marriage of poetry and dance in this film plays so well, carrying so much weight and emotions. rocco nacino's and paulo avelino's chemistry is undeniable. their performances in this film prove that they can act alongside greats (by great, i mean jean garcia). the masterful acting from jean garcia is nothing short of fantastic.
Napakaganda. Kahit gasgas na gasgas na ang salita, ayun talaga ang masasabi ko sa pelikulang ito. Bilang isang mananayaw, ako ay naenganyo sa buong daloy ng pelikula; mula sa malalagkit na tinginan ng tatlong pangunahing bida hanggang sa kanya-kanya nilang pagkumpas ng kamay at pagtadyak ng paa sa awiting nanghehele. Ang galing galing, kaya pala nating mga Filipino makagawa ng isang akda tulad nito? Wala akong pake kung medyo mababa lang 'yung kalidad, lakas nga maka-Dogme na para bang Dancer in the Dark. Nagawa ni Yapan na gawing sayaw ang tula at tula ang sayaw.
May ilang isyu na tinutukoy ang pelikula: ang makauring isyu ng kaibahan ng individual na ahensya nina Marlon at Dennis, at ang kaibahan ng rekurso sa kanilang predikamento at damdamin; at ang queer na paggamit sa feministang tula nina Rebecca Anonuevo, Joi Barrios, Merlinda Bobis, Ophelia Dimalanta, Ruth Elynia Mabanglo at Benilda Santos bilang dalumat ng pag-aangkat ng tunay na damdamin, lalo na ng homoerotisismo ng dalawang lalake.
Sa pelikula, tula, sayaw at sining ang repositoryo ng tunay na damdamin. Ang sandali ng eros at erotisismo ay nagaganap sa bisa ng pagtingin at pagtunghay, sa pakikipagkapwa ng mga tauhan na tinitimbre ng pagbigkas ng tula at pagsasayaw. Hinuhudyat ang eros ng slow motion bilang ritmikong kasangkapan para pahabain ang sensation ng sandali.
aa06259810