Sartre y présente son existentialisme et répond aux critiques faites par des penseurs chrétiens ou marxistes, et en particulier par les communistes - dont il souhaite se rapprocher[3]. Ce texte constitue une sorte d'introduction à l'existentialisme. Toutefois sa simplicité a par la suite conduit Sartre à le renier[4].
Existentialism Is a Humanism (French: L'existentialisme est un humanisme) is a 1946 work by the philosopher Jean-Paul Sartre, based on a lecture by the same name he gave at Club Maintenant in Paris, on 29 October 1945. In early translations, Existentialism and Humanism was the title used in the United Kingdom; the work was originally published in the United States as Existentialism, and a later translation employs the original title.
L'existentialisme est un humanisme est le texte publié en 1946 d'une conférence prononcée en octobre 1945. Cette conférence eut à l'époque beaucoup de succès et elle permit de faire connaître les thèses de Sartre dans le grand public. Deux ans plus tôt, Sartre avait déjà exposé la doctrine de l'existentialisme dans L'Etre et le Néant, mais ce gros ouvrage était d'un abord bien difficile pour un public de non spécialistes. Au contraire, il a ici la volonté de s'adresser à tout le monde et de vulgariser sa pensée, même s'il faut pour cela la simplifier.
Sous le titre L' existentialisme est un humanisme (1), M. Sartre a publié le texte d'une conférence qui avait pour but de répondre à quelques objections d'ordre général que son œuvre a soulevées dans divers milieux.
Op 29 oktober 1945 sprak Sartre 's avonds in de Club Maintenant te Parijs; her en der in Parijs was middels affiches de nodige publiciteit gemaakt, want de organisatoren verwachtten weinig publiek. De titel van deze redevoering, Het existentialisme is een humanisme, was ook bewust gekozen; het existentialisme had geen reputatie humanistisch te zijn, en in La Nausée had Sartre zijn protagonist een lange tirade tegen allerlei vormen van humanisme in de mond gegeven. Wat er die avond echter gebeurde verbijsterde iedereen: de toeloop was zo extreem groot, dat er geen kaartjes meer verkocht konden worden, het geïmproviseerde loket werd omver gelopen; het duurde een kwartier eer Sartre zelf de ingang kon bereiken van de bomvolle, stikhete zaal. In de hitte en de drukte vielen mensen flauw. Nadat Sartre uitgesproken was, was het ook niet meer mogelijk om, zoals gepland, vragen te beantwoorden uit het publiek. Vanaf de volgende dag was de naam Sartre niet meer weg te denken uit de kranten: iedereen sprak over deze gebeurtenis, en Sartre was beroemd. In zijn L'Ecume des jours (1947) heeft Boris Vian deze gebeurtenis parodiërend beschreven.
In 1945 had Sartre al zijn filosofisch hoofdwerk L'être et le néant gepubliceerd, en L'existentialisme est un humanisme is geen tekst waarin Sartre baanbrekend werk verricht. Het is eerder een op een groot publiek gerichte samenvatting van zijn opvattingen als atheïstisch existentialist. Sartre is in deze periode nog niet bezig het marxisme te integreren met zijn existentialistische opvattingen.
Specifiek heeft Heidegger ook kritiek op Sartres formulering l'existence précède l'essence. Sartre heeft volgens Heidegger de traditionele verhouding van essentie en existentie wel omgekeerd, maar hij blijft vastzitten binnen het traditionele kader van de metafysica, dat Heidegger net wil overstijgen.[8] Het humanisme van Sartre staat voor Heidegger nog in een traditie die inherent metafysisch is. Binnen het humanisme krijgt de mens nog steeds een essentie toegedicht, namelijk dat van 'redelijk dier'. Dat is ook nog zo bij Sartre, aldus Heidegger: dit blijkt uit Sartres sterk op Descartes' geïnspireerde beschrijvingen van de mens als (zuiver) bewustzijn of zuivere subjectiviteit.
L'existentialisme est un humanisme (bahasa Indonesia: Eksistensialisme adalah Humanisme, bahasa Inggris: Existentialism is a Humanism) adalah karya filsafat Jean-Paul Sartre yang diterbitkan pada tahun 1946. Karya ini dianggap sebagai salah satu teks dasar gerakan eksistensialisme. Buku ini didasarkan dari ceramah yang diantarkan oleh Sartre di Club Maintenant, Paris, pada tanggal 29 Oktober 1945.
aa06259810