شعری از فریدون مشیری

[Nona Fattahi]

نخستین نگاهی که ما را به هم دوخت،

نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت،

نخستین کلامی که دلهای ما را به بوی خوش آشنایی سپرد وبه مهمانی عشق برد،

پر از مهر بودی پر از نور بودم،

همه شوق بودی همه شور بودم،

چه خوش لحظه ای که می خواهمت را به شرم و خموشی نگفتیم و گفتیم،

چه خوش لحظه هایی که دزدانه از هم نگاهی ربودیم و رازی نهفتیم،

دو آوای تنهای سرگشته بودیم،

رها در گذرگاه هستی.

دریغا در آن قصه ها و غزل ها نخواندیم که آب و گل عشق با غم سرشته است!

از آن روزها آه عمری گذشته است.

من و تو دگرگونه گشتیم

دنیا دگرگونه گشته است!

در این روزگاران بی روشنایی

در این تیره شب های غمگین،

که دیگر ندانی کجایم،

که دیگر ندانم کجایی! (فریدون مشیری)