17th Jan - MoeMaKa Daily

89 views
Skip to first unread message

Maung Yit

unread,
Jan 17, 2013, 2:25:57 AM1/17/13
to sfbcir...@moemaka.info, moemak...@moemaka.biz, burm...@googlegroups.com, moemaka


ေညာင္တုန္းၿမိဳ႕နယ္ရွိ ေတာင္သူမ်ား၊ ေရလုပ္သားမ်ား ကိုယ္က်ဳိးနစ္နာဆံုးရံူးမႈမ်ားအတြက္ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္
ေနမ်ဳိး (ေညာင္တုုန္း)၊ ဇန္န၀ါရီ ၁၇၊ ၂၀၁၃
ဧရာ၀တီတိုင္းေဒသႀကီး မအူပင္ခရိုင္ ေညာင္တုန္းၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ ေက်းရြာအသီးသီးမွ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား၊ ေရလုပ္သားမ်ား သည္ အင္အား(၄၀၀)ခန္႔သည္ (၁၇-၁-၂၀၁၃)ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီခြဲမွ စတင္ကာ ေညာင္တုန္းၿမိဳ႕နယ္တြင္ ကိုယ္က်ဳိးနစ္နာဆံုးရံူးမႈမ်ားအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စီတန္းလွည့္လည္၍ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ေနေၾကာင္း သတင္းရရွိပါသည္။
ေညာင္တုန္းၿမိဳ႕နယ္အတြင္း ေညာင္တုန္း ကၽြန္းပတ္တာႏွင့္ ဆက္စပ္လွ်က္ရွိေသာ ေရသြင္း၊ေရႏုတ္ေျမာင္းမ်ားကို အင္းေလလံဆြဲသည္ဟူ၍ လုပ္ကိုင္ေနသူ ဦးထိန္လင္း ႏွင့္ တဆင့္ခံ ၀ယ္ယူလုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားသည္ ေရခ်ဳိငါးလုပ္ငန္း ဥပေဒ၊ အင္းသားႀကီးစဥ္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း ႏွင့္ တူးေျမာင္းအက္ဥပေဒမ်ားကို ခ်ဳိးေဖာက္ေနၾကေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။ ေအာ့(ဒ္)ခ်က္ကုမၼဏီ အင္းသားႀကီး ဦးထိန္လင္းသည္ ဆည္ေျမာင္းပိုင္ေရသြင္းေရႏုတ္ေျမာင္းမ်ားအား သူပိုင္ဆိုင္သည္ဟု ဆိုၿပီး အဆင့္ဆင့္ေရာင္းခ်လွ်က္ရွိျခင္း၊ ဆည္ေျမာင္းဦးစီးဌာနမွ ထိန္းသိမ္းထားရွိေသာ ေရသြင္းေရႏုတ္ေျမာင္းမ်ားအတြင္းယင္းကာပိတ္ဆို႔၍ ငါးဖမ္းျခင္း၊ ေရစီးေရလာ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေစေသာ လုပ္ငန္းမ်ားအား ေဆာင္ရြက္လွ်က္ရွိေၾကာင္း သိရပါသည္။
ထို႔ျပင္ လယ္သမားမ်ားေရသြင္းေရႏုတ္ရန္အတြက္ အားထားေနရေသာ ထိုေျမာင္းမ်ားအား တမံတုတ္၍ ေရခန္းေအာင္ စက္ျဖင့္စုပ္ထုတ္ကာ ငါးဖမ္းျခင္း၊ ေရသြင္းေရႏႈတ္ေျမာင္းမ်ားအတြင္း၌ ေရွာ့ခ္ရိုက္ငါးဖမ္းျခင္း၊ ေရစီးေရလာပိတ္ဆို႔ေစေသာ ခ်ဴံခ်ျခင္း၊ ေဗဒါေမြးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္၍ ငါးဖမ္းျခင္းမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ေနေသာေၾကာင့္ ေတာင္သူမ်ားမွာ လယ္ယာေျမမ်ားအတြက္ ေရစီးေရလာ မေကာင္းေတာ့ပဲ မ်ားစြာဆံုးရူံးမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေနေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။ တပိုင္တႏိုင္ ငါးဖမ္းစားေသာက္ေနရေသာ ဆင္းရဲသားေရလုပ္သားမ်ားကိုလည္း ေရႏႈတ္ေျမာင္းကို ပိုင္ဆိုင္သည္ ဆိုသူမ်ားက ၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ ရဲမ်ားကိုေခၚလာၿပီး ေသနတ္ျဖင့္ခ်ိန္ကာ ငါးဖမ္းျခင္းျပဳေနသူမ်ားကို ၿခိမ္းေျခာက္ေျပာဆိုမႈမ်ားလည္း မၾကာခဏျဖစ္ေပၚေနေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။
ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ နစ္နာဆံုးရံူးမႈမ်ားျပားေနေသာ ေတာင္သူမ်ား၊ ေရလုပ္သားမ်ား စုေပါင္းကာ ေအာ့(ဒ္)ခ်္ကုမၼဏီ အင္းသားႀကီး ဦးထိန္လင္းႏွင့္ တဆင့္ခံလုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားအား ေရခ်ဳိငါးလုပ္ငန္းဥပေဒႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတူးေျမာင္း အက္ဥပေဒ အခန္း(၈)၊ ပုဒ္မ(၆၀)၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတူးေျမာင္း အက္ဥပေဒ အခန္း(၁၁)၊ ပုဒ္မ(၇၅)ေအာက္ရွိ ျပစ္မႈမ်ား အလိုက္ အေရးယူေပးပါရန္ ေညာင္တုန္းၿမိဳ႕အတြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စီတန္းလွည့္လည္၍ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းရရွိပါသည္။
Posted by Maung Yit at 11:13 PM 0 comments 

Ashin Zawana (Khone Zaung) - Articles

ေႏွာင္းလြန္ေနာင္တ အသုံးမက် ဘဝသခၤန္းစာ
အရွင္ဇဝန (ကုန္းေဇာင္း)
ဇန္န၀ါရီ ၁၇၊ ၂၀၁၃


ျမန္မာစကားပုံတြင္ မိုးလြန္မွ ထြန္ခ်၊ သူခိုးေျပးမွ ထိုးကြင္းထ၊ လူမိုက္ေနာက္မွ အၾကံရဆိုေသာ စကား မ်ားရွိပါသည္။ အရာရာတိုင္းတြင္ အသိေနာက္က် ပူပန္ေနၾကေသာ သူမ်ားကို အသိေပးေသာ စကားပင္ျဖစ္ပါ သည္။ ပုထုဇဥ္တိုင္းမွာ အမွားအယြင္းတစ္စုံတရာ ရွိတတ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ အမွားတစ္စုံတစ္ရာသည္ ျပင္၍ရ ေသာအမွားရွိသလို ျပင္၍မရေသာ အမွားမ်ားလည္း ရွိတတ္ပါသည္။ အကယ္၍ ျပင္၍မရေသာ အမွားျဖစ္ခဲ့ လွ်င္ ေနာင္တတစ္ဖန္ ပူပန္ရတတ္၏။

ေနာင္တဆိုေသာတရားကို လူတိုင္းက အေကာင္းဘက္ကခ်ည္း ေတြးထင္ယူဆေနၾကပါသည္။ ေနာင္ တ မရေသးဘူးလား? ေနာင္တရဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ-ဟု ေျပာဆိုတတ္ၾကပါသည္။ ေနာင္တဆိုေသာ စကား၏ အဓိပၸါယ္ကိုက ေနာင္မွ တ, ရသည့္ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးျဖစ္ေနပါ၏။ ပါဠိစာေပမွာေတာ့ ဝိပၸဋိသာရ - ေနာင္တတစ္ဖန္ ပူပန္ျခင္းဟု ဖြင့္ဆိုပါသည္။ ျပဳခဲ့ၿပီးေသာ မေကာင္းမႈ ဒုစရိုက္ မျပဳလိုက္မိေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ားအတြက္ ျပန္လည္ေတြးေတာတသ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြနဲ႔ စိတ္ႏွလုံး မသာမယာျဖစ္ေနျခင္းကို ေနာင္တဟု ဖြင့္ဆိုပါသည္။

မေကာင္းမႈဒုစရိုက္မ်ားကို ျပဳလုပ္ၿပီးကာမွ “ ေအာ္ ငါေလ အဲဒီတုန္းက ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္ခဲ့မိတာ မွားေလခ်င္း၊ ကုိယ္ကလက္ဦး သူ႔ကိုက်ဴးက ထူး၍သူ႔ထက္ ဆယ္ျပန္တက္ေအာင္ ကိုယ္ပ်က္တတ္စြာ ဓမၼတာ တည္း-လို႔ ဆိုထားတယ္။ ငါလုပ္ခဲ့မိတာေတြထက္ ဆယ္ျပန္မက ငါျပန္ေပးဆပ္ရဦးမွာပါ့လား” ဟု အဖန္ဖန္ စိုး ရိမ္ပူပန္ၿပီး တစ္ႏုံ႔ႏုံ႔ႏွင့္ ျပန္ေတြးၿပီး စိတ္မခ်င္းမသာျဖစ္ေနျခင္းကို ေနာင္တတစ္ဖန္ပူပန္ျခင္းဟုေခၚပါသည္။ ျပန္ လည္ေတြးတိုင္း ေတြးတိုင္း စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ျခင္း စိတ္ပူပန္ေနျခင္းေၾကာင့္ ေဒါမနႆေဝဒနာ ကုကၠဳစၥ-ဟု လည္း ေခၚပါသည္။ မျပဳလုပ္ခဲ့မိေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ားအတြက္ ျပန္လည္ေတြးေတာပူပန္ေနျခင္းကိုလည္း ေဒါမနႆေဝဒနာ ကုကၠဳစၥ-ဟုေခၚပါသည္။

ျဖစ္ၿပီးခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျပန္လည္ပူပန္မေနဘဲ အသိတရားရသြားေသာ ေနာင္တမ်ိဳး၊ ေနာင္ ၾကဥ္သြားသည့္ ေနာင္တမ်ိဳးကေတာ့ အက်ိဳးမ်ားေစႏိုင္ပါသည္။ ထိုေနာင္တမ်ိဳးကို သခၤန္းစာယူျခင္း သံေဝဂ ရျခင္းဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ ျဖစ္ၿပီးခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျပန္လည္ေတြးေတာ၍ ပူပင္ေသာကေရာက္ေနျခင္း သည္ ျဖစ္ၿပီးခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား အထပ္ထပ္ပြားေနသလိုျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ အကုသိုလ္အသစ္အသစ္ ထပ္ထပ္ျပဳျပဳေနသည္မည္၏။

“ေနာက္မွေနာင္တ သုံးမက် ခုကႀကိဳးစားၾက”ဆိုသည့္အတိုင္း လြန္ၿပီးမွ ေနာင္တပူပန္တတ္သူမ်ား၊ ျပင္၍မရေသာ အမွားမ်ားကို က်ဴးလြန္ၿပီးမွ အသိေနာက္က်ေလျခင္း-ဟု စိတ္ဆင္းရဲတတ္သူမ်ားကို မန္လည္ ဆရာေတာ္ႀကီးက အခ်ိန္မွီ အသိတရား ရေစျခင္းငွါ ေနာင္တဆယ္ပါးတရားေတာ္ကို လကၤာေရးသား ဆုံးမထား ခဲ့ပါသည္။

“ငယ္ခါကလွ်င္၊ မသင္ပညာ၊ ဥစၥာမစု၊ သူ႔ကိုခ်စ္ဖ်က္၊ သူ႔သက္သတ္စား၊ သူ႔မယား၌၊ ျပစ္မွားတုံဘိ၊ ပစၥည္းရွိလွ်က္၊ စိုးစိမလွဴ၊ ေမြးျမဴမိဘ၊ မျပဳၾကႏွင့္၊ ဆုံးမ မနာ၊ ပညာရွိထံ၊ နည္းခံမမွတ္၊ အျမတ္မက်င့္၊ ဤ ဆယ္ဆင့္ကား၊ ႀကီးရင့္ဇရာ၊ အိုေသာခါ၌၊ (နာေသာအခါ ေသေသာအခါ၌)ပူဆာေနာင္တ၊ ရတတ္စြာ့တည္း-ဟု စပ္ဆိုေတာ္မူခဲ့ပါသည္။

● ငယ္ခါကလွ်င္ မသင္ပညာ
ပညာသင္ၾကားဖို႔ အေကာင္းဆုံး ငယ္ရြယ္စဥ္တုန္းက ပညာကို ႀကိဳးစားစား မသင္ၾကားပဲ အေပ်ာ္အပါး ေတြလုိက္စားေနမည္၊ အပ်င္းထူေနမည္၊ မူးယစ္ေဆးဝါး ေလာင္းကစားေတြျပဳလုပ္ေနမည္၊ ပညာေရးႏွင့္ မသက္ဆိုင္ေသာ ကိစၥမ်ားႏွင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနမည္ဆိုပါက ပညာမဲ့သူ၊ အေတြးအေခၚနိမ့္က်သူ၊ ဆင္းဆင္းရဲရဲႏွင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းရသူျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ အရြယ္လြန္ကာမွ ပညာကို ႀကိဳးစားစား သင္ယူပါေသာ္လည္း ႀကိဳးစားသေလာက္ ခရီးမေပါက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ “မိုးခ်ဳပ္ေနခမ္း၊ စပါးလွန္းသလို၊ ပင္ပန္းရုံသာ၊ ရွိေတာ့မည္”ဟု လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီးက ဆုံးမခဲ့ပါသည္။ အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္လာေသာအခါ ငယ္ငယ္တုန္းကေလာက္ အသိဉာဏ္ေတြ မထက္ျမက္၊ မသြက္လက္ေတာ့ေပ။ ေၾကာင့္ၾကမႈေတြကမ်ားလာသည္။ မွတ္ဉာဏ္အားေတြ နည္းလာသည္။ ေမ့ေလွ်ာ့မႈေတြက မ်ားလာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႀကိဳးစားသေလာက္ ခရီးမေပါက္ႏိုင္ေပ။

ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ဆိုဆုံးမခဲ့သည္ကို ျပန္လည္သတိရမိပါသည္။ “အရွင္ဘုရားတို႔ ငယ္ တုန္းမွာ မႀကီးခ်င္ၾကနဲ႔၊ ငယ္တုန္းမွာ ႀကီးခ်င္ရင္ ႀကီးေတာ့မွ ငယ္ေနတတ္တယ္” ဟူ၏။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ငယ္ ငယ္ရြယ္ရြယ္ ပညာကို တစ္စိုက္မတ္မတ္ ႀကိဳးစားရမည့္အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ေတြလို အလွဴပြဲေတြ ႂကြလိုက္၊ တရားေတြေဟာလိုက္စသည္ျဖင့္ လာဘ္လာဘေနာက္လိုက္ေနလွ်င္ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လာ ေသာအခါ ပညာမတတ္သည့္အတြက္ မ်က္ႏွာငယ္ေနရတတ္သည္ဟု ဆိုလိုပါသည္။

လူ႔ေလာကအသိုင္းအဝိုင္းမွာလည္း ထို႔အတူပင္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ပညာသင္ၾကားခ်ိန္မွာ သူမ်ား ခ်မ္း သာသလို ခ်မ္းသာခ်င္လို႔ စီးပြားေရးေလာကထဲ ဝင္ေရာက္လာမည္ဆိုပါက ပညာေရးမွာ အဆင့္အတန္းနိမ့္က် အရႈံးေတြႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရပါမည္။ ပညာရွင္မ်ားက စတိုင္က်က် သက္ေတာင့္သက္သာ စီးပြားရွာေဖြၿပီး ခ်မ္းခ်မ္း သာသာေနႏိုင္ၾကေသာ္လည္း ပညာမတတ္သူမ်ားကေတာ့ ပင္ပင္ပန္းပန္း စီးပြားရွာရၿပီး ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေနရသည္ကမ်ားပါသည္။

● ဥစၥာမစု
မိမိတို႔ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ရွာေဖြထားအပ္ေသာ စီးပြားဥစၥာမ်ားကို ေခြ်တာရမည္။ စုေဆာင္းရမည္။ အက်ိဳး ရွိႏိုင္ေသာ ေနရာတို႔၌သာ အသုံးခ်ရမည္။ ထိုသို႔ ေခြ်ေခြ်တာတာ စုစုေဆာင္းေဆာင္း မျပဳလုပ္ခဲ့ပါလွ်င္ ပို၍ပို၍ ဆင္းရဲတြင္း နက္ဖို႔သာရွိၿပီး ေနာင္တတစ္ဖန္ ပူပန္ေနရတတ္ပါသည္။ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ မ်ား ေသာအားျဖင့္ အသုံးအျဖဳန္း အလြန္ႀကီးၾကပါသည္။ တစ္လ ငါးေသာင္းဝင္ေငြရွိသူက တစ္သိန္းတန္ ပစၥည္းမ်ား ကို ႀကိဳတင္ဝယ္ယူထားၾကသည္။ တစ္လတစ္သိန္း ဝင္ေငြရွိသူက လမကုန္ခင္ အေၾကြးက တစ္သိန္းမကရွိေန တတ္ၾကသည္။ စီးပြားဥစၥာ မရွာႏိုင္မေဖြႏိုင္ေသာအခါက်မွ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ားႏွင့္ ေနာင္တရေနတတ္ပါသည္။

ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္အခါက ကုေဋရွစ္ဆယ္သူေ႒းသားတစ္ေယာက္ရွိပါသည္။ ထိုသူေ႒းသား ဆင္းရဲသား သူေတာင္းစားျဖစ္သြား ေသာအခါ ဘုရားရွင္၏ ေက်ာင္းေတာ္ထဲသို႔ လာေရာက္ေတာင္းရမ္းစား ေသာက္ပါသည္။ ထိုအခါ ဘုရားရွင္က ထိုသူေတာင္းစား လင္မယားႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္၍ “ခ်စ္သားတို႔ အဲဒီ သူေ႒းလင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ ပထမအရြယ္မွာ အသိတရားရခဲ့လို႔ စီးပြားဥစၥာကို ႀကိဳးစားရွာေဖြခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကုေဋရွစ္ဆယ္မက ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝနိဳင္တယ္။ ေလာကုတၱရာဘက္မွာ တရားအလုပ္ကို အားထုပ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ရဟႏၱာျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒုတိယအရြယ္ေရာက္မွ အသိတရားရၿပီး စီးပြားဥစၥာကို ႀကိဳးစားရွာေဖြခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကုေဋရွစ္ဆယ္ ခ်မ္းသားႏိုင္တယ္။ ေလာကုတၱရာဘက္မွာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အနာဂါမ္ျဖစ္နိဳင္ တယ္။ တတိယအရြယ္ေရာက္မွ အသိတရားရၿပီး စီးပြားဥစၥာကို ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ကုေဋ ေလးဆယ္ ခ်မ္းသာႏိုင္တယ္။ ေလာကုတၱရာဘက္မွာ ႀကိဳးစားအား ထုတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေသာတာပန္အဆင့္ ေလာက္ေတာ့ျဖစ္ႏိုင္ေသးတယ္။ ေလာကီဘက္မွာေရာ ေလာကုတၱရာဘက္မွာပါ မႀကိဳးစား မစုေဆာင္းခဲ့သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ အခုလို ဆင္းဆင္းရဲရဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ရရွာတယ္”ဟု ရဟန္းေတာ္မ်ား သတိသံဝဂယူေစရန္ မိန္႔ဆိုေတာ္မူခဲ့ပါသည္။

ျမတ္ဗုဒၶ၏ စကားေတာ္ကို ေထာက္ဆၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ လူဆိုသည္မွာ လက္ရွိဘဝမွာ ႀကိဳးစားရင္ ႀကိဳးစားသေလာက္ ႀကီးပြားခ်မ္းသာခြင့္ကို ရႏိုင္ေသးသည္ဆိုသည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ “လူမတန္ ကံကိုခ် အပ်င္းေမြးသူ ဆင္းရဲလွ” ဆိုသည့္အတိုင္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က မႀကိဳးစားအားမထုတ္ခ်င္တိုင္း “ငါတို႔မွာ ကံမရွိ ေတာ့ ဉာဏ္ရွိတိုင္းမြဲေနရတယ္”ဟု ဆင္ေျခေပးေနခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ဆင္းရဲၿမဲဆင္းရဲေနၾကရသည္သာ။ မန္လည္ ဆရာေတာ္ႀကီးက “ေရွးကသမၻာ၊ အရင္းပါလည္း၊ သမၼာမက်င့္၊ ဘုန္းမပြင့္ဘူး”ဟု မိန္႔ဆိုထားပါသည္။ ေရွးဘုန္း ေရွးကံပါလာသူမ်ားပင္ လက္ရွိဘဝမွာ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မက်င့္သုံးလွ်င္ ဘုန္းကံမဖြံ႔ၿဖိဳး အက်ိဳးမ်ား သင့္သေလာက္မမ်ားပဲ ရွိေနတတ္ပါသည္။ ေလာကီစီးပြားေရးကိစၥမ်ားမွာလည္း ထို႔အတူပင္ လက္ရွိဘဝမွာ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈမရွိ မကုန္သင့္တာ မကုန္ရေအာင္ စုေဆာင္းမႈမရွိခဲ့လွ်င္ ဆင္းရဲက်ပ္တည္းလာမွ ပူပန္ ေၾကာင့္ၾကမႈ မ်ားစြာႏွင့္ ေနာင္တရေနရတတ္ပါသည္။

● သူ႔ကိုခ်စ္ဖ်က္
စည္းစည္းလုံးလုံး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ၾကေသာ ခ်စ္သူမ်ား၊ မိသားစုမ်ား၊ အသင္းအဖြဲ႔မ်ား၊ ၿမိဳ႕ရြာ တိုင္းႏိုင္ငံမ်ားကို စည္းလုံးမႈ ခ်စ္ခင္မႈ ပ်က္ျပားေအာင္ ေသြးထိုးဂုံးတိုက္တတ္သူမ်ားသည္ အိုျခင္း နာျခင္းတရားေတြ ဖိစီးႏွိပ္စက္ၿပီး ေသခါနီးေရာက္လာေသာအခါ ပူပန္ေၾကာင့္ၾက ေနာင္တရေနတတ္သည္။ အခ်ိဳ႕က သူတစ္ပါးေတြ ခ်စ္ခင္စည္းလုံးမႈကို မနာလို မရႈစိမ့္ျဖစ္တတ္ၾက၏။ ခ်စ္ခင္ၾကသူေတြအခ်င္းခ်င္း စိတ္ဝမ္းကြဲေအာင္ နည္းလမ္းမ်ိဳးစုံသုံးၿပီး ေသြးခြဲတတ္ၾကသည္။ အဖြဲ႔အစည္းတိုင္းတြင္လည္း ထို႔အတူပင္ ခေလာက္ဆန္တတ္သူတစ္ေယာက္က ဟိုလူ႔စကားကို ဒီလူ႔ဆီပို႔၊ ဒီလူ႔စကား ဟိုလူ႔ဆီပို႔ ပတ္လည္ေမႊတာႏွင့္ ပင္ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု ကြဲၾကၿပဲၾက ပ်က္စီးသြားၾကသည္ခ်ည္းသာ။ သည္နည္းႏွင့္ ၿမိဳ႕ရြာ တိုင္းႏိုင္ငံတိုင္းမွာ လည္း ၿပိဳကြဲပ်က္စီးခဲ့ေပါင္းမ်ားခဲ့လွေခ်၏။

အဇာတသတ္မင္း၏ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဝႆကာရပုဏၰားကိုၾကည့္ပါ။ သူသည္ အဇာတသတ္မင္းႏွင့္ လက္ဝါးခ်င္းရိုက္၍ သူ႔ကိုတိုင္းျပည္ကေန ႏွင္ထုတ္ေစခဲ့ပါသည္။ သူ႔အၾကံအစည္အတိုင္း ေဝသာလီျပည္ လိစၦဝီ မင္းေတြဆီမွာ ႏိုင္ငံေရးခိုလႈံခြင့္ေတာင္းခံခဲ့သည္။ လိစၦဝီမင္းေတြက ပညာရွိအမတ္ႀကီးကို နန္းတြင္းထဲမွာ အမတ္တစ္ေနရာေပးခဲ့ၾက၏။ သူက ညီလာခံက်င္းပခ်ိန္မွာဆို ေနာက္ဆုံးမွေရာက္လာတတ္ၿပီး ဟိုအမတ္နား ကပ္ၿပီး တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္၊ သည္မင္းသားနားကပ္ၿပီးတိုးတိုးေလးေျပာလိုက္ႏွင့္ လိစၦဝီေတြ အခ်င္းခ်င္း သံသယေတြပြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ပါသည္။ သူေျပာလိုက္သည္ကေတာ့ အျခားမဟုတ္ “အမတ္မင္း ေန ေကာင္းလား” “မင္းသား အဆင္ေျပလား” စသည့္အေရးမပါေသာစကားမ်ားပင္ျဖစ္ပါ၏။ သို႔ေသာ္လည္း လိစၦဝီ အခ်င္းခ်င္းရဲ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီေကာင္က ဝႆကာရႏွင့္ဘာေတြမ်ား က်ိတ္ၾကံေနတာလဲမသိဘူးစသည္ျဖင့္ အခ်င္းခ်င္းသံသသယေတြပြားၿပီး စိတ္ဝမ္းေတြကြဲကုန္ၾကပါသည္။ ထိုအခါက်မွ အဇာတသတ္မင္းက လိစၦဝီ  ႏိုင္ငံကို စစ္တိုက္ၿပီး သိမ္းပိုက္လိုက္ပါေတာ့သည္။ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲသူမ်ားက ရိုးသားေျဖာင့္မတ္သူမ်ားကို အခ်င္းခ်င္း မညီညြတ္ေအာင္ ခ်စ္ခင္မႈပ်က္ျပားေအာင္ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိၾကပါသည္။ ထိုသို႔ ေသြးထိုးဂုန္းတိုက္တတ္ သူမ်ားသည္ ျဖစ္ေလရာရာ ဘဝသံသရာ၌ လူမုန္းမ်ားျခင္း၊ ခ်စ္သူကင္းကြာ အထီးက်န္စြာျဖင့္ ဘဝကိုေျခာက္ ေသြ႔စြာ ရုန္းကန္ရတတ္ပါသည္။ ကိုယ္က ျပန္ၿပီးခံရမည့္အလွည့္ေရာက္လာေသာအခါ၊ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္လာ သည့္အခါတို႔၌ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈမ်ားစြာႏွင့္ ေနာင္တပူပန္ေနရတတ္ပါသည္။

● သူ႔သက္သတ္စား
သူတစ္ပါးအသက္ကို သတ္ျဖတ္ၾကသူမ်ား၊ သတ္ျဖတ္စားေသာက္ၾကသူမ်ားသည္ “ကိုယ္ကလက္ဦး သူ႔ကိုက်ဴးက ထူး၍သူ႔ထက္ ဆယ္ျပန္တက္ေအာင္ ကိုယ္ပ်က္တတ္စြာ ဓမၼတာတည္း”ဆိုသည့္အတိုင္း ကိုယ္ ကလက္ဦးေအာင္ သတ္ခဲ့တုန္းကေတာ့ ေက်ေက်နပ္နပ္ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ကိုယ္ကျပန္လည္ ေပးဆပ္အသတ္ခံ ရမည့္အလွည့္ေရာက္လာေသာအခါ ဆယ္ျပန္မက ပူေဆြးေသာကေရာက္ၾကရပါသည္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ သခၤန္းစားယူဖို႔ ေကာင္းေလေလပင္ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ့္တစ္ဝမ္းတစ္ခါး တစ္နပ္စာေလးအတြက္ သူတစ္ပါး အသက္ကို သတ္ျဖတ္စားေသာက္ရျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ္ကျပန္လည္ေပးဆပ္ရမည့္အျပစ္ဒဏ္က အဆမတန္ ႀကီးမားလွပါ၏။ စံစားရသည္ႏွင့္ ခံစားရသည္က မညီမမွ်၊ ေပးဆပ္မႈပမာဏ ႀကီးမားေလစြာ့။

တစ္ခါတုန္းက ပုဏၰားတစ္ေယာက္က သူ႔အိမ္ကို ဧည့္သည္လာသျဖင့္ သူေမြးထားေသာ ဆိတ္ကို လည္လွီးသတ္၍ ခ်က္ျပဳတ္ေကြ်းေမြးဧည့္ခံၿပီး အတူတကြစားေသာက္ခဲ့ၾကသည္။ သူေသသြားေသာအခါ ငရဲသို႔ ေရာက္ရွိၿပီး ငရဲကလြတ္လာေသာအခါ ဘဝေပါင္းငါးရာ လည္လွီးၿပီးအသတ္ခံခဲ့ရပါသည္။ ထိုပုဏၰား၏ အမွား သည္ ျပန္လည္ျပဳျပင္၍မရေသာအမွားပင္ျဖစ္၏။ သူသည္ ဘဝေပါင္းငါးရာပတ္လုံး ပူေဆြးေသာက ေႏွာင္း ေနာင္တေတြနဲ႔ ေၾကာင့္ၾကေနေသာ္လည္း လြတ္လမ္းမရွိေတာ့ၿပီ။ ထို႔အတူပင္ လူတစ္ေယာက္(သို႔)လူတစ္စုကို သတ္ျဖတ္ခဲ့ေသာသူသည္လည္း အၿမဲတမ္းစိုးရိမ္ပူပန္ ေနရတတ္ပါသည္။ ငါ့အလွည့္ဘယ္ေတာ့ေရာက္မလဲ၊  ငါ့ကို ဘယ္သူေတြက လက္စားေခ်မလဲ-ဟု ပူပန္ေၾကာင့္ၾက ေနာင္တဗ်ာဆူ ရင္ပူေနရတတ္ပါသည္။ အဇာတ သတ္မင္းသားကိုၾကည့္ပါ။ ဖခင္ကို သတ္ၿပီးသည့္အခ်ိန္ကစ၍ အိပ္ေကာင္းျခင္းမအိပ္ရ စားေကာင္းျခင္း မစားရ ယူက်ဳံးမရ အပူလုံးႂကြကာ ေႏွာင္းေနာင္တေတြႏွင့္ အၿမဲစိတ္ဆင္းရဲေနခဲ့ရပါသည္။

မိလကၡမုဆိုးႀကီးတစ္ေယာက္လည္း မုဆိုးအလုပ္ျဖင့္ ေတာထဲမွာ သားေကာင္ေတြကို ပစ္ခတ္ဖမ္းဆီး ၿပီး အသက္ေမြးလာခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း(၅ဝ)တိုင္ခဲ့ၿပီ။ သူတစ္ပါးအသက္ကို သတ္ခဲ့သည့္ႏွစ္သက္ေတြ ရင့္လာ သည့္အခါ အရွင္လတ္လတ္ ငရဲသားတစ္ေယာက္လိုခံစားလာခဲ့ရသည္။ ေတာထဲမွာ သားေကာင္ပစ္ရင္း ေရငတ္လို႔ ေရရွာေပမဲ့ ေရမေတြ႔။ စိမ့္စမ္းေရတံခြန္ ေခ်ာင္းေျမာင္းအင္းအိုင္ေတြမွာ ေရရွာေသာ္လည္း သူဘယ္ လိုမွ ေရကိုမေတြ႔ခဲ့ေပ။ ေရရွာရင္း ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္တို႔ သီတင္းသုံးရာ ေတာေက်ာင္းထဲသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါ၏။ ေက်ာင္းအဝင္ဝက ေရအိုးစဥ္ေတြ႔လို႔ အားပါးတရ ေရခတ္ေသာက္ေသာ္လည္း ေရကပါမလာ။ ထိုအခါ သူက “ေက်ာင္းေနရဟန္းေတြကလည္း သူမ်ားလွဴတာေတြ ဇိမ္နဲ႔စားေနၾကၿပီး ေရအိုးစဥ္ေလးေတာင္ ေရျဖည့္မထား ၾကဘူး” ဟု အျပစ္ဆိုပါသည္။ ရဟႏၱာမေထရ္ႀကီးက ၾကားသိၿပီး “ဟဲ့ ဒကာ မနက္ကမွ ငါေရျဖည့္ထားတာ ေရကအျပည့္ပါ။ ေဟာဒီမွာ ေရအျပည့္ မင္းမျမင္ဘူးလား? ေရာ့အားရပါးရေသာက္ေပေတာ့” ဟု ကိုယ္တိုင္ခပ္ တိုက္မွသာ ေရကိုေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေသာက္ရေလသည္။

“ဒီမယ္ ဒကာ၊ မင္းမုဆိုးအလုပ္လုပ္လာတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ?”

“မွန္ပါ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေလာက္ရွိပါၿပီဘုရား”

“မင္းမွာ အကုသိုလ္ေတြက မ်ားလြန္းလို႔ အရွင္လတ္လတ္ ငရဲသားျဖစ္ေနၿပီ။ မေသခင္ကေတာင္ ငရဲသားလို ျဖစ္ေနမွေတာ့ မင္းေသရင္ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ အပါယ္ငရဲက်ေတာ့မွာပဲ”

“မွန္ပါ တပည့္ေတာ္ကို ကယ္ေတာ္မူပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ အရွင္ဘုရားတို႔ဆီမွာ သကၤန္းဝတ္ပါရေစဘုရား” ဟုေတာင္းပန္ေလွ်ာက္ထားသျဖင့္ ကိုရင္ႀကီးဝတ္ေပးထားလိုက္ပါသည္။ ေန႔စဥ္ ဝိပႆနာတရားအလုပ္ကို အားထုတ္ေစခဲ့ရာ စိတ္အစဥ္တည္ၿငိမ္လာသည့္ႏွင့္ သူသတ္ခဲ့ေသာ သားေကာင္မ်ား မခ်ိမဆန္႔ေသဆုံးေနပုံ ေတြ၊ ေသြးသံရဲရဲ သားေကာင္ေတြကိုသာျမင္ေယာင္ေနပါေတာ့သည္။ တရားအားထုတ္လို႔ကမရ အိမ္သူသက္ ထား ဇနီးမယားကိုသတိရေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ လူထြက္ပါရေစ-ဟု အရွင္ျမတ္ထံ ခြင့္ပန္ေလ၏။

ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္က လူမထြက္ခင္မွာ အျပစ္ေတြေက်ေအာင္ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိသည့္ လက္ပံ သားအစိုေတြကို ခုတ္၍ စုပုံေစကာ မီးရိႈ႕ခိုင္းပါသည္။ တစ္ေနကုန္ မီးျပင္းတိုက္ၿပီးရိႈ႕ေသာ္လည္း မီးကမေလာင္။ ထိုအခါမွ ရဟႏၱာက တန္ခိုးေတာ္နဲ႔ ငရဲျပည္က မီးခဲေလးတစ္ခဲကို သူ႔ေရွ႕မွာတင္ယူျပ၍ လက္ပံသားအစုိပုံထဲကို ပစ္ထည့္လိုက္ပါသည္။ လက္ပံသားအစိုေတြ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျပာက်သြားခဲ့ပါသည္။ ငရဲမီးက ဘယ္ေလာက္အထိ ျပင္းသည္ကို သိေစလိုသည့္သေဘာပင္ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သည္ေတာ့မွ မိလကၡႀကီးလည္း လူမထြက္ေတာ့ပဲ ရဟန္းခံၿပီး တရားဓမၼကို အခ်ိန္ျပည့္အားထုတ္ေနပါေတာ့သည္။ မိလကၡႀကီးရရွိခဲ့ေသာ ေနာင္တသည္ကား မလြန္ေသးခင္မွာ အခ်ိန္မွီျပင္ခြင့္ရွိေသာ ေနာင္တျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အက်ိဳးရွိေသာ ေနာင္တမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။ သူ သည္ ရရွိလာေသာ ေနာင္တပူပန္မႈမ်ားကို ဝိပႆနာတရားျဖင့္ အစားထိုးပယ္ေဖ်ာက္ ရဟႏၱာအျဖစ္သို႔တုိင္ ေရာက္ရွိခဲ့ပါသည္။ အကယ္၍မ်ား သူအိုမင္းမစြမ္းျဖစ္လာခ်ိန္ ေသခါနီးအခ်ိန္ေရာက္မွ ေနာင္တရခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ယခုကဲ့သို႔ အက်ိဳးထူးတရားမရႏိုင္ဘဲ အပါယ္ငရဲမွာ နစ္မြန္းႏိုင္ပါသည္။

စုႏၵႏြားသတ္သမားကေတာ့ ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္ ႏြားေတြကို သတ္ေရာင္းၿပီး စီးပြားရွာသည္။ သူကိုယ္တိုင္က လည္း ႏြားသားမပါလွ်င္ ထမင္းမစားတတ္သူ။ သူ႔အတြက္ အေကာင္းဆုံး အသားကို ခ်န္ထားၿပီး စိတ္တိုင္းက် ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ေလ့ရွိသူ။ တစ္ေန႔မွာ သူ႔အတြက္ ခ်န္ထားေသာ ႏြားသားမ်ားကို ေခြးမ်ားက ခိုးစားသြားခဲ့ ပါသည္။ ယင္းႏြားသားသည္ ဥပုသ္ေန႔တိုင္း ႏြားသင္ခြင့္မရွိ၍ ႀကိဳတင္ခ်န္ထားခဲ့ေသာႏြားသားျဖစ္၏။ ဥပုသ္ေန႔ ထမင္းဝိုင္းတြင္ ႏြားသားမပါရေကာင္းလားဆိုၿပီး စိတ္ေတြဆိုး၊ မိန္းမကို ဆဲဆိုကာ တင္းကုတ္ထဲက ႏြားကို အရွင္လတ္လတ္ လွ်ာကိုျဖတ္ၿပီး အေၾကာ္ခိုင္းပါသည္။ ႏြားခမ်ာလည္း မခ်ိမဆန္႔ခံစားရၿပီး ေသဆုံးရသလို သူလည္းပဲ ႏြားသားကို သူ႔လွ်ာေပၚတင္လိုက္သည္ႏွင့္ လွ်ာႀကီးျပတ္က်ကာ မခ်ိမဆန္႔ ႏြားလိုေအာ္ဟစ္ၿပီး ေသဆုံးခဲ့ရပါသည္။ သည္လိုလူမ်ိဳးအတြက္ ေနာင္တတစ္ဖန္ ပူပန္ေနလည္း အက်ိဳးမထူးေတာ့။ ငရဲျပည္မွာ မိုက္ျပစ္မိုက္ေႂကြးကို ခႏၶာန႔ဲေပးဆပ္ရင္း ေနာင္တပူပန္ေနဦးမည္သာ။

● သူ႔မယား၌ ျပစ္မွားတုံဘိ
သူတစ္ပါး၏ သားမယားကို ျပစ္မွားက်ဴးလြန္ျခင္းသည္ အလြန္စက္ဆုပ္ဘြယ္ေကာင္းေသာ အျပဳအမူ လည္းျဖစ္၏။ အျပစ္လည္း အလြန္ႀကီးပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ပါနည္း ကိုယ္အျမတ္တႏိုးခ်စ္ရသူကို တစ္ပါးသူ မ်ားက လာေရာက္ဖ်က္ဆီးလွ်င္ ဘယ္လိုခံစားရမည္နည္း။ “ရည္းစားလူလု အူႏုကြ်ဲခတ္”ဆိုေသာစကားအတိုင္း ကိုယ့္ခ်စ္သူ ကိုယ့္ဇနီးမယားကို တစ္ပါးသူက ျပစ္မွားက်ဴးလြန္လွ်င္ အူအသည္းေျပာင္းျပန္လွန္သလုိ ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ခံစားရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အတူပင္ ကိုယ့္သမီး ကိုယ့္အစ္မ ညီမကို သူတစ္ပါးက က်ဴးလြန္ေစာ္ကား သြားလွ်င္ မည္သို႔ခံစားရမည္နည္း။ အသက္ခ်င္းလဲျပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေဒါသထြက္ၾကေပလိမ့္မည္။ ထိုသို႔ အျမတ္တႏိုးတန္ဘိုးထားၾကေသာအရာမ်ားျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား စာနာေထာက္ထား၍ သူတစ္ပါး သားမယားကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ အစ္မညီမ သမီးမ်ားကိုလည္းေကာင္း က်ဴးလြန္လွ်င္ အလြန္ပင္ အျပစ္ႀကီးလွပါသည္။ ထိုသို႔ သူတစ္ပါး သားမယားကို ျပစ္မွားက်ဴးလြန္ထားသူမ်ားသည္ ကိုယ့္ညီမ ကိုယ့္သမီး အလွည့္ေရာက္လာသည့္အခါ သူမ်ားေစာ္ကားမွာကို ေသလုမတတ္ ေၾကာက္တတ္ၾကသည္။ ထိုအေၾကာက္ တရားေၾကာင့္ ငါသူတစ္ပါး သားမယားကို ျပစ္မွားက်ဴးလြန္ခဲ့မိတာ မွားတာပဲ-ဟု ပူပန္ေၾကာင့္ၾက ေနာင္တမီး ေတြ တစ္ညီးညီးေလာင္ေနရတတ္ပါသည္။

ရွင္အာနႏၵာ၏အေလာင္း ေရႊပန္းထိမ္သည္သားျဖစ္စဥ္အခါက သူတစ္ပါး သားမယားတို႔ကို ေငြအင္ အားျဖင့္ မတရားက်ဴးလြန္ျပစ္မွားခဲ့ေသာေၾကာင့္ အပါယ္ငရဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်ခဲ့သည့္အျပင္ ငရဲကလြတ္ လာေသာအခါမွာလည္း မိန္းမဘဝ၊ မိန္းမလ်ာဘဝမ်ိဳးစုံတို႔မွာ အကုသိုလ္ေႂကြး ျပန္လည္ေပးဆပ္ခဲ့ရသည္။ ထို႔ အျပင္ ႏြားထီး၊ ဆိတ္ထီး၊ေမ်ာက္ထီးမ်ားဘဝတြင္ ေဝွးဥကို ထုႏွက္၍ သင္းကြတ္ျခင္းကို ခံခဲ့ရပါသည္။

● ပစၥည္းရွိလွ်က္ စိုးစိမလွဴ
ဘုရားအေလာင္းသူေတာ္ေကာင္းမ်ားသည္ ပါရမီဆယ္ပါးတို႔ကို ျဖည့္က်င့္ေတာ္မူရာတြင္ ဒါနပါရမီကို ဦးစြာပထမျဖည့္က်င့္ေတာ္မူသည္။ ထို႔အတူပင္ သူေတာ္ေကာင္းတရားလက္ကိုင္ထားၾကေသာသူတိုင္းက မိမိ ပိုင္ဆိုင္သမွ် ပစၥည္းဝတၳဳမ်ားကို မွ်ေဝလွဴဒါန္းျခင္းျဖင့္ လူ႔ေလာကသမိုင္းတစ္ေခတ္ကိုအလွဆင္ၾကသည္။ မိမိ ပိုင္ဆိုင္သမွ် ပစၥည္းဝတၳဳမ်ားထဲမွ တတ္အားသမွ် လွဴဒါန္းပူေဇာ္ျခင္းသည္ ေႂကြးသစ္ခ်သည္ႏွင့္လည္းေကာင္း၊ ကုသိုလ္မ်ိဳးေစ့ ျပည္လည္စိုက္ပ်ိဳးသည္ႏွင့္လည္းေကာင္းတူပါသည္။ လွဴရင္ကုန္တာပဲ၊ ပုညာဘိ ကုန္တာပဲရွိ တာပဲ-ဟု လွဴရတန္းရမွာကို ႏွေျမာတြန္႔တိုၾကသူမ်ားသည္ လွဴစရာပစၥည္းဝတၳဳ မရွိေတာ့သည့္အခါ၊ ေသခါနီး အခါတို႔၌ ပူပင္ေၾကာင့္ၾက ေနာင္တႀကီးစြာရတတ္ပါသည္။

ဘုရားလက္ထက္က အဒိႏၷပုဗၺကသူေ႒းႀကီးက “လွဴရင္ကုန္တာပဲ မ်က္စဥ္းမ်ားေတာင္မွ ခတ္ပါမ်ားရင္ ကုန္ခမ္းသြားသလိုပဲ လွဴဒါန္းေပးကမ္းမႈဆိုတာ နည္းနည္းေပးေပး မ်ားမ်ားေပးေပး ကုန္တာပဲ။ ဘာအက်ိဳးမွ မရွိ ဘူး” ဟု အယူမွားကာ သူကိုယ္တိုင္လည္းမလွဴ၊ သူတစ္ပါးလွဴသည္ကိုလည္း လိုက္၍တားဆီးတတ္၏။ ကုေဋ ေလးဆယ္ေသာ သူပိုင္ပစၥည္းမ်ားကိုပင္ သူကိုယ္တိုင္ မသုံးရက္ မစားရက္ ေန႔စဥ္ ဆန္ကြဲထမင္း၊ ပုန္းရည္ဟင္း ႏွင့္သာ စားေသာက္၏။ ဖ်င္ၾကမ္းကိုဝတ္ဆင္၏။ သစ္သားဖိနပ္ သစ္ရြက္ထီးကိုသာ သုံးစြဲ၏။ သူေသသြားေသာ အခါ အေမြခံသားသမီးမရွိ၍ သူ၏ပစၥည္းဥစၥာေတြကို ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးက မင္းဘ႑ာအျဖစ္သိမ္းယူလိုက္ရ၏။ ထိုသူေ႒း၏အျဖစ္သည္ သူပိုင္ဆိုင္သမွ် စီးစိမ္ဥစၥာမ်ားသည္ သူ႔အတြက္လည္း အက်ိဳးမမ်ား၊ တိုင္းသူျပည္သား အတြက္လည္း အသုံးမဝင္။ ဘဝမ်ားစြာက ဆည္းပူးျပဳလုပ္ အားထုတ္ခဲ့ေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၏ အက်ိဳး ဆက္မ်ားကို ေနာင္သံသရာအတြက္ အက်ိဳးရွိေအာင္အသုံးမခ်တတ္၍ အခ်ီးႏွီးျဖစ္ခဲ့ရေလ၏။ ထိုသူေ႒းႀကီး ေသခါနီးကာလႏွင့္ ေနာင္တမလြန္ ၿပိတၱာဘဝေတြမွာ ေနာင္တတစ္ဖန္ ပူပန္မႈေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ဆင္း ရဲေန မည္လဲဆိုသည္ကို ေတြးမိတိုင္း သနားမိပါ၏။

● ေမြးျမဴမိဘ မျပဳၾကႏွင့္
မိဘမ်ားကို ျပန္လည္ေကြ်းေမြးျပဳစုရမည့္ တာဝန္သည္ သားသမီးတိုင္း၏ တာဝန္ျဖစ္ပါသည္။ ျမင့္မိုရ္ ေတာင္ဦး မကက်ဴး ေက်းဇူးမိဘဂုဏ္ကို လူတိုင္းနားလည္ၾကပါသည္။ သားသမီး ဆယ္ေယာက္ကို မိဘမ်ားက ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ျပဳစုလုပ္ေကြ်းႏိုင္ေသာ္လည္း အိုမင္းလာေသာ မိဘႏွစ္ပါးကို သားသမီးဆယ္ေယာက္က ျပည့္ ျပည့္စုံစုံ ျပန္လည္လုပ္ေကြ်းႏိုင္ဖို႔ခဲယင္းၾကေသာအျဖစ္မ်ားရွိခဲ့ဘူးပါသည္။ မိဘမ်ားက သားသမီးတိုင္းအေပၚမွာ ေကြ်းေမြးျပဳစု ယုယၾကင္နာ ခ်ိဳသာေသာအၿပဳံး ခ်စ္ခင္ျမတ္နိဳးေသာ ႏွလုံးသားျဖင့္ တစ္သက္လုံး ျပဳစုေစာင့္ ေရွာက္ခဲ့ၾက၏။ သားသမီးမ်ား အိမ္ေထာက္က်ၿပီး သားသမီးေတြ ပြားစီးသည့္တိုင္ ေျမးေတြကိုထိန္းေပးၾက၏။ ထိုမိဘမ်ားကို မၿငိဳမျငင္ မပင္မပန္းရေအာင္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ သားသမီးတိုင္းမွာ တာဝန္ရွိ၏။ ထိုတာဝန္ကို ပ်က္ကြက္ခဲ့ေသာ သားသမီးမ်ားမွာ မိဘမရွိေတာ့မွ “ေအာ္ ငါမိဘေတြ ရွိစဥ္တုန္းက ငါဘာမွမျပဳစု မလုပ္ေကြ်းခဲ့ရဘူး။ မိဘေတြက ငါ့အေပၚမွာ ေကာင္းခဲ့သေလာက္ ငါက မေကာင္းခဲ့တဲ့ေကာင္ပဲ။ မိဘေတြရွိစဥ္ တုန္းက မိဘေက်းဇူးတရားကို ဘာျပဳလို႔ နားမလည္ခဲ့တာလဲ” ဟု တသသႏွင့္ ပူပန္ေၾကာင့္ၾက ေနာင္တေတြ အႀကီးအက်ယ္ရေနတတ္ပါသည္။ ထိုသို႔ လြန္သြားမွရရွိေသာ ေနာင္တမ်ိဳးကား ဘာမွအသုံးမက်၊ စိတ္ဆင္းရဲ ေနရရုံသာ ျဖစ္ပါသည္။

ေလာကမွာ အစားထိုးလို႔မရႏိုင္ေသာ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ မိဘဟူေသာ အရာႏွစ္မ်ိဳးရွိရာတြင္ အခ်ိန္ကလ ဆိုသည္ကေတာ့ အစားထိုးလို႔မရေသာ္လည္း မျဖစ္ျဖစ္သည့္နည္းျဖင့္ စီမံဖန္တီးလို႔ ရႏိုင္ပါေသးသည္။ မိဘမ်ား မရွိေတာ့လွ်င္ မိဘမ်ားကို ျပန္လည္ျပဳစုလုပ္ေကြ်းခြင့္မ်ား ဘယ္လိုနည္းႏွင့္မွ ျပန္ရဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။ နိဗၺာန္ မရေသးခင္ သံသရာတစ္ခြင္မွာ ကိုယ့္မိဘေတြကို ျပန္လည္ဆုံေတြ႔ခဲ့ေသာ္လည္း ျပန္လည္ဆုံေတြ႔ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ မိဘမဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္သားသမီးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမည္။ သို႔မဟုတ္ ကိုယ့္ရန္သူႀကီးေတြလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေန ေပလိမ့္မည္။ ကိုယ့္သားသမီး(သို႔)ကိုယ့္ရန္သူမ်ားကို ကိုယ့္မိဘျဖစ္ခဲ့ဘူးတာပဲလို႔လည္း ကိုယ္ကမမွတ္မိ။ ထို႔ ေၾကာင့္ မိဘကဲ့သို႔ ျပန္လည္ျပဳစုလုပ္ေကြ်းခြင့္ကို မရႏိုင္ေတာ့ေပ။

မိဘရယ္ သားသမီးရယ္ ဇနီးခင္ပြန္းရယ္လို႔ ဘဝတစ္ခုမွာ လာၿပီးဆုံဆည္းခဲ့ၾက။ မိသားစုေတြ အျဖစ္ ႏွင့္ အတူတကြ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ အခ်ိန္တန္ေသာအခါ တစ္လမ္းစီခြဲသြားၾကၿပီး ကိုယ့္လမ္းခရီးကိုယ္ တစ္ ကိုယ္တည္း ခရီးဆက္ၾကရျပန္သည္။ “ကံဆုန္လွ်င္ တြဲ၊ ကံကုန္ကြဲ၊ အၿမဲမျပတ္၊ ရႈမွတ္ၾက”ဆိုသည့္အတိုင္း ယခုဘဝမွာ အတူတကြျပဳခဲ့ေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကံေၾကာင့္ ဘဝတစ္ခုခုမွာ မိသားစုရယ္လို႔ ျပန္လည္ဆုံ ေတြ႔။ ကုသိုလ္ကံ အဟုန္ကုန္သြားသည့္အခါ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ခြဲခြာသြားၾကရျပန္၏။ ဘဝတစ္ခုခုမွာ ျပန္လည္ ဆုံေတြ႔ခြင့္ ရခ်င္ရႏိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ့္မိဘက ကိုယ့္မိဘအျဖစ္နဲ႔ ျပန္ေတြ႔ဖို႔ ခဲယင္းပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေက်းဇူးတရားကိုလက္ငင္းဆပ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းက အေကာင္းဆုံးျဖစ္ပါသည္။ ထိုသို႔ ေက်းဇူးမဆပ္ခဲ့ၾက သူမ်ား ကိုယ္တိုင္ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္လာသည့္အခါ ေသခါနီးအခါတို႔မွာ ပူပန္ေၾကာင့္ၾက ေနာင္တႀကီးစြာ ရတတ္ ပါသည္။

● ဆုံးမ မနာ
အသိအလိမၼာ ဉာဏ္ပညာႀကီးမားၾကကုန္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား၏ သြန္သင္ဆုံးမမႈကို နာယူရဖို႔ အလြန္မတန္ ခဲယင္းလွပါ၏။ ရွင္ရာဟုလာေလးက သဲမ်ားကို လက္ျဖင့္ဆုတ္ကိုင္၍ ဤသဲမ်ားေလာက္ ငါ့ကို သြန္သင္ဆုံးမမည့္သူမ်ား ရွိလွ်င္ေကာင္းေလစြာ့-ဟု ဆိုခဲ့ဘူးပါသည္။ ဆိုးဆိုးမိုက္မိုက္ ေပေပေတေတ ေနခဲ့သူမ်ားက “မိဘဆရာသမားေတြက ငါ့ကိုအရက္ မေသာက္ဖို႔၊ ေလာင္းကစားမလုပ္ဖို႔၊ မိန္းမမလိုက္စားဖို႔ အတန္တန္ဆုံးမခဲ့တာပဲ။ ငါကိုက သူတို႔စကားကို မလိုက္နာခဲ့လို႔ ငါအခုလို ကုစားမရတဲ့ ေရာဂါဆိုးႀကီးေတြ ရေနတာပဲ” ဟု ေရာဂါရခ်ိန္၊ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ခ်ိန္၊ ေသခါနီးအခ်ိန္မ်ားမွာ ေနာင္တတစ္ဖန္ ပူပန္ရတတ္ပါ သည္။ ဆုံးမသြန္သင္သူမ်ား ရွိေနတုန္းမွာ ကိုယ္ကလမ္းေၾကာင္းမွားကိုေရာက္ေနလွ်င္ေတာင္မွ သူတို႔က လမ္း ေၾကာင္းမွန္ကိုျပန္ေရာက္ေအာင္ ျပန္တည့္ေပးတတ္ၾက၏။ သူတို႔ဆုံးမမႈကို မနာယူပဲ ကိုယ့္ကိုယ္သာ ကိုယ္ ဆရာအျဖစ္ႏွင့္ ဘဝလမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္မွာ အမွားမ်ားစြာ ၾကဳံေတြ႔ႏိုင္ပါသည္။ ထိုအခါေရာက္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုေတာင္ ရြံ႕မုန္းစက္ဆုတ္ ပူပန္ေၾကာင့္ၾက ေနာင္တေတြတစ္သီႀကီးျဖင့္ ဘဝကို နိဂုံးခ်ဳပ္ရေပလိမ့္မည္။

● ပညာရွိထံ နည္းခံမမွတ္
ပညာရွင္မ်ားက နည္းပညာမ်ားကို မွ်ေဝလာသည့္အခါ ေလးေလးစားစား မွတ္သားရမည္။ “တပည့္ ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့မွ ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္သည္” ဆိုေသာစကားအတိုင္း ကုိယ္ကေလ့လာ သင္ယူခ်ိန္မွာ ႀကိဳးစားေလ့လာသင္ယူမွ ကိုယ္ဆရာျဖစ္လာသည့္အခါ ပိုင္ပိုင္နိဳင္နိဳင္သင္ျပေပးနိဳင္ပါသည္။ ကိုယ့္ဘဝအတြက္လည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပန္လည္အသုံးခ်ႏိုင္ပါသည္။ ထိုသို႔ ပညာရွင္မ်ားထံ နည္းခံ မသင္ခဲ့လွ်င္ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ တကယ္အသုံးခ်ေတာ့မွ ေနာင္တတစ္ဖန္ ပူပန္ေနရပါမည္။

နည္းပညာဆိုသည္မွာ နည္းသည္ျဖစ္ေစ မ်ားသည္ျဖစ္ေစ အသုံးခ်တတ္လွ်င္ အသုံးခ်တတ္သ ေလာက္ ႀကီးပြားခ်မ္းသာႏိုင္ပါသည္။ တိရစ ၦာန္မ်ားကိုပင္ ဆရာတင္၍ တီထြင္ၾကံဆ ေလယာဥ္ႀကီးေတြ၊ ေရဒါ ေတြျဖစ္ေပၚလာခဲ့ၿပီး လူသားတို႔အတြက္ မ်ားစြာအသုံးဝင္ခဲ့ၾကပါသည္။ နည္းပညာဆိုသည္မွာလည္း လိုက္ေလ လိုက္ေလ ပို၍နက္နဲက်ယ္ဝန္းေလေလ မကုန္ဆုံးႏိုင္ေအာင္ ရွိလွပါသည္။ လူ႔ဘဝအတြက္ အေကာင္းဆုံးေသာ နည္းပညာကေတာ့ ေလာကုတၱရာပညာပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေလာကုတၱရာနည္းပညာမ်ားကို အခ်ိန္ရွိခိုက္ ႀကိဳးစား သင္ယူမွတ္သား က်င့္ၾကံပြားမ်ားမႈမရွိခဲ့လွ်င္ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္လာသည့္အခါ ေသခါနီးအခါမ်ားမွာ “ငါ့ခႏၶာကိုယ္ ႀကီး သန္တုန္းျမန္တုန္း စြမ္းႏိုင္တုန္းက တရားအလုပ္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈမရွိပဲ အပ်င္းထူခဲ့မိတာ မွားေလစြာ့” ဟု ယူက်ဳံးမရ ေနာင္တပူပန္ရပါလိမ့္မည္။

● အျမတ္မက်င့္
ျမင့္ျမတ္ေသာအလုပ္ျဖစ္ေသာ သီလ သမာဓိ ပညာသိကၡာသုံးပါး အက်င့္တရားတို႔ကို လူပင္ျဖစ္ေစ ရဟန္းပင္ျဖစ္ေစ က်င့္သုံးခြင့္ရွိပါ၏။ ဘုရားအစရွိေသာ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္ ဤသီလ သမာဓိ ပညာ သိကၡာသုံးပါး ျမတ္တရားတို႔ကို ႀကိဳးစားအားထုတ္၍ လူ႔ေလာကႀကီးတစ္ခုလုံးကို ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈအေပါင္းတို႔ ျဖင့္ အလွဆင္ခဲ့ၾကပါသည္။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ကလည္း သူေတာ္ေကာင္းတရား သိကၡာသုံးပါးကို က်င့္သုံးေတာ္မူ ၾကသလို လူနတ္ျဗဟၼာသတၱဝါမ်ားကိုလည္း က်င့္သုံးေစေတာ္မူခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုသူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ လမ္း ေၾကာင္းအမွန္ သိကၡာသုံးပါး ျမတ္တရားတို႔ကို မက်င့္သုံးခဲ့သူမ်ားသည္ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္လာသည့္အခါ၊ ေဘး ဒုကၡေတြ ေတြ႔ၾကဳံလာသည့္အခါ၊ ေသခါနီးအခါေရာက္မွ ယူက်ဳံးမရ အပူလုံးႂကြကာ ေနာင္တႀကီးစြာ ရေနတတ္ ပါသည္။ အခ်ိန္မလြန္ေသးေသာ ေနာင္တ၊ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးေသာ အျဖစ္ဆိုးေတြကို သခၤန္းစာယူၿပီး ေနာင္ၾကဥ္တတ္ ေသာ ေနာင္တမ်ိဳးဆိုလွ်င္ကား တန္ဘိုးရွိလွပါသည္။ ထုိသို႔မဟုတ္ခဲ့ပါလွ်င္ ပူပန္ေၾကာင့္ၾက ဗ်ာပါဒပြားရုံမွ်သာ ဘာမွ်အက်ိဳးမရွိႏိုင္ပါေလ။

သို႔ပါ၍ လြန္သြားၿပီးမွ ႏႈတ္မရ ပယ္မရ ယူက်ဳံးမရ အပူလုံးႂကြရေသာ ေႏွာင္းလြန္ေနာင္တမ်ိဳး မျဖစ္ၾက ေစရန္ အထက္ပါ ေနာင္တဆယ္ပါးတို႔ကို အသိဉာဏ္ယွဥ္ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ အျမတ္တရား သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ၏တရားဓမၼကို အခ်ိန္ရွိခိုက္ လုံ႔လျပဳႏိုင္ၾကပါေစ။ မိမိေလ့လာပြားမ်ား သူေတာ္ေကာင္းတရားတို႔ျဖင့္ ေလာက ေကာင္းက်ိဳး၊ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာေတာ္၏ ေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကပါေစ-ဟု ဆႏၵလွ်က္…..။

သ႐ုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီအား ဤေနရာမွ ရယူပါသည္။

Zaw Htet (Pyinmanar) - Poem

ပုုဂံက အေႀကာ္သည္ 
ေဇာ္ထက္ (ပ်ဥ္းမနား)
ဇန္န၀ါရီ ၁၇၊ ၂၀၁၃

  
သူ႔အမည္က 
ေဒၚ၀င္းတဲ႔ဗ် 
သူ ႔မ်က္ႏွာက 
ခ်ိဳျမလိုု႔ 
သူ ႔ဘ၀က 
ေအးျမလိုု႔ …..။ 

ျပည္အဖ်ားမိုု႔
ပ်ဥ္ျပားလိုု႔ေခၚခဲ႔တဲ႔
ပ်ဥ္းမနားျမိဳ႕ကိုုစား
ပ်ဥ္ျပားမင္းက
ျမိဳ႕တည္ကာထား

သရပါတံခါးနားက 
ထေနာင္းပင္ရိပ္မွာ 
နားခိုုကာေစ်းေရာင္း 
အေႀကာ္ေတာင္းခ် 
ေနကပူပူ 
ဖုုန္ထူေထာင္းေထာင္း 
စိတ္ေကာင္းေကာင္းထား 
အားမာန္တင္းျပီး 
သားသမီးမ်ားတိုု႔ 
ဘုုရားသားလည္းပါတယ္ 
အင္ဂ်င္နီယာလည္းပါတယ္

သူ ႔အျပံဳးဟာ 
ဂုုဏ္တက္စရာေပါ႔။ 

ပခုုကၠဴတစ္ဘက္ကမ္း 
ရြာတန္းရွည္က 
လုုပ္အားေပးခ 
ေပးရတာမ်ား 
မတတ္ႏိုုင္တဲ႔အားမိုု႔ 
ရြာကိုုထားခဲ႔ရသတဲ႔။ 

မပမ္းႏိုုင္ 
မေမာႏိုုင္ေပ 
ေျပာေလခဲ႔ 
စာမတတ္ေလရွာတဲ႔ 
အေမ႔ခမ်ာ 
ႏိုဘယ္ဆုုဆိုုတာ 
ဘာမွန္းေတာင္မွ 
သူမ….. မသိခဲ႔ရပါဘူးတဲ႔။ 

အဲဒီေန႔ကမ်ား 
အညာဘုုရားပြဲအလား 
စည္ကားလွတယ္ 
ေဟာ…ဒီမယ္ေလ 
အေမစုု စားခဲ႔ 
သူ ႔ရဲ ႔စားပြဲ 
ဒီမွာပဲတဲ႔။ 

ယိုုင္ယိုုင္္နဲ႔နဲ႔ 
လက္ျဖစ္ခံုုတစ္လံုုးရဲ ႔ 
ရာဇ၀င္တြင္တဲ႔ေန႔ 
ရာဇ၀င္တြင္မဲ႔ေန႔ 
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဇနီး 
ျပန္ေျပာင္းျပီးႀကည္႔ 
ပီတိအျပည္႔ 
အညာေလထိေတြ ႔ 
မေမ႔ႏိုုင္တဲ႔ေန႔ေလပဲေပါ႔။ 

ႏိုင္ငံျခားသူ 
ျဖဴျဖဴႏုုႏုု 
အလုုအယက္ 
တြဲဖက္လိုု႔သာ 
ေမစုုနဲ႔သာ 
ဓာတ္ပံုုရိုုက္တာမ်ား 
အားရပါးရ 
ရွိလွသတဲ႔။ 

အေမစုုက 
တခ်ိဳ ႔လိုုေနာ္ 
ေခၽြးေစာ္နံျပန္သြား 
အလကားမႀကီးက်ယ္ 
လမ္းေဘးေစ်း၀ယ္ 
ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ႏွယ္ပဲ 
အေႀကာ္ဆိုုင္ထဲ 
ေအးေအးေဆးေဆးပဲတဲ႔။ 

သူမဆိုုင္က 
အကာကမရွိ 
အမိုုးကမရွိနဲ႔ 
ဒါေပမဲ႔လည္း 
ဇြဲမာန္အတိ 
ပီတိကိုုစား 
အားရွိတဲ႔သူက 
လူ ႔ဘ၀ကိုုမ်ား 
ခါးေစာင္းတင္တဲ႔သူမ။ 

အ႔ံႀသစရာ 
လူ ႔ကမၻာမ်ား 
သူမအိမ္နီးနားခ်င္းက 
ဦးေအာင္ဆန္းဦးတဲ႔ခင္ဗ်ာ႔ 
သူ႔အမည္က 
ေဒၚ၀င္းတဲ႔ဗ် 
သူ ႔မ်က္ႏွာက 
ခ်ိဳျမလိုု႔ 
သူ ႔ဘ၀က 
ေအးျမလိုု႔…..။   ။

Ohm Naing - Articles

ေရးခဲ့မိေသာ မွတ္တမ္းမ်ား (၁၂)
အုန္းႏုိင္
ဇန္န၀ါရီ ၁၇၊ ၂၀၁၃


● သာသာယာယာ တနသၤာရီမွာ 
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ (၂၇.၁.၈၉) မွာ မိခင္ၾကီးအတြက္ တလျပည့္ဆြမ္းေကၽြးဒါနျပဳအျပီး ခဏပဲ ရန္ကုန္မွာေနျပီး ဇန္န၀ါရီလ ၂၉ ရက္ေန႔မွာ တနသၤာရီတိုင္း  စည္းရံုးေရးခရီးဆက္ထြက္ပါတယ္။ ျမိတ္ကို တိုက္ရိုက္ေလယာဥ္နဲ႔သြားျပီး ျမိတ္မွာ (၆) ျမိဳ႕နယ္အမ်ိဳးသား ဒီမို ကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ေဆြးေႏြးျပီး ျမိတ္ျမိဳ ႔နယ္ ျငိမ္၀ပ္ပိျပားမႈတည္ေဆာက္ေရးအဖြဲ႔ရဲ႕စီစဥ္ေပးခ်က္အရ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၂) ရက္ေန႔အထိ ေမာ္ေတာ္နဲ႔လွည့္ျပီး   ျမိတ္အနီးအနားတ၀ိုက္မွာ စည္းရံုးေဟာေျပာနိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဧရာ၀တီတိုင္းလို တစံုတရာအေႏွာင့္အယွက္ေပးတယ္လို႔မၾကားရပါ။ (၂) ရက္ေန႔က်ေတာ့ ထား၀ယ္ဖက္ကို  ေမာ္ေတာ္နဲ႔ထြက္ခဲ့တဲ့လမ္းတေလွ်ာက္မွာလည္း စည္စည္ကားကား အတီးအမွဳတ္အကအခုန္ေတြနဲ႔ ၾကိဳဆိုတာ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္လို႔သတင္းေတြရပါတယ္။

(၅.၂.၈၉) ေန႔မွာေတာ့ ထား၀ယ္ကေန ေလာင္းလံုကိုကူးခဲ့ျပန္တယ္။ အဲဒီေန႔မွာပဲ ေလာင္းလံုလူထုနဲ႔ ေတြ႕ဆံုႏႈတ္ဆက္ျပီး ေမာင္းမကန္ကို  ကူးပါတယ္။ ေမာင္းမကန္ကၾကိဳဆိုေနတဲ့လူထုၾကီးကို  ႏႈတ္ဆက္မိန္ ့ခြန္းေျပာပါတယ္။ ေမာင္းမကန္ကမ္းေျခမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္  အပမ္းေျဖ အနားယူခြင္ ့ ရခဲ႔ပါတယ္။ ေအးေအးေဆးေဆး  ေရကူးေရခ်ိဳးနဲ႔အပမ္းေျဖနိုင္ခဲ႔တာပါ။ ( ၆. ၂. ၈၉)  ေန႔မွာ ေမာင္းမကန္ကထား၀ယ္ကို  ျပန္ကူးျပီး   ထား၀ယ္ကတဆင့္ ရန္ကုန္ကို ေလယာဥ္နဲ႔ျပန္ခဲ့တာမို႔ အဲဒီေန႔   မြန္းလြဲခ်ိန္မွာပဲ ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီတနသၤာရီ  ခရီးစဥ္ကေတာ့ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ျဖစ္တဲ့အျပင္  အိုးစည္ဗံုေမာင္း  အကအခုန္ေတြနဲ႔ လူထုကၾကိဳဆိုခြင့္ရတာေတြ၊ အာဏာပိုင္မ်ားအကူအ ညီမရွိပဲ မရနိုင္တဲ့ေလယဥ္နဲ႔ အသြားအျပန္ခရီးသြားနိုင္တာေတြ၊ ေမာင္းမကန္ကမ္းေျခမွာ ေအးေအးလူလူ  အနားယူခြင္ ့ရတာေတြကေတာ့  အထူးအစီအစဥ္ေတြျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

● ေပါင္းတည္ျမိဳ ႔နယ္  အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္  
စည္းရံုးေရးေကာ္မတီ က်ေနာ္တုိ႔ျမိဳ ႔နယ္ရဲ ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အဖြဲ႔၀င္စုေဆာင္းေရးေကာ္မတီကို လံုေလာက္တဲ့အဖြဲ႔၀င္အေရအတြက္ရျပီမုိ႔ စည္း ရံုး ေရးေကာ္မတီ အျဖစ္ေျပာင္းလည္းဖြဲ႔စည္းဖုိ႔ ပဲခူးတိုင္းစည္းရံုးေရးေကာ္မတီက ညႊန္ၾကားလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရင္ေကာ္မတီေဟာင္းက ဆက္လုပ္လိုသူ  ေနာက္ထပ္၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္လိုသူေတြ ညွိႏွိဳင္းျပီး   (၁၂.၂.၈၉) မွာ  အသစ္ဖြဲ႔စည္းလိုက္ပါတယ္။ အရင္အဖြဲ႔၀င္စုေဆာင္း ေရးမွာပါတဲ့အထဲက သံုးဦးထြက္သြားျပီး လူသစ္သံုးဦးထပ္၀င္လာပါတယ္။ ထြက္သြားတဲ့သံုးဦးကလဲ သေဘာထားကြဲလုိ႔ ထြက္တာမဟုတ္ ပဲ သူတို႔ရဲ ႔အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္ေၾကာင့္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုထိခိုက္မွာ စိုးလုိ႔ထြက္ေပးၾကတာပါ။

ျမိဳ႕နယ္စည္းရံုးေရးေကာ္မတီ (ယာယီ) လည္း ဖြဲ႕စည္းျပီးျပီ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္လည္း ႏွစ္ေခါက္လာျပီး သိဒိၶတင္ေပးသြား ခဲ့ျပီ။ ဒီေတာ့ ဒီျမိဳ႕နယ္ရဲ႕ စမ္းသပ္နယ္ေျမ (Testing  Area) ေရႊေလးနယ္ကို  စည္းရံုးေရးထြက္ဖုိ႔ျပင္ရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ျမိဳ ႔မွာလည္း မဲဆႏၵနယ္ေျမက  အရင္ကတည္းက  တစ္..ႏွစ္ဆိုျပီး ႏွစ္ခုရွိတယ္။ ေပါင္းတည္ရဲ ႔ အေရွ ႔ျခမ္း  အေနာက္ျခမ္းလို ့လည္းေခၚတယ္။ ခုနေျပာ ခဲ့တဲ့ ေရႊေလးနယ္ကိုလည္း အေရွ ႔ျခမ္း အေနာက္ျခမ္းလို႔ ႏွစ္ျခမ္းခြဲထားပါတယ္။ ျမိဳ႕နဲ႔ စီးပြါးေရးဆက္စပ္မႈရွိတာက အေရွ ႔ျခမ္းက ပိုပါ တယ္။ေရႊေလးေဒသကို ပဲခူးရိုးမေတာင္ေပၚေဒသလို႔လည္း ေခၚေတာ့ ေတာင္ေပၚေဒသရဲ ႔ အေရွ ႔ျခမ္းေရာ ေျမျပန္႔ရဲ ႔ အေရွ႔ျခမ္းေရာ ျမိဳ႕နဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးပိုေကာင္းပါ တယ္။အေနာက္ျခမ္းကေတာ့ ေျမျပန္႔ေရာ ေတာင္ေပၚေဒသပါ ေရာင္းေရး၀ယ္တာနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးမွာပါ  သဲ ကုန္းျမိဳ႕နယ္အတြင္းက ၀က္ပုတ္၊ ပုတီးကုန္းျမိဳ ႔ ၊ ေပါက္ေခါင္းျမိဳ ႔ေတြဖက္ကိုဆက္သြယ္ၾကတာ ပိုမ်ားပါတယ္။ ရံုးကိစၥမ်ားသာေပါင္းတည္ နဲ႔ ဆက္တာပါ..။

ဒီေတာ့ နယ္ေျမ (၁) ဆိုတဲ့အေနာက္ျခမ္းက  ျမိဳ ႔နဲ႔ နဲနဲအဆက္က်ဲပါတယ္။ဒါေၾကာင္ ့  ေရႊေလးလို ့ေခၚတဲ့ေတာင္ေပၚေဒသကို တက္ေတာ့မယ္  ဆိုေတာ့ လည္း   အေရွ ႔ျခမ္းကို ပထမစတက္ပါတယ္။ေရႊေလးေဒသ  ေက်းရြာ (၁၁)အုပ္စု ရွိတဲ့အနက္   အေရွ ႔ျခမ္းမွာငါးအုပ္စု၊အေနာက္ျခမ္းမွာ (၆)အုပ္စု ရွိပါတယ္။ႏွစ္ျခမ္းစလံုးရဲ ႔  ေရႊေလးေဒသ တံခါးေပါက္က ေတာ့    ေပါက္ေတာအုပ္စုေပါက္ေတာရြာပါ..။အဲဒီေပါက္ေတာမွာပဲခလရ (၁၀)  စစ္တပ္ရွိပါတယ္။က်ေနာ္တို ့က  ေပါက္ေတာရြာကိုေတာ့အပိုင္စည္းရံုးျပီးသားပါ..။ေက်းရြာအုပ္စုရဲ ႔ ရ၀တ ဥကၠဌက  တပ္ၾကပ္ၾကီးေဟာင္း  ကိုတင္ေဌးျဖစ္ျပီး  သူ႔ရဲ ႔ ေယာက္ဖ ကိုေအာင္ျမိဳင္ကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အဖြဲ႔၀င္ပါ...။

● ေရႊေလးေဒသရဲ ႔ ၀ိေသသ
ေရႊေလးေဒသကို  က်ေနာ္တို ့အဖြဲ႔ရဲ ႔  တက္စတင္းဧရိယာလို ႔သတ္မွတ္ရတာက အေၾကာင္းရွိပါတယ္.။ဒီေဒသဟာ ပဲခူးရိုးမအတက္ ေတာင္ေပၚေဒသျဖစ္ျပီး  ေရႊေလးသစ္ေတာၾကိဳး၀ိုင္းနဲ႔  ေရႊေလးေခ်ာင္းကိုအမွီျပဳျပီးရြာေတြ တည္ထားတာပါ..။ကိုလိုနီေခတ္က သစ္ေတာ ၾကိဳး ၀ိုင္း တ၀ိုင္းရွိရင္အနီးမွာ ၾကိဳး၀ိုင္းလုပ္သားေတြ ေနဖို႔ရြာတည္ေပးပါတယ္။ၾကိဳး၀ိုင္းက ေပးနိုင္တဲ့အခေၾကးေငြ နဲ ႔လဲမလံုေလာက္နိုင္တာမုိ႔ သူတို႔ကို  ၾကိဳး၀ိုင္းျပင္ပမွာ  ေတာင္ယာလုပ္ကိုင္ခြင္ ့  ေပးရပါတယ္။ၾကိဳး၀ိုင္းရဲ ႔အလုပ္ေတြျဖစ္တဲ့ သစ္ေတာစိုက္၊ေပါင္းရွင္း၊ေျမာခုတ္၊ သင္းသတ္၊ ခုတ္လွဲ၊ ေရေမွ်ာ၊ ကၽြဲဆြဲ၊ ႏြြားဆြဲ  အလုပ္မ်ိဳးေတြလုပ္ရတဲ့အျပင္  ၾကိဳး၀ိုင္းျပင္ပေတာင္ယာေတြမွာ  လယ္စိုက္၊၀ါစိုက္၊ ပဲစိုက္၊ႏွမ္းစိုက္ေတြလည္းလုပ္ၾကရပါတယ္။လူေတြအေနဆင္းရဲၾကပါတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ေနာက္ပိုင္း  ဂ်ပန္ေတြ   စစ္ရွံဳးစျပဳလာလို ႔ျမန္မာျပည္က  ျပန္ဆုတ္ရေတာ့မယ္႔  အခါမွာ   ရခိုင္ေဒသနဲ႔ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္းမွာ ရွိတဲ႔   ဂ်ပန္တပ္ေတြဟာစစ္ေတာင္းျမစ္၀ွမ္းအေရွ ႔ဖက္ ရွမ္းရိုးမဆီကို ဆုတ္ဖို ႔   ပထမစုရပ္အျဖစ္  ပဲခူးရိုးမကိုသတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။အဲဒီကတည္းက  ပဲခူးရိုးမတ၀ိုက္မွာရွိတဲ့ရြာေတြဟာ   ဂ်ပန္အေျခစိုက္စခန္းျဖစ္လာသလို  ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး  ရဲ ႔အေျခခံစခန္းေတြလည္း ျဖစ္လာခဲ ့တာမုိ႔ ပဲခူးရိုးမေတာင္ေျခ ေရႊေလးေဒသရြာေတြဟာ နိုင္ငံေရးအစဥ္အလာရွိခဲ့ပါတယ္။ဒါ ႔ေၾကာင္ ့က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔ရဲ ႔  နိုင္ငံေရးစည္းရံုးမွဳကို ေရႊေလးေဒသကိုတက္စတင္းဧရိယာသတ္မွတ္ျပီး  စတင္ခဲ့တာပါ..။

ျမန္မာျပည္  လြတ္လပ္ေရး ရျပီး ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ မတ္လမွာဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ က  လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေတာ့ လည္း  ပဲခူးရိုးမ  အေရွ ႔ဖက္ျခမ္း   ပ်ဥ္းမနားနဲ႔ ျဖဴးေတာင္ငူ တို ့ဘက္မွာ  ဌာနခ်ဳပ္လုပ္ပါတယ္။၁၉၅၀ ခုႏွစ္   ျပည္ျမိဳ ႔မွာ ဗဟိုျပဳတဲ့  ေတာ္လွန္ေသာဒီမိုကေရစီ
တပ္ေပါင္းစု  ပ်က္သြားျပီးတဲ့ေနာက္မွာကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဗဟိုဟာ    ဒီပဲခူးရိုးမေတာေတာင္ေတြထဲကေနျပီး  ေတာ့ပဲအထက္ဗမာျပည္ကို  ေရႊ ႔ခဲ့တာပါ.။

၁၉၅၈ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ   ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ   ပဲခူးရိုးမကိုပဲျပန္ျပီး  အေျခခ်ပါတယ္။ဒီတခါက်ေတာ့ပဲခူးရိုးမရဲ ႔  အေရွ ႔ျခမ္းေရာ၊အေနာက္ျခမ္းမွာပါ  အေျခစိုက္စခန္းေတြတည္ေဆာက္ေနထိုင္ပါေတာ့တယ္။ေရႊေလးဆိုတာဟာ  ပဲခူးရိုးမရဲ ႔ အေနာက္ဖက္ျခမ္းမွာ ရွိျပီးဒီေဒသတ၀ိုက္မွာပဲ   ဗဟိုမက္ခ္စ္လီနင္ေက်ာင္းေတြ၊ဗဟိုေဆးေက်ာင္းေတြ  ေထာင္ခဲ့ေတာ့  ေရႊေလးေဒသခံေတြဟာ  အေနဆင္းရဲေပမယ္ ့လူမွဳဆက္ဆံေရးမွာေတာ႔  ကြန္ျမဴနစ္ပညာတတ္ေတြ နဲ ႔လည္း  ဆက္ဆံဖူးတယ္။ေနာက္ပိုင္းတပ္မေတာ္ကေန  ဒီေဒသကို ထိုးစစ္ၾကီးေတြ တခုျပီးတခုျပီး  ဆင္ႏြဲလာေတာ့လည္း ဒီထိုးစစ္ၾကီးေတြ ရဲ ႔ ေခါင္းေဆာင္  တပ္မွဴးၾကီးေတြပညာတတ္  တပ္ဗိုလ္ တပ္သားေတြ နဲ ့လဲ  ဆက္ဆံရျပန္ေရာ..။၁၉၆၀  ေနာက္ပိုင္းထူးျခားဆန္းၾကယ္လွတဲ ႔ေမာ္စီတံုးရဲ ႔  မဟာယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရး  ၾကီးနဲ ႔လည္း   ရင္ဆိုင္ခဲ႔ဖူးျပန္တယ္။အာဏာနီနယ္ေျမအျဖစ္(၁၅)ႏွစ္ေက်ာ္  တည္ေဆာက္ခံထားခဲ့ရတဲ့နယ္ေျမျဖစ္လို ့မို ႔ဒီနယ္ေျမကို  စည္းရံုးေရးဆင္းရာမွာ က်ေနာ္တုိ႔လြယ္လြယ္ကူကူ သေဘာထားလို ့မရပါ..။ကြန္ျမဴနစ္မ်ား  ျမန္မာျပည္အေရွ႔ေျမာက္ပိုင္းကို    ကူးေျပာင္းအ
ေျခစိုက္ တဲ့ အခါမွာလည္း    ဒီေရႊေလးေဒသကို  မဆလအစိုးရစစ္တပ္ကအထူးနယ္ေျမအျဖစ္ အေလးထားခဲ့ရတဲ့နယ္ပါ..။တနည္းအားျဖင္ ့  မဆလ  ေခတ္ရဲ ႔   ျပည္သူ ႔စစ္အေျခခံနယ္ေျမလည္း  ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

က်ေနာ္တို ့ကလည္း  အဖြဲ ့ခ်ဳပ္ကို နို၀င္ဘာလကတည္းက   ရံုးဖြင့္ျပီး   အပတ္စဥ္လွဳပ္ရွားတက္ၾကြသူမ်ား   အစည္းအေ၀း  (Activists’    Meeting ) ေတြလုပ္ျပီးအျပန္ျပန္အလွန္လွန္    ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာမို ႔တဖက္က  ဗဟိုနိုင္ငံေရးတကၠသိုလ္ဆင္း  မဆလ   ေတြေလာက္    မပိုင္ေတာင္အေျခခံေတာ့ သိပ္မညံ႔ေတာ႔ပါဘူး..။ျပီးေတာ့  ေပါင္းတည္ျမိဳ ႔ရဲ ႔  ဒီမိုကေရစီအံုၾကြမွဳၾကီးကိုလည္း၈.၈.၈၈ ကတည္းက  စည္းကမ္းတက်   ဦးေဆာင္နိုင္ခဲ့ရံုမက   ၈.၈.၈၈ မွာအေရးေတာ္ပံု  မစတင္နိုင္ခဲ့တဲ့အနီးအနားက  တျခားျမိဳ ႔ေတြကေတာင္ သူတို ့ျမိဳ ႔နယ္ေတြကို  လာေရာက္ျပီး  အေရးေတာ္ပံုစတင္နိုင္ဖို ႔လွဳပ္ရွားေပးဖုိ႔ဖိတ္ေခၚခံရတဲ့၁၉၈၈အေရးေတာ္ပံုအမာခံလူငယ္ေတြ  လည္း  ပါေလေတာ့   အင္မတန္မွကို  တက္တက္ၾကြၾကြ  ရွိေနပါတယ္။

ဒါေၾကာင္ ့  ေရႊေလးနယ္  စည္းရံုးေရးကို  ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၁၇)ရက္ေန့မွာ  အဖြဲ႔၀င္(၁၁)ဦး  နဲ႔၊ေပါက္ေတာ ရြာက (၂)ဦး တို ႔ဟာ  ၾကိဳ႔ပင္အိုင္အထိ  သစ္ဆြဲတဲ့ကားၾကီးနဲ႔ လိုက္ပါခဲ့ပါတယ္။ၾကိဳ႔ပင္အိုင္ မွာ..ပ်ဥ္ၾကီးရြာက  နယ္ေျမကၽြမ္းသူ တဦးလာေစာင္ ့ေနလို ႔စုစုေပါင္း(၁၄)ဦးနဲ႔ ၾကိဳ ႔ပင္အိုင္ရြာကေန စျပီး စည္းရံုးေရးတရားပြဲေတြ  လုပ္တယ္။ေရႊေလးနယ္ေျမ ကို ေရာက္ေတာ့  ေျမျပန္ ့အ၀ွမ္းလိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး.။ရပ္ကြက္ျငိမ္၀ပ္ပိျပားမွဳတည္ေဆာက္ေရး(ရ.၀.တ ) အိမ္မွာလည္း  အစည္းအေ၀းလုပ္လို ့ရတဲ့အခါ ရတယ္။

ရ.၀.တေတြကလည္း  ၀င္ေဆြးေႏြးခ်င္ေဆြးေႏြးတယ္။ျမိဳ ႔ေပၚက  အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔အလွမ္းကြာသြားျပီ..။ၾကိဳ ႔ပင္အိုင္ကထြက္ကတည္းက  ေရွ ႔ေလွ်ာက္ေတာ့ေျခလ်င္ခရီးပဲ..။တခ်ိဳ ႔ ေနရာေတြမွာ  မ.ဆ.လ ေဟာင္း   တ.စ.ည(တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးပါတီ၀င္) လည္း  မျဖစ္ေသးတဲ့သူေတြကသူတို ့အိမ္ကို ေခၚသြားတယ္။တဖြဲ႔လံုးကို  ေကၽြးတယ္။ေမြးတယ္။သူတုိ႔အိမ္မွာအစည္းအေ၀း လုပ္တယ္။

လူသိပ္မတက္လာဘူးဒီေတာ့  က်ေနာ္တို ့ရဲ ႔  လမ္းျပ  ဦးေပါက္စီကအေျခအေနကို  အကဲခတ္မိတယ္။ပံုမွား ရိုက္ေနတာလား..။က်ေနာ္ကလည္း
မ.ဆ.လေခတ္ေႏွာင္းမွာ တရားသူၾကီး ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ေနာက္ ..က်ေနာ္တို ့အဖြဲ႔မွာပါတဲ ႔ဦးေဖျမင္ ့ကလည္း  န.လက(မ.ဆ.လ ေခတ္ဦး) ေခတ္ေကာင္စီအတြင္းေရးမွဴးေဟာင္းျဖစ္ခဲ႔ဖူး ႔တယ္။ဒါကို သူတို ့က   မွားျပီးဧည္ ့ခံေနတာလား..။အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ေထာက္ခံသူေတြအထင္မွားေနသလား..ေတြးစရာျဖစ္ေနပါတယ္။ဒီေတာ့  ဦးေပါက္စီက  အဖြဲ႔ထဲပါတဲ႔  လူငယ္တခ်ိဳ ႔ကို  ေခၚထုပ္သြားတယ္။အျခားေနရာ တခုမွာ  ရြာကလူငယ္ေတြ နဲ႔ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ဒီလိုမ်ိဳး  သံုးရြာေလာက္ ေရာက္ျပီးေတာ့မွ  လုပ္ငန္းက
ပီျပင္လာတယ္။အားလံုး  ေခါင္းရင္းခန္းမွာခ်ည္း  ထိုင္မေနပဲ..။က်ေနာ္နဲ ႔လူၾကီးသံုးေလးေယာက္ေလာက္က ေခါင္းရင္းခန္းမွာ  ေဆြးေႏြးေနတံုးလူငယ္ေလးငါးေယာက္က  ဟင္း၀ယ္သလိုလို  ဘာလိုလို နဲ႔ရြာထဲထြက္ေဆြးေႏြး.ၾကတယ္.။ျပီးေတာ့မွ  တူေနရင္  ေပါင္းလိုက္ၾကတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ ပ်ဥ္ၾကီးရြာ၊ၾကိဳ ႔ကုန္းရြာ၊ သိမ္ကုန္းရြာ၊ငါးရွဥ္႔ကြင္းရြာ၊နဲ႔ ေရႊေလးေဒသ အစြန္ဆံုးေလာက္ျဖစ္တဲ ႔ရုပ္ဆိုင္ရြာေတြ အထိ  ေရာက္သြားၾကတယ္။တရြာနဲ႔တရြာ  အလွမ္းေ၀းၾကတာမို႔ရုပ္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့   လမ္းမွာ ႏွစ္ညအိပ္ခဲ့ရျပီ..။(၁၇)ရက္ေန ႔ညပ်ဥ္ၾကီး။ (၁၈)ရက္ေန႔ည  ၾကိဳ ႔ကုန္း။(၁၉)ရက္ေန ႔ညေတာ့  ရုပ္ဆိုင္မွာပဲအိပ္ရတယ္.။ညစာစားျပီး  ေဆြးေႏြးပြဲစတယ္။လူငယ္ေတြကရြာထဲထြက္တယ္။အားလံုး  အဆင္ေျပေျပပါဘဲ..။ေနာက္တေန႔  အလယ္ရြာ။ျပီးေတာ့ၾကိဳ ႔ကုန္းရြာကို ျပန္၀င္တယ္။ေနာက္..ထန္းကုန္းရြာ၊ခ်ားလ်ားပင္ရြာ။ခ်ားလ်ားပင္မွာ တညအိပ္ၾကတယ္။၂၁ရက္ေန႔  ေရာက္ေတာ့ဆီဆံုကုန္း၊ေက်ာက္တန္းေက်ာက္တက္ကုန္း၊ ဆင္ထိုးအိုင္ ..စတဲ ႔ရြာေတြကို ဆက္ၾကတယ္။

ဆင္ထိုးအိုင္မွာ တညအိပ္ျပီးေနာက္တေန႔မွာ  ငါးေပါရြာက  ဦးခင္ေမာင္ကလာၾကိဳေနတယ္။ငါးေပါရြာနဲ႔ရွားေဘာင္ရြာေတြမွာစည္းရံုးေဟာေျပာျပီး..ငါးေပါရြာမွာ ညအိပ္နားၾကတယ္။ေနာက္တေန႔ မွာေတာ့ေပါက္ေတာရြာကို ျပန္ေရာက္ျပီး..အဲဒီကေန  ျမင္းလွည္း အဆင္ ့ဆင့္စီးျပီး..(၂၂)ရက္ေန႔မွာ ေပါင္းတည္ရံုးျပန္ေရာက္တယ္။

ေအာင္ျမင္တဲ့စည္းရံုးေရးခရီးလို့ေျပာရမွာပါ..။ရြာတရြာမွာ တရားပြဲလုပ္ေနတံုး  ေသနတ္သံေတြၾကားရေတာ့  တရားပြဲပ်က္သြားတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ  က်ေနာ္နဲ႔ဦးေဖျမင္ ့တို႔   ေသနတ္သံထြက္လာတဲ့ေနရာဆီကို သြားၾကတယ္။လူငယ္ေတြလည္း  ပါလာတယ္။အဲဒီေနရာကို ေရာက္ေတာ့စစ္သားသံုးေလး ေယာက္က   ရြာသားလူငယ္တခ်ိဳ ႔ကို ေသနတ္ေပးထားျပီး  အုန္းပင္ေပၚက  အုန္းသီးကိုပစ္ခ်ေနတာတဲ ႔..။က်ေနာ္ကစစ္သားေတြ အေနနဲ႔ ဒီလို မလုပ္သင္ ့ဘူး..။က်ေနာ္တုိ႔တရားပြဲလုပ္ေနတံုး..ဒီလိုလုပ္တာ..တရားပြဲပ်က္ေအာင္ လုပ္သလို ျဖစ္ေနတယ္။က်ေနာ္ တို ႔  အဖြဲ႔က  တရား၀င္ဖြဲ႔စည္းထားျပီး     တရား၀င္စည္းရံုးေရးထြက္လာတာ..။ဒီလို  လုပ္ေတာ့  စစ္တပ္က  တို ့အဖြဲ႔ကို    မလိုလားဘူးဆိုတဲ႔  အဓိပါယ္ ေရာက္သြားနိုင္တယ္။မင္းတုိ႔ အထက္အရာရွိေတြကေတာင္   နိုင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြကိုဘက္မလိုက္ဆက္ဆံရမယ္လို ႔ ေျပာထားတာ။ ဒီလိုသာ တို ့သြားတဲ့ေနရာေတြမွာ  လိုက္ျပီးလုပ္ေနရင္  ျမိဳ ႔နယ္မ၀တ ဥကၠဌ ဆီ  အေၾကာင္းၾကားရမွာဘဲ...ဆိုေတာ့မွ..သူတို့မွာ  ဒီလိုရည္ရြယ္ခ်က္  မရွိပါဘူး..။ရြာလာတဲ့အခါ   ရြာက  လူငယ္ေတြနဲ႔  ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနရင္း..သူတို ့က  ေသနတ္ပစ္ၾကည္ ့ခ်င္တယ္  ဆိုလို ႔ေပးပစ္ၾကည့္တာပါ..လို ႔ေျပာပါတယ္။တကယ္ေတာ႔  က်ေနာ္တို ့ကို  ေျခာက္ၾကည္ ့တာပါ..။မေၾကာက္ၾကပဲသူတို ့ကို သြားရင္ဆိုင္လိုက္ေတာ့  စည္းရံုးရတာ  ပိုေကာင္းသြားပါတယ္.။ေဒသခံ  ဦးေပါက္စီက  ရြာကလူငယ္ေတြကို သိေနတာမို ႔ခ်က္ခ်င္းပဲ  လူစုခိုင္းျပီး  ေဆြးေႏြးပြဲတခု  လုပ္ျဖစ္သြားပါတယ္။

ဒီလိုမ်ိဳး  ေနာက္ထပ္လည္း  မေတြ႕ရေတာ့ ပါဘူး..။ရြာခံလူေတြကလည္း  နိုင္ငံေရး အေျခအေနအမ်ိဳးမ်ိဳး  လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္း  အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔  ဆက္ဆံလာခဲ႔ၾကဘူးသူေတြ  ဆိုေတာ့  သူတို ့နဲ ႔ဆက္ဆံ၇တာ  နဲနဲ ခက္ပါတယ္။သူတို ့ဘက္က  စျပီး  အလြယ္တကူရင္းရင္းႏွီးႏွီး  ဆက္ဆံေျပာဆိုလာဖို ႔ခဲယဥ္းပါတယ္။ဒီဘက္က  စေျပာမွသာ  အေျခအေနကို ၾကည့္ျပီးလိုက္နင္းပါလာတတ္ပါတယ္။ဒီ စည္းရံုးေရး ခရီးမွာ  လူငယ္ေတြ   အေတြ႕အၾကံဳ အမ်ားၾကီးရပါတယ္။ျမိဳ ႔ေပၚမွာစကားၾကီးစကားက်ယ္ေတြ  အမ်ားၾကီး ေျပာေနတဲ့သူေတြ   ေရႊေလးနယ္ သားေတြ ဆီကပညာျပန္ယူရေလာက္တယ္။က်ေနာ္တို ့နဲ႔တလမ္းလံုး  လမ္းျပအျဖစ္လိုက္ျပီးက်ေနာ္တို ႔  အဖြဲ႔ကိုလည္း  ယံုၾကည္သူျဖစ္တဲ့ဥိးေပါက္စီေတာင္..ေလးငါးရက္  တြဲျပီး  သြားလာမိေတာ့မွ  ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကဗိုလ္ေဖျငိမ္းဖြင္ ့လွစ္ခဲ့တဲ့ဗဟိုေဆး ေက်ာင္း  ဆင္း  တေယာက္ဆိုတာသိရတယ္။

တျမိဳ ႔နယ္လံုးရဲ ႔  မဲေပးနိုင္သူ  အေရအတြက္အရ  ဆိုရင္ဒီေရႊေလးနယ္(၁၁)အုပ္စုရဲ ႔ မဲဟာသိပ္ အေရးမပါလွပါဘူး..။ဒါေပမယ္ ့  ဒီျမိဳ ႔မွာ  နိုင္ငံေရး လုပ္မယ္ဆိုရင္ ေတာ႔   ေရႊေလးေဒသကို  နားလည္ထားဖို ့လိုအပ္ပါတယ္။ရင္ဆိုင္နိုင္ဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။သစ္ထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းကလည္း ၾကီးက်ယ္တယ္။အထူးသျဖင္ ့ ကၽြန္းသစ္ပါ..။ေရႊေလးၾကိဳး၀ိုင္း၊ရွားျပင္ၾကိဳး၀ိုင္း၊ ေဒါလည္ၾကိဳး၀ိုင္းတို႔ကလည္းဒီေရႊေလး(၁၁)အုပ္စုထဲမွာပဲ  ရွိပါတယ္။ဒါ ေၾကာင္ ့အစိုးရသစ္ထုတ္လုပ္ငန္းရဲ ႔  စက္ၾကီးစက္ငယ္၊ကားၾကီးကားငယ္ နဲ႔ ဆင္စခန္းေတြ ရွိသလို   ၊တရားမ၀င္ သစ္ခိုးအဖြဲ႔ေတြလည္းရွိတဲ့အရပ္ပါ..။ေတာင္ယာလုပ္ငန္းကလည္း  ႏွမ္းနဲ႔ ၀ါ  အမ်ားၾကီးထြက္တယ္။ခိုင္းႏြားေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္းၾကီးေတြ   ရွိတယ္။၀ါးမ်ိဳးစံု ရွိသလို၀ါးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့မ်ွစ္၊၀ါးသက္ကယ္၊ႏွီး၊အိမ္သံုး၀ါး၊အမ်ိဳးမ်ိဳးထြက္တယ္။ထင္းလုပ္ငန္းေတြ နဲ႔ မီးေသြးလုပ္ငန္းေတြ လည္း  ရွိတယ္။ဒါေၾကာင္ ့  ေျမျပန္ ့နဲ ႔မတူတဲ့လူေနမွဳပံုစံမ်ားအျပင္  ရိုးမေပၚ  ေရာက္သြားေလေလေတာင္ေပၚကရင္ လူမ်ိဳးစုေတြ နဲ ႔ပါ  ဆက္ဆံရပါတယ္။ႏွစ္စဥ္ ျပည္ေထာင္စုေန့ ပြဲမ်ားမွာ  အစိုးရက  ရန္ကုန္ကို  ဖိတ္ၾကားခံရတဲ့ကရင္ၾကီးေတြမို ႔ရိုးရိုးအအ  ကရင္ေတြလို ႔  မွတ္ယူလို ႔မရပါ..။

Posted by Aung Htet at 5:47 PM 0 comments 

Cartoon Saw Ngo - Transforming Agriculture into Corruption


ကာတြန္း ေစာငိုု - စိုုက္ပ်ဳိးေရးကိုုအေျခခံ၍ ဘက္စုုံ တက္စုုံ …
ဇန္န၀ါရီ ၁၇၊ ၂၀၁၃
Posted by Maung Yit at 11:00 AM 0 comments 
Labels: Cartoon Box, Saw Ngo

Maung Nyi Nyut - Khin One, my friend, the artist

တကၠသိုလ္သူငယ္ခ်င္း ခင္ဝမ္း ၊ ေရးသူ - ေမာင္ညီညြတ္
(ဤ ေဆာင္းပါးကို Mandalay Icon မဂၢဇင္း 2012 June တြင္ မူရင္း ပံုႏွိပ္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။)
(ပံု ၁ - “ေမာင္ညီညြတ္ ၊ ေျပၿငိမ္း ၊ ခင္ဝမ္း” သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္။ ဓာတ္ပံု မွ်ေဝသူ - Doney MP)
လူ ့ဘဝမွာ လူငယ္ဘဝဟာ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုး၊ လူငယ္ ဘဝမွာမွ ေက်ာင္းသားဘဝဟာ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုး၊ ေက်ာင္းသားဘဝမွာလည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝဟာ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုးလို ့ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ကသူ ့ရဲ႕ ဝတၳဳတပုဒ္ထဲမွာေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဘဝမွာလူျဖစ္လာခဲ့ၿပီး ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ပိုက္စရာ လူျဖစ္က်ိဳးနပ္ရပံုကို သိသာေအာင္ေရးျပခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစာပုိဒ္ကိုမ်ဥ္းသားၿပီး ကၽြန္ေတာ္မွတ္သားထားခဲ့လို ့မေမ့ႏိုင္ပါ။
၁၉၆၄ ခုႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ (၁၀) တန္း ေအာင္ခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ လူ ့ဘဝမွာ လူျဖစ္က်ိဳးနပ္တဲ့ ဘဝကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ ေရာက္ေတာ့ အတိုင္းမသိ ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း အသစ္ေတြ တိုးပြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လို စိတ္သစ္လူသစ္နဲ ့ေတြ႕ဆံု ခဲ့ရတဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြကို ေတြ႕ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္မိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း အသစ္ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ တသက္နဲ ့တကိုယ္ တခါမွမေတြ႕ဖူးတဲ့ ျပည္ၿမိဳ ့က လူထူးလူဆန္း ခင္ဝမ္း ဆိုသူ တေယာက္လည္း ပါခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ လူတစ္ဖတ္သားကို ပါးစပ္နဲ ့တမ်ိဳး၊ ေျခနဲ ့လက္နဲ ့တမ်ိဳး၊ အမ်ိဳးမ်ိဳး မ်က္စိေနာက္စရာ ေကာင္းေအာင္ ေနာက္တတ္ေျပာင္တတ္သူ တေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမ်ာက္တေကာင္လို အၿငိမ္ေနတတ္သူ မဟုတ္ပါ။ အျမဲလို ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္သူ ျဖစ္ပါတယ္။
သူဟာတကၠသိုလ္ မေရာက္ခင္က စာေတြ ေတာ္ေတာ္ဖတ္ခဲ့တယ္လို ့ေနာက္မွသိရပါတယ္။ ဇဝန ရဲ႕ “ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား”၊ “ေကာလိပ္ဂ်ပိုး” စတဲ့ ဝတၳဳေတြကို ဖတ္ခဲ့ရလို ့တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္ လြတ္လပ္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနတတ္၊ ထိုင္တတ္ ရမယ္လို ့သိထားသူျဖစ္ပါတယ္။ သူ ့မွာ အေၾကာက္အလန္ ့လည္းမရွိပါ။  သူတကၠသိုလ္ေရာက္လာတာဟာ စူဠလိပ္ ေရထဲကို လႊတ္လိုက္သလိုပါပဲ။
သူဟာ ေရႊဘိုေဆာင္မွာေနပါတယ္။ သူနဲ ့သိကၽြမ္းၿပီး သူ ့အခန္းကိုေရာက္ေတာ့ ဂီတာတလက္ အခန္းမွာခ်ိတ္ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဂစ္တာတီးတာ သူဝါသနာ ေတာ္ေတာ္ပါ ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သီခ်င္းဆိုတာ ဝါသနာပါသူ ျဖစ္ေတာ့ သူနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပုလင္းတူဗူးဆို ့ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တကၠသိုလ္ ေရာက္စမွာ ေမာင္ေမာင္ႀကီးရဲ႕ “ေရႊညာဆီသြားမယ္” သီခ်င္းဟာ ေက်ာ္ၾကားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က“ေရႊညာဆီသြားမယ္”ကိုဆို သူကဂီတာတီး သူငယ္ခ်င္းေတြက လိုက္ဆိုၾကနဲ႕ သူအခန္းထဲမွာ ေပ်ာ္ပါးခဲ့ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့သူငယ္ခ်င္းတစုဟာ (၇) ေယာက္/ (၈) ေယာက္ ေလာက္ရွိပါတယ္။ ဘယ္သြားသြား တစုတေဝးႀကီးပါပဲ။ ဦးခ်စ္ဆိုင္ ထိုင္ရင္လည္း အတူတူ၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္လည္း အတူ၊ သိပၸံစာသင္ခန္းေတြရဲ႕ “S-1” ေရွ႕က “S-Zero” လို ့ကၽြန္ေတာ္တို ့ေခၚတဲ့ ေျမာင္းႏႈတ္ခမ္းေပၚမွာ ထိုင္ၾကရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို ့တစု အတူတူပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို ့သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ စာေပျမတ္ႏိုးၾကသူေတြမ်ားပါတယ္။ စာေတြဖတ္ၾကပါတယ္။ တေန႕မွာ စာေရးဆရာႀကီးေတြ ျဖစ္ရမယ္လို ့အခ်င္းခ်င္း တိုင္ပင္မထားဘဲ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ တူခဲ့ၾကလို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခင္မင္မႈေတြဟာ ခိုင္ျမဲခဲ့ပါတယ္။ ဝတၳဳေတြ ကဗ်ာေတြကို မဖတ္ဘဲ ဖတ္ရေကာင္းမွန္းမသိသူေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို ့သူငယ္ခ်င္းတစုက အထင္ေသးၿပီး ေလွာင္ေျပာင္ကဲ့ရဲ႕ ၾကပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ ခင္ဝမ္းက အဆိုးဆံုးပါပဲ။ အေလွာင္ခံရသူ မ်က္ႏွာနီရဲၿပီး အရွက္ရတဲ့အထိ သူကေလွာင္ေျပာင္ေျပာဆိုပါတယ္။ နလပိန္းတံုး တေယာက္ျဖစ္သြားေအာင္ သူကေျပာပစ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႕ကို တျခားသူေတြက မ်က္ႏွာေၾကာ မတည့္ၾကပါ။
ဂစ္တာတီးတာ၊ စာဖတ္တာ ဝါသနာပါတဲ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ္တို ့သူငယ္ခ်င္းတစုထဲမွာ သူဟာ ပံုဆြဲတာကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ဝါသနာပါခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပံုတူကို ဆြဲရတာ သူေတာ္ေတာ္လက္ေတြ႕ ပါတယ္။ အျမဲလိုလိုပဲ ဆြဲပါတယ္။ မၾကည့္ဘဲနဲ ့လည္း ဆြဲတတ္ပါတယ္။ တခါက ပုဂံစာအုပ္တိုက္ ကိုေခ်ာ က တိုက္စိုးရဲ႕ “မင္းတုန္းမင္း ” စာအုပ္ အဖံုးပံုသူ ့ကို အပ္ပါတယ္။ သူက လြယ္လြယ္ကူကူပဲ ကၽြန္ေတာ့္ပံုကို ဆြဲၿပီး မင္းေျမာက္တန္ဆာ တပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ပံုၿပီးသြားေတာ့ ကိုေခ်ာက ဒီပံုဘယ္ကရတာလဲ လို႕ ေမးပါတယ္။ သူက မင္းတုန္းမင္း နဲ ့တူတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ သူ ့မွာ ရွိလို ့အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းပံုကို ဆြဲလိုက္တာလို႕ ေျပာပါတယ္။ ရည္စားနဲ ့ေတြ႕ တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ အခ်ိန္ရရင္ရသလို ကၽြန္ေတာ့္ ပံုကို ဆြဲပါတယ္။ သူ႕ရည္းစား ခင္ေလးျမင့္ ကို သူ႕ သူငယ္ခ်င္း လို ့ျပေတာ့ ဖဲခ်ပ္ထဲက ကုလားႀကီး လို ့ေျပာပါတယ္။

(ပံု ၂ - ခင္ဝမ္း ေရးဆြဲခဲ့သည့္ ပုဂံစာအုပ္္တိုက္ ပ-ႀကိမ္ထုတ္၊ တိုက္စိုး ၏ “မင္းတုန္းမင္း” စာအုပ္ မ်က္ႏွာဖံုး။ ဓာတ္ပံု မွ်ေဝသူ - Doney MP)
ႏိုင္ငံျခားကထုတ္တဲ့ မဂၢဇင္းေတြ၊ စာေစာင္ေတြကိုလည္း သူဖတ္ပါတယ္။ “Soviet Literature” တို ့၊ ”Chinese Literature” တို ့ကိုအျမဲပဲ ဖတ္ပါတယ္။ အဲဒီ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ပါတဲ့ “Wood Cut” သစ္ထြင္းပန္းခ်ီ ေတြကို သူစိတ္ဝင္စားပါတယ္။ လိုက္လံၿပီး ႀကိဳးစားပမ္းစား ဆြဲပါတယ္။ စာရြက္ေပၚမွာ ဆြဲရတာမဟုတ္ဘဲ သစ္သားပ်ဥ္ခ်ပ္ေပၚမွာ ဆြဲၿပီး ပံုကိုဓားနဲ ့ထြင္း ယူရပါတယ္။ ေနာက္မွ ပံုႏွိပ္မင္သုတ္ၿပီး စာရြက္ေပၚမွာ ႏွိပ္ယူကူးရပါတယ္။ ပံုတပံုရဖို႕ အတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႕ လုပ္ယူရပါတယ္။ ဘေလာက္တံုး လုပ္သလို သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္ကို အပင္ပန္းခံၿပီး ရေအာင္ သူလုပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ပံုကို သစ္ထြင္းပန္းခ်ီနဲ႕ အမွတ္တရ သူလုပ္ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။

(ပံု ၃ - ခင္ဝမ္း ေရးဆြဲခဲ့သည့္ ေဆာင္းပါးရွင္ ေမာင္ညီညြတ္ ၏ ပံုတူ သစ္ထြင္း ပန္းခ်ီ။ ဓာတ္ပံု မွ်ေဝသူ - Doney MP)
သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ဒႆနိကေဗဒ မဂၢဇင္း အတြက္ သရုပ္ေဖာ္ပံုေတြ သူ႕ ကို အပ္ေတာ့ ကိုေအာင္ရင္ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္မွာပဲ ဘာမွ ခက္ခဲမႈ မရွိပါဘဲ စားပြဲခံုေပၚက ေဆးလိပ္ျပာေတြ၊ ဖိတ္က်ေနတဲ့ လက္ဖက္ရည္ေတြနဲ ့ ပံုကိုရေအာင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဖန္တီးေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ျဖစ္တဲ့ နည္းနဲ႕ပဲ သူ လုပ္ေပး ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ဇဝန ဉာဏ္ကို အံ့မခန္းေတြ႕ ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေမဂ်ာက နံရံကပ္စာေစာင္ လုပ္ေတာ့ သူက ပန္းခ်ီတာဝန္ခံ ျဖစ္ပါတယ္။ ကာတြန္းေတြကိုလည္း သူဆြဲခဲ့ပါေသးတယ္။ သူ႕ ကာတြန္း လက္ရာေတြက ထူးျခားေကာင္းမြန္ပါတယ္။ ဟာသ ဉာဏ္ထူးကဲၿပီး ေလွာင္တတ္ ေျပာင္တတ္သူ ျဖစ္လို ့သူ႕ရဲ႕ ကာတြန္း ပံုေတြ ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့က သူ႕ ကို ကာတြန္းဆရာ လုပ္ဖို ့တိုက္တြန္း ခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကမလုပ္ပါ ဘယ္လိုေၾကာင့္မွန္းမသိပါ။
သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူေတာ္ေတာ္ခင္ပါတယ္။ တခါေတာ့ သူ႕ အခန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အိမ္မျပန္ဘဲ အိပ္ဖို ့ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မအိပ္ရဲဘဲ ျငင္းေတာ့ သူက ဘားမွ ေၾကာက္စရာမလိုပါဘူးကြ လို ့သူ႕ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီညက အင္းလ်ားေဆာင္ေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သီခ်င္းသြားဆို ၾကပါတယ္။ တကၠသိုလ္ အေဆာင္ကေန ေက်ာင္းသား တေယာက္ရဲ႕ အေတြ ့အႀကံဳကို ထူးထူးျခားျခားပဲ သူ႕ၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ ေရးခဲ့သလို လူျဖစ္က်ိဳးနပ္တဲ့ ဘဝကို ႀကံဳခဲ့ရပါတယ္။
မနက္ဖက္ ေက်ာင္းမတက္ခင္မွာလည္း သူ႕အခန္းကို ကၽြန္ေတာ္ဝင္ႏႈိးမွ သူအိပ္ယာထပါတယ္။ တခါတေလ အေဆာင္ထမင္းကို သူမစားဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို သြားစားခိုင္း ပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသား တေယာက္ရဲ႕ အေတြ ့အႀကံဳေတြ သူနဲ ့ေပါင္းလို ့ေတာ္ေတာ္ပဲ ရခဲ့ပါတယ္။
“စိတၱဇပန္းခ်ီ” စာအုပ္ ေရးေနခ်ိန္မွာေတာ့ ခင္ဝမ္းဟာ စားလည္းဒီစိတ္၊ အိပ္လည္းဒီစိတ္ ပါပဲ။ ဘာကိုမွ စိတ္မဝင္စားေတာ့ပါ။ သူေရးၿပီးသမွ်ေတြကိုလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို စိတ္ဝင္စားေအာင္ မေမာမပန္း ေျပာျပပါတယ္။
“စိတၱဇပန္းခ်ီ” ကို ေရးေနတုန္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာစာအုပ္ကို သူထုတ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြ စုခိုင္းပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ “စိတၱဇပန္းခ်ီ” စာအုပ္အဖြင့္ မွာလည္း ကဗ်ာတပုဒ္ ထည့္မယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေရးခိုင္းပါတယ္။ သူ႕ စာအုပ္ အဖြင့္မွာ ကဗ်ာထည့္ဖို႕ သူ႕ရဲ႕ စိတ္ကူးဟာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းၿပီး ဆန္းသစ္ပါတယ္။
ခင္ဝမ္းဟာ ကဗ်ာေတြကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ ဖတ္ပါတယ္။ စြဲမက္ၿပီး တန္ဖိုးထားတတ္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ ဘာသာျပန္ “အိုမာခယမ္ ရဲ႕ ရုဘိယတ္္ (Rubaiyat of Omar Khayyam)” ထဲပါတဲ့ ကဗ်ာတခ်ိဳ႕ကို အလြတ္ေတာင္ ရပါတယ္။
၁၉၇၁ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ဝိေရာဓိအရုဏ္” နဲ႕ သူ႕ ရဲ႕ “စိတၱဇပန္းခ်ီ” တို႕ ၿပိဳင္တူလိုပဲ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝမွာ ပထမဆံုး ထုတ္ေဝသူ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခင္ဝမ္းကို ကၽြန္ေတာ္ တသက္လံုး မေမ့ႏိုင္ပါ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး စိတ္တူ ကိုယ္တူ၊ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ ့ေနခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘဝ ကိုလည္း မေမ့ႏိုင္ပါ။ သူ႕ရဲ႕ “စိတၱဇပန္းခ်ီ” စာအုပ္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။
ႏိုင္ငံျခားက ထုတ္တဲ့ ကမၻာ့ပန္းခ်ီ စာအုပ္ေတြကို အကုန္လံုးလိုလို ဝါးစားပစ္သလို ခင္ဝမ္းဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ပန္းခ်ီပညာကို ဆရာမရွိဘဲ “Self-Taught” နဲ ့တဖက္ကမ္းခတ္ တတ္ေျမာက္ခဲ့တာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ျမင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
[ ျပန္လည္မွ်ေဝသူ “ၿငိမ္းခ်မ္းေအး” ၏ မွတ္ခ်က္ - ခင္ဝမ္းသည္ “စိတၱဇပန္းခ်ီ” စာအုပ္ ေရးအၿပီး သူစတင္ ပန္းခ်ီဆြဲခ်ိန္မွာ သူ ဝါးစားသလို ဖတ္ခဲ့သည့္ ကမၻာ့ပန္းခ်ီ စာအုပ္ေတြက သူ႕ဖန္တီးမႈအေပၚ လႊမ္းမိုးမလာေစဖို႕ရာအတြက္ သူပိုင္ ကမၻာ့ပန္းခ်ီ စာအုပ္ အကုန္ ေရာင္းထုတ္ပစ္ခဲ့သည္ ဟူ၍ မွတ္သားဖူးပါသည္။ ]
၁၉၇၂ ခု မွာ“မ်က္ႏွာစိမ္း”အမည္နဲ ့တကိုယ္ေတာ္ ပန္းခ်ီ ျပပြဲ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၇၃ ခု မွာ “ျမားဘုရင္” တကိုယ္ေတာ္ ပန္းခ်ီ ျပပြဲလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီပြဲမွာ “Not for Sale” လို ့စာကပ္ထားတဲ ့သူ႕ဇနီး ခင္ေလးျမင့္ ရဲ႕ ပံုတူဟာ ခင္ဝမ္းရဲ႕ အေကာင္းဆံုး “Fine Art” တခုပါပဲ။ သူဂ်ပန္ကို သြားလိုက္ပါေသးတယ္။ သိပ္မၾကာဘဲ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သူသီခ်င္းဆိုပါတယ္။ စာေတြေတာ္ေတာ္ ဖတ္ထားလို႕ ကိုယ္တိုင္ပဲ သီခ်င္းေတြေရးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္း ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ လူငယ္ေတြႀကိဳက္ၾကပါတယ္။ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ သူ႕သီခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ “ဆယ္လ္မြန္ ငါးတို ့အျပန္” ကို ျမန္မာျပည္က “Rock” အဆိုေတာ္ႀကီး ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ ကိုယ္တိုင္ ႏႈတ္က ဖြင့္ဟၿပီး ခ်ီးက်ဴးခဲ့တာ ရန္ကုန္FM ထဲမွာ ၾကားခဲ့ပါတယ္။
ကမၻာ့စာေပကိုလည္း ခင္ဝမ္းႏွံ ့စပ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္သူမွ မသိၾကေသးခင္ ကမၻာ့စာေပေလာကမွာ “Existentialism” ဝါဒနဲ ့ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ ျပင္သစ္စာေရးဆရာ ကမူးရဲ႕ “Exile and Kingdom” ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ စာအုပ္ထဲပါခဲ့တဲ့ “The Guest” ကို ၁၉၇၁ ခုႏွစ္က မိုးေဝ မဂၢဇင္းမွာ ခင္ဝမ္း ဘာသာျပန္ဆိုခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕မင္ျခစ္လက္ရာနဲ႕ သရုပ္ေဖာ္ ပံုကိုလည္း ေရးဆြဲခဲ့ပါတယ္။ ကမူးရဲ႕ ဝတၳဳကို ျမန္မာစာေပေလာကမွာ ဦးဆံုးဘာသာ ျပန္ျဖစ္ပါတယ္။
ပန္းခ်ီပညာဘက္မွာ မ်ိဳး စံုတတ္ကၽြမ္းခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သစ္ထြင္းပန္းခ်ီကို သူဆြဲျပႏိုင္ခဲ့တာကိုလည္း ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ပန္းခ်ီစြယ္စံုေတာ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းခင္ဝမ္း သူ႕ရဲ႕ သီခ်င္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ လူႀကိဳက္မ်ားမ်ား ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့သူ႕ကို အဆိုေတာ္ တေယာက္လို ့မသတ္မွတ္ခ်င္ပါ။ သူ႕ကို ထူးကဲရွားပါးတဲ့ ျမန္မာပန္းခ်ီေက်ာ္ တေယာက္အျဖစ္နဲ႕ပဲ သတ္မွတ္ထားခ်င္ပါတယ္။
လူျဖစ္က်ိဳးနပ္ခဲ့တဲ့ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝမွာ ညီအစ္ကိုအရင္းလို အတူတူလက္တြဲၿပီး ခင္မင္၊ ေပ်ာ္ပါးခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ခင္ဝမ္းကို ကြယ္လြန္ခဲ့တာဘယ္ေလာက္ပဲၾကာၾကာ ကၽြန္ေတာ္ တသက္ မေမ့ႏိုင္ပါ။ တျဖည္းျဖည္း ႏွစ္ (၁၀၀) ျပည့္ဖို ့နီးလာတဲ့ “အမိတကၠသိုလ္” ႀကီးကို သတိရသလို “ခင္ဝမ္း” ကိုလည္းမေမ့ႏိုင္ပါ။
ေမာင္ညီညြတ္
၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ လ၊  ၃ ရက္ေန႕ တြင္ (၁၃) ႏွစ္ ျပည့္မည့္ ခင္ဝမ္းကြယ္လြန္ျခင္း ႏွစ္ပတ္လည္ အတြက္ ယခု ေဆာင္းပါးအား မိုးမခ စာဖတ္သူမ်ား ဖတ္ရႈႏိုင္ရန္ ျပန္လည္ မွ်ေဝျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ဤ ေဆာင္းပါးကို “Doney MP” က Facebook – Khin One Fan Club တြင္ မူရင္း မွ်ေဝသည္။ ဤ ေဆာင္းပါး ႏွင့္ ခင္ဝမ္း ေရးဆြဲခဲ့သည့္ တိုက္စိုး “မင္းတုန္းမင္း” စာအုပ္အဖံုးပန္းခ်ီ၊ ေမာင္ညီညြတ္ ပံုတူ သစ္ထြင္း ပန္းခ်ီ ႏွင့္ ခင္ဝမ္း၊ ေမာင္ညီညြတ္၊ ေျပၿငိမ္း သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ ဓာတ္ပံု မ်ားကို  မွ်ေဝေပးခဲ့သည့္ “Doney MP” ကို အထူး ေက်းဇူးတင္ပါသည္။
ကဗ်ာဆရာ/ေတးေရးဆရာ သိဒၶတၳလိႈင္ (သုခမိန္လိႈင္) ႏွင့္ ဦးမ်ိဳးျမတ္သူ တို႕ “မႏၱေလး FM” ၏ “ကၽြန္ေတာ္္တုိ႕ ေန႕မ်ားအေၾကာင္း” ေဆြးေႏြးခန္းတြင္ “ခင္ဝမ္း” အေၾကာင္း ေျပာျပခ်က္မ်ားကိုလည္း ေအာက္ပါ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမ်ား တြင္ နားဆင္ႏိုင္ပါသည။
https://soundcloud.com/moetharr/vkb9txuniqik (ခင္ဝမ္း - ပ)
https://soundcloud.com/moetharr/lulqa3jmnrgq (ခင္ဝမ္း - ဒု)
ခင္ဝမ္း ၏ ပန္းခ်ီ၊ စာေပ၊ ဂီတ ပရိတ္သတ္မ်ား၊ ေခတ္ၿပိဳင္ အႏုပညာရွင္ မ်ား ႏွင့္ ရင္ဘတ္ခ်င္းတူ မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးကို ခင္ဝမ္း ႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် အမွတ္တရ မ်ား လာေရာက္၊ ေဆြးေႏြး၊ ေဝမွ်၊ လြမ္းဆြတ္ ရန္ ခင္ဝမ္းခ်စ္သူမ်ား ေဖ့စ္ဘုတ္စာမ်က္ႏွာ “Khin One Fan Club” မွ ဖိတ္ေခၚပါသည္။
https://www.facebook.com/groups/KhinOneFanClub/
ၿငိမ္းခ်မ္းေအး
၁၄ ၊ ဇႏၷဝါရီလ ၊ ၂၀၁၃
Posted by Maung Yit at 10:34 AM 0 comments 
Labels: Khin One, Maung Nyi Nyut

2 regime's minister quit from Thein Sein Cabinet

ျပည္ေထာင္စု ၀န္ႀကီးႏွစ္ဦး ႏႈတ္ထြက္ခြင့္ျပဳ 

ဇန္န၀ါရီ ၁၆၊ ၂၀၁၃၊ YPI (facebook)

ဆက္သြယ္ေရး၊ သတင္းအခ်က္အလက္နည္းပညာ ၀န္ႀကီး႒ာန ၀န္ႀကီး ႏွင့္ သာသနာေရး ၀န္ႀကီး႒ာန ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ႏွစ္ဦးအား ႏႈတ္ထြက္ခြင့္ျပဳလိုက္ေၾကာင္း ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတရံုးမွ ယေန႔ေန႔စြဲျဖင့္ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္လိုက္သည္။

ႏႈတ္ထြက္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္းကို မသိရွိရေသးေသာ္လည္း ယခုလဆန္းပိုင္းတြင္ ေရာင္းခ်မည္ဟု ေၾကညာထားသည့္ မိုဘိုင္းဆင္းကတ္မ်ား ေစ်းႏႈန္းသတ္မွတ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍

သမၼတဦးသိန္းစိန္၏ ညႊန္ၾကားခ်က္ကို ဆက္သြယ္ေရး၀န္ႀကီး ဦးသိန္းထြန္း မေဆာင္ရြက္ႏိုင္သည့္အခ်က္ႏွင့္ ဆက္စပ္ေနသည္ဟု သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚလွ်က္ရွိသည္။

ဆက္သြယ္ေရး ၀န္ႀကီး႒ာနမွ ဆင္းကတ္မ်ားကို က်ပ္ ၁ သိန္း၀န္းက်င္ျဖင့္ ေရာင္းခ်မည္ဆိုသည့္ သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚေနစဥ္တြင္ သမၼတဦးသိန္းစိန္က ယင္းေစ်းႏႈန္းထက္ သိသာစြာေလ်ာ့ၿပီး ေရာင္းခ်ရန္ ညႊန္ၾကားခဲ့သည္ဆိုသည့္ သတင္းမ်ားလည္း ထြက္ေပၚေနသည္။

ယခုကဲ့သို႔ ျပည္ေထာင္စု ၀န္ႀကီးမ်ားအား ႏႈတ္ထြက္ခြင့္ျပဳလိုက္ျခင္းမွာ အစိုးရသစ္တက္လာၿပီးေနာက္ ဒုတိယအႀကိမ္ျဖစ္သည္။ ပထမအႀကိမ္မွာ ယခင္ႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔က ျဖစ္ၿပီး အမွတ္(၁) လွ်ပ္စစ္စြမ္းအား ၀န္ႀကီး ဦးေဇာ္မင္းႏွင့္ ေဆာက္လုပ္ေရး ၀န္ႀကီး ဦးခင္ေမာင္ျမင့္တို႔ျဖစ္သည္။

ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမ်ား လုပ္ေဆာင္ရာတြင္ လိုက္ပါႏိုင္ျခင္း မရွိသူမ်ားအား ခ်န္ထားခဲ့ရမည္ဟု သမၼတဦးသိန္းစိ္န္က ယမန္ႏွစ္က ေျပာၾကားသည့္ မိန္႔ခြန္းတြင္ ထုတ္ေဖၚေျပာဆိုခဲ့ဖူးသည္။ ။
Posted by Maung Yit at 10:01 AM 0 comments 

News and Media

ေရႊတံြေတးဆရာေတာ္ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ ကမာၻေျမ ႏုိင္/ခ်ဳပ္ စာအုပ္ေရာင္းပြဲသို႔ႂကြေရာက္
ခ်မ္းျမ (မုိးမခအေထာက္ေတာ္)
ဇန္န၀ါရီ ၁၆၊ ၂၀၁၃


ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားအဖြဲ႔ခ်ုဳပ္(ႏုိင္/ခ်ဳပ္) ကျပဳလုပ္ေသာ စာအုပ္ေရာင္းပြဲကို ရန္ကုန္ျမဳိ ့ကန္ေတာ္ၾကီး ကရ၀ိတ္ဥယ်ာဥ္တြင္ (15.1.2013 မွ 18.1.2013) ေန႔ထိ က်င္းပရာေရႊတြံေတးဆရာေတာ္ႏွင့္ ႏုိ္င္ငံျခားသား ရဟန္းေတာ္မ်ားဧည့္သည္ေတာ္မ်ားလဲၾကြေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ႏုိင္/ခ်ဳပ္ စာအုပ္ေရာင္းပြဲမွရရွိေသာ အျမတ္ေငြကို ကခ်င္ဒုကၡသည္မ်ားႏွင့္ မိဘမဲ့ခေလးမ်ား ပညာေရးအတြက္ေထာက္ပ့ံမည္ျဖစ္ရာ
 ေရႊတြံေတးဆရာေတာ္ႏွင့္ ဧည့္သည္မ်ားက အလ်ဴေငြမ်ားေပးအပ္ခဲ့သည္။






ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားအဖြဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားကြန္ယက္  ဦး၀င္းတင္ေဖာင္ေဒးရွင္းႏွင့္ ႏုိင္/ခ်ဳပ္တို႔သည္ ဒုကၡ သည္မ်ားႏွင့္ ခက္ခဲရင္ဆိုင္ေနရသူမ်ားအက်ဥ္းစံမ်ားကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးေနၾကသည္။

ေရႊတြံေတးဆရာေတာ္က “ဒီအဖြဲ႕ေတြ ရည္ရႊယ္ခ်က္ေကာင္းလို႔ အားေပးတာပါ။ ေထာင္ထဲမွာရွိတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြအားလုံးကိုလဲ ခ်က္ခ်င္းလႊတ္ေပးေစခ်င္တယ္။ ကခ်င္ေဒသမွာလဲ စစ္ပြဲေတြ ခ်က္ခ်င္းရပ္ေစခ်င္တယ္။ အင္အားၾကီး ပါ၀ါၾကီးတဲ့သူက သေဘာထားၾကီးေပး လိုက္ရင္ ျငိမ္းခ်မ္းသြားမွာပဲ။ ဆရာေတာ္ကိုယ္တိုင္က ျငိမ္းခ်မ္းပါေစလို႔ ေျပာေနၾကမို႔ အခုက်င္းပတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ ကမာၻေျမ စာအုပ္ေရာင္း ပြဲကို ၾကြျဖစ္တာပါ” စသည္ျဖစ္မိန္႔ၾကားပါသည္။
Posted by Aung Htet at 7:47 AM 0 comments 

Virus

ဗိုင္းရပ္စ္
ျမတ္ေသာေခတ္
ဒီဇင္ဘာ ၁၆၊ ၂၀၁၃

ျမတ္ေသာေခတ္ ေရးသားသည့္ ဤ၀တၳဳတုိမွာ ျပီးခ့ဲသည့္လထုတ္ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းတြင္ ပါရိွခ့ဲေသာ ၀တၳဳတုိ ျဖစ္သည္။ဤ၀တၳဳတုိနွင့္ ပတ္သက္ျပီး  အလင္းတန္းဂ်ာနယ္တြင္ ေ၀ဖန္သုံးသပ္ခ်က္ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကုိ ေတြ႔ရသည္။  
ေ၀ဖန္သုံးသပ္ခ်က္ 
စာမ်က္ႏွာ ၁ စာမ်က္ႏွာ ၂ 


-------------------------------------------------------------
ေရွ႕တည့္တည့္ရွိ ေမာ္နီတာကို ေငးစိုက္၍ ၾကည့္ ေနေသာ ေရာဘတ္ စိတ္တို႔ ဂနာ မၿငိမ္ ျဖစ္ေန၏။

ေခ်ာေမာ လွပ၍ စြဲမက္ဖြယ္ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ဳိးအဆစ္ ႏွင့္ သူ မတူေအာင္ လွခ်င္တိုင္း လွေနေသာ မိန္းမပ်ဳိေလးတစ္ဦးကလည္း ေမာ္နီတာ ဖန္သားျပင္က တစ္ဆင့္ ေရာဘတ္ကို ခပ္ေတြေတြ ျပန္ၾကည့္ေနသေယာင္ ထင္ရသည္။ ထိုမိန္းမပ်ဳိကား တျခား မဟုတ္။

Posted by Moemaka at 3:30 AM 0 comments 
Labels: Short Stories

TUESDAY, JANUARY 15, 2013

Letter to NLD (Hinthada) Conference


(ဟသၤာတ(ဧရာ၀တီတုိင္း) ဇန္န၀ါရီ ၁၂၊ ၂၀၁၂ )
အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ညီလာခံအဆင့္ဆင့္ ေအာင္ျမင္စြာက်င္းပႏုိင္ေရးသုိ ့
ဘက္မလုိက္ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ ့(ဧရာဝတီတုိင္း) ၏ ၁၅/၁/၂၀၁၃ (စာ - ၂) ဆ/ရ
ဇန္န၀ါရီ ၁၆၊ ၂၀၁၃
ဟသၤာတျမဳိ ့နယ္၊ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အတြက္ အထူးတင္ျပစာ
ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ ျမန္မာႏုိင္္ငံသည္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္က တုိင္းတစ္ပါး၏ အုပ္ခ်ဳပ္မွဳေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္ကားမွန္ပါ၏။ သု႔ိေသာ္ ျပည္သူမ်ား လြတ္လပ္ေရး၏ အသီးအပြင့္မ်ားကုိ အျပည့္အဝ ခံစားရပါသလား။ အေျဖကား ရွင္းပါ၏။ မရပါ။ တုိင္းတစ္ပါး၏ ကြ်န္ျပဳမွဳေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ျပီး (၁၀) ႏွစ္ ၾကာေသာအခါ စစ္အာဏာရွင္ေအာက္ (၂) ႏွစ္ ခန္႔ ေရာက္ခဲ့ ျပီးေနာက္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္အထိ အာဏာသိမ္းစစ္အစုိးေအာက္တြင္ ျပည္သူမ်ား ဒုကၡအေပါင္းကုိ ခါးစီးခံခဲ့ရၿပီး ၁၉၇၄ ခုႏွစ္မွ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္အထိ တစ္ပါတီ (မဆလ) အာဏာရွင္ အစုိးရေအာက္တြင္ ျပည္သူမ်ား လြတ္လပ္ခြင့္အားလုံး ဆုံးရွံဳးခဲ့ရေလသည္။ တုိင္းျပည္လည္း အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရွိခဲ့ရေလသည္။ (ဖိႏွိပ္မွဳအားလုံးတြင္ တန္ျပန္ သက္ေရာက္မွဳရွိသည္)
၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ ၈၈၈၈ ရွစ္ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံႀကီး အံ့မခမ္းႏွိဳင္ေအာင္ ေပၚေပါက္လာကာ တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္္သည္လည္း ခ်ဳပ္ျငိမ္းခဲ့ေရေပတာ့သည္။ သုိ ့ေသာ္ စစ္အာဏာရွင္တုိ႔၏
ခ်ယ္လွယ္စုိးမုိးမွဳေအာက္သုိ ့့  ေရာက္ခဲ့ရျပန္ေလသည္။ ပါတီစုံစနစ္ဟုဆုိကာ လမ္းခင္းေပး၏။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ေပးျပန္၏။သုိ႔ေသာ္ အႏုိင္ရပါတီကုိ အာဏာမလႊဲဘဲ သူတုိ ့ပါဝါသာ ျမဲေလသည္။
ဤသုိ့ျဖင့္ ေရြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရပါတီႀကီး ျဖစ္သည့္ အမ်ိဳသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္သည္   စစ္အာဏာရင္တုိ႔၏  ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈအမ်ိဳးမိ်ဳးေအာက္တြင္ လူးကာလြန္႔ကာျဖင့္ မျပိဳမလဲရုံတမယ္ ႀကံ ့ႀကံ ့ခံကာ ရပ္တည္ခဲ့ရသည္မွာ ရာစုႏွစ္ ေလးပုံတစ္ပုံနီးပါး ၾကာျမင့္ခဲ့ရေပသည္။ အသက္မ်ားစြာႏွင့္ ဘဝမ်ားစြာ ေပးဆပ္ခ့ဲရသည့္ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္သည္ အာဏာမရခဲ့ေသာ္လည္း ျပည္သူ႔တုိ႔၏ ေမတၲာႏွင့္ ဂရုဏာကုိေတာ့ အျပည့္အ၀ ရခဲ့ေပသည္။ အႏွစ ္၂၄ ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာသည္အထိ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ျမိဳ ့နယ္ရုံးမ်ားကုိ မျပိဳမလဲေအာင္ ေစာင့္ေရွာင့္ခဲ့ႀကသည့္ ျမဳိ ့နယ္စည္းရုံးေရးအဖြဲ႔ ဦးေဆာင္ ဦးရြက္ျပဳသူမ်ားကုိ အထူးေလးစားပါေႀကာင္း၊ ဤစာ၌ ထည့္သြင္းေဖၚျပ အပ္ပါသည္။
၂၀၁၂ ဧျပီလတြင္ က်င္းပျပဳလုပ္ခ့ဲသည့္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ရာႏွန္းျပည့္နီးပါး အႏုိင္ရရွိခဲ့သည့္အဖြဲ ့ခ်ဳပ္သည္ ၂၀၁၅ တြင္ အာဏာရပါတီျဖစ္ရန္မွာ အထူးအေရးႀကီးေသာ အခန္း က႑တခု ျဖစ္ေပသည္။ မည္သည့္ႏုိင္ငံတြင္မဆုိ အာဏာရပါတီသည္ ျပည္သူကုိဦးေဆာင္ ဦးရြက္ျပဳရန္ တာ၀န္ရွိေပသည္။ မိမိတုိ႔၏ တုိင္းျပည္တုိးတက္ဖြံ႔ျဖိဳးရန္မွာ အာဏာရပါတီအေပၚတြင္ မ်ားစြာ မူတည္ေနသာေႀကာင့္ ပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ား အရည္အခ်င္းျပည့္ဝရန္၊ (သုိ႔မဟုတ္) အရည္အခ်င္းျပည့္ဝသည့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကုိ ေရြးခ်ယ္ေပးရန္မွာ ေရြးခ်ယ္ေပးလုိက္သူမ်ား၏အေရးအႀကီးဆုံးတာဝန္ဟု ဆုိပါက မမွားႏုိင္ပါ။ ပါတီညီလာခံ အဆင့္ဆင့္အတြက္ ညီလာခံကုိယ္စားလွယ္မ်ား ေရြးခ်ယ္ရာတြင္ ညံ့့ဖ်င္းေသာသူမ်ားကုိ မေရြးခ်ယ္မိေစဖုိ႔ လုိပါသည္။
အခ်ဳိ ့ေဒသမ်ားတြင္ မိမိ(သုိ ့မဟုတ္) မိမိအလုိရွိေသာ
သူမ်ား ေရြးခ်ယ္ခံရေရးအတြက္ အျခားညီလာခံကုိယ္စားမ်ားကုိ ႏိွမ့္ခ် ေျပာဆုိေနျခင္းသည္ လုံး၀မျဖစ္သင့္သည့္ ကိစၥျဖစ္ေပသည္။
ထုိသုိ ့ ေျပာဆုိေနသူမ်ားသည္
(၁) မိမိ၏ ညံ့ဖ်င္းမွဳ
(၂) ႏုိင္ငံေရးသ၀န္တုိမွဳ
(၃) ဒီမုိကေရစီ၏ အႏွစ္သာရကုိ သေဘာမေပါက္မွဳ
(၄) ေရြးေကာက္ပြဲဆုိင္ရာ စည္းရုံးေရးစည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းမ်ားကုိ မေလ့လာမႈ
(၅) လူ႔အခြင့္အေရးကုိ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ခ်ဳိးေဖါက္ေနမႈ
(၆) အာဏာရွင္ဆန္ေနမႈကုိ မသိျမင္မႈ
(၇) အဖြဲ ့ခ်ဳပ္ဥကၠ႒၏ သေဘာထားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေနမႈ
(၈) တရားမ်ွတစြာ ယွဥ္ျပဳိင္ျခင္းကုိ မေလးစားမွဳ
(၉) ပါတီအတြင္း စည္းလုံးညီညႊတ္မွဳကုိ ျပိဳကြဲေစမႈ
(၁၀) အသေရပ်က္ေစမႈ
စသည္ ့မိမိတုိ႔၏ ခ်ိဳ႔ယြင္းခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာကုိ ေဖၚျပရာေရာက္ေနေပသည္။
အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ စတင္တည္ေထာင္ခ်ိန္မွ ယေန႔အခ်ိန္အထိ တစ္ခါမွ  ဗဟုိညီလာခံ က်င္းပႏွိဳင္ျခင္း မရွိခဲ့ေခ်။ ေဖဖၚဝါရီလအတြင္း က်င္းပရန္ရွိေၾကာင္း သိရွိရသျဖင့္ ဝမ္းေျမာက္၀မ္းသာစြာျဖင့္ ႀကိဳဆုိလွ်က္ရွိပါသည္။ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္သည္ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ အခ်ိန္က အကုိင္းအခက္စုံလင္ျပီး ျပည္သူတုိ႔အတြက္ ေအးျမသာယာေသာ အရိပ္အာဝါသကုိ ေပးႏိုုင္ေနသည့္အခ်ိန္ေရာက္ခါမွ အကုိင္းၾကီး၊ အကုိင္းငယ္၊ အခက္ႀကီး၊ အခက္ငယ္ အားလုံးကုိ ခုတ္ျဖတ္ျခင္း ခံခဲ့ရေပသည္။  ယခုအခ်ိန္တြင္ ထြက္ခါစ အကုိင္းနု၊ အခက္နုတုိ႔ ျဖင့္ ေဝျဖာကာစ အခ်ိန္ျဖစ္ေပသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ မိမိအကုိင္းအခက္ကုိ မိမိကုိယ္တိုင္ မခ်ဳိးမိေစဘုိ ့ အထူးအေရးႀကီးေပသည္။
ဆုိလုိသည္မွာ မူဝါဒက ျပႆနာမျဖစ္ပါဘဲ၊ လူအခ်င္းခ်င္း မိမိတုိ႔အဖဲြ႔၀င္ ညီအစ္ကုိအခ်င္းခ်င္း ျပႆနာျဖစ္ေနပါက တစ္ဖက္ျပိဳင္ဖက္မ်ားအတြက္ အားျဖည့္ေပးရာ က်ပါလိမ့္မည္။ ဤအခ်က္ကုိ အထူးသတိမူၾကရန္လုိအပ္ပါသည္။ ျပည္သူအတြက္ တည္ေဆာက္ထားေသာပါတီတစ္ခုသည္ ျပည္သူ႔အက်ိဳးအတြက္ကုိသာ ဦးထိိပ္ထား၍ စည္းရုံးလွုဳပ္ရွားရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ မိမိကုိယ္က်ိဳးအတြက္ ေရွ့တန္းတင္ မစည္းရုံးသင့္ပါ။ ပါတီသည္ ျပည္သူ႔အတြက္ ျဖစ္ရမည္။  ျပည္သူအားလုံး၏အက်ဳိးကုိသာ ေရွ့တန္းတင္ ရပါမည္။ အမ်ိဳးသားဒီမုီကေရစီအဖြဲ ့ခ်ဳပ္ပါတီဝင္
တုိင္း ကုိယ္က်ိဳးေမၽွာ္ႏုိင္ငံေရးသမား မဟုတ္ၾကဘဲ ကုိယ္က်ဳိးစြန္႔ ႏုိင္ငံေရးးသမားမ်ားသာ ျဖစ္သင့္ပါသည္။ ျဖစ္လည္း ျဖစ္ေစလုိပါသည္။
ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ဘက္မလုိ္က္ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ ့ (ဧရာဝတီတုိင္း)သည္  ၉/၁/၂၀၁၃ ရက္စြဲၿဖင့္ ဟသၤာတျမိဳ့နယ္ အမ်ိဳသားဒီမုီကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ျမိဳ့ နယ္ညီလာခံကုိ ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပႏုိင္ေရးအတြက္၄င္း၊ လူေကာင္းလူေတာ္မ်ား ေရြးခ်ယ္ တင္ေျမွာက္ႏွုဳိင္ေရးအတြက္၄င္း၊ အၾကံျပဳခ်က္သေဘာထားေဆာင္သည့္ စာတစ္ေစာင္ကို ျပဳစုေရးသားတင္ျပျပီး ျဖစ္ပါသည္။ ယခုစာမွာ ဒုတိယအၾကိမ္ ေရးသားျပဳစုတင္ျပထားသည့္ စာျဖစ္ပါသည္။ ပထမစာတြင္ ပါရွိသည့္ (ေရြးခ်ယ္ခံထုိက္သူမ်ား၏ ကုိယ္ေရးရာဇ၀င္မ်ားကုိ ေတာင္းခံတင္ျပပါမည္)။ အႀကာင္းအရာအတြက္ ၄င္းတုိ႔၏ ခြင့္ျပဳခ်က္လုိအပ္ပါသျဖင့္ ႀကန္႔ႀကာေနမႈကုိ နားလည္ခြင့္လႊတ္ပါရန္ အႏုုးအညြတ္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။ ေနာင္တြင္လည္း အခါအားေလ်ွာ္စြာ ဆက္လက္ တင္ျပသြားမည္
ျဖစ္ပါေၾကာင္း အမ်ိဳသား ဒီမုိေကရစီအဖြဲခ်ဳပ္ပါတီ၀င္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူအပါင္းအား ေလးစားစြာျဖင့္ …

ဘက္မလုိက္ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ ့ (ဧရာဝတီတုိင္း) ၁၅/၁/၂၀၁၃(စာ - ၂) ဆရ
Posted by Maung Yit at 10:09 PM 0 comments 

Prayer for Peace in Kachin - Invitation



ကခ်င္ျပည္နယ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆုုေတာင္းပြဲ ဆန္ဖရန္ေဘး၊ ဥကၠလံျမိဳ့၊ ဘုုရားေက်ာင္းမွာ က်င္းပမည္
မိုုးမခရြာေဆာ္ၾကီး၊ ဇန္န၀ါရီ ၁၆၊ ၂၀၁၃
လာမယ့္ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၊ တနဂၤေႏြေန႔၊ ညေန ၆ နာရီ၊ ကခ်င္ဘပၺစ္ ဘုုရားေက်ာင္း (20th of January (Sunday), at 6:00 pm @ San Francisco Kachin Baptist Church, 3534 Lakeshore Avenue, Oakland, California, 94610. )   မွာက်င္းပမယ္လိုု႔ စိတ္၀င္စားသူမ်ားကိုု ဖတ္ၾကားထားပါတယ္။
Posted by Maung Yit at 8:45 PM 0 comments 

Letter from Retiree - U Myint Hlaing, Agriculture and Irrigation Minister, Corruptions


လည္ယာ ဆည္ေျမာင္း ၀န္ၾကီး ဦးျမင့္လႈိင္ အလြဲသုုံးစားမႈမ်ား
လယ္/ဆည္မွ အျငိမ္းစားဝန္ထမ္းတဦး၊ ဇန္န၀ါရီ ၁၆၊ ၂၀၁၃
            ၂ဝ၁၅ မတိုင္မီ ျပည္သူပိုင္စက္႐ံုမ်ားကို ငွားရမ္းေရာင္းစားျခင္းႏွင့္ ဌာနမွ စက္-ယႏၲရား-ဆီ-လုပ္သားအင္အားမ်ားကို ကိုယ္က်ိဳးရွာ အလြဲသံုးစားအစြမ္းကုန္လုပ္ေနေသာ လယ္ယာႏွင့္ဆည္ေျမာင္း ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး ဦးျမင့္လိႈင္
ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး ဦးျမင့္လိႈင္သည္ လယ္/ဆည္ဝန္ႀကီးဌာနေအာက္ရွိ စက္႐ံု- အလုပ္႐ံုမ်ား ေျမေနရာမ်ားကို အ႐ႈံးေပၚေနသည့္ဟု အေၾကာင္းျပကာ လာဘ္ ေပးေသာ တ႐ုတ္ေနာက္ေက်ာျပဳ ကုမၸဏီမ်ားအား ပုဂၢလိကပိုင္ ျပဳလုပ္ေရး ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ အေဆာတလ်င္ ႏွစ္ရွည္ငွားရမ္း ေရာင္းခ်၍ အလြဲသံုးစား ျပဳေနပါသည္။
ဦးျမင့္လိႈင္သည္ ၎ႏွင့္ပတ္သက္သည့္ တ႐ုတ္ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ျပဳထားသည့္Young Investment Group Industry Co.,Ltd (YIG)  အား ၎၏ ဝန္ႀကီး ဌာနလက္ေအာက္ရွိ စက္႐ံု အမ်ားအျပားအား ႏွစ္ရွည္ငွားရမ္း ထား ပါသည္။
-           စက္႐ံုမ်ားအား ငွားရမ္းရာတြင္လည္း ပြင့္လင္းျမင္သာမႈမရွိဘဲ သတင္းစာထဲမွ တင္ဒါေခၚကာ အခ်ိန္(၇)ရက္သာ ေပး၍ ငွားရမ္းပါသည္။ ငွားရမ္းမည့္ကုမၸဏီမွလည္း တင္ဒါေၾကာ္ျငာ မပါမွီကပင္ ေျမတိုင္းျခင္း၊ အျခားႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီမ်ားအား တစ္ဆင့္ျပန္လည္ျပသျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေနျခင္းသည္ နဂိုကပင္ စည္းဝါး႐ိုက္ထားမွန္း သိသာေနပါသည္။
-           ဝန္ႀကီးဦးျမင့္လိႈင္သည္ မိဘအေမြေပးထားေသာ ခိုင္းႏြားမ်ားကို အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးမခ်ဘဲ မသံုးတတ္ဘဲ သားသတ္သမားလက္သို႔ ေရာင္းခ်စားေသာက္ေနသူႏွွင္႕တူေသာ ျပည္ဖ်က္ကိုယ္က်ိဳး ရွာသူျဖစ္ေနပါသည္။

ဥပမာ(၁) ပ်ဥ္းမပင္ပန္ကာႀကိဳးစက္႐ံု (ျမန္မာ့စက္မႈလုပ္ငန္းသံုးရာဘာ ပစၥည္းစက္႐ံု)ကိုအ႐ႈံးေပၚသည္ဟု အေၾကာင္းျပကာ( YIG)  သို႔ တစ္လလွ်င္ ၂၅သိန္းႏွင့္ ငွားရမ္းထားပါသည္။ ၂ဝ၁၁ ဧၿပီလမွ စတင္ ငွားရမ္းထားၿပီး စက္႐ံုမွာ ယခုထိ ျပန္လည္လည္ပတ္ျခင္းမရွိဘဲ စက္႐ံုအား ပိတ္ထား ျခင္းမွာ ျမန္မာတို႔၏ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းအား ပိတ္ထားၿပီး တ႐ုတ္ပစၥည္းမ်ား သြင္းႏိုင္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ လုပ္ေနသလား ထင္မွတ္ရပါသည္။  
၎စက္႐ံုသည္ ယခင္က လယ္ယာသံုးတာယာမ်ား ၊ ပန္ကာႀကိဳးမ်ားကို စြမ္းအားျပည့္ ထုတ္လုပ္ေနေသာ စက္႐ံုျဖစ္ၿပီး ရပ္နားထားသည္မွာ (၁)ႏွစ္ခြဲ ေက်ာ္ေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ လုပ္ကိုင္မစားတတ္ေသာ ဝန္ႀကီးသည္ အဆင္ျခင္မဲ့စြာ မိမိကိုယ္က်ိဳးအတြက္ ငွားရမ္းေရာင္းစားလိုက္ပါသည္။
စက္႐ံုရပ္ထားျခင္းသည္ ငွားရမ္းစဥ္က စာခ်ဳပ္ပါစည္းကမ္းႏွင့္ မကိုက္ညီပါ။ တုိင္းျပည္၏ GDP က်ဆင္းေစပါသည္။ သို႔ေသာ္လဲ မိမိပိုက္ဆံရၿပီးျဖစ္၍ မည္သို႔မွ် အေရးယူေဆာင္ရြက္ျခင္းမရွိဘဲ YIG မွ လက္ၫွိဳးထိုးသမွ် အကုန္ငွား ရမ္း၍ ကိုယ္က်ိဳးရွာေန ပါသည္။

ဥပမာ(၂) (၉)မိုင္ အမွတ္(၁) လယ္ယာသံုးစက္ကိရိယာစက္႐ံု သည္လည္း (၁ဝ-၃-၁၉၅၆)ႏွစ္တြင္ သခင္ေက်ာ္ထြန္းမွ အုတ္ျမစ္ခ်ၿပီး ျမန္မာ့စက္မႈလယ္ယာက႑ကို အစဥ္အလာျဖင့္ အက်ိဳးျပဳခဲ့ေသာ စက္႐ံုျဖစ္ပါသည္။ အေမွ်ာ္အျမင္ၾကီးေသာနဳိင္ငံေခါင္းေဆာင္မ်ားဝန္ၾကီးမ်ား အစဥ္အဆက္ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ခဲ႕ ေသာစက္ရုံျဖစ္ပါသည္။
ယခုလဲ ႏွစ္စဥ္ လယ္ယာသံုးလက္တြန္းထြန္စက္မ်ား ၂ဝဝဝ ေက်ာ္ လုပ္ၿပီး အျမတ္ရအက်ိဳး ျဖစ္ထြန္းေနေသာ စက္႐ံုျဖစ္ပါသည္။ အဆင္ျခင္မဲ့ေသာ ဦးျမင့္လိႈင္သည္  YIG ကုမၸဏီမွ လိုခ်င္ေနသျဖင့္ စက္႐ံုအ႐ႈံးေပၚေနပါသည္ဟု စာရင္းလိမ္ျပကာ ခိုင္းႏြားအား သားသတ္သမားသို႔ လက္လႊဲေပးႏိုင္ရန္ အသည္းအသန္ ႀကိဳးစား ေနပါသည္။
Young Investment Group Industry Co.,Ltd (YIG)  အား သည္ (၉) မိုင္ လယ္ယာသံုးစက္ကိရိယာ စက္႐ံု(၁)ကို လိုခ်င္သည္မွာ လယ္ယာသံုးစက္ ထုတ္လုပ္ရန္မဟုတ္ဘဲ ေနရာေကာင္းသျဖင့္ ဟိုတယ္ေဆာက္ရန္ (သို႔) လက္လႊဲေရာင္းခ်ရန္ျဖစ္ပါသည္။
YIG သည္ လယ္ယာသံုး စက္ကိရိယာထုပ္လုပ္မႈအေတြ႕အၾကဳံမရွိပါ။ ျမန္မာမ်ား လယ္ယာသံုးစက္ကိရိယာမ်ား ထုတ္လုပ္မႈရပ္တန္႔သြားေစရန္ႏွင့္ ေနရာကို ဦး၍ ေရာင္းစားရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။ စာခ်ဳပ္ပါ စည္းကမ္းလိုက္နာမႈ ရွိမရွိကို ေစာင့္ၾကည့္ပါ။

ဥပမာ(၃) မေကြး(ပြင့္ျဖဴ)ဝါစက္႐ံုကိုလည္း  YIG သို႔ ငွားရမ္းထားပါသည္။ထုပ္လုပ္မႈရပ္ထားပါသည္။
ဥပမာ(၄) သဃၤန္းကြၽန္းဆီသန္႔စက္႐ံုကိုလည္း YIG သို႔ ငွားရမ္းထားပါသည္။ထုပ္လုပ္မႈရပ္ထားပါသည္။

လုပ္ငန္းမတူေသာ အတတ္ပညာျခင္းမတူေသာေစ်းကြက္ျခင္းမတူေသာ စက္႐ံုမ်ားကို ကုမၸဏီ တစ္ခုတည္းမွ ငွားရမ္း ေနျခင္းသည္ မရိုးသားပါ။ ေနာက္ကြယ္တြင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႀကီးႀကီးတစ္ခု ရွိေနပါသည္။ ၎ရည္ရြယ္ခ်က္ကို မျမင္ဘဲ မိမိကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအတြက္ မိမိမျပဳတ္ခင္ အားလံုးလုပ္သြားမည္ဟု ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ တိုင္းျပည္မ်က္ႏွာ ျပည္သူမ်က္ႏွာ ဝန္ထမ္းမ်ားမ်က္ႏွာကို မၾကည့္ဘဲ ထင္ရာစိုင္းေနေသာ ဦးျမင့္လိႈင္သည္ ဝန္ႀကီးေနရာႏွင့္မတန္ဘဲ ႏြားပြဲစားသာ လုပ္သင့္ပါသည္။
စက္႐ံုမ်ားအား ပုဂၢလိကပိုင္ ျပဳလုပ္ရာတြင္လည္း မိမိလက္ေအာက္ရွိ ပညာရွင္မ်ား၊ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္မ်ား၏ အၾကံဥာဏ္မ်ားကို ရယူျခင္းမရွိဘဲ အတင္းအဓမၼ အ႐ႈံးေပၚ ေနသည္ဟု စာရင္းလိမ္ျပခိုင္းကာ မိမိႏွင့္ဆက္ႏြယ္ေနေသာ ကုမၸဏီမ်ား၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးေနပါသည္။ ငွားရမ္းၿပီးေသာ စက္႐ံုမ်ားကိုလည္း စာခ်ဳပ္ပါစည္းကမ္း့ လိုက္နာျခင္း ရွိမရွိ မစစ္ေဆးဘဲ ၎င္းကုမၸဏီအား မည္သို႔အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ျခင္းမရွိဘဲ တစ္႐ံုျပီးေနာက္တစ္႐ံုဆက္တိုက္ ငွားရမ္းေရာင္းခ်လွ်က္ ရွိပါသည္။


ဦးျမင့္လိႈင္၏ အက်င့္ပ်က္ခ်စားမႈမ်ား
ဦးျမင့္လိႈင္သည္ မိမိပိုင္(သို႔)မိမိႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနေသာ ကုမၸဏီမ်ားသည္ သူတစ္ပါး လယ္ယာေျမမ်ားကို အဓမၼသိမ္းယူထားပါသည္။ ျမင့္ေဇယ်ာကုမၸဏီသည္ ဦးျမင့္လိႈင္ပိုင္ ကုမၸဏီျဖစ္ၿပီး ဂ်ာနယ္မ်ားက ေရးၾကသျဖင့္ ဆန္းမြန္းစတား (Sun Moon Star) နာမည္ေျပာင္းကာ လိမ္ျပန္ပါသည္။
၎ပိုင္လယ္ယာထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးေရးအား ဌာနပိုင္စက္ယႏၲရားမ်ား၊ ဒီဇယ္ဆီမ်ား၊ ဝန္ထမ္း အင္အားမ်ားကို သံုးစြဲကာ ကိုယ္က်ိဳးရွာပါသည္။
ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ၏လယ္ယာကိုလည္း ဌာနပိုင္စက္ယႏၲရားမ်ား၊ ဒီဇယ္ဆီမ်ား၊ ဝန္ထမ္းမ်ားကို အလြဲသံုးစားျပဳကာ ၎ရာထူး တည္ၿမဲေရးအတြက္ ေဖၚလံဖားျပန္ပါသည္။
၎ေနထိုင္မည့္ အိမ္ကိုလည္း ၎ေအာက္မွ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္မ်ားအား တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီ လုပ္ခိုင္းပါသည္။
စပါးေစ်းက်၍ ေတာင္သူမ်ား ဒုကၡေရာက္ေနခ်ိန္တြင္ စပါးအထြက္တိုး အေၾကာင္းျပကာ တတ္သိပညာရွင္မ်ားအား ေဘးခ်ိတ္ၿပီး ႏိုင္ငံပိုင္သတင္း၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမ်ားတြင္ ၎နာမည္ ပါေရးအတြက္ မတတ္မသိဘဲ ထင္ရာစိုင္းကာ ေတာင္သူမ်ား၊ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားကို အတင္းအဓမၼ စပါးစိုက္ခိုင္းကာ နာမည္ေကာင္းရရန္ ႀကိဳးစားေနပါသည္။
သေဘာေကာင္း၊ ေစတနာေကာင္း တိုင္းျပည္အက်ိဳးလိုလား၍ အားနာတတ္ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီးအား လိမ္လည္ လွည့္ျဖား ေနပါသည္။
ဌာနလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ရာတြင္လည္း တတ္သိပညာရွင္ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္မ်ား၏ အၾကံဥာဏ္မ်ားကို ရယူျခင္းမရွိဘဲ ယခင္ေခတ္ေဟာင္းကလို တစ္ေသြးတစ္သံတစ္မိန္႔ျဖင့္ ကပ္ပါးကုမၸဏီမ်ားအလိုက် မိမိကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအတြက္ အဆင္ျခင္မဲ့စြာ ေဆာင္ရြက္ေနပါသည္။ ဌာနတြင္း ဒီမိုကေရစီ ဆိတ္သုဥ္းေနပါသည္။
ႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီမ်ားမွ ဝန္ႀကီးဌာနအား လက္ေဆာင္ေပးေသာ စက္ယႏၲရားမ်ားကိုလည္း မိမိပိုင္ကုမၸဏီ မိမိ၏လယ္ယာထဲတြင္ ဌာနစက္သံုးဆီမ်ားႏွင့္ လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္လွ်က္ ရွိေနပါသည္။
ဦးၿမင့္လိွႈင္သည္မိမိႏွင့္မိမိဆက္စပ္သူမ်ားပိုင္လယ္ယာမ်ားကိုဌာနမွစက္ယႏၱရားမ်ား၊ဒီဇယ္ဆီ၊လူအင္အားၿဖင့္ ေျမျပဳျပင္ျပင္ျခင္း၊ ထြန္ယက္ျခင္း အလြဲသုံးစားမႈမွာ (၂)ႏွစ္စာ ခန္႔မွန္းတြက္ၾကည္႔ရာ က်ပ္ သန္း ရွစ္ရာ ခန္႔ရွိမည္ဟု ခန္႔မွန္းရပါသည္။ ယင္းသတင္းအား (စစစ)မ ွ စံုုစမ္းေဖၚထုတ္ရာစုံစမ္းသူ တာဝန္ခံအရာရွိအေရးယူခံရပါသည္။
ေခတ္ေျပာင္းစနစ္ ေျပာင္းေသာ္လည္း မေျပာင္းလဲေသာ ဦးျမင့္လိႈင္၊ မိဘအေမြေပးထားေသာ ခိုင္းႏြားအား လုပ္ကိုင္မစားတတ္ဘဲ ေရတို မိမိအက်ိဳးအတြက္ သားသတ္သမားလက္သို႔ အပ္ေသာ အဆင္ျခင္နည္းေသာ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္တူေသာ ဦးျမင့္လိႈင္သည္ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးဟူေသာ ရာထူးႏွင့္ ထိုက္တန္ပါ၏ေလာဟု သမၼတႏွင့္ အစိုးရတစ္ဖြဲ႕လံုး စဥ္းစားေဆြးေႏြးရမည့္ အခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုး ပုပ္မည့္ကိန္းမဆိုက္ခင္ ေဆာင္ရြက္ၾကေစလိုပါသည္။

လယ္/ဆည္မွ အျငိမ္းစားဝန္ထမ္းတဦး

Posted by Maung Yit at 8:09 PM 0 comments 

Dhamma Beri Ashin Wiriya - Fatherhood


 “ ဖခင္မ်ား မဟုတ္ၾကေလေရာ့သလား ... ’’
ဓမၼေဘရီ အရွင္ဝီရိယ(ေတာင္စြန္း)၊ ဇန္န၀ါရီ ၁၆၊ ၂၀၁၃
            အဂၤုတၲရနိကာယ္၊ တိကနိပါတ္၊ အဓိပေတယ်သုတ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က၊ ေလာကသာသနာ၊ ႏွစ္ျဖာ ေကာင္းက်ိဳး၊ မ်ားတိုးေစဖို႔အတြက္ အေလးအနက္ထားရမယ့္တရား သံုးပါးရွိတယ္။
            (၁) မိမိကိုယ္ကိုယ္ အေလးအနက္ထားျခင္း (အတၲာဓိပေတယ်)။
(၂) ျမင္အပ္,မျမင္အပ္တဲ့ မိမိပတ္ဝန္းက်င္ေလာကအေပၚ အေလးအနက္ထားျခင္း (ေလာကာဓိပေတယ်)။
(၃) ေကာင္းတာျပဳရင္ ေကာင္းက်ိဳးနဲ႔တံု႔ျပန္၊ မေကာင္းတာျပဳရင္ မေကာင္းက်ိဳးနဲ႔ တံု႔ျပန္တတ္တဲ့   ေလာကပါလ ဓမၼအေပၚ အေလးအနက္ထားျခင္း(ဓမၼာဓိပေတယ်) ဆိုတဲ့ တရားသံုးမ်ိဳးတို႔ပါ။
            “အတၲာ ဟိ အတၲေနာ နာေထာ” ဆိုတဲ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕လမ္းညႊန္ဩဝါဒအတိုင္း လူတိုင္းအတြက္ အေရး အႀကီးဆံုး ပထမလူဟာ မိမိတို႔ ကိုယ္တိုင္ပဲျဖစ္လို႔ “လူတိုင္းဟာ ပထမဦးဆံုး မိမိကိုယ္ကိုယ္ အေလးအနက္ ထားရမယ္”လို႔ ျမတ္ဗုဒၶက ေဟာညႊန္ထားတာပါ။ ဒီေနရာမွာ “မိမိကိုယ္ကိုယ္”ဆိုတာ မိမိတစ္ဦးတစ္ေယာက္ ကိုသာ ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါဘူး၊ မိမိအပါအဝင္ မိမိကိုအေျခခံၿပီး တိုးတက္ေပါက္ဖြားလာမဲ့ မိမိရဲ႕သားစဥ္ေျမးဆက္ အားလံုးကိုပဲ “မိမိကိုယ္တိုင္”အျဖစ္ အေလးအနက္ ထားၾကရမွာပါ။
            လူတိုင္းဟာ မိမိတို႔လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္တဲ့ ေကာင္းမႈဆိုးမႈမ်ားအတိုင္း “ရရွိျခင္း ဆံုး႐ံႈးျခင္း”။ “ေလးစား သိမွတ္ၿခံရံေပါမ်ားျခင္းနဲ႔ အထီးက်န္ျခင္း”။ “ေလးစားျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားခ်ီးမြမ္းခံရျခင္းနဲ႔ ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္ ႐ႈတ္ခ်ခံရျခင္း”။  “ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ ခ်မ္းသာသုခရျခင္းနဲ႔ ဆင္းရဲဒုကၡရျခင္း” ဆိုတဲ့ ေလာကဓံရွစ္မ်ိဳး (ေလးစံု)ကို မျငင္းမဆန္ လက္ခံရၿမဲ ျဖစ္ပါတယ္။
            ဒီေလာကဓံရွစ္မ်ိဳးထဲမွာလဲ အဆိုးေလာကဓံမ်ိဳးနဲ႔ႀကံဳရတဲ့အခါမွာ မိမိတစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲက ခံစားလို႔ ရႏိုင္ေပမဲ့ အေကာင္းေလာကဓံတရားေလးမ်ိဳးမွာေတာ့ ေလာကုတၲရာခ်မ္းသာသုချဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာက လြဲလို႔ ေလာကီေကာင္းက်ိဳးျဖစ္တဲ့ ေလာကဓံေကာင္းမွန္သမွ်ဟာ ေလာကႀကီးကအသိအမွတ္ျပဳျခင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ ၿပီးေတာ့မွသာ ခံစားခ်မ္းသာႏိုင္တာပါ။ အသိအမွတ္ျပဳေပးတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေလာကမရွိဘူးဆိုရင္ သတၲေလာက ဆိတ္သုဥ္းေနတဲ့ သုညကမၻာဆိုတာမ်ိဳးမွာ ေလးကြ်န္းလံုးကို အာဏာစိုးပိုင္တဲ့ စၾကာဝေတးမင္းႀကီးျဖစ္ေနဦးေတာ့ ၿခံရံခစား ေလးစားသိမွတ္သူမွမရွိဘဲ ဘယ္လိုလုပ္ ခ်မ္းသာသုခတို႔ ဂုဏ္သတင္းေက်ာ္ေစာျခင္းတို႔ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္မလဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေလာကီလူသားတိုင္းဟာ ဒုတိယဦးစားေပးအျဖစ္နဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ ေလာကအေပၚ အေလးအနက္ ထားရမယ္လို႔ ဆိုတာပါ။
            ဒီလိုေတြ႔ႀကံဳခံစားရတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးနဲ႔ဆိုးျပစ္မ်ားဟာလဲ ပုဂၢလာဓိ႒ာန္အားျဖင့္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဘက္မလိုက္ တဲ့ ကမၼနိယာမတရားကသာ အဆံုးအျဖတ္ေပးတာျဖစ္လို႔၊ မိမိတို႔ရဲ႕အထြတ္အထိပ္အျဖစ္နဲ႔ အမွန္တရားဆိုတဲ့ “ဓမၼ”ကို အေလးအနက္ထားရမယ္လို႔ ေဟာညႊန္ေတာ္မူတာပါ။
            အေလးအနက္ထားရမဲ့ ဒီအဓိပေတယ်တရား သံုးပါးထဲက “အတၲာဓိပေတယ်”ဆိုတဲ့ မိမိနဲ႔ မိမိရဲ႕ သားစဥ္ေျမးဆက္မ်ား အေပၚ အေလးအနက္ထားျခင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ပစၥကၡမ်က္ေမွာက္မွာ အတုယူအားက် လိုက္နာစရာ သာဓကတစ္ခုအေနနဲ႔ ကဗ်ာဆရာႀကီးဦးတင္မိုးရဲ႕ “ငါကား ဖခင္ျဖစ္ေခ်ၿပီ”ဆိုတဲ့ ကဗ်ာဟာ တကယ္ကို ေကာင္းမြန္ေျပာင္ေျမာက္လွပါတယ္။
            (ဒီကဗ်ာကို ပဲခူး အ.ထ.က(၃)ကထုတ္တဲ့ အမ်ိဳးသားေန႔ ေရႊရတုသဘင္အထိမ္းအမွတ္မဂၢဇင္းမွာ ေရးခဲ့တာ ျဖစ္ေပမဲ့ “အေတြးအျမင္” မဂၢဇင္းမွာ ဆရာေမာင္ဝံသက ေဆာင္းပါးအျဖစ္ ျပန္ေရးျပလိုက္မွ ပိုၿပီးက်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ သိခြင့္ရၾကတာပါ)
ဆရာတင္မိုးရဲ႕ကဗ်ာက-
“တို႔အေဖကား
                            ေရႊေငြဥစၥာ၊ အာဏာမင္းစက္
                            ရာထူးမက္”ဟု
                            သားရွက္မခံေတာ့ပါၿပီ။
                           “တို႔အေဖကား
                            ေနရာတစ္ခု၊ ရလိုမႈတြက္
                            အလုအယက္၊ ေျခကိုဖက္”ဟု
                            သားရွက္မခံေတာ့ပါၿပီ။
                            ငါ၏စိတ္ထား၊ ငါ့စကားသည္
                            သားတို႔တန္ေဆာင္ သားတို႔ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေခ်ၿပီ ... တဲ့။
ဒီကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဆရာေမာင္ဝံသအိမ္မွာ ဆရာတင္မိုးနဲ႔ဆံုမိၿပီး စကားစျမည္ေျပာျဖစ္တဲ့အခါ ဆရာတင္မိုးက-
            “ဆရာမင္းသုဝဏ္ရဲ႕ ဩဝါဒစကားတစ္ခုရွိတယ္ဗ်၊ လူဆိုတာ ေသခါနီးျပန္စဥ္းစားမိတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္တိုင္သာဓု ေခၚသြားႏိုင္တဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္ႏိုင္ခဲ့ဖို႔ ႀကိဳးစားရမယ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခဲ့ တာေတြအတြက္ ကိုယ့္သားသမီးေတြ ရွက္စရာမျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနရတုန္းပါဗ်ာ”လို႔ ေလးတြဲ႕စကား ဆိုပါသတဲ့။ (ေမာင္ဝံသ၊ ဒုတိယအေတြး၊ ၁၀၂။)
            အေတြးအျမင္မဂၢဇင္းမွာ ဒီကဗ်ာအေၾကာင္းကိုဖတ္ရတဲ့ နယ္ကေက်ာင္းဆရာတစ္ဦးရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳ  အျဖည့္ပိုဒ္ကေလးတစ္ခုကိုလဲ ဆရာေမာင္ဝံသရဲ႕ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွာ ဖတ္လိုက္ရဖူးပါတယ္။
            နယ္က အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ အာဇာနည္ေန႔နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အခမ္းအနားတစ္ခုအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ၾကတဲ့အခါ အဲဒီေက်ာင္းဆရာက သူ႔တပည့္မ်ားထဲက စာစီစာကံုးအေရးအသား အလြန္ေတာ္တဲ့ တပည့္တစ္ေယာက္ကို အာဇာနည္ေန႔ ေဟာေျပာပြဲ၊ ၿပိဳင္ပြဲမ်ားမွာ မပ်က္မကြက္တက္ေရာက္ဖို႔ လက္ေရြးစင္အျဖစ္  နဲ႔ ေရြးခ်ယ္သတ္မွတ္လိုက္ပါသတဲ့။
            လူရွင္းတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အဲဒီလက္ေရြးစင္ေက်ာင္းသားက ဆရာ့အခန္းေရာက္လာၿပီး မရႊင္မပ် မ်က္ႏွာနဲ႔ သူမတက္ေရာက္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း အသနားခံ ခြင့္ေတာင္းလာတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲလို႔ ေမးေတာ့၊ သူ႔အဖိုးက အာဇာနည္ႀကီးေတြကို လုပ္ႀကံတဲ့အထဲမွာ ပါဝင္ေနတဲ့အတြက္ သူ လိပ္ျပာမသန္႔ ျဖစ္ရေၾကာင္း၊ မ်က္ရည္ဝဲၿပီး ေျပာခဲ့ပါသတဲ့။
            ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔အေနနဲ႔ ဆရာဦးတင္မိုးရဲ႕ ကဗ်ာထဲမွာ -
                                                “တို႔အေဖကား
                                     တိုင္းျပည္မ်က္ႏွာ၊ မညႇာမေထာက္
                                     သစၥာေဖာက္ဖ်က္၊ သူျပဳရက္”ဟု
                                     သားရွက္မခံေတာ့ပါၿပီ။
ဆိုတဲ့အပိုဒ္ တစ္ပိုဒ္ေလာက္ ထပ္ၿပီးျဖည့္စြက္လိုက္ခ်င္ပါတယ္လို႔ စာေရးလာပါသတဲ့။
            ဒီေန႔ အရပ္သတင္းေတြမွာေရာ၊ ဂ်ာနယ္သတင္းေတြ၊ အင္တာနက္သတင္းေတြမွာေရာ ေရႊေငြဥစၥာ အာဏာ မင္းစက္အတြက္ အမ်ိဳးဘာသာသာသနာကိုပင္ မေထာက္မညႇာဘဲ၊ တို႔ဘိုးဘြားပိုင္ အေမြစစ္သယံဇာတေတြကို တိုင္းတစ္ပါးလက္ ဝ,ကြက္ၿပီး ထိုးအပ္ေနၾကတာေတြ။ ႏိုင္ငံပိုင္ ေျမေပၚေျမေအာက္ သယံဇာတေတြကိုေရာ၊ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနၾကတဲ့ ေတာင္သူလယ္သမားတို႔ရဲ႕ ေျမယာေတြကိုေရာ၊ ႀကိဳက္သလို ျခယ္လွယ္သိမ္းယူႏိုင္ဖို႔အတြက္ အထက္လူကိုေျခဖက္၊ ေအာက္လူကိုေျခကန္လုပ္ေနၾကတဲ့ ခ႐ိုနီ ဆိုသူေတြ။ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာထဲကလို “တိုင္းျပည္ကိုလု၊ လူထုကိုႏွိမ္၊ စည္းစိမ္ကိုခံ၊ ေရနံကိုသိမ္း၊ ေက်ာက္စိမ္းကိုလစ္၊  ကြ်န္းသစ္ကိုယူ၊ ဆန္ျဖဴကို စား၊ စပါးကိုခိုး၊ ႏြားသိုးကိုဆြဲ၊ လယ္တဲကိုဖ်က္၊ ေျမကြက္ကိုစီး၊ သမီးကိုေတာင္း၊ ကားေကာင္းကိုဖမ္း၊ ထင္တိုင္း ရမ္းေနၾကသူေတြ။” သူ႔ဘာသာတရားကို ခ်ဲ႕ခြင့္ေပးၿပီး၊ ကိုယ့္ဘာသာတရားကို ႏွဲ႔ေနၾကသူေတြအေၾကာင္း မျမင္ခ်င္ မၾကားခ်င္အဆံုး၊ ျမင္ေန၊ ၾကားေန၊ ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အခါ၊ ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားထားတဲ့ အဓိပေတယ် တရားေတာ္နဲ႔ ဆရာတင္မိုးရဲ႕ကဗ်ာကို သတိရေနမိသလို၊ သတင္းစာဆရာႀကီး ေမာင္မဲ(သခင္တင္ဟိန္း)ေျပာျပဖူးတဲ့ “ကိုလိုနီလက္သစ္”ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုလဲ သတိရေနမိပါတယ္။
            ၁၉၉၄-ခုႏွစ္ေလာက္ကပါ၊ ဖားအံ႔ၿမိဳ႕၊ ေတာင္ကေလးေက်ာင္းတိုက္မွာရွိေနတဲ့ အဖိုးဆရာမဲထံမွာ မိမိက စာေရးသားမႈလက္ေတြ႕ေလ့က်င့္သင္ၾကားရင္း သံုးလေလာက္အတူ သြားေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သတင္းေတြ၊ သတင္းစာေတြထဲမွာ “ျပည္ပအားကိုး ပုဆိန္႐ိုး”တို႔၊ “နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစ”တို႔ “ကိုလိုနီလက္သစ္” တို႔ ဆိုတဲ့ စကားေတြက ေန႔စဥ္ ၾကားေန၊ ေတြ႕ေနရတယ္။
            ဒီစကားေတြထဲက  “ကိုလိုနီလက္သစ္”ဆိုတာကို မိမိသိပ္သေဘာမေပါက္တဲ့အတြက္ ကုိလုိနီမွာ လက္သစ္နဲ႔ လက္ေဟာင္း ဘယ္လုိထူးသလဲလုိ႔ ေမးၾကည့္တဲ့အခါ၊
အဖိုး(ဆရာမဲ)က-
            “ကိုလိုနီဆိုတာ (၁) တိုင္းျပည္နယ္ေျမကိုသိမ္းပိုက္လိုျခင္း၊ (၂) သယံဇာတကို အပိုင္စီးလိုျခင္း၊ (၃) လူမ်ိဳးကို ကြ်န္ျပဳ လိုျခင္းဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္သံုးခုအတြက္ လက္နက္နဲ႔ တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ၿပီး ဇြတ္အတင္းဝင္ေရာက္အုပ္ခ်ဳပ္ တာေပါ့။ ဒီသံုးမ်ိဳးလံုးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္မ်ိဳး ႏွစ္မ်ိဳးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုးအပ္လိုက္ရၿပီဆိုရင္၊ အဲဒါ သူ႕ ကိုလိုနီ ျဖစ္သြား တာပဲ၊ ဒါက ကုိလုိနီလက္ေဟာင္းေပါ့။”
            ဒီလိုဝင္ေရာက္သိမ္းပိုက္ၿပီးအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အခါ အအုပ္ခ်ဳပ္ခံႏိုင္ငံအတြက္ လံုၿခံဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြါးေရးစတဲ့ အေထြေထြတာဝန္ေတြကိုလဲ ကိုလိုနီျပဳတဲ့သူက တာဝန္ယူရတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို အဂၤလိပ္က ကိုလိုနီျပဳၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္တုန္းကလိုေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ဒီလိုလုပ္တဲ့အတြက္ အခ်ဳပ္အျခာပိုင္ႏိုင္ငံတစ္ခုကို က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္မႈလဲျဖစ္တယ္။ အအုပ္ခ်ဳပ္ခံရတဲ့ ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသားက မေက်နပ္လို႔ေတာ္လွန္ပုန္ကန္တာ မ်ိဳးျဖစ္ရင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဘက္က ေသေၾက ပ်က္စီးရတာမ်ိဳးလဲ ရွိလာတယ္။
            ဒါေတြကိုၾကည့္ၿပီး ခုေခတ္မွာေတာ့ သူတစ္ပါးတိုင္းျပည္ထဲကို ဝင္ေရာက္သိမ္းပိုက္အုပ္ခ်ဳပ္တာမ်ိဳး မလုပ္ၾကေတာ့ဘူး။ လက္နက္အင္အား၊ ဓနအင္အားေတြနဲ႔ တိုင္းတစ္ပါးအေပၚ ၿခိမ္းေျခာက္လႊမ္းမိုးၿပီး သယံဇာတကို လက္ဝါးႀကီးအုပ္ရယူတာတို႔၊ လူမ်ိဳးကို ကြ်န္ျပဳတာတို႔ပဲ လုပ္ၾကေတာ့တယ္။ တန္ရာတန္ေၾကး မေပး, မေကြ်းဘဲ ကိုယ္လိုသလို ခ်ယ္လွယ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ထားတာေပါ့။ ဒါဟာ ကုိလိုနီလက္သစ္ေပါ့။ သူက်ေတာ့ သူ႔ကုိလိုနီ ျပဳတဲ့ႏုိင္ငံအေပၚ ဘာမွ တာ၀န္မယူရေတာ့ဘူး။ သယံဇာတနဲ႔ လူမ်ဳိးကုိပဲ ထင္သလုိ ခ်ယ္လွယ္ေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးေရာက္သြားတဲ့ ႏိုင္ငံကို “ကိုလိုနီလက္သစ္ႏိုင္ငံ”လို႔ ေခၚၾကၿပီး၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုယ္ အဲဒီအျဖစ္မ်ိဳး ေရာက္ေအာင္ လုပ္ေနၾကတဲ့ သူေတြကိုလဲ “ကိုလိုနီလက္သစ္၊ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစေတြ”လို႔ ေခၚၾကတာေပါ့။ အဲဒီလိုၾကည့္လိုက္ရင္ ဒီေန႔ - နယ္ခ်ဲ႕ လက္ပါးေစ၊ ျပည္သူ႔ပုဆိန္႐ိုး၊ ကိုလိုနီလက္သစ္ဆိုတာ ဘယ္သူေတြ ျဖစ္မလဲဆိုတာကေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့” ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ရွင္းျပခဲ့ဖူးပါတယ္။
            ဒီေန႔ ေတြ႔ျမင္ၾကားသိေနရတဲ့ ကမၻာမေၾကႏိုင္ေလာက္ေအာင္၊ ျမန္မာေၾကရတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကို လုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အခုေျပာခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာႀကီးႏွစ္ဦးတို႔ရဲ႕ ကဗ်ာနဲ႔စကားအတိုင္းဆိုရင္ ဘယ္လိုမ်ား ေကာက္ခ်က္ခ်ရမလဲ၊ ဆရာတင္မိုး ေျပာသလို ဖခင္မ်ား မဟုတ္ၾကေလေရာ့သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆရာႀကီးေမာင္မဲ ေျပာသလို ... ။            ။

ဓမၼေဘရီအရွင္ဝီရိယ(ေတာင္စြန္း)

--
Send email to - edi...@moemaka.com to contact and contribute with MoEmAKa

MoeMaKa on Facebook Page from here  (For Burma / Myanmar User)

MoeMaKa News & Media covering Burmese Community
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA.
http://MoeMaKa.Com - Burmese Language
http://MoeMaKa.Org - English Edition
http://MoeMaKa.Net - Audio & Video Archives
Reply all
Reply to author
Forward
0 new messages