Re: اندر احوالات فضای نقد

[mahdi kiani]

بسم الله الرحمن الرحیم

مهدی جان ممنون که دوباره فضای صحبت ها را بعد یه مدتی که به خاطر کنکور و بقیه دلایل خوابیده بود روشن کردی.

​​

بعد از اون اینکه من، این مطلب تو را قبول دارم. بعد از اینکه دکتر روحانی از صندوق انتخابات بیرون اومدند توی جامعه یک پدیده ای را مشاهده کردم که خیلی ناراحت کننده بود. اینکه بسیاری از پدیده ها توی کشور ما سیاسی اند. (تقریبا همه پدیده ها) این مطلبی که می گم توی خیلی جاها مشاهده می شه. توی ارتباط با آمریکا، نقد همدیگه، مسائل اقتصادی. حتی فراتر از اون وقتی رونمایی ماهواره شریف کنسل شد فهمیدم توی کشوری زندگی می کنم که حتی علم هم سیاسیه. بعد از اون دیدم این مطلب فقط تو جامعه نیست. حتی در درون خودم هم همین جوری شده. برای من حتی فیلم هایی که تو دوره خاتمی ساخته شدند فرق می کنند با فیلم هایی که تو دوران یه رییس جمهور دیگه ساخته شده باشند. این فقط یه نمونه اشه. و بعد غصه خوردم در مورد اینکه حرف امیر المونین را خودم هم اجرا نمی کنم که فرمودند « انظر الی ما قال و لا تنظر الی من قال ». حالا دارم تلاش می کنم اندکی خودم را از این فضای سیاسی دور کنم.

بگذریم. در پایان فقط یک نکته ای لازم به توجهه. اینکه شیوه های بحثی مختلفی وجود داره. به طور خیلی ساده دو روش می شه بحث کرد.

1) شیوه جدلی

2) شیوه برهانی

تفاوت دو شیوه فوق در این جاست که شیوه جدلی برای رد یک موضع استفاده میشه. و شیوه برهانی در اثبات یک گزاره. معمولا شیوه جدلی با استفاده از گزاره هایی که طرف مقابل قبول داره سعی می کنه به خطا بودن کار اون یا حرف او برسه. اما در شیوه برهانی اتفاقی که می افته اینه که کسی که سعی در اثبات گزاره داره از بدیهیات شروع می کنه و مرحله به مرحله پیش می ره تا گزاره مطلوب خودش را اثبات می کنه.

‫در ۹ اسفند ۱۳۹۲ ه‍.ش.، ساعت ۱۲:۳۶‏، Mahdi Haghifam‏ <haghifa...@gmail.com> نوشت:‏

نقد پذیری ، کلمه ای رایج در فضای سیاسی کشور که شما هم به کرات این کلمه را از زبان مسئولین می شنوید. ولی آیا نقدپذیری و قبول کردن اشکالات به جناح سیاسی ربط دارد؟ آیا احمدی نژاد آدم بدی بود و هیچ نقدی را قبول نمی کرد ولی حالا که دولت عوض شده فضای نقادی باز است؟ آیا رویه ی 8 سال گذشته که هر کس هر نقدی می کرد یا عضو موساد بود و یا سیا تمام شده؟ این سوالات سوالاتی بود که برای خودم همیشه مسئله بود که می شود زمانی که در ایران اگر مسئولی اشتباه کرد بگوید اشتباه کرده است و به راحتی قبول کند.

بعد از انتخاب دکتر روحانی به عنوان رئیس جمهور من با توجه به نزدیکان ایشان و با توجه به صحبتهای ایشان در زمان انتخابات همیشه در فکرم این بود که این فضایی که 8 سال وجود داشته است که اگر کسی نقدی می کند یا اسرائیلی است و یا آمریکایی تمام شده است. ولی بعد از این چند ماه شاید نظرم عوض شده باشد.

البته به طور کلی به آقای روحانی و دولت کاری ندارم بلکه  روی صحبتم به سمت آن دسته افرادی است که در 8 سال احمدی نژاد از فضای سیاسی می نالیدن و از امنیتی شدن فضای سیاسی می گفتند. ولی حالا ما نمونه هایی را می بینیم که حرف و عمل این افراد کاملا متفاوت است.

مسئله ی اول توافقنامه ی ژنو. توافقنامه ی ژنو مسئله ی مهمی بود که به اندازه ی کافی شما از ابعاد آن آگاهی دارید. شما ملاحظه می کنید که توسط بعضی افراد روشنفکر نما فضایی در کشور ایجاد شده است که اگر کسی از توافقنامه اشکال بگیرد یعنی  طالبان است و خواهان بدبختی مردم.ولی در عمل می بینیم که شاید یک سری اشکالات هم وارد باشد مثلا صحبتهایی که اخیرا آمریکایی ها می کنند مبنی بر این که در توافقنامه عباراتی وجود دارد که آمریکا در زمینه ی حزب الله و موشک های بالستیک می تواند با ایران وارد مذاکره شود. یا توهین های شرمن به ملت ایران و لبخندهای گزنده جناب آقای ظریف در برابر خبرنگاران.

مسئله ی دوم سبد کالا. من از این که رئیس جمهور در این مورد معذرت خواهی کرد خوشحالم ولی آیا افرادی که در 8 ساله گذشته ادعای گدا پروری توسط دولت قبل را داشتن چطور به این نتیجه رسیدند که همچین طرحی را پیاده کنند.

مسائل دیگری هم هست مثل برخورد با آقای حاتمی کیا در جریان انتقادات اخیری که به فضای فرهنگی کشور وارد کردند.

کل جریانهای بالا در یک چیزی مشترکند: افرادی که در این دولت در برابر نقد ها واکنش نشان می دهند یک عبارت را استفاده می کنند: در 8 سال پیش کجا بودید.

به نظر من که یک فرد عادی هستم و هیچ منفعت خاصی از روحانی ، احمدی نژاد به من نمی رسد این حرف پر بیراه نیست. مثلا وقتی احمدی نژاد سیب زمینی در روستاهای آذربایجان شرقی بین مردم تقسیم می کرد این دوستان که الان از سبد کالا انتقاد می کنند چرا آن موقع چیزی نگفتند یا در زمینه ی توافق ژنو افرادی که الان انتقاد می کنند زمان دکتر جلیلی که مذاکرات بی نتیجه را شاهد بودیم و بعد از هر مذاکره ما یک تحریم شورای امنیت اضافه می شد.(البته در استانبول فیلم تبلیغاتی هم ساختند) و این دوستان  تحریم ها را کاغذ پاره می خواندند چه شده که الان متن توافقنامه را با دقت می خوانند. خوب بود آن موقع متن تحریم ها را می خواندند و برای مردم توضیح می دادند چه بلایی قرار است سر مردم بیاید و یا سی دی های آموزش برای مردم درست می کردند این لینک را ببنید

در کل این ها یه چیزی مشترک است . متاسفانه ما با تقوا نقد نمی کنیم. آن کسی که اسم خود را بسیجی گذاشته هم دنبال منافع خودش است و هم این افراد روشنفکرنما . متاسفانه هر دو طرف بدجوری خراب کردند . هر دو طرف ماجرا بی تقوایی خود را نشان دادند و شاید به خاطر همین است که نقد این جور افراد به دل نمی نشیند.

--
‏شما به این دلیل این پیام را دریافت کرده‌اید که در گروه Google Groups "میزگرد برق" مشترک شده‌اید.
‏برای لغو اشتراک در این گروه و قطع دریافت ایمیل از آن، ایمیلی به mizbahsbargh92 و unsub...@googlegroups.com ارسال کنید.
برای گزینه‌های بیشتر، از https://groups.google.com/groups/opt_out دیدن کنید.

--

یا علی یا حق

محمد مهدی کیانی

[ehsan iranmanesh]

جانا سخن از زبان ما می گویی ...
متاسفانه در بسیاری از موارد ما با تقوا نقد نمی کنیم

دلیلش هم در بسیاری موارد دل بستگی هامون به اشخاص یا جریانی خاصه که باعث میشه فقط اون قسمتی از حقیقت رو ببینیم که با ذهنیت قبلیمون سازگاره و بیشتر دوستش داریم. دلیل دیگرش هم می تونه بغض و کینه نسبت به فرد و یا جمع مورد انتقاد باشه.

راه حل هم به نظر من کوتاه اما بس دشوار است:

چشم ها را باید شست ؛ دل ها را نیز...