ریشه ی واژه ی سید، و دروغ های شیعیان در مورد نسبت شان با قوم قریش و محمد

[MirHossein Mousavi]

ریشه ی واژه ی سید، پس زمینه ی جامعه شناختی اش، و دروغ های شیعیان در مورد نسبت شان با قوم قریش:

سيد واژه اي عربي است ومعني آن درزبان پارسي آقا و درزبان انگليسي مستراست ،عرب ها زن را سيده مي نامند.
پس از چيرگي تازيان برايران که درنيمه سده هفتم ترسايي روي داد بکاربردن واژها وسرنامهاي عربي رواج يافت .مردم به هنگام بانگ زدن عربان انها را با سرنام عربي سيد بانگ ميزدند .
خود عربان هم يکديگر را با سرنام سيد بانگ ميزدند .شگفت انگيز اين بود که عربان ايرانيان را سيد نناميدند وخود ايرانيان هم همديگر را سيد نگفتند زيرا عربان خود را بالاترا از ايرانيان مي دانستند وچنين کاري را روا نمي داشتند که به زیردستان و بندگان خود سید بگویند. اما آن دسته از عربها ، که زنان ايراني را، اغلب به زور و در طی تجاوز به همسري گرفتند، از انها داراي فرزند شدند.
اين فرزندان چون پدرعرب داشتند مي توانستند سرنام بکارببرند. فرزندان اين فرزندان نيز ميتوانستند همين کار را بکنند از اين رو گروهي ايراني پيداشدند که پدر يا نياي عرب داشتند و سيد ناميده شدند.
به يادداشته باشيد اين گروه فقط عرب زاده بودند نه از خاندان ويژه اي مانند خاندان محمد يا قريش يا ديگران؛ ده ها گذشت و چيرگي حکومتي عربان از ميان رفت، ولي سيدها که از بازماندگان عرب زادگان بودند ماندگارشدند.
صفوي ها که در1501 ترسايي برآمدند شاخه اي تو سری خورده از اسلام را با کشتار گسترده و با زور شمشیر دين رسمي ايرانیان، که بیشینه ی آنان سنی بودند کردند. انگیزه ی آنان تنها و تنها سیاسی بود: آن ها نمی خواستند از خليفه گري اسلامي باشند که اینک در دست عثماني ها بود.

ايرانيان از چيرگي تازيان و رفتارهاي ددمنشانه ي آنها درميهن ايراني يادمانده هاي تاريخي تلخي داشتند .برنامه ريزان دوران صفوي همه ي جنایت های مسلمان ها را به پای عربان، و همه ی جنایت های عرب ها را از محمد دور، و به پای سه خليفه نخستين اسلام (ابوبکر،عمر،عثمان )، بني اميه، و سپس بني عباس و گماشتگان آنان نوشتند و به دروغ چنين وانمودند که خود محمد و علي و زادگان آنان با ايرانيان دوست بوده اند و اگر علي و زادگان او در رهبري مي بودند رفتارهاي بد با ايرانيان نمي شد. آخوندهای صفوی نیز برای این دروغ ها حدیث سازی های گسترده کردند، از جمله عروسی دختر یزدگرد با حسین بن علی، که خود این فرد بر این باور بود که ایرانیان جز برای بندگی مسلمان ها ساخته نشدند؛ با این همه، زور شمشیر و حدیث سازی اثر خود را گذاشت و اين برداشت دروغ کم کم پذيرفته شد و جا افتاد و در پي آن ايرانيان کين خود را از محمد و دیگر عربان ويرانگر از دل بيرون کردند، تا جایی که محمد و آل اش را ستمزده ي ديگر عربان نیز ديدند !!

به همان اندازه که خوبي و دوستي محمد و زادگانشان درميان ايرانيان مسلمان تبليغ مي شد از ديگر رهبران عرب مانند سه خليفه نخستين اسلام وبني عباس و بني اميه بدی گفته مي شد و يادمانده هاي تلخ و تاريخي ايرانيان درکارهاي آنها ريشه يابي مي گرديد . در اين ميان سيدها، که برایند عینی تجاوز مسلمان ها به ایرانزمین بودند، در خطر افتادند زيرا اينان عرب زاده بودند و ايرانيان ازعربان دلهاي پرخون وچشمان گريان داشتند

ياري دولت و مجتهدان شيعه که صفوي ها از لبنان آورده بودند سيدان را از هرگزند رهايي داد. مجتهدان و دولتيان و سپس همه ي آخوندان گفتند که سيدها همه از زادگان محمد و علي هستند و نه از ديگر عرب ها. که البته این یکی از بزرگ ترین دروغ های تاریخی بود؛

از آن زمان معني واژه ي عربي سيد در ايران ديگر عوض شد وگفتند سيد يعني زادگان پيغمبر اسلام و امامان. اين برداشت و دروغ هم مانند ديگر برداشت هاي دروغ دوران صفوي کم کم جا افتاد و اين زادگان بيگانه تاکنون در ايران ماندگار شده اند تا جایی که این ها خود را برتر از دیگر ایرانیان می دانند و بر این باور اند که چون تخم و ترکه ی محمد و علی هستند، از حق ویژه ای برخوردارند؛