درمورد عکس برهنه ی گلشیفته فراهانی

[MirHossein Mousavi]

[image: http://www.img4up.com/up2/83801864397411938321.jpg]



عکس برهنه ی گلشیفته فراهانی!
تقریبا چند ساعت است که اینترنت را در نوردیده است. لابد خیلی ها که خستگی
پریشب گلدن گلوب بامدادی و اصغر فرهادی را به تن دارند، فردا صبح آن را می
بینند. چه بحث ها که نکنند. راستش تا همین حالا، که حداقل 1500 نفر در صفحه
شان از صفحه گلشیفته<https://www.facebook.com/pages/Golshifteh-Farahani/30638898037>

به اشتراک گذاشته اند (شِیر کرده اند) و  4065 نفر هم کامنت داده اند.

بحث ها جالب است.

- برخی آن را شجاعت زن ایرانی می دانند / در مقابل، عده ای می گویند این شجاعت
نیست. حالا یکی شجاعت فعالان سیاسی را شجاعت ناب می داند و دیگری اینکه زنان
ایرانی به سختی روزگار می گذرانند را.

- برخی آن را از نظر سیاسی کاری بد می دانند. می گویند حالا که جایزه اصغر
فرهادی مردم را به شادی برده، پس این چه کاری بود. می گویند خانه سینما زیر
ضرب خشکه مقدس هاست. این عینی باز ضرب بیشتر. این یعنی قلع و قم سینما.

- برخی این را می گذارند به پای خودشیفتگی گلشیفته. انگار همین دیروز از ایران
آمده و امروز عکس برهنه داده است!

کمی جستجو نشان می دهد این عکس ها تازه نیست. گلشیته حداقل دو سال پیش این عکس
ها را گرفته و چنانچه در اینجا
<http://madame.lefigaro.fr/celebrites/espoirs-2012-generation-spontanee-190112-208106?page=5&fb_source=message>معلوم
است مجموعه ای بوده برای تبلیغ
جواهر<http://madame.lefigaro.fr/celebrites/espoirs-2012-generation-spontanee-190112-208106?page=5>.
همان زیرش نوشته

“گلشیفته فراهانی با یک حلقه با سرامیک و الماسهای سیاه در حلقه چاومت
[فرانسوی است نفهمیدم یعنی چی].”

دانستن همین دو خط یعنی اینکه گلشیفته اراده ای برای انتشار آن در چنین برهه
زمانی، نداشته است. بعید هم می دانم کمپانی گیرنده عکس، برای زمان انتشار از
سوژه خود اجازه بگیرد. معمولا فقط اجازه نشر گرفته می شود. پس او قصدی برای
“خراب کردن خانه سینما» نداشته و همچنین اراده ای برای “کمرنگ کردن پیروزی
خیره کننده فرهادی”.

می ماند اثر سیاسی این عکس در ایران که قبول دارم. جماعت خشکه مقدس ، داخل،آن
را می گذارند کنار همه هجویاتی که گفته اند و سینمای نجیب ایرانی را وصل می
کنند به فاحشگی و غیره که به نظر بیشتر برازنده خودشان است.

راستش، بحث ها را که دیدم، یادم آمد یادآوری کنم، عادت نداریم به هنر. آنقدر ،
سالهاست که چشم مان را از هنر بسته اند که ندیده ایم و حالا که یکی ، دو صحنه
اش را دیده ایم، شوک شده ایم و جالب است که خیلی ها مان ، ولو در حال زندگی در
این سوی دنیا، در جایی که هنرناب تر دیده می شود، ناگهان دلمان شرنگ ، از این
عکس می ریزد که “ای بابا، این چه کاری بود گلشیفته کرد”.

دلمان نریزد. گلشیفته، چند سال است به غرب آمده. به جایی که سینما و هنر در آن
حرفه ای است. در آن حقوق می دهند، پول می دهند و توان ، استعداد و داشته هایت
را می خرند. می فروشند به مخاطب. به من و تو. در ایران، رشت، تهران، بیروت،
ترابلس یا بیرمنگام و بالتیمور. همین. این چرخ صنعت سینما را می چرخاند.

ندیده ایم؟ بی اختیار یاد روزبه همسایه ام افتادم که عکس سامنتا
فکس<http://en.wikipedia.org/wiki/Samantha_Fox>افتادم که این
عکس<http://www.freewrestlingbabes.com/TPG6/S/SamanthaFox3/68622_SamanthaFox_AENaeckedich_032_123_898lo.jpg>را
چسبانده بود پشت در اتاقش. با چه ولعی. فکر بد نکنید. می گفت، آرش ببین.
قربان خدا بروم بخاطر خلقت او.

حالا روزبه از قدیمی ها بود. این روزها تنوع بیشتر شده است و قربان تکنولوژی
بروم. کاش می شد سری به پشت در اتاق بچه های این دوره زمانه زد. بگذار مرور
کنم. عکس برهنه ای از آنجلینا جولی دیده اید؟ نیکول کیدمن چطور؟ کاترین زتا
جونز و این اواخر که افشار برادرم همش از تیلور سوئیفت
<http://www.google.com/search?q=%D8%AA%DB%8C%D9%84%D9%88%D8%B1+%D8%B3%D9%88%D8%A6%DB%8C%D9%81%D8%AA&hl=en&prmd=imvns&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=aygWT9yZKo--gAfT_PX4Aw&ved=0CCMQsAQ&biw=1264&bih=625>می
گوید.

مذهب مدتهاست ما را فریفته. این فقط جمهوری اسلامی نیست. ایدئولوژی است که با
آمدن جمهوری اسلامی دوپینگ کرد.

مدتهاست زیبایی را فراموش کرده ایم. باور کنید، جمهوری اسلامی همه احساس مان
را گرفته است… البته نه فقط جمهوری اسلامی. گاهی عقایدی که بر مصدر بوده اند.
مثلا همان صفویه یا همین قاجاریه. چند وقت پیش مجموعه ای از نقاشی های صفویه
را در کتابخانه کنگره آمریکا می دیدم که از جماع شاهان و شاهزادگان دربار با
دخترکان حرمسرا کشیده شده بود. با چه دقتی. حتی ازاله بکارت هم با چند قطره
خون نشان داده شده بود… و الخ.

تا حالا فکر کرده اید چرا از دو هزار سال پیش، مجسمه ها در غرب برهنه بوده اند
اما در ایران ما اسب ها نخم ندارند، زن ها سینه و مردها آلت؟

<http://sigarchi.net/blog/wp-content/uploads/2012/01/Herkol-Kermashah.jpg>

این عکس ِ مجسم هرکول<http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AF%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%87:%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1_%D8%A8%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C_%DA%A9%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%87/%D9%85%D8%AC%D8%B3%D9%85%D9%87_%D9%87%D8%B1%D9%83%D9%88%D9%84>است.
نزدیک کرمانشاه و برجای مانده از هزار ششصد سال پیش.

می بینید، خبری از آلت اش نیست. باورت می شود هرکول آلت نداشته باشد؟

مثل این کم نیست. همین در رشت ِ ما یک مجسمه ساخته اند از میرزا و اسب اش.

اسب بیچاره شانس آورد که سنگ است وگرنه از تصلب مجراهای ادراری می مرد. چرا؟
چون بعد از مدتی تخم و خایه اش را کندند و بردند.

لابد چون وقتی نماینده ولی فقیه در تجمعات میدان شهرداری سخنرانی داشت، آن را
دیده بود و هراس کرده بود.



<http://sigarchi.net/blog/wp-content/uploads/2012/01/Michelangelos_David.jpg>این
مجسمه داوود<http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AC%D8%B3%D9%85%D9%87_%D8%AF%D8%A7%D9%88%D9%88%D8%AF>
است؛
لخت و عور .

میکل آنژ آن را ساخته است. با همه ظرافت. و حتی آلت
اش<http://www.guardian.co.uk/artanddesign/jonathanjonesblog/2010/nov/16/michelangelo-david-penis-leonardo>را
هم همینطور.

زیاد قدیمی نیست اما تا دلتان بخواهد مجسمه و نقاشی از اروپاییان برجای مانده
که برهنه اند و نیمه پوش.



حالا این که مجسمه است. آنچه مانده از گذشته. وگرنه در دنیای واقعیات، عریانی
رایج است آن هم در غرب.

خیلی وقت است که هنر برای هنر است. زیبای با برهنگی فرق دارد. زیبایی زن یک
هنر است. می تواند نمایش داده شود.

این با فاحشگی فرق دارد. با هرزگی هم همینطور. آنقدر هنر ندیده ایم که اگر
هنری ببینیم خلاف آموخته های 32 سال اخیر و شاید بیشتر از این سالها از آنها
که متعصب اند و ضد هنر، فکر می کنیم هنر، هنر نیست؛ فساد است.

گلشیفته یک هنرمند بین المللی است. آمده است بیرون از ایران پس باید با قواعد
خارج از اینجا کار کند. نمی گویم خارج برهنه اش کرده است. بسیاری از هنرمندان
مذهبی هستند که در غرب دوست ندارند ارزشهایی مذهبی را کنار بگذارند، پس با
همان ها می مانند. بعضی ها هم مثل گلشیفته نمی خواهند. دل شان می خواهد حالا
که در یک محیط حرفه ای اند، حرفه ای عمل کنند.
گلشیفته هم مثل هنرمندان این طرف دنیا می داند تن اش هنر است. نقشی برجسته و
ظریف. او هنرتن اش را عرضه کرده است. این به معنای هرزگی نیست. این به معنای
فساد نیست.

————–

*پس نوشت یک* – شرکت جواهری مبلغ شانس آورد در ایران مارکتی ندارد. چون همه به
بدن گلشیفته و حواشی اش توجه کردند؛ نه به انگشتر دست او!

*پس نوشت دو* – دوستی (یک خانم) از من پرسیده، از دیدن این عکس چه حسی داشتم.
اول، شرم. خجالت کشیدم. گوشهایم سرخ شد. با اینکه تنها بودم. اما چند لحظه
بعد، دنبال زیبایی ها گشتم. انگشتر را دیدم، اما زیبایی های بیشتری به نظرم
آمد. بدون شهوت. بدون شهوت


مطلب از نویسنده ی گرامی آقای آرش سیگارچی بود