கோகுலன் கவிதைகள்
Gokulan
கடலின் நீலத்தில்
சூரிய மஞ்சள் மூழ்கிய மாலையில்
நீண்ட நாளின் விளிம்பிலேறி
இரவுக்குள் குதித்தேன்
ஆரம்பமானது
உராயும் தீயின் தீற்றல்கள்
எனதியல்பைக் குலைத்தன
அந்தரங்கத்தில் புகுந்த வெளிச்சங்கள்
அடுத்தவனின் படுக்கையிலும்
வெட்கமின்றி உறங்கின
பொறுக்கவியலாத
ஆக்கிரமிப்பின் உச்சத்தில்
காற்றின் கரங்களைப் பற்றி
சில விளக்குகளைக் கவிழ்த்தேன்
முழு இரவிலும் என் தனிமையை
எட்டிப்பார்க்கும் தெருவிளக்குகள்
தலைகுனிந்தே நிற்கின்றன
அத்தனையொன்றும்
கோரமானவன் அல்ல நான்
வெளிச்சங்களைக் கொத்திவந்த
மின்மினிப்பூச்சிகளை உள்ளங்கையில்
கதகதப்பாய்ப் போர்த்தினேன்
உயிரை உருக்கி எரியும்
மெழுகுவர்த்தியின் வலி அறிந்தே
கருஞ்சிறகுகள் போர்த்தாதிருந்தேன்
கடைசித்துளியும் கரைந்து
எனக்கு வழி திறந்தன அவை
சூரிய விளக்கின் வெளிச்சத்தில்
புராதனம் பேசி எனை இகழ்ந்தவர்கள்
தமது இரகசியங்களுக்கென
கருப்புத் திரைகளில் ஒளிந்தார்கள்
எனது பின்புறத்தில் விளைகிறது
அவர்களுக்கான தனிமை
பலவான அர்த்தங்கள் தாண்டியும்
இயற்கையின் கரியமுகத்தைத்
காலங்களுக்கும் தூற்றியவர்கள்
இருளில் இயல்பாகவே இருந்தார்கள்
வெளிச்சத்தின் நேரம் மட்டும்
அவசரமாய்ப் பதறி ஆடையுடுத்தினார்கள்
kaviarasan Va.Mu.Se.
கோகுலரே
குனிந்தே நின்ற தெருவிளக்குகள்
தங்கள் ஓரக்கண்ணால்
தங்கள் அழகுடலை சீண்டுவது
அறிந்தும் அறியாதது போல் கேட்பதேனோ?
தங்கள் உடையாளின்
ஊடல் தவிர்க்கும் நோக்கோ?
அன்புடன்
.கவி.
Gokulan
கோகுலரே
குனிந்தே நின்ற தெருவிளக்குகள்
தங்கள் ஓரக்கண்ணால்
தங்கள் அழகுடலை சீண்டுவது
அறிந்தும் அறியாதது போல் கேட்பதேனோ?
தங்கள் உடையாளின்
ஊடல் தவிர்க்கும் நோக்கோ?அன்புடன்
.கவி.
2009/4/7 Gokulan <gokula...@gmail.com>
முழு இரவிலும் என் தனிமையை
எட்டிப்பார்க்கும் தெருவிளக்குகள்
தலைகுனிந்தே நிற்கின்றனஅத்தனையொன்றும்
கோரமானவன் அல்ல நான்