Re: [MinTamil] தமிழ்க் கரையோரம் தடுமாறும் மலையாளம்!

[Oru Arizonan]

பாலக்காட்டில் தமிழையோழித்து மலையாளத்தைப் புகுத்துவது எப்படியாம்?

ஒரு அரிசோனன் 

https://tamizhtharakai.wordpress.com/ -- தாரகை 

[Oru Arizonan]

பாலக்காடு மாவட்டத்தில் தமிழையொழிப்பது எப்படியாம்?

[Oru Arizonan]

பாலக்காடு மாவட்டத்தில் தமிழை அழித்தொழிப்பது எப்படியாம்?

ஒரு அரிசோனன் 

2015-06-12 19:39 GMT-07:00 ராம் காமேஸ்வரன் <ram.kam...@gmail.com>:

தமிழ்க் கரையோரம் தடுமாறும் மலையாளம்!

ஜான் மோசஸ் ராஜ்

COMMENT (32)   ·   PRINT   ·   T+  

1

தமிழைப் போன்றே மலையாளமும் குமரி மாவட்டத்தின் அடையாளம்!

தமிழும் மலையாளமும் இரண்டறக் கலந்த குமரி மாவட்டத்தில் மலையாளத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களிடம் தமிழைத் திணிப்பது, குமரி மாவட்டத்திலிருந்து மலையாளத்தை அழித்தொழிப்பதற்குச் சமம். குமரி மாவட்ட கலாச்சார அடையாளங்களை நசுக்குவது போன்றது அது!

குமரி மாவட்டத்தில் பல தலைமுறைகளாக வசித்து வரும் மலையாளிகள் தங்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலம்குறித்துக் கவலைப்படும் சூழல் தற்போது உருவாகியிருக்கிறது. நேற்றுவரை மலையாளத்தில் பாடம் படித்துவந்த அக்குழந்தைகள், வேறுவழியில்லாமல் தமிழ் வழியில் பாடம் படிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறார்கள். இப்படியான ஒரு பிரச்சினை இருக்கிறது என்று பலருக்குத் தெரியாது என்பதுதான் வேதனை. இதுதொடர்பாக நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, “நாமத்தான் தமிழ்நாட்டுக்க கூட சேந்தாச்சி இல்லியா… இனி எதுக்கு மலையாளம் படிச்சிக் கொடுக்கணும்? மலையாளம் படிக்க இஷ்டம் உள்ளவிய கேரளத்துக்குப் போகட்டு” என்றார். மாட்டுக்கறி உண்பவர்கள் பாகிஸ்தானுக்குச் செல்லட்டும் என்று சொன்ன முக்தர் அப்பாஸ் நக்வியும், கிரிராஜ் சிங்கும்தான் நினைவுக்கு வந்தனர்.

தமிழைப் போன்றே மலையாளமும் குமரி மாவட்டத்தின் அடையாளம் என்பதைப் பார்க்க மறுப்பதன் உச்ச குரலே மேற்சொன்ன வாதம். உண்மையில், குமரி மாவட்டத்தில் மலையாள மொழியும் செந்தமிழும் கோலோச்சி, மாவட்டத்தின் பெருமைகளை உலகுக்குப் பறைசாற்றிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், வரலாற்று பூர்வமான இந்த உண்மைகளை நாம் அறியாமல் இருக்கிறோம். இளைய சமூகத்தினரிடம் இம்மாவட்ட வரலாறு தொடர்பான புரிதல் இல்லை என்பதுதான் அடிப்படைப் பிரச்சினை. குறிப்பாக, தமிழகப் பள்ளிப் பாடப் புத்தகங்களில் குமரி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த அய்யா வைகுண்டரைப் பற்றிய வரலாறோ, தோள் சீலைப் போராட்டம்பற்றிய குறிப்புகளோ இல்லை. புதிய தலைமுறையினர், வேறு வழிகள் மூலம் அரைகுறை யாக அறிந்த்கொள்ளும் தகவல்கள் கூட, ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் அமைந்தவையாகவோ மிகைப்படுத்தப் பட்டவையாகவோ உள்ளன.

உறுதிசெய்யப்பட்ட ஒற்றுமை

1956 வாக்கில் குமரி மாவட்டத்தைத் தாய்த் தமிழகத்துடன் இணைக்கக் கேட்டுத் தீவிரப் போராட்டம் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, அதை மலையாள மொழிக்கு எதிரான போராட்டமாகத் திசைதிருப்பும் முயற்சி நடந்தது. இம்மாவட்டத்தில் பல ஆண்டுகாலம் வாழ்ந்துவந்த மலையாளிகள் மீது தாக்குதல் நடத்தப்படும் சூழல் உருவானது. மார்த்தாண்டம் சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகளில் மிகத் தீவிரமாக இருந்த இத்தகைய போக்கு, மறைந்த முன்னாள் விளவங்கோடு எம்.எல்.ஏ-வான டி. மணியின் பெரு முயற்சியால் கைவிடப்பட்டது. அவரது தலைமையில் ‘ஐக்கிய கேரளம் ஜிந்தாபாத், ஐக்கிய தமிழகம் ஜிந்தாபாத்’ என்று ஒற்றுமைக்கான கோஷம் மார்த்தாண்டம், அருமனை மேல்புறம் பகுதிகளின் தெருக்களில் கேட்டது. குமரி மாவட்டத்தில் இருந்த மலையாளிகளும் தமிழர்களும் ஒற்றுமையுடன் வாழ்வதை இந்த கோஷம் உறுதிசெய்தது.

தொடர்ந்து, மொழிவாரி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்ட பின்னர், அந்தந்தப் பகுதிகளில் வாழும் சிறுபான்மை மொழி பேசும் மக்களின் உரிமைகள்பற்றிய பிரச்சினைகள் எழுந்தன. இதையடுத்து பல்வேறு குழுக்களை அமைத்து ஆய்வு செய்தது மத்திய அரசு. அந்தக் குழுக்களின் அறிவுறுத்தலின்படி 1965-ல் தமிழக அரசு, குமரி மாவட்டத்தில் சிறுபான்மை மொழிகள் பேசும் மக்களின் மொழியுரிமையைப் பாதுகாக்கவும், அவர்களின் கலாச்சாரம், வழிபாட்டு உரிமைகளை உறுதிப்படுத்தவும் வழிவகை செய்யும் அரசாணை ஒன்றை வெளியிட்டது.

தமிழ் கற்பித்தல் சட்டம்

இந்நிலையில், கடந்த 2014-15-ம் கல்வியாண்டு இறுதித் தேர்வின்போது மற்றொரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. மலையாள மொழி மட்டுமே அறிந்த மாணவர்களுக்குத் தமிழில் அச்சடிக்கப்பட்ட கேள்வித்தாள்கள் வழங்கப் பட்டன. இவ்விஷயம் சர்ச்சைக்குள்ளானபோது, 2006-ல் தமிழக அரசு கொண்டுவந்த ‘தமிழ் கற்பித்தல் சட்ட’த்தையே நடைமுறைப்படுத்தியதாக விளக்கம் தரப்பட்டது. இந்தச் சட்டம், தமிழையும் ஆங்கிலத்தையும் கட்டாயப் பாடமாகவும், அவரவர் தாய்மொழியை விருப்பப் பாடமாகவும் கற்றுக்கொடுக்கக் கூறுகிறது. இது தாய்மொழிக் கல்வியைச் சிதைத்துவிடும் என்ற அச்சம், தமிழ் தவிர வேறு மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களிடம் உண்டாகியிருக்கிறது.

மறுக்கப்படும் உரிமை

குமரி மாவட்டத்தில் வசிக்கும் மலையாள மொழி பேசும் மாணவர்கள் இதில் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருக் கிறார்கள். விருப்பப் பாடமாக மலையாளம் இருக்கும் சூழலில் வேறொரு சிக்கலையும் அவர்கள் எதிர்கொள்ள நேர்கிறது. பல அரசு மற்றும் தனியார் பள்ளி நிர்வாகங்கள் செலவைக் குறைக்கும் நோக்கில் மலையாள மொழி கற்பிக்கும் ஆசிரியர் பணியிடங்களை நிரப்புவதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு எழுந்திருக்கிறது. இதன் மூலம், தாய்மொழியில், குறிப்பாக மலையாளத்தில் கல்வி கற்கும் மாணவர்களின் உரிமை மறுக்கப்படுகிறது. இந்தச் சட்டம் 1965-ல் வெளியிடப்பட்ட அரசாணையை மீறும் வகையில் உள்ளது.

குமரியின் பூர்வகுடிகள்

குமரி மாவட்டத்தில், மலையாள மொழிக்கு எதிரான மனப்பான்மை கொண்டவர்கள், அது நாயர் சமூகத்தினருக்கு மட்டுமேயான மொழி என்பதுபோல் வாதிடுகிறார்கள். உண்மை அதுவல்ல. மாவட்டத்தின் மேற்குப் பகுதிகளில் வசிக்கும் சில கடற்கரையோர கிராமங்களிலும், ஈழவர், தலித் ஏன் நாடார் சமூகங் களிலும்கூட கணிசமான எண்ணிக்கையில் மலையா ளத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள் உள்ளனர். இன்றும் குமரி மாவட்டத்தில் 3 லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் மலையாள மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. இவர்கள் அனைவருமே தலைமுறை தலைமுறையாக குமரி மாவட்டத்தைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவர்கள். இப்படியான ஒரு அசவுகரிய சூழலில், தமிழைப் போன்றே மலையாள மொழியும் குமரி மாவட்டத்தின் தனித்தன்மைகளில் ஒன்றாக உள்ளது என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

குமரி மாவட்டத்தைத் தாய்த் தமிழகத்துடன் இணக்கக் கோரி நடந்த போராட்டத்தின்போது, மார்த்தாண்டத்தில் நடந்த போலீஸாரின் துப்பாக்கிச் சூட்டில் முதலில் பலியான பப்பு பணிக்கர் ஒரு மலையாளி. கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளையும், செய்குத்தம்பி பாவலரும் குமரி மாவட்டத்தின் பெயரைத் தமிழ் உலகுக்கு அறியச் செய்தவர்கள் என்றால், மலையாளத்தில் அம்சி நாராயண பிள்ளையும், தனது ஊரின் பெயரை வைத்தே அறியப்படும் திருநயினார்குறிச்சியும், ரமேசன் நாயரும் குமரி மாவட்டத்தின் பெயரை மலையாள உலகம் அறியச் செய்தவர்கள்.

இவர்களில் அம்சி நாராயணபிள்ளை எழுதிய ‘வரிக வரிக சகஜரே, சகன சமர சமயமாய்’ எனும் பாடல், ஆங்கிலேயே ஆட்சியை எதிர்த்து கேரளாவில் கோழிக்கோட்டில் நடந்த உப்பு சத்தியாகிரகப் போராட்டத்தில் சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களால் பாடப்பட்ட உணர்ச்சிமிக்க பாடல். திக்குறிச்சி சுகுமாரன் நாயரும், குலசேகரத்தை அடுத்த கமுகறை புருஷோத்தமன் நாயரும் மலையாளத் திரையுலகில் குமரி மாவட்டத்தின் பெருமையை நிலைபெறச் செய்தவர்கள். இன்றைய மலையாள சினிமாவின் தந்தை எனப் போற்றப்படும் ஜே.சி.டேனியல் கூட அகஸ்தீஸ்வரத்தைச் சேர்ந்த தமிழர்தான்!

தவிர்க்கப்பட வேண்டிய திணிப்பு

தமிழும் மலையாளமும் இரண்டறக் கலந்த குமரி மாவட்டத்தில் மலையாளத்தைத் தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்களிடம் தமிழைத் திணிப்பது, குமரி மாவட்டத்திலிருந்து மலையாளத்தை அழித்தொழிப்பதற்குச் சமம். குமரி மாவட்ட கலாச்சார அடையாளங்களை நசுக்குவது போன்றது அது. தமிழக அரசு இதைச் செய்யுமானால், பிற மொழித் திணிப்புகளை எதிர்ப்பதற்குத் தார்மீகரீதியாக எந்த உரிமையும் அதற்கு இல்லை என்றே அர்த்தமாகும்.

ஜான் மோசஸ் ராஜ்,

தொடர்புக்கு: johnmo...@gmail.com

--
--
"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to minTamil-u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/minTamil
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "மின்தமிழ்" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to mintamil+u...@googlegroups.com.
For more options, visit https://groups.google.com/d/optout.

--

பணிவன்புடன்,

[செல்வன்]

அவரவர் தாய்மொழியை படிக்க வசதி செய்து கொடுக்கவேண்டியது அந்தந்த மாநில அரசின் கடமை.

அப்படி செய்யாமல் இந்தி திணிப்பை எதிர்க்கிறேன் என்பது வெறும் ஹிப்பாக்ரஸியே.

[ராம் காமேஸ்வரன்]

இதென்ன மைக்கேல் மதன. காமேஸ்வரன் சொல்வது போல் "பழிக்குப் பழி, புழிக்குப் புழியா"?

TODAY'S PAPER » NATIONAL » KERALA

PALAKKAD, December 25, 2012

Council: declare Palakkad linguistic minority area

• STAFF REPORTER

PRINT   ·   T  T  

inShare

The Kerala State Tamil Protection Council has urged the government to declare Palakkad taluk as a Tamil linguistic minority area considering the large number of its Tamil speaking population.

In a letter to Chief Minister Oommen Chandy, Protection Council general secretary M. Pechimuthu said before the reorganisation of the State on the basis of language in 1956, 15 to 30 per cent of the population in Palakkad taluk were Tamil speaking.

In the grama panchayats of Elappully, Pudussery, Malampuzha and Kodumbu, nearly 30 per cent of the people were Tamil speaking. But these areas were not declared as Tamil linguistic minority areas by the Kerala government.

Tamil students from Palakkad taluk, except Palakkad Municipality, do not get Tamil linguistic minority certificates to help them secure admission in schools and colleges as linguistic minorities.

There was 2-5 per cent reservation for linguistic minorities in schools and colleges, the statement said.

[S NEELAKANTAN]

தமிழ் நாட்டு மந்திரிகள் கன்னியாகுமரி மாவட்டம் தமிழ் நாட்டை சேர்ந்தது என்பது பெயரளவில் தான் ஒப்புக்கொள்வார்கள் . ஏனென்றால் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்து மக்கள் தங்களுடைய எம்.ல்.எ க்களை கட்ச்சியின் அடிப்படையில் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. அதனால் தான் கருணாநிதி "நெல்லை எங்கள் எல்லை குமரி எங்கள் கொல்லை " என்று சொல்வது வழக்கம் . கொல்லை என்றால் ஒதுக்குப்புறமாக இருக்கும் பகுதி அத்தனை முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை . காமராஜர் முயற்ச்சியால் தான் குமரிக்கு ரயில் இணைப்பு வந்தது .    

 

[Dev Raj]

”நெல்லை எங்கள் எல்லை! குமரி எங்கள் தொல்லை!” 

என்றார் கருணாநிதி. அடுக்கு மொழி பேசியே ..........

தேவ்

[ராம் காமேஸ்வரன்]

பல எல்லைப்புற மாவட்டங்களில் மொழிப் பிரச்சினை இருக்கிறது. பெல்காம்(கர்நாடக-மராட்டிய எல்லை) ஒரு உதாரணம்.தேசிய அளவில் ஒரு கொள்கை முடிவு எடுக்கப்பட்டு அதை அனைத்து மாநிலங்களும் செயல் படுத்துவதே இந்த பிரச்சினையை தீர்க்கும் வழி.

[Bala Sundara Vinayagam]

Except Tamil brahmins who fled Madurai to escape persecution by Pandiya King to Palakkad, other Tamils there are not original to that place.  In KK district, as the article says, malayalam speaking population is original to the soil for how long no one knows.  Therefore, Palakkad and KK districts can't be compared.  However, Munar can be compared.  The population is plantation labour who were taken by the British from TN.  Before that the original tribal population, who later merged with plantation labor, are original to the soil, and they are Tamil speaking.  The Kerala don't discriminate them as non-Malayalees, for the simple reason, Malalayam-speaking population is obviously not original there.  Please travel and stay to KK, Palakkad and Munar districts and you will see for yourself.

...

[Oru Arizonan]

2015-06-14 12:12 GMT-07:00 Bala Sundara Vinayagam <balasundar...@gmail.com>:

Except Tamil brahmins who fled Madurai to escape persecution by Pandiya King to Palakkad, other Tamils there are not original to that place.  

Please give references to substantiate your statement.  Otherwise, your statemetn will deemed untruth.  Please do not throw unsubstantiated information that are not relevent to this subject and confuse the issue.  In which way your sentence adds value to the subject?

Oru Arizonan 

[ராம் காமேஸ்வரன்]

மதுரையின் மீது முஸ்லிம் மன்னர்கள் தாக்குதல்கள் நடத்தியதில் அச்சமுற்ற பிராமணர்கள் பாலக்காட்டுக்கு குடிபெயர்ந்தார்கள்.

பாண்டிய மன்னன் பிராமணர்களை ஒறுக்க வேண்டும்? இது ஆதாரமில்லாத குற்றச்சாட்டு.

- ரா.கா

History of Kerala iyers and Agraharams

There are no records showing the reasons behind the mass migration of Tamil Brahmins to Kerala 6 or 7 centuries ago.

Kerala used to be part of Tamil Kingdom, under the sway of Chera Kings. The name Keralam itself is a corruption of Cheralam.

How did the Tamil Brahmins find themselves as refugees or migrants in what was once a Tamil Country?

In 999 AD King Raja Chola attacked Kerala and his army crossed over to the west via Palakkad pass. The war continued for many years. At the cessation of hostilities several kingdoms became prominent independantly of each other in the Kerala area. The areas east of Palakkad pass lost touch with these Tamil kingdoms for 3 or 4 centuries. The Malayalam language also started developing around this time.

After Venad Thiruvadigal conquered Melpandi and Tehn Pandi, communication was restored and Palakkad became a cross-road between Tamilnad and Kerala. During this time Malayalam slowly developed into an independant language. When the famous Pandian ruler Maravarman died in 1310 AD, ambitious Muslim invaders started subjugating one area after another in Tamilnad. Feeling insecure and fearing persecution, the Brahmins starting migrating via Palakkad Pass, Dindigul and Pollachi. Continuous drought over many years in the Kaveri Delta area also trigerred migration of Tamil Brahmins to Kerala.

Those migrants from Madurai established near Chokkanathapuram, and those from Pollachi and Dindigul established the villages of Kollengode, Koduvayur, Chittoor, and Thattamangalam. The first village to be established was perhaps Sekharipuram, founded by migrants from the village of the same name near Tagore. It is also possible for Sekharipuram to be named after Raja Sekhara Varma of Palakkad as a token of gratitude.

Palakkad Kings had their own reasons to welcome and settle these Brahmins in their area--to break the hegemony of Namboodiri Brahmins who seemed to have protested and boycotted Palakkad Kings over a royal member's infatuations with a tribal girl. It is interesting to remember that some of these Palakkad Kings bore tribal names such as Itikombi Achan, Pankunni Achan, Unnalachan, Kombi Achan etc.

Tamil Brahmins who came from Tanjore, Trichy, Vaitheeswaran Koil, Needamangalam, Kandarmanickam, Mangudi, Satyamangalam and other areas established a number of Agraharams which gradually grew to about 96 in all. All the Agrahams have temples mostly dedicated to the Gods of the area from which they migrated. They follow the Aagama Sastra of worship and not Tantrik as is generally seen in Kerala.

http://www.kuzhalmannamagraharam.info/articles/kerala-iyer-history.html

[Oru Arizonan]

On Sun, Jun 14, 2015 at 5:06 PM, ராம் காமேஸ்வரன் <ram.kam...@gmail.com> wrote:

//மதுரையின் மீது முஸ்லிம் மன்னர்கள் தாக்குதல்கள் நடத்தியதில் அச்சமுற்ற பிராமணர்கள் பாலக்காட்டுக்கு குடிபெயர்ந்தார்கள்.

பாண்டிய மன்னன் பிராமணர்களை ஒறுக்க வேண்டும்? இது ஆதாரமில்லாத குற்றச்சாட்டு.

- ரா.கா//

 

தங்களது விளக்கத்திற்கு நன்றி, ராம் பரமேஸ்வரன் அவர்களே!

போகிற போக்கில் ஒரு குழாய் வெடியை எறிந்துவிடும் பா.சு.வி. அவர்கள்,  சான்று கொடுத்துத் தனது வெடி உண்மையில் வெடிதான் என்று காட்டுவதில்லை.  அது எப்பொழுதும் புஸ்வாணமாகத்தன் போகிறது.

இதை நான் மட்டுமல்ல, இன்னும் சிலரும் சான்றுடன் எடுத்துக்காட்டியிருக்கிறோம்.

இனியாவது பா.சு.வி, இம்மாதிரியான தனது கூற்றுகளுக்கு சான்று கொடுத்தால் நலமாக இருக்கும்.

தாங்கள் கொடுத்துள்ளதற்கு மேலதிகச் சான்று கீழே:

South India and Her Muhammadan Invaders by S.Krishnaswamy Ayyangar,

published by  Oxford University Press -  1921

==================================

Malik Kafur started

on a night expedition against this place and in the morning

seized no less than 250 elephants. He then determined

on razing the beautiful temple to the ground—'

you might say that it was the Paradise of Shaddad, which, after being

lost, those"hellites" had found, and that it was the golden

Lanka of Ram '—' in short, it was the holy place of the

Hindus, which the Malik dug up from its foundations with

the greatest care,' and the heads of the Brahmans and

idolaters danced from their necks and fell to the ground at

their feet, and blood flowed in torrents. '

======

While the annual festival in which the god is taken overnight

to the banks of the Coleroon river, a little to the

south-east of Srirangam—a festival lasting a few hours—

was being celebrated, tidings came that an army of the

Muhammadans had come in and occupied parts of the

Tondamandalam (the two Arcots and Chingleput) and a

small body of troops was marching rapidly towards Samayavaram

varam. They therefore made haste to wind up proceedings,

and, sending away the god and the goddess, in a small

palanquin under the escort of Lokacharya (Pillai Lokacharya)

and a few stout-hearted followers and carriers, the

assembled multitude got themselves ready for the attack.

They had not to wait long before they were actually

attacked, and destroyed in large numbers. From out of

this massacre Vedantacharya escaped, with the two little

sons of Srutaprakasikacharya, and the single manuscript of

his famous commentary on the Sri Bhashya, and betook

himself through unfrequented roadways to Satyamangalam

on the borders of Mysore. Lokacharya and his companions

took their way to the south for safety. Fearing that they

would be overtaken if they went along the road, they

seemed to have kept more or less close to the road, but

avoided the road-way and proceeded slowly through jungles

and unfrequented tracts across the state of Pudukotta.

They seemed to have marched in safety till they got to the

southern frontier. Near Tiruppattur they branched off,

avoiding the main road from Tiruppattur to Madura, probably

because they had heard of the near approach of the

enemy.

---

Ibn Batuta gives some interesting details

of Ghiyathu-d-din's doings which throw a lurid light upon the

character of Muhammadan rule in the South. While Ibn

Batuta accompanied him, when he moved from the camp

towards the capital, he happened to fall in with a number

of ' idolaters ' with their women and children in clearing a

road through the forest. He made them carry a number of

stakes sharpened at both ends, and when morning broke he

divided these prisoners into four groups, and led one party

to each gate of the four entrances to the camp. The stakes

that they carried were then driven into the ground at one

end and the unfortunate wretches were impaled alive thereon.

Their wives and children had their throats cut and

were left fastened to the posts. Ibn Batuta exclaims in

horror '

it was for this reason that God hastened the death

of Ghiyathu-d-din.' It is hardly necessary to add to this

blood-curdling story others from Ibn Batuta.

இப்படிப்பட்ட கொடுமைகள் மதுரையில் கட்டவிழ்த்து விடப்படும்போது -- முகமதிய வரலாற்றாள ர்களே, it was forthis reason that God hastened the death

of Ghiyathu-d-din.' எப்படிப்பட்ட வன்முறை அவிழ்த்துவிடப்பட்டது என்று அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

இப்படி உயிருக்குப் பயந்து ஓடியவர்களை,பாண்டிய மன்னன் விரட்டினான் என்று சொல்வது எப்படிப்பட்ட ... என்று நாம் முடிவுக்கு வரலாம்.

ஒரு அரிசோனன் 

[Nagarajan Vadivel]

மாலிக்காஃபூர் மதுரைக்கு வரும்வரை வடபுலத்தில் சுல்தான்களின் ஊடுருவலுக்குக்கு முன்னரே தமிழ முஸ்லீம்கள்  பாண்டிய நாட்டில் வாழ்ந்ததும் பாண்டியர்கள் படைத் தள்பதிகளாக அமைச்சர்களாக வணிகர்களாகத் தமிழ் முஸ்லீம்கள் பாண்டியநாட்டில் வாழ்ந்தது தெரியாது.  மலிக்காஃபூர் பாண்டிய நாட்டு முஸ்லீம்கலைப் பார்த்து இவர்கள் முஸ்லீம்கள் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றதாகக் குறிப்புள்ளது

ஒரு தமிழ் முஸ்லீமின் பயணம் என்ற ஆவணப்படம் பல சிறப்பான வரலாற்றுத் தகவல்களை நமக்கு வழங்குகிறது

ஊர்சுத்தி

--

[Oru Arizonan]

உண்மை, சித்தரே, உண்மை.  

அரபு வழிவந்த தமிழர் தக்கியுத்தீன் அப்துல் ரஹ்மான் கடைப் பாண்டியப் பேரரசன் சடையவர்மன் குலசேகர பாண்டியனிடம் மந்திரியாகப் பணிபுரிந்தார் என்று வரலாறு கூறுகிறது.  தமிழ்நாடு, கேரளம் மட்டுமன்றி, இலங்கையின் பெரும் பகுதியையும் ஆண்டுவந்த பேரரசனான குலசேகரன், தக்கியுத்தீனுக்கு காயல் பட்டினம் பகுதியைக் கொடையாகக் கொடுத்திருந்தார்.  கொற்கை மணல்மேடிட்டுப்போனதால், குலசேகரப்பட்டினம் என்ற துறைமுகத்தையும் நிறுவினார்.

இந்தத் தக்கியுத்தீந்தான் அரேபியாவிலிருந்து பாண்டியன் நாட்டுக்கு குதிரை இறக்குமதி வணிகத்தையும் மேற்கொண்டார் என்றும் வரலாறு கூறுகிறது.

இந்த குலசேகரன் ஆளும்போதுதான் மார்கோ போலோ மதுரைக்கு பயணியாக வந்தான்.

அவ்வமயம் முகமதியர்கள் தமிழர்களுடன் மிகவும் ஒன்றி வாழ்ந்தார்கள்.  அவர்கள் மிகவும் கௌரவிக்கப் பட்டார்கள்.

//மலிக்காஃபூர் பாண்டிய நாட்டு முஸ்லீம்கலைப் பார்த்து இவர்கள் முஸ்லீம்கள் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றதாகக் குறிப்புள்ளது//

அதுவும் உண்மை, சித்தரே!  கல்லை வணங்குபர்களுக்குப் பணி செய்யும் இவர்கள் உண்மையான முகமதியர்கள் அல்ல என்று மாலிக் கஃபூர் சொன்னதாகக் குறிப்பும் உள்ளது.