முல்லைப்பாட்டு - An illustrated commentary
Pandiyaraja
சங்க இலக்கியங்களை இன்றைய இளைய தலைமுறையினரிடம் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்கவேண்டும் என்பது என் தணியாத அவா. இதில் ஒரு பெரிய முரண்நிலை என்னவென்றால், என் பேத்தி, பேரன்களுக்குத் தமிழ் படிக்கத் தெரியாது – காரணம் அவர்கள் வெளிநாட்டில் வளர்ந்த/வளரும் சூழ்நிலை. யாழினி, கவின் முகில், அருள் முகில் என்று அழகுத்தமிழ்ப் பெயர்கள் வைத்து அழைத்தாலும் அவர்களால் நான் எழுதுவதில் ஒரு வரிகூடப் படிக்கமுடியாது என்பதில் எனக்குப் பெருவருத்தம் உண்டு. இன்னும் ஐந்து/பத்து ஆண்டுகளில் இவர்கள் இலக்கியம் படிக்கும் வயதை அடைவார்கள். அப்போது அவர்களின் தமிழறிவு இன்னும் மோசமாக இருக்கலாம். எனவே அவர்களுக்காக, ஒரு சிறிய புத்தகமாவது, தமிழ் இலக்கியத்தை ஆங்கிலத்தில் எழுதவேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டாயிற்று. எனவே, முல்லைப்பாட்டை எடுத்துக்கொண்டு ஆரம்பித்திருக்கிறேன். ஆங்கிலத்தில் எழுதுவது எனது முதல் முயற்சி. முல்லைப்பாட்டு முடியும்போது இன்னும் கொஞ்சம் முதிர்வு கிடைக்கும் என நம்புகிறேன்.
அவ்வப்போது சிறுசிறு துண்டுகளாக இப்பதிவு வெளிவரும். தயங்காமல் தங்கள் கருத்துகளை/குறைகளைக் கூறுங்கள். தனி மடலிலும் எழுதுங்கள். இவை எனது வளர்ச்சிக்கு உதவும். என் பேரக்குழந்தைகளைக் கொண்டு, தமிழ்க்குழந்தைகள் அனைவரையும் இது சென்றடையவேண்டும் என்பது என் அவா.
அன்புடன்,
ப.பாண்டியராஜா
தேமொழி
Anbu Jaya
--
--
"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to minTamil-u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/minTamil
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "மின்தமிழ்" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to mintamil+u...@googlegroups.com.
For more options, visit https://groups.google.com/d/optout.
Innamburan S.Soundararajan
Prakash Sugumaran
prakash sugumaran
visit my Blog
http://thamizharkoodu.blogspot.com/
My Facebook
http://www.facebook.com/#!/prakashvlr
தமிழ்நாடு சுத்தலாம் வாங்க..
(tamilnadu travel guide)
http://www.tamilnadutravelguide.com/
Ranjani Narayanan
jayasree shanker
Singanenjam Sambandam
Suba.T.
--
--
"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to minTamil-u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/minTamil
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "மின்தமிழ்" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to mintamil+u...@googlegroups.com.
For more options, visit https://groups.google.com/d/optout.
Pandiyaraja
Pandiyaraja
Transliteration for mullaippATTu
Vowels in Tamil
a - அ (as in among) e – எ (as in get)
A - ஆ (as in Arthur) E – ஏ (as in gate)
i - இ (as in ink) ai – ஐ (as in isolate)
I - ஈ (as in eat) o – ஒ (as in one)
u - உ (as in put) O – ஓ (as in bone)
U - ஊ (as in boot) au - ஔ(as in cow)
Consonants
Type 1 Type 2 Type 3
k - க் (as in cake) ng – ங் (as in mango) y - ய் (as in boy)
c - ச் (as in beach) nj – ஞ் (as in manger) r - ர் (as in car)
T - ட் (as in put) N – ண் (as in pant) l - ல் (as in mole)
th – த் (as in path ) n – ந் (as in panther) v - வ் (as in cave)
p - ப் (as in cup) m- ம் (as in come) zh - ழ் (as in .. )
R - ற் (as in cart ) n - ன்(as in can) L - ள் (as in pearl)
For zh – ழ், the tongue should be turned backwards further to for pearl, girl etc.,
Type 1 is called hard consonants (வல்லினம்)
Type 2 is called soft consonants (மெல்லினம்)
Type 3 is called medial consonants (இடையினம்)
Apart from these, there is one more, called Aytham (ஆய்தம்) – q – ஃ – used to soften a hard consonant. அஃது - ahthu ; எஃகு – ehku.
பெரும்பெயல் பொழிந்த சிறுபுன் மாலை – முல்.6
in the small hours of a lack-luster evening after a heavy downpour
முல்லைப்பாட்டு -2
பெருமுது பெண்டிர் விரிச்சி கேட்டல்
அருங்கடி மூதூர் மருங்கில் போகி
யாழ்இசை
இனவண்டு ஆர்ப்ப நெல்லொடு
நாழி கொண்ட
நறுவீ முல்லை
அரும்புஅவிழ்
அலரி தூஉய்க் கைதொழுது
பெருமுது
பெண்டிர் விரிச்சி நிற்ப (7-11)
அடி நேர் உரை
அரிய காவலையுடைய பழைய ஊரின் எல்லையில் போய்,
யாழின் ஓசையினையுடைய கூட்டமான வண்டுகள் ஆரவாரிக்கும்படி, நெல்லுடன்
பெரிய உழக்கில் கொண்டுபோன நறிய பூக்களையுடைய முல்லை(க்கொடி)யின்
அரும்புகள் அவிழ்ந்த பூவைத் தூவி, கைகூப்பி வணங்கி, 10
பெரிய முதிர்ந்த பெண்டிர் நற்சொல் கேட்டு நிற்க –
அருஞ்சொற் பொருள்:
கடி = காவல், security; மூதூர் = பழமையான ஊர், ancient city; மருங்கு = பக்கம், beside; ஆர்ப்ப = மிகுந்து ஒலிக்க, making excessive sound; நாழி = ஒரு குறிப்பிட்ட அளவுள்ள பாத்திரம் a measure for grains, பெரிய உழக்கு; வீ = பூ, flower; அலரி = மலரும் நிலையிலுள்ள பூ, flower in blossoming stage; விரிச்சி = நற்சொல், good omen;
Very elderly women wait for a good omen
arungkaTi mUthUr marungkil pOki
yAzhicai inavaNTu Arppa nelloTu
nAzhi koNTa naRuvI mullai
arumpu aviz alari thUuyk kaithozhuthu
perumuthu peNTir viricci niRpa –
Very elderly women –
Walk to the side of the (fort of the) well guarded city,
As a pack of bees followed humming around with a sweet music of a yAzh,
With paddy in a measuring vessel, mixed with buds unfolding to a blossom, (collected from the) mullai creeper with sweet smelling flowers,
Hurl with reverence (the paddy and flower), folding their hands,
Wait for some sign of good omen –
The poet shows an ancient city with guards standing on strict vigil. Obviously this has to be the capital city of a king. Since it is said to be ancient, scholars opine that the poet should be referring to Madurai, which suits this description. Moreover, in paththuppATTu (பத்துப்பாட்டு), the next two poems, namely, mathuraik kAnjci (மதுரைக் காஞ்சி)and neTunalvATai (நெடுநல்வாடை) refer to Madurai and its king neTunjcezhiyan (நெடுஞ்செழியன்).
Some very old women come out of the city and stand nearby on the edge of the outer road. In their hands they have a nAzi (நாழி). This is a measuring vessel people keep at home to measure grains. In that nAzi they bring paddy and fresh flowers, plucked from the mullai creeper (jasminum trichotomum) which has fragrant flowers. This creeper mullai gives very sweet smelling flowers. These flowers blossom in the evening and so bees used to swarm around these creepers. These bees make a humming sound and this, the poet says, sounds as sweet as the sweet music coming from the stringed instrument called yAzh(யாழ்). The women pluck – not the fully blossomed flowers – but buds which are about to blossom. With the swarming bees following them with a humming sound, the women walk towards the city limits. By the time the women reach the place of worship, the buds start to blossom. For this the poet uses a very beautiful description arumpu avizh alari - அரும்பு அவிழ் அலரி – buds just unfolding into a blossom. The exact time when the mullai buds blossom was considered to be the most auspicious time for the evening prayers offered by the women. Even in neTunalvATai (நெடுநல்வாடை) , when there was constant drizzling in the evening and the girls didn’t know the exact time of sunset, they waited for the exact time the picci (பிச்சி = பித்திகம்) buds unfolded to blossom and offered their evening prayers by throwing out paddy and the flowers.
மடவரல் மகளிர் பிடகைப் பெய்த
செவ்வி அரும்பின் பைங்கால் பித்திகத்து
அவ்வீ அவிழ்பதம் கமழப் பொழுதறிந்து
இரும்புசெய் விளக்கின் ஈர்ந்திரிக் கொளீஇ
நெல்லும் மலரும் தூஉய்க் கைதொழுது
மல்லல் ஆவணம் மாலை அயர – நெடு 39-44
Delicate
natured, naive women
-------------- ------------- --------------- ------------
carried
long, green-stemmed jasmine buds in trays.
The flower buds opened their pretty petals and
blossomed, their spreading fragrance
announcing the arrival of evening time.
The
women lit the oil-dipped wicks of iron lamps,
pressed their lifted palms together,
worshipped tossing offerings of rice paddy and flowers,
and celebrated the evenings in the prosperous market. – Translation
by Ms.Vaidehi Herbert
(http://sangamtranslationsbyvaidehi.com/pathuppattu-nedunalvadai/)
Special Terms
1. nAzhi (நாழி)
This is a cylindrical measuring vessel used to measure the quantity of grains like paddy, millets etc., Here, the old women take some flower buds and paddy in a nAzhi for their evening prayers. In Tamil tradition, AzhAkku (ஆழாக்கு) is the smallest measure, uzhakku (உழக்கு), nAzhi, marakkAl (மரக்கால்) are some of the other measuring vessels. nAzhi is also called as paTi (படி). In some dialects, nAzhi is used as a short form of nAzhikai, which means a small period of time.
முகத்தலளவை அலகுகள்
ஒரு ஆழாக்கு = நூற்றி அறுபத்தியெட்டு மில்லி லிட்டர்.
2 ஆழாக்கு = 1 உழக்கு
2 உழக்கு = 1 உரி
2 உரி = 1 நாழி (படி)
4 நாழி = 1 குறுணி(மரக்கால்)
2 குறுணி = 1 பதக்கு
2 பதக்கு = 1 தூணி(காடி)
3 தூணி = 1 கலம் (12 மரக்கால்)
குறுணி (குருணி என்றும் சொல்வர்), பதக்கு, கலம் என்பன அளவைகள் (measuring vessels)அல்ல. அவை அளவுப்பொருள்கள் (quantities).
2. viricci – விரிச்சி
This is a sign of good omen, normally, a casually uttered word or phrase by a passer-by which is taken to be the word given by a divine power. Somebody walking close to you may utter something as part of their conversation, but the words uttered when they cross you are taken as the message for you. People, who require such an omen, pray in their usual way and with the request for a good word wait for the viricci. What they hear at that time is taken to come from heaven.
Here, the old women throw before them paddy and flowering buds, fold their hands and probably with a prayer in their mind wait for the viricci.
Why did they need a viricci?
For whom?
Did they get one?
If so, what was that?
Let’s see in the next.
தேமொழி
Pandiyaraja
Pandiyaraja
Suba.T.
தேமொழி
அன்பு ஐயா,
Pandiyaraja
ஜயஸ்ரீ
நா.ரா.கி.காளைராசன்
மிழ் இலக்கியத்தை ஆங்கிலத்தில் எழுதவேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டாயிற்று. எனவே, முல்லைப்பாட்டை எடுத்துக்கொண்டு ஆரம்பித்திருக்கிறேன். ஆங்கிலத்தில் எழுதுவது எனது முதல் முயற்சி. முல்லைப்பாட்டு முடியும்போது இன்னும் கொஞ்சம் முதிர்வு கிடைக்கும் என நம்புகிறேன்.
Pandiyaraja
Pandiyaraja
முல்லைப்பாட்டு -1
பெரும்பெயல் பொழிந்த சிறுபுன் மாலை – முல்.6
in the small hours of a lack-luster evening after a heavy downpour
முல்லைப்பாட்டு -2
பெருமுது பெண்டிர் விரிச்சி நிற்ப
Very elderly womenr wait for some sign of good omen –
முல்லைப்பாட்டு -3
ஆய்மகளும் கன்றுகளும்
சிறுதாம்பு
தொடுத்த பசலைக் கன்றின்
உறுதுயர் அலமரல் நோக்கி ஆய்மகள்
நடுங்குசுவல் அசைத்த கையள் கைய
கொடுங்கோல் கோவலர் பின்நின்று உய்த்தர
இன்னே வருகுவர் தாயர் என்போள் – முல்.
12 – 16
அடிநேர் உரை
சிறிய தாம்புக்கயிற்றால் கட்டப்பட்ட பச்சிளம் கன்றுகளின்
மிக்க துயரால் மனம் கலங்கிநின்ற நிலையைப் பார்த்து, இடைமகள்
(குளிரால்)நடுங்குகின்ற தோளின் மேல் கட்டின கையளாய் (நின்று), “கையிலுள்ள
வளைந்த கோல் (உடைய)இடையர் பின்னே நின்று ஓட்டிவர, 15
இன்னும் சிறிது நேரத்தில் வந்துவிடுவர் (உம்)தாயர்” என்று கூறுகின்றோளுடைய -
அருஞ்சொற் பொருள்
தாம்பு = முறுக்கிய கயிறு,twisted rope; தொடுத்த = கட்டிய,fastened; பசலை = மிக இளைய,very young; உறு துயர் = அனுபவிக்கும் துயரம், grief experienced; அலமரல் = மனச்சுழற்சி, தவிப்பு, perturbed status of mind, restlessness; ஆய்மகள் = இடையர்குலப்-பெண், cowherd’s girl; சுவல் = தோள், shoulder; அசைத்த = வைத்த, placed; கொடுங்கோல் = வளைவான தடி, staff with a hook; கோவலர் = மாடுமேய்ப்பவர், இடையர், cowherds; உய்த்தர = ஓட்டிவர, வற்புறுத்திச் செலுத்த, drive, urge to go; இன்னே = இப்பொழுதே, just now, very soon;
Herdsman’s daughter and her calves
ciRuthAmpu thoTuththa pacalaik kanRin
uRuthuyar alamaral nOkki, AymakaL
naTungkucuval acaiththa kaiyaL, “kaiya
koTungkOl kOvalar pinninRu uyththara
innE varukuvar thAyar” enpOL -
A herdsman’s daughter, with one hand placed on her shivering shoulder,
Holding a bunch of small ropes tied to very young restless calves afflicted with hunger,
Says to them, “driven from behind by the herdsmen with hooked staff,
Your mothers would come very soon” –
So far ..
In an evening, immediately after heavy rains, as the old women stand beside the road, waiting for some omen -
Now ..
A herdsman’s daughter appears. Her shoulders are shivering in the cold. So she has placed one hand on the upper shoulder (covering her body). In the other hand she is holding a bunch of small ropes which are tied to the necks of small calves going in front of her. Though the poet mentions pacalaik kanRu – very young calf – in singular, later we see that the girl says, “your mothers – thAyar - தாயர் would arrive soon”. This is plural and hence we may infer that the girl is taking a group of calves.
These calves are restless due to hunger. Hence they are pulling her and she is finding it difficult to control them. Poor calves, they are starving from the morning, as their mothers had been out for grazing and have not yet returned. In those days, it was a practice that rich farmers would have large cattle, mainly to get manure from their wastes. Of course, they got milk too. These cattle, mainly cows with one or two bulls, would be confined in open enclosures at the outskirts of the city. In the morning, the servants would take the cattle to a grazing ground, mostly far away from the city and near a foothill. Grown up calves would also follow them. But very young calves would be left out, since they could not make the long journey and they also do not graze. These calves, after their morning feed would be taken home to be sheltered there. As evening falls, the calves would be taken to the pens outside.
Probably due to the early evening rains, the arrival of the cattle is getting late. So the calves become restless due to extreme hunger. This is what the poet means by uRuthuyar alamaral - உறுதுயர் அலமரல் – alamaral is not just restlessness. It is whirling and spinning around in a perturbed state. Why do the calves spin around? They are hungry. They are very young. The poet calls them pacalai (பசலை)– very young, in infancy and tender. Hence they are not taken with the cows for grazing. They had their morning meal – feeding from their mothers’ udder. Then they had nothing else. So they suffer from extreme hunger. This is what the poet calls as uRu thuyar (உறுதுயர்). So, these calves try to get away from the clutches of the rope and run fast. But the girl tries to control them and pulls them towards her. As a result, the calves whirl and spin around – this is alamaral (அலமரல்).
The poet also mentions that the calves are tied with short ropes – சிறு தாம்பு. The calves are very young and so during daytime they are tied to pegs on the floor or bamboo staff supporting the roof. Normally the cattle in a shed would be tied with a rope long enough to enable them to move around. These young calves are tied with short ropes since they would get entangled otherwise. See, how the poet is very careful in not missing even a very minute detail – this is what is called picturization by words (சொல்லோவியம்)– the sangam poets are great experts in this.
ciRu thAmpu – சிறு தாம்பு can also be interpreted as thin rope. Usually grown up cattle, when interned in a shed, would be tied with a strong rope. But these are very young, probably in infancy. Hence they are tied with thin ropes.
ciRu thAmpu – சிறு தாம்பு can also be interpreted in a different way. Usually a calf would have a belt like rope tied around the neck. When calves are taken out, it is a usual practice that they are clubbed together by tying up the neck belts with small ropes, so that they do not run fast. The poet says “சிறு தாம்பு தொடுத்த” – ciRu thAmpu thoTuththa. Here தொடு means ‘tied together’. When individual small flowers are tied together with a thread to form a string of flowers– we call that as – pU thoTuththal - பூ தொடுத்தல். Likewise, a number of calves tied together with a small rope is being called by the poet as ciRu thAmpu thoTuththa - சிறு தாம்பு தொடுத்த. In this case alamaral - அலமரல் – would mean mental whirling – a perturbed state of mind rather than physical spinning around.
Now let us look at the girl. By one hand she is holding a bunch of ropes tied to the calves and trying to control them. Normally Indian village women wear only a long piece of cloth, called saree (சேலை) around their waist with folds and take the other end up across the chest and throw them to the back through the left shoulder. But girls use a small piece of cloth and wear it just around the waist. The upper body is bare or has a careless cloth.
So they have to cover themselves with the hands – to protect from cold. This girl has one hand clasped to the ropes. So she takes the other hand up across her uncovered chest and clasps the opposite shoulder to guard herself from the shivering cold – how picturesquely the poet describes this scene as - one hand placed on her shivering shoulder - நடுங்கு சுவல் அசைத்த கையள். In the case that the calves are tied together, the girl is free and so would be clasping both her shoulders with her hands crisscrossing on the chest, thus covering her body with both the hands.
The girl doesn’t just say to the calves, “your mothers would arrive soon”. She adds, “driven from behind by the herdsmen with hooked staff”. What is the need for this? A sangam poet does not say anything without proper reason. Normally, after grazing throughout the day, the cattle return – very tired. The herdsmen too are tired. So they come in a leisurely pace and the herdsman wearily following, occasionally regulating the strayed animals. Here the poet says that they are driven from behind – பின்னின்று உய்த்தர. You know that there was a heavy rain in the evening. They had to wait till the rain stopped. So their returning time got delayed. But the herdsmen knew that the young calves would be waiting with excessive hunger and they had to be fed in time. So they are rushing back, driving fast using their hooked staff – கொடுங்கோல் – to hit the animals gently and make them move fast. Why is the staff hooked? For, sometimes they have to reach the branches of a tall tree, hold it by the hook and pull it down for the animals to eat the leaves.
When the herdsman’s daughter was going past the waiting elderly women, she uttered, “Your mothers would arrive soon”. Yes, that is the word the women were waiting for. So, they have been waiting for somebody to return.
Who is that person?
What makes the person to get delayed? What force is driving him/her to move fast?
To whom the elderly women are taking this message?
Let’s see in the next.
Pandiyaraja
முல்லைப்பாட்டு
களம் 1 : காட்சி 1
Act I : Scene 1
பெரும்பெயல் பொழிந்த சிறுபுன் மாலை – முல்.6
In the small hours of a lack-luster evening after a heavy downpour
களம் 1 : காட்சி 2
Act I : Scene 2
பெருமுது பெண்டிர் விரிச்சி நிற்ப
Very elderly women wait for some sign of good omen –
களம் 1 : காட்சி 3
Act I : Scene 3
ஆய்மகள் .. இன்னே வருகுவர் தாயர் என்போள் – முல்.16
“Your mothers would arrive soon” – Herdsman’s daughter to calves
களம் 1 : காட்சி 4
Act I : Scene 4
பூப்போல் உண்கண் புலம்புமுத்து உறைப்ப – முல்.23
“நன்னர்
நன்மொழி கேட்டனம் அதனால்
நல்ல நல்லோர்
வாய்ப்புள்; தெவ்வர்
முனைகவர்ந்து
கொண்ட திறையர், வினைமுடித்து
வருதல் தலைவர்
வாய்வது, நீ நின்
பருவரல்
எவ்வம் களை மாயோய் ” என
காட்டவும்
காட்டவும் காணாள், கலுழ்சிறந்து
பூப்போல்
உண்கண் புலம்பு முத்து உறைப்ப
(17
– 23)
அடிநேர் உரை
நன்மையான நற்சொல் (நாங்கள்)கேட்டோம், அதனால்
நல்லதே, நல்லவர் நற்சொல், பகைவர்
மண்ணை வெற்றிகொண்டு பெற்ற திறையினையுடையோராய், (தமது)வினையை முடித்து
வருவது (நம்)தலைவர்க்கு நேர்வது (உறுதி), நீ உனது 20
மனக்கலக்கத்தையும் துயரத்தையும் போக்கு, மாமை நிறத்தையுடையோளே', என்று
காட்டியும் காட்டியும் உணராளாய், கலக்கம் மிக்கு,
பூப்போலும் மையுண்ட கண்கள் (தாரையாகச் சொரியாது)தனித்த கண்ணீர் முத்து துளிப்ப –
அருஞ்சொற் பொருள்
நன்னர் = நன்மையானது, that which is good; நன்னர் நன்மொழி = மிகவும் நல்ல சொற்கள், really very good words; வாய்ப்புள் = நற்சொல்லாகிய நிமித்தம்,சகுனம், omen, auspices; தெவ்வர் = பகைவர், foes; முனை = போர்முனை, war front, battle field; திறை = கப்பம், tribute; பருவரல் = மனக்கலக்கம், மனத்தடுமாற்றம், perturbation of mind; எவ்வம் = தீராத் துயரம், distress; மாயோய் = மா நிறம் உடையவளே, Oh! Fair complexioned (as the tender mango leaves); கலுழ் = கலக்கம், disturbation of mind; கலுழ்சிறந்து = கலக்கம் மிக்கு, disturbed greatly, ; உண்கண் = மையுண்ட கண்கள், மை தீட்டிய கண்கள், kohl applied eyes ; புலம்பு = தனிமை, lonely, single; முத்து = முத்துப் போன்ற ஒரு கண்ணீர்த் துளி, pearl (pearl like single drop of tears).
பொழிப்புரை
(“உம் தாயர் விரைவில் வந்துவிடுவர்” என்று ஆய்மகள் தன் கன்றுகளுக்குச் சொன்ன)
நன்மையான சொற்களைக் கேட்ட பெருமுது பெண்டிர், உடனே அரசியின் இருப்பிடம் நோக்கி விரைகின்றனர். அங்கே அரசி துயரத்துடன் இருக்கிறாள். தாம் கேட்டதைத் தங்கள் தலைவியிடம் முதுமகளிர் சொல்கிறார்கள். அத்துடன் தாம் ஏற்கனவே நிமித்திகரிடம் கேட்ட சொற்கள் இதனால் உறுதிப்படுகின்றன என்றும் சொல்கிறார்கள். “பகைவரை வென்று, அவரிடம் பெற்ற திறையுடனே தலைவர் திரும்ப வருவது உறுதி” என்று மேலும் அவர்கள் அரசியிடம் சொல்கிறார்கள். எனவே அரசி தன் மனத்துயரைக் களைந்துபோட அவர்கள் வேண்டுகிறார்கள். இவ்வாறு அவர்கள் பல சொல்லியும் தலைவிக்கு மனநிறைவு ஏற்படவில்லை. கலக்கம் மிக்கு இருக்கும் அவளின் பூப்போன்ற, மைதீட்டிய கண்களினின்றும் ஒரு தனித்த கண்ணீர்த்துளி ஒரு முத்துப் போல் உதிர்கிறது.
Trickling down single pearl
“nannar nanmozhi kETTanam athanAl
nalla nallOr vAyppuL, thevvar
munaikavarnthu koNTa thiRaiyar, vinaimuTiththu
varuthal thalaivar vAyvathu; nI nin
paruvaral evvam kaLai mAyOy”, ena
kATTavum kATTavum kANAL kaluzhciRanthu
pUppOl uNkaN pulampumuththu uRaippa –
“Truly we heard real good words, and so
The presage (we already) heard from the good people are right,
It is quite certain that our head (the hero) would come in time –
Accomplishing his deeds – with the tributes paid by the enemies whose lands are captured;
Cast away your grieving distress – Oh! Our lady, fair as the sprouting mango leaves”,
So said the elderly women repeatedly,
And yet, she is not consoled – her turbulence growing further,
From her flower-like eyes whose lids are painted black,
Trickles down a single pearl.
So far ..
In an evening, immediately after heavy rains, as the old women stand beside the road outside the city, waiting for some omen, a herdsman’s daughter appears and says to her calves, “Your mothers would come very soon”. -
Now ..
Now we know what the poet is up to. Yes, the king of the well guarded ancient city, he mentioned earlier, has gone on war. So, the lady, the queen, pines for him, as it is time for him to return. The heavy rains, again mentioned earlier, signify the arrival of the monsoon, called kAr season – கார் காலம். The preceding period, namely, the summer – வேனில் has just ended and the unfailing rains announce the arrival of kAr. kAr is the period when people gone out to various places return home, according to ancient Tamil practice. Moreover, Tamil kings do not continue their wars in kAr. The war ends abruptly and all people return home – probably to begin the farming activities. The month of Avani - ஆவணி (August mid to September mid) is the beginning of kAr season. It extends to the next month puraTTAci – புரட்டாசி. So, from the morning, the lady had been preparing to receive the returning king. But the day passes-by and the evening sets down. It is beginning to get dark. Yet, there was no sign of the king’s return. The queen becomes restless and on seeing the plight of their lady, the elderly women, taking paddy and fresh mullai flowers come to the entrance of the walled city and after offering their prayers, wait for a good omen. They get it – “your mothers would arrive soon” – the words of the herdsman’s daughter uttering to her calves while taking them out to meet the returning cows.
The elderly women return to the palace to convey the happy message. They had already consulted some soothsayer. He had told them that the king would come in time after winning over the enemies. This good omen from the girl confirms that. That is why they say to the lady, “The presage (we already) heard from the good people are right - அதனால், நல்ல நல்லோர் வாய்ப்புள்”. Hence these women plead to the lady to strip off her grief. Now there are two reasons not to get worried – the soothsayer’s words and now the calf-girl’s words. They mention them one after another – again and again. Yet the lady is not consoled. Hence the poet says – காட்டவும் காட்டவும் காணாள் – kATTavum kATTavum kANAL – they show this reason – and that reason – again – and again – yet, she doesn’t see any reason – what a beautiful expression which brings before our eyes the plight of the pleading women and the sight of the exasperated lady nodding!
On seeing the queen in great distress, the elderly women try another thing. They start extolling the king, thinking that it would please the lady.
They say, “The king would win over the enemies – grab their land (தெவ்வர் முனை கவர்ந்து)– heap great tributes – bring wealth extorted from them (கொண்ட திறையர்) and thus accomplish his task (வினை முடித்து) in glory and return ”. But this too doesn’t alleviate her sorrow.
Then the women try another technique. Any woman would be pleased when she is praised – especially when her good-looks. But such praise may not suit the occasion now– a time of distress. So, they casually utter a single word – “mAyOy” – a pleasing way of addressing. This means fair-complexioned. Tamil people are normally dark or brown in color. It may be termed as brunette. Hence a color between brunette and blonde is taken as a fair color. In Tamil, it is called mA niRam – மா நிறம் - the color of a tender mango leaf. A lady with such a color is addressed as ‘mAyOy’. This too failed and the lady’s grief intensified. The poet calls this as kaluzh ciRanthu – கலுழ் சிறந்து. kaluzh means being disturbed in mind.
In the next line the poet says that the lady starts to weep. Though she doesn’t say anything, she sheds tears. This is against the principle of ‘waiting’ in Tamil Literature. Remember, what I said in the introductory part in the first article. “Mullai depicts bearing during separation”. Wailing and weeping are not to occur in this theme. Tamil traditions have very clearly defined demarcations about these themes. Wailing and weeping (இரங்கல்) would come under neythal (நெய்தல்) and not mullai. So commentators would point out that this is a clear violation by the poet. Having given the title mullaip pATTu, he should not have shown the lady of the poem weeping in distress. Some other commentators point out some later lines in the poem where the lady is shown to be in a composed mood. Yet, if we look at this line carefully, we can see that the poet has not crossed his border. What the poet says is this: From her flower-like eyes whose lids are painted black, Trickles down a single pearl – pUppOl uNkaN pulampu muththu uRaippa - பூப்போல் உண்கண் புலம்புமுத்து உறைப்ப. Now-a-days uRai (உறை)as a verb means clot, thicken. But in sangam tradition, it means ‘fall down’ (as pollen). Its noun form means rain. Hence the poet clearly talks about drops of tears falling down from the eyes of the lady. A flow of tears as a continuous stream is called thArai (தாரை). But here the poet talks about muththu – a pearl. This is just a drop. But the tears might be coming drop by drop. But the poet says pulampu muththu. Again, pulampu as a verb means ‘lament’ now. But as an adjective it means ‘single, lonely’. So the poet says that just one drop of tears trickles down. From where? The poet has an interesting answer. He says, “From her flower-like eyes whose lids are painted black – பூப்போல் உண்கண்”. Flowers are always known for their freshness and cheerful looks. If a lady is weeping and wailing, will her eyes look like a flower? Moreover uNkaN – உண்கண் – means eyes applied with dark paste – மையுண்ட கண்கள். In India, dark and large eyes are considered to be beautiful and attractive to a woman. Hence, a lady who wants to look attractive would apply a specially prepared harmless dark paste to the eyelids to make them look larger and darker. If a lady is lamenting in sorrow, will she apply that paste to her eyes? What do these mean? These mean that the lady became tearful just a moment ago and before that she was in a joyful mood.
The lady had been patiently bearing the separation of her husband who had gone on war. This is mullai. He had promised to return on or before kAr. He didn’t return so far. That means that the war has not ended. But kAr season has started. So, she was very confident that the king would return that day, as he promised while leaving. So from the dawn, she was moving around quite cheerfully – her eyes brightly shining as a fresh flower. In the afternoon, she freshens herself and applies additional eye-paste to the lids to make them darker. But when the evening comes, her enthusiasm dwindles gradually. The fresh flower like eyes begin to wither. Her dark eyes, made darker, become murky (kaluzh ciRanthu – கலுழ் சிறந்து). All the words of consolation are fruitless. She is on the brink of collapse - standing on the edge of a cliff on one leg, the other leg lifted high backwards, head leaning forward. Yet, the lady controls her, comes back to a composed mood (shown later in the poem). But on that one second, when she is almost caved-in and crumbled – a single drop of tears appears – pulampu muththu! – But that’s all!
Spiraling up suspense – Suppressing down good sense
Up growing anxiety – Down slipping certainty
Increasing despair – Decreasing Hope
Swelling up mental thrust – Shrinking down solid trust
Pushing out tear-glands – pulling back dignity.
Our lady stands at the meeting points of these.
That marginal state of mind – the brink of collapse – but the ability to restrain – is the very essence of mullai. This poet excels in that at this spot.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
You might have noticed at the beginning of this article, the mentioning of Act and Scene at the top. Yes. nappUthanAr (நப்பூதனார்) the poet of this poem has divided this into four acts, two relating to the queen, the heroine and two relating to the king, the hero of this poem. And, they come alternately. Each act is subdivided into sequences of scenes and the poet very ably shifts our attention from scene to scene, sometimes moving forward and sometimes taking us back into time. Yes, he uses the concept of flash-back very intelligently and we will see that in the very next Scene which takes us into Act II.
For whom the pearl like drop of tears trickles down? Where is that person? We’ll see in the next session.
A comparison with another sangam poem.
neTunalvATai (நெடுநல்வாடை) another long poem in paththuppATTu (பத்துப்பாட்டு) portrays the plight of a similar queen. There too, the king had gone on war and the queen, the lady of the poem pines for him. There too we see elderly women trying to pacify her. But the poet nakkIrar (நக்கீரர்) portrays quite a different scene. The theme of the poem is different – pAlai – பாலை - which highlights separation and incidents related to it. Hence the pangs of separation are depicted in detail. This is only for a comparison. See how sangam poets depict different themes differently.
The relevant portions are taken from Ms.Vaidehi Herbert’s translation which is available online. http://learnsangamtamil.com/nedunalvadai/
படுக்கையில் இருந்த தலைவியின் நிலை
ஆரம் தாங்கிய அலர் முலை ஆகத்துப்
பின் அமை நெடு வீழ்
தாழத் துணை துறந்து
நல் நுதல் உலறிய
சில் மெல் ஓதி
நெடு நீர் வார்
குழை களைந்தென குறுங்கண்
வாயுறை அழுத்திய
வறிது வீழ் காதின்
பொலந்தொடி தின்ற
மயிர் வார் முன் கை
வலம்புரி வளையொடு
கடிகை நூல் யாத்து
வாளைப் பகுவாய்
கடுப்ப வணக்குறுத்துச்
செவ்விரல் கொளீஇய
செங்கேழ் விளக்கத்துப்
பூந்துகில் மரீஇய
ஏந்து கோட்டு அல்குல்
அம்மாசு ஊர்ந்த
அவிர் நூல் கலிங்கமொடு
புனையா ஓவியம்
கடுப்ப புனைவு இல் (136
– 147)
The Queen Lying on her Bed
The queen,
separated from her husband
because of his war duties,
lay in bed in deep sorrow.
Her long hair rested
on her big breasts
bearing pearl strands,
instead of cascading down
on her back.
Her fine forehead,
was bordered by soft, dry hair.
Removing her long,
dangling
pair of earrings, she wore
small ones on the tiny holes
of her slightly hanging ear lobes.
Instead of her usual
gold
bangles on her forearms
with fine hair,
she wore those made from
right-twisted conch shells.
On
her red finger,
she had a red colored,
curved ring that looked like
the split mouth of a vālai fish.
Protective threads
were tied on her arms,
and her lifted, curved mound
was covered with soiled cotton,
instead of her fine silk garment
with flower designs.
Lying on her bed without
any
makeup, she looked like a painting.
Meanings: ஆரம் தாங்கிய – garland wearing, அலர் முலை – big breasts, பின் அமை – in the backside, நெடு வீழ் தாழ – long hair hanging, துணை துறந்து – separated from her husband, mate, நன் நுதல் – fine forehead, உலறிய – dry, without luster, சில் மெல் ஓதி – fine soft hair, நெடு நீர் வார் குழை – very long fine earrings, களைந்தென – removed them, குறுங்கண் – small holes, வாயுறை – small earrings, அழுத்திய – pressed, வறிது வீழ் காதின் – ears which hang a little, பொலந்தொடி – gold bangles, தின்ற மயிர் வார் முன் கை – forearms with fine hair, வலம்புரி வளையொடு – bangles made from right-twisted conch shells, கடிகை நூல் நயத்து – had protection threads tied, வாளை பகுவாய் – like the mouth of a vālai fish, scabbard fish, கடுப்ப – like, வணக்கு – curved, உறுத்த – it was, செவ்விரல் – red fingers, கொளீஇய – wearing, செங்கேழ் – red colored, ruby ring, விளக்கத்து – ring, பூந்துகில் மரீஇய – fine (silk) usually worn clothes with flower designs, ஏந்து கோட்டு அல்குல் – lifted/curved loin, mound, அம்மாசு ஊர்ந்த – soiled, அவிர் நூல் – cotton thread, கலிங்கமொடு – with clothes, புனையா – without makeup, ஓவியம் – painting, கடுப்ப – like, புனைவு இல் – without decoration
- Vaidehi Herbert, Hawaii, U.S. A.
...
Pandiyaraja
முல்லைப்பாட்டு
களம் 2 : காட்சி 1
Act II : Scene 1
பரந்த பாடி
கான்யாறு தழீஇய அகல் நெடும் புறவில்
சேண் நாறு பிடவமொடு பைம் புதல் எருக்கி, 25
வேட்டுப் புழை அருப்பம் மாட்டி, காட்ட
இடு முள் புரிசை ஏமுற வளைஇ,
படு நீர்ப் புணரியின் பரந்த பாடி -
அடிநேர் உரை
காட்டாறு சூழ்ந்த அகன்ற நெடிய காட்டினில்,
நெடுந்தொலைவுக்கும் மணக்கும் பிடவ மலரோடு (ஏனைப்)பசிய தூறுகளையும் வெட்டி,
வேட்டுவரின் சிறு வாயில்களையுடைய அரண்களை அழித்து, காட்டிலுள்ள
இடுமுள்ளாலான மதிலைக் காவலுறும்படி வளைத்து,
ஒலிக்கின்ற கடலலை போல் பரந்த பாசறையில் -
அருஞ்சொற் பொருள்
கான்யாறு = காட்டாறு, wild stream; புறவு = சிறுகாடு, a pastoral tract; சேண் = அதிகத் தொலைவு, long distance; நாறு = மணம் வீசு, emit sweet smell; பிடவம் = காட்டுப் பிச்சிப்பூ, a fragrant wild flower; பைம்புதல் = பசுமையான புதர்கள், green bushes; எருக்கி = அழித்து, strike and destroy; வேட்டு = வேடர்களின், of the hunters; புழை = சிறு வாயில், wicket gate; அருப்பம் = சிறிய அரண், minor defence; மாட்டி = வதைத்து, burn; புரிசை = பெரிய அரண், large defence; ஏமுற = காவலாக, well protected; புணரி = அலைகடல், rolling sea; பாடி = பாசறை, a military camp.
பொழிப்புரை
இப்பொழுது புலவர் தலைவன் எங்கிருக்கிறான் என்பதைக் காட்டவருகிறார். எனவே களம் மாறுகிறது. இது களம் 2. போர்மேற் சென்ற அரசன் பகைவனின் தலைநகரை ஒட்டிய காவல் காட்டுக்குள் தன் பாசறையை அமைத்துக்கொள்கிறான். முதலில் ஒரு காட்டாறு ஓடும் பகுதியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். அதனை ஒட்டிய ஒரு நீண்டு அகன்ற நிலப்பகுதியைத் தெரிவுசெய்கிறான். அங்குள்ள புதர்களை வெட்டி அகற்றச் செய்கிறான். ஆங்காங்கே வேடவர்கள் எழுப்பியிருந்த சிற்றரண்களையும் அவற்றின் சிறு வாயில்களையும் அழிக்கச் செய்கிறான். காட்டிலுள்ள முட்களை வெட்டியெடுத்து அவற்றினால் அப் பகுதி முழுக்கக் கோட்டை போல் வேலி அமைக்கிறான். இவ்வாறாக, ஒரு பெருங்கடலைப் போன்ற அகன்ற பாடி மனையை உருவாக்குகிறான்.
In a war-Camp
kAnyARu thazhI-iya akal neTum puRavil
cEN nARu piTavamoTu paim puthal erukki 25
vETTup puzhai aruppam mATTi, kATTa
iTu muL puricai EmuRa vaLai-i
paTunIrp puNariyin parantha pATi -
Beside a jungle stream – in a pastoral tract, long and wide,
Cutting off the piTavam creepers with the flowers smelling farthest and the flush green bushes,
Bringing down the fences of the hunters with their wicket-gates,
Surrounding the area with a fortification with cut off wild thorn bushes,
A war-camp is set-up, wide as the ocean with bustling waters - lines 24 to 28
The poet, now, takes us to a far-off place, a war camp within a thick forest. In those days, the capital city of a king would have a three-tier defence. First, the city would be surrounded by well-guarded forts (நில அரண்). Surrounding the fort, there would be a deep and wide moat full of water with dangerous animals like crocodiles (நீர் அரண்). Beyond this there would be a thick forest mostly with thorny bushes and trees (காட்டு அரண்). So, before any king who comes for a military attack crosses the forest-barrier first, the city king would prepare himself well to retaliate.
Our king, the hero of the poem, goes on attack on a different country. So, on reaching the forest barrier of the enemy king, he first establishes a camp. Hence, the poet takes us back into the past and describes how the king established his camp. This is a flash-back scene.
First, the team chooses an area beside a wild stream. This is important, for, it meets the most important need of the army, namely water. An army camp requires a vast area. So a long and wide piece of land is chosen along the stream. Then it is cleared off the bushes and other vegetation. The poet is careful enough to mention one particular shrub called piTavam (பிடவம்). This is a perennial plant bearing white fragrant flowers. These flowers are so fragrant to be smelt even from a far-off place. But, out of all the green vegetations in a forest, why does the poet choose to mention this alone? Probably to impress upon us that the soldiers had renounced all their worldly pleasures, for, these sweet smelling flowers would remind them of their wives at home. While clearing the area, they come across small fortifications (அருப்பம்) erected by the hunters of that country. These would have only small openings as gates (புழை). After the area is cleared, they erect tall fences (புரிசை) with the cut-off thorny stems surrounding the area, to prevent any intruder. Thus a wide camp has been set-up and the entire area bustles up with so many other activities – making the area look like a bustling ocean.
காவல் நின்ற சிறுகண் யானை
உவலைக் கூரை ஒழுகிய தெருவில்
கவலை முற்றம் காவல் நின்ற 30
தேம் படு கவுள சிறு கண் யானை
ஓங்கு நிலைக் கரும்பொடு கதிர் மிடைந்து யாத்த
வயல் விளை இன் குளகு உண்ணாது நுதல் துடைத்து
அயில் நுனை மருப்பின் தம் கை இடைக் கொண்டென,
கவை முள் கருவியின் வடமொழி பயிற்றி 35
கல்லா இளைஞர் கவளம் கைப்ப -
அடிநேர் உரை
தழைகளால் வேய்ந்த கூரை ஒழுங்குபட்ட தெருவிடத்து,
நாற்சந்தியான முற்றத்தில் காவலாக நின்ற
மதம் பாய்கின்ற கதுப்பினையும் சிறிய கண்ணையும் உடைய யானை
உயர்ந்து நிற்றலையுடைய கரும்புகளுடன் (நெற்)கதிரைச் செறிந்து கட்டிப்போட்ட
வயலில் விளைந்த இனிய (அதிமதுரத்)தழையை உண்ணாது, (அவற்றால் தம்)நெற்றியைத் துடைத்து,
கூர்மையான முனையுடைய கொம்புகளில் (வைத்த)தம் துதிக்கையில் கொண்டு நின்றனவாக,
கவைத்த முள்ளையுடைய பரிக்கோலால் குத்தி, (யானைப் பேச்சான)வடசொற்களைப் பலமுறை கூறி,
(வேறொரு தொழிலைக்)கல்லாத இளைஞர் கவளத்தை ஊட்டிவிட -
அருஞ்சொற் பொருள்
உவலை = இலை,தழை, twigs and foliage; ஒழுகிய = ஒழுங்காய் அமைந்த, be arranged in a regular order; கவலை = நாற்சந்தி, junction of four streets ; தேம் = இனிமை, sweet and odorous; கவுள் = கன்னம், cheek, temple of an elephant; மிடைந்த = இடையில் கலந்த, mixed ; யாத்த = கட்டிய, bound; குளகு = அதிமதுரத் தழை, sweet foliage; நுதல் = நெற்றி, forehead; அயில் = கூர்மை, sharp iron; மருப்பு = தந்தம், கொம்பு, tusk; கவை = பிளவு, fork; கவளம் = சோற்றுருண்டை, mouthful of food, a ball of cooked stuff;
பொழிப்புரை
முதலில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக, நீண்ட தெருக்கள் வகுக்கப்படுகின்றன. அவற்றின் ஓரத்தில் இலை,தழைகளைக் கொண்டு மூடப்பட்ட கூரைகள் நீண்ட வரிசையில் அமைக்கப்படுகின்றன. இந்தத் தெருக்கள் சந்திக்கும் இடங்களிலுள்ள மூலைகளில் யானைகள் காவலுக்கு நிறுத்தப்பட்டுள்ளன. அவற்றின் சிறிய கண்களுக்கு அருகிலிருந்து மதநீர் புறப்பட்டுக் கன்னங்களின் வழியே வழிந்தோடுகிறது. அவற்றுக்கு முன்னே போடப்பட்டிருக்கும் நீண்ட கரும்பினையும், கதிருடன் கூடிய நெற்பயிரையும், அவற்றைக் கட்டிவைத்த வயற்காட்டு இனிய கொடிவகைகளையும் அவை உண்ணவில்லை. மாறாக, அந்தக் கொடிகளைப் பற்றித் தூக்கித் தம் நெற்றியைத் துடைத்துவிடுகின்றன. அந்தக் களைப்பால், தம் துதிக்கைகளைத் தந்தங்களின் மீது போட்டுக்கொள்கின்றன. கூரான, விரிந்த நுனியைக் கொண்ட அங்குசங்களைக் கையில் பிடித்திருக்கும் யானைப்பாகர்கள், சில வடமொழிச்சொற்களைச் சொல்லியவண்ணம் அவற்றுக்கு உத்தரவிடுகிறார்கள். நெய்யொடு பிசைந்த பெரிய சோற்று உருண்டைகளை அவற்றின் வாய்களில் ஊட்டிவிடுகிறார்கள்.
Elephants on guard
uvalaik kUrai ozhukiya theruvil
kavalai muRRam kAval ninRa 30
thEmpaTu kavuLa ciRukaN yAnai
Ongku nilaik karumpoTu kathir miTainthu yAththa
vayal viLai in kuLaku uNNAthu nuthal thuTaiththu
ayil nunai maruppin tham kai iTai koNTena
kavai muL karuviyin vaTamozhi payiRRi 35
kallA iLainjar kavaLam kaippa -
Long stretches of streets, straight and transverse, are formed,
And, on their sides, thatched roofs are erected in order,
At a corner of every junction, small eyed must elephants,
The musts running down their cheeks,
Are kept to stand guard,
Before them are spread sugar canes bundled with paddy plants,
Along with the sweet herbs that grow in paddy fields,
Not minding these, the elephants take them to wipe-off their foreheads,
Then drop their trunks to rest on the pointed tusks,
The illiterate mahouts with their forked goads, utter commanding strange words
And feed them with large balls of cooked rice –
The first thing the army does is to design the camp. Long stretches of straight and transverse streets are marked. On the sides of these streets, long stretches of roofs are erected, the roofs formed with the green foliage cut off earlier. Elephants are made to stand guard in the corners of the junctions of these streets. Must is flowing on the cheeks of these elephants. Must is a secretion from a gland between the ear and the eye of an elephant due to heightened sexual excitement which is seasonal. Elephants love to eat sugar canes and green paddy plants. These are bundled with the sweet stems of plants and creepers that grow in the paddy fields and placed before the elephants. But the elephants are not in a mood to eat these. They take the foliage by their trunks to wipe away the bees that swarm near their forehead (because of the must). When tired, they keep their trunks on the protruding sharp tusks. Illiterate mahouts (யானைப் பாகர்), who control the elephants, with the forked goads (அங்குசம்) in their hands, utter instructions in a northern language but of no avail. Hence, these mahouts prepare large balls of cooked rice smashed with ghee and feed the elephants.
The poet describes the elephants as ciRu kaN yAnai – elephant with small eyes. Compared with their huge size, the elephants have very small eyes. The sight of an elephant is quite poor and they can only see for short distances of up to 20 metres. The poor eyesight is more than compensated by excellent hearing, sense of smell and tactile sense. Now we know why, in spite of their poor sight, the elephants are kept on guard. Moreover, a person sitting on it could see farther because of its height.
கயிறு வாங்கு இருக்கை
கல் தோய்த்து உடுத்த படிவப் பார்ப்பான்
முக்கோல் அசை நிலை கடுப்ப நல் போர்
ஓடா வல் வில் தூணி நாற்றி,
கூடம் குத்திக் கயிறு வாங்கு இருக்கை 40
பூந் தலைக் குந்தம் குத்தி கிடுகு நிரைத்து
வாங்கு வில் அரணம் அரணம் ஆக,
வேறு பல் பெரும் படை நாப்பண் வேறோர்
நெடும் காழ்க் கண்டம் கோலி அகம் நேர்பு -
அடிநேர் உரை
(ஆடையைக்)காவிக்கல்லைத் தோய்த்து உடுத்திய, விரதங்களையுடைய அந்தணன்
(தன்)முக்கோலில் (அந்த உடையினை)இட்டுவைத்த தன்மையை ஒக்க, நல்ல போரில்
நழுவி விழாத வலிய (ஊன்றப்பட்ட)வில்லில் அம்புக்கூடுகளைத் தூக்கி
கூடமாக(க் கால்களை) நட்டுக் கயிற்றை வலித்துக்கட்டின (கூடாரங்களான)இருப்பின்கண்
பூத்தொழிலைத் தலையில் உடைய ஈட்டிகளை ஊன்றி, கேடயங்களை வரிசையாக வைத்து,
நாணேற்றப்பட்ட விற்களைக்கொண்ட அரணே (தங்களுக்கு)அரணாக -
விதம்விதமான, பலவாகிய பெரிய படைக்கு நடுவே, வேறோரிடத்தே,
நெடிய குத்துக்கோலுடன் பண்ணின கண்டத்திரையை வளைத்து, (அரசனுக்குரிய)இடமாகக் கொண்டு,
அருஞ்சொற் பொருள்
படிவம் = நோன்பு,விரதம்,austerities; முக்கோல் = அந்தண நோன்பிகளின் கோல்,திரிதண்டம், three rods, trident staff carried by Brahmin ascetics; கடுப்ப = போன்ற,ஒத்த, a particle of comparison; தூணி = அம்புக்கூடு, quiver; நாற்றி = தொங்கவிட்டு,hung,suspended; கூடங்குத்தி = கூடாரமாக அமைத்து, setting up a tent structure; வாங்கு = வளைத்துக்கட்டு,draw, pull; குந்தம் = குறு வேல், short spear, a dart; குந்தங்குத்தி = குறுவேலைச் செங்குத்தாக நட்டு, fix a dart vertically; கிடுகு = படல், தோல் கேடயம், shield made of animal skin; நிரைத்து = வரிசையாக அமைத்து, place in an orderly row; வாங்கு வில் = வளைத்துக் கட்டிய வில், நாணேற்றிய வில், bows bound together, stringed bow; நாப்பண் = நடுவே, amidst; காழ் = உறுதியான மரத்தூண், solid timber; கண்டம் = பல வண்ணத் திரை, multi-colored screen; கோலி = சுற்றிலும் தடுப்பு வைத்து அமைத்து, enclose.
பொழிப்புரை
இந்தப் பகுதி மிகவும் சிக்கலானது. எனவே, இதற்கு வெவ்வேறான பொருள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. கல்தோய்த்து உடுத்த, முக்கோல், ஓடா வல்வில், கயிறு வாங்கு இருக்கை, பூந்தலைக் குந்தம், கிடுகு போன்ற சொற்களுக்கு மாறுபட்ட பொருள் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. மீள உரைத்தலைத் (Repetition) தவிர்ப்பதற்காக, இப்பகுதியின் விளக்கம் ஆங்கிலத்தில் தரப்பட்டுள்ளது.
Raising of the Camp
kal thOyththu uTuththa paTivap pArppAn
mukkOl acainilai kaTuppa, naRpOr
OTA valvil thUNi nARRik
kUTangkuththik kayiRu vAngku irukkaip
pUnthalaik kuntham kuththik kiTukuniraiththu
vAngku vil araNam araNam Aka
vERu pal perum paTai nAppaN vEROr
neTungkAzhk kaNTam kOli akanErpu -
Like the resting position of the three sticks of an ascetic Brahmin,
Whose cloths are dyed saffron with red ochre stone,
The quivers are hung on the top of strong bows
Which keep a person from running away in a just war -
Tents are made with tightening ropes for barracks,
Short spears with flower design at the top are erected vertically,
Shields are placed in order,
Tied-up bows are fixed-up as the only demarcation,
A huge army it is with many different categories –
Amidst these, a totally different structure,
Tall strong poles are erected and enveloped with multi-colored curtains,
The inside of which has been set aside (for the king),
This is the most difficult passage in this poem, for, many different interpretations have been given for this portion. mukkOl (முக்கோல்), technically means three sticks. In Sanskrit it is called thrithandam (திரிதண்டம்). It is said to be one of the four important things an ascetic Brahmin should possess, the other three being the sacred thread he wears across the chest (பூணூல்), a metal water vessel (கரகம், கமண்டலம்) and a low wooden seat (மணை). Now-a-days, the vaishnav ascetics carry a long rod on the top of which a small flag is attached. Sometimes a small cloth bag with holy materials is also attached at the top. Quivers hung from the top of bows are compared to this holy stick. But the bows are described by the poet as naRpOr OTA valvil (நற்போர் ஓடா வல்வில்). Many people have interpreted as “Strong bows that had never fled from a just war”, or “Strong bows which would not make the holder to run away from the battle-field”. Probably the king wanted only the bows which have not faced any defeat should be taken to the battle field and so the poet compares this to the holy stick of an ascetic.
Since mukkOl means three sticks, this explanation doesn’t seem to be appropriate. Hence, a different one is attempted. Three sticks, joined at one end and placed to stand on legs can be taken to mean mukkOl acainilai which technically means the resting position of three sticks. The ascetics.are said to take with them a bundle of three sticks tied together at one end. These three sticks signify the three cardinal principles of Vaishnavism, namely ciththu (சித்து = உயிர்), aciththu (அசித்து = உடம்பு) and Eshwar (ஈசுவரன் = இறைவன்).
A tent erected with ropes held tight and fastened to the ground can be said to be the meaning of கூடங் குத்திக் கயிறு வாங்கு இருக்கை - kUTangkuththik kayiRu vAngku irukkai. If it is made of three ropes or long sticks, it can be taken to be similar to the resting position of mukkOl. Before the tent is erected, they make some arrangement for hanging the quivers. Hence the term mukkOl acainilai can be taken to be a comparison to the tents erected for the soldiers.
Hence, we can surmise that, after a frame is made with mukkOl, the tent cloths are spread over it with tightening ropes. These pictures may help you to visualize but may not be the exact representation.
The next line which is a puzzle to many is – பூந்தலைக் குந்தம் குத்தி, கிடுகு நிரைத்து - pUnthalaik kuntham kuththi, kiTuku niraiththu. This means – erecting vertically short lances with their tops with a floral design and placing the shields in order. kuntham is different from a spear or a javelin. These have long handles. A kuntham has a short handle. Its head will be fitted with pointed steel in a variety of designs. What is mentioned here has a floral designed head. This is a barbed dart with a short handle. It has many pointed curves on the top and so it is very difficult to pull it out once pierced into a body.
These barbed darts are erected vertically and the shields are placed in a row leaning on them.
The next line – வாங்கு வில் அரணம் அரணம் ஆக – vAngku vil araNam araNam Aka – is also interpreted in different ways. vAngku means bend, fasten with string or stretch out a string. When something usually straight is bent we say vAngku (something). vAngku kathir means bent ears of (paddy)grain. But a bow is always bent. So one need not say bent bow – vAngku vil. It may be that many bows are kept one over the other and are tied together as a bundle. That may mean vAngku vil. When a bow is fitted with an arrow and the string is pulled for an aim, it may be said as vAngku vil. Which one of these is meant here is not clearly known. The poet says that this is kept as defense. Dr.Sengai Podhuvan thinks that this might be a machine (வில் பொறி) to discharge arrows at approaching enemies.
It can be surmised that, soldiers were staying in long stretches of roofed barracks (உவலைக் கூரை ஒழுகிய) and higher officials like captains were staying separately and nearer to the king in long tents (கூடங் குத்திக் கயிறு வாங்கு இருக்கை). In order to demarcate the huge force with many different categories (வேறு பல் பெரும் படை) – barbed darts with shields (குந்தம் குத்திக் கிடுகு நிரைத்து) and bundles of tied up bows (வாங்கு வில் அரணம்) were placed.
vERu pal perum paTai (வேறு பல் பெரும் படை) means a huge army with many different regiments or categories, probably consisting of soldiers from different parts of the country. Or, another large legion consisting of heads, centurions and captains who have to be nearer to the king for immediate consultations. At the center of this section, a place is marked for the king and is enclosed with multi-colored curtains hung from tall strong wooden pillars.
Is this flash-back necessary for the poem? Many scholars think that the poet has unnecessarily lengthened the poem by describing these scenes. This is not required for the continuity of the story he is narrating or for the main theme of the poem. Maraimalai Adigal (மறைமலை அடிகள்), who has written a beautiful book – Probings into mullaippATTu (முல்லைப்பாட்டு ஆராய்ச்சி) has commented that the poet indulges in unnecessary long descriptions and could have shortened the portion on the setting up of the military camp.
At this point it becomes inevitable to go to neTunalvATai (நெடுநல்வாடை) . There also the king has gone on war and the queen is pining for him. There the poet, while referring to the lady, the queen, describes the palace, the royal women’s apartment and the bedroom, starts narrating how the palace was built, right from the laying of the foundation stone and also how the royal bed was prepared, giving minute details of how the carpenter made the royal cot and so on. But these are so cleverly embedded into the main story and so nicely narrated that nobody finds a laxity or slackness in the narration. But it is still a point for closer scrutiny before coming to any drastic conclusion.
Now we know what the poet is up to. Yes, the king of the well guarded ancient city, he mentioned earlier, has gone on war. So, the lady, the queen, pines for him, as it is time for him to return. The heavy rains, again mentioned earlier, signify the arrival of the monsoon, called kAr season – கார் காலம். The preceding period, namely, the summer – வேனில் has just ended and the unfailing rains announce the arrival of kAr. kAr is the period when people gone out to various places return home, according to ancient Tamil practice. Moreover, Tamil kings do not continue their wars in kAr. The war ends abruptly and all people return home – probably to begin the farming activities. The month of Avani - ஆவணி (August mid to September mid) is the beginning of kAr season. It extends to the next month puraTTAci – புரட்டாசி<span style='line-height: 115%; font-family: "Latha","sans-serif"; font-size: 12pt; mso-bidi-la
...
N. Ganesan
On Friday, April 25, 2014 11:51:46 AM UTC-7, Pandiyaraja wrote:
அன்புடையீர்,இத்துடன் முல்லைப்பாட்டு - 3 தரப்பட்டுள்ளது. படித்து, தங்களின் கருத்தைத் தெரிவியுங்கள். நன்றி,அன்புடன்,ப.பாண்டியராஜாகுறிப்பு: கட்டுரை கோப்பாகவும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
...
Suba.T.
--
--
"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to minTamil-u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/minTamil
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "மின்தமிழ்" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to mintamil+u...@googlegroups.com.
For more options, visit https://groups.google.com/d/optout.
Suba.T.
On Friday, April 25, 2014 11:51:46 AM UTC-7, Pandiyaraja wrote:அன்புடையீர்,இத்துடன் முல்லைப்பாட்டு - 3 தரப்பட்டுள்ளது. படித்து, தங்களின் கருத்தைத் தெரிவியுங்கள். நன்றி,அன்புடன்,ப.பாண்டியராஜாகுறிப்பு: கட்டுரை கோப்பாகவும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.நேரம் கிடைக்கிறபோது நிச்சயம் படித்துப் பார்க்கிறேன், ஐயா.கருத்து இருந்தால் எழுதுகிறேன். பல் வேறு உரைகள் நம்சங்க இலக்கியங்கட்கும் ஆங்கிலம், தமிழில் ஏற்பட வேண்டும்.ஒரு சிறு வேண்டுகோள்:மின்குழுக்களுக்கு அனுப்புவதுடன், தனியாக ஒரு வலைப்பதிவுஉங்களுக்கு என்று ஏற்படுத்தி அதிலும் இவற்றைப் பதிவு செய்தால்வருங்காலங்களில் மாணவர்கள் பயில வசதியாய் இருக்கும்.வலைப்பதிவு ப்லாகரிலோ, வொர்ட்ப்ரெஸிலோ ஆரம்பித்தல்மிக எளிது. இங்குள்ளோரோ, உங்களுக்கு சென்னை, மதுரைதெரிந்தாரோ (உ-ம்: பழைய மாணவர்கள்) உதவலாம்.இவ்வளவு நேரம் செலவிட்டு நீங்கள் எழுதும் உரைகள் தனிவலைப்பதிவின் மூலம் பல்லாயிரம் (லட்சம் எனூம் சொல்லலாம்)மக்களைச் சென்றடையும். மின் குழு வாசகர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலேதான் என்பதைப் பார்த்திருப்பீர்கள்.
N. Kannan
--
--
"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to minTamil-u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/minTamil
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "மின்தமிழ்" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to mintamil+u...@googlegroups.com.
For more options, visit https://groups.google.com/d/optout.
வெள்ளத்தால் போகாது, வெந்தணலால் வேகாது
கொள்ளத்தான் இயலாது, கொடுத்தாலும் நிறைவொழிய குறைபடாது
கள்வர்க்கோ மிக அரிது, காவலோ மிக எளிது..
Tamil Heritage Foundation - http://www.tamilheritage.org/
Anbu Jaya
Nagarajan Vadivel
ஒரு சிறு வேண்டுகோள்:மின்குழுக்களுக்கு அனுப்புவதுடன், தனியாக ஒரு வலைப்பதிவுஉங்களுக்கு என்று ஏற்படுத்தி அதிலும் இவற்றைப் பதிவு செய்தால்வருங்காலங்களில் மாணவர்கள் பயில வசதியாய் இருக்கும்.வலைப்பதிவு ப்லாகரிலோ, வொர்ட்ப்ரெஸிலோ ஆரம்பித்தல்மிக எளிது. இங்குள்ளோரோ, உங்களுக்கு சென்னை, மதுரைதெரிந்தாரோ (உ-ம்: பழைய மாணவர்கள்) உதவலாம்.இவ்வளவு நேரம் செலவிட்டு நீங்கள் எழுதும் உரைகள் தனிவலைப்பதிவின் மூலம் பல்லாயிரம் (லட்சம் எனூம் சொல்லலாம்)மக்களைச் சென்றடையும். மின் குழு வாசகர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலேதான் என்பதைப் பார்த்திருப்பீர்கள்.
N. Ganesan
N. Ganesan
Pandiyaraja
N. Ganesan
அன்புள்ள கணேசனார் அவர்களுக்கு,தயவுசெய்து இந்த இழையில் வரும் கட்டுரைகளைப் பற்றிய கருத்துகளை மட்டும் கூறுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். வேறு எந்தவித விவாதத்துக்குரிய கருத்துகளை இங்கு எழுதவேண்டாமென்றும் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.அன்புள்ள மின்தமிழ் நட்பு வட்டத்துக்கு,நான் என்றென்றும் இந்த மின்குழுமத்துக்குக் கடமைப்பட்டவன். அகநானூறு முதல் பாட்டுக்குப் படவிளக்கவுரை எழுதி இக் குழுமத்துக்கு அனுப்பிவிட்டு, நகத்தைக் கடித்துக்கொண்டு நுனிநாற்காலியில் அமர்ந்த வண்ணம் வரப்போகின்ற 'வரவேற்புக்கு'க் காத்திருந்த நொடிகளை நான் இன்னும் மறக்கவில்லை. இக் குழுமத்தினர் கொடுத்த ஊக்கமும் பாராட்டுமே என்னை இன்றுவரை தொடர்ந்து எழுதச் செய்துவருகின்றன. என்னுடைய கட்டுரைகள் இங்கு தொடர்ந்துவரும்.அனைவருக்கும் மிக்க நன்றி,ப.பாண்டியராஜா
On Monday, May 5, 2014 5:56:01 PM UTC+5:30, N. Ganesan wrote:
ருத்ரா இ.பரமசிவன்
On Saturday, April 19, 2014 11:02:11 AM UTC-7, Pandiyaraja wrote:
அன்புடையீர்,
சங்க இலக்கியங்களை இன்றைய இளைய தலைமுறையினரிடம் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்கவேண்டும் என்பது என் தணியாத அவா. இதில் ஒரு பெரிய முரண்நிலை என்னவென்றால், என் பேத்தி, பேரன்களுக்குத் தமிழ் படிக்கத் தெரியாது – காரணம் அவர்கள் வெளிநாட்டில் வளர்ந்த/வளரும் சூழ்நிலை. யாழினி, கவின் முகில், அருள் முகில் என்று அழகுத்தமிழ்ப் பெயர்கள் வைத்து அழைத்தாலும் அவர்களால் நான் எழுதுவதில் ஒரு வரிகூடப் படிக்கமுடியாது என்பதில் எனக்குப் பெருவருத்தம் உண்டு. இன்னும் ஐந்து/பத்து ஆண்டுகளில் இவர்கள் இலக்கியம் படிக்கும் வயதை அடைவார்கள். அப்போது அவர்களின் தமிழறிவு இன்னும் மோசமாக இருக்கலாம். எனவே அவர்களுக்காக, ஒரு சிறிய புத்தகமாவது, தமிழ் இலக்கியத்தை ஆங்கிலத்தில் எழுதவேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டாயிற்று. எனவே, முல்லைப்பாட்டை எடுத்துக்கொண்டு ஆரம்பித்திருக்கிறேன். ஆங்கிலத்தில் எழுதுவது எனது முதல் முயற்சி. முல்லைப்பாட்டு முடியும்போது இன்னும் கொஞ்சம் முதிர்வு கிடைக்கும் என நம்புகிறேன்.
அவ்வப்போது சிறுசிறு துண்டுகளாக இப்பதிவு வெளிவரும். தயங்காமல் தங்கள் கருத்துகளை/குறைகளைக் கூறுங்கள். தனி மடலிலும் எழுதுங்கள். இவை எனது வளர்ச்சிக்கு உதவும். என் பேரக்குழந்தைகளைக் கொண்டு, தமிழ்க்குழந்தைகள் அனைவரையும் இது சென்றடையவேண்டும் என்பது என் அவா.
அன்புடன்,
Pandiyaraja
Pandiyaraja
Pandiyaraja
P.Pandiyaraja
முல்லைப்பாட்டு - mullaippATTu
களம் 2 : காட்சி 2 Act II : Scene 2
நெடு நா ஒண் மணி நிழத்திய நடுநாள்
(வேறு பல் பெரும் படை நாப்பண், வேறு ஓர்
நெடும் காழ்க் கண்டம் கோலி அகம் நேர்பு)
குறும் தொடி முன்கைக் கூந்தல் அம் சிறு புறத்து 45
இரவு பகல் செய்யும் திண் பிடி ஒள் வாள்
விரவு வரிக் கச்சின் பூண்ட மங்கையர்
நெய் உமிழ் சுரையர் நெடும் திரிக் கொளீஇ
கை அமை விளக்கம் நந்துதொறும் மாட்ட,
நெடு நா ஒண் மணி நிழத்திய நடுநாள் - 50
அடிநேர் உரை
(விதம்விதமான, பலவாகிய பெரிய படைக்கு நடுவே, வேறோரிடத்தே,
நெடிய குத்துக்கோலுடன் பண்ணின கண்டத்திரையை வளைத்து, (அரசனுக்குரிய)இடமாகக் கொண்டு,)
குறிய தொடியையுடைய முன்கையினையும் கூந்தல் (கிடக்கின்ற)அழகிய முதுகினையும்,
இரவைப் பகலாக்கும், திண்ணிய கைப்பிடியையுடைய ஒளிவிடும் வாளை
விரவின நிறங்களையுடைய அரைப்பட்டியில் பூண்ட மங்கையர்,
நெய்யைக் காலுகின்ற திரிக்குழாயையுடையோராய் நெடிய திரியைக் கொளுத்தி
(பாவையின்)கைகளில் அமைந்த விளக்குகள் அவியுந்தோறும் (நெய் விட்டுத்)தூண்டிவிட -
நெடிய நாக்கினையுடைய ஒள்ளிய மணி ஒலித்துச் சிறிது சிறிதாக அடங்கிய நடுயாமத்து –
அருஞ்சொற் பொருள்
தொடி = வளையல்,bangles,bracelet ; சிறுபுறம் =முதுகு,back; ஒள் = ஒளிருகின்ற,shining; கச்சு = அரைப்பட்டி,இடுப்புக் கட்டு,waist band; சுரை = மூங்கில் குழாய்,bamboo tube; நந்துதொறும் = குறையுந்தோறும்,getting extinguished; மாட்ட = சரிசெய்ய, to kindle; ஒண்மணி = ஒள் + மணி = ஒளிரும் மணி, shining bell; நிழத்திய = கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறையும், dwindling gradually; நடுநாள் = நள்ளிரவு, midnight.
பொழிப்புரை
இப்பொழுது காட்சி மாறுகிறது. இருள் கவியும் மாலையில் தலைவியைக் காட்டிய புலவர், இப்பொழுது ஒரு நள்ளிரவைக் காட்டுகிறார். எனவே இதுவும் ஒரு பின்னோக்குக் (Flashback) காட்சிதான்.
பாடிவீட்டில் பலவித ஆள் நடமாட்டங்கள். முதலில் புலவர் நமக்குக் காட்டுவது சில அழகு மங்கையரை. அவர்கள் தங்கள் கைகளில் சிறிய வளையல்களை அணிந்திருக்கின்றனர். தம் நீண்ட கூந்தலை முதுகுப்பக்கம் தொங்கவிட்டிருக்கின்றனர். இடுப்பில் பல நிறங்களுள்ள பட்டைகளை இறுக்கமாக அணிந்திருக்கின்றனர். அந்த அரைப்பட்டையில் தம் வாட்களைத் தொங்கவிட்டிருக்கின்றனர். உறுதியான கைப்பிடிகளைக் கொண்ட அந்த ஒளிவிடும் வாட்கள் இரவைப் பகலாகச் செய்கின்றன. பாவை விளக்குகளின் நீட்டிய கரங்களிலுள்ள அகல்களில் நெய் சொரிவதற்கான நீண்ட மூங்கில் குழாயை வைத்திருக்கின்றனர். அவ் விளக்குகளின் திரிகளைக் கொளுத்திவிட்டு, அவற்றில் நெய் தீர்ந்து அணையப்போகும் நேரங்களில் நெய்யூற்றிச் சரிசெய்கின்றனர். அப்பொழுது நள்ளிரவைக் குறிக்க, இடையாம மணி உரத்த சத்தத்துடன் ஓங்கி ஒலித்து அடங்கிப்போகிறது.
At the midnight hour when the long tongue of the bell rings and subsides
(vERu pal perum paTai nAppaN vEROr
neTungkAzhk kaNTam kOli akanErpu - )
kuRunthoTi munkaik kUnthalam ciRupuRaththu
iravu pakal ceyyum thiNpiTi oLvAL
viravu varik kaccin pUNTa mangkaiyar
neyyumizh curaiyar neTunthirik koLI-ik
kaiyamai viLakkam nanthuthoRu mATTa
neTunA oNmaNi nizhaththiya naTunAL -
(A huge army it is with many different categories –
Amidst these, a totally different structure,
Tall strong poles are erected and enveloped with multi-colored curtains,
The inside of which has been set aside (for the king),
Young girls, with short bracelets in their forearm,
Their long flowing hair tossed to the back,
Wearing on their tight waist bands with different colors,
A shining sword with a strong grip, casting light that turns night into day,
With a bamboo tube that would pour ghee (to the pAvai lamps),
Light the long wicks and kindle them whenever they are about to breath-out,
The huge sound from the long tongue of the shining bell wanes into nothing,
It is the midnight hour –
We left the lady of the poem at the dusk of a day. But here the poet shows us a scene at midnight – probably the preceding midnight or the night before. Hence this is also a flashback.
Inside the secluded area enveloped by hanging curtains on tall pillars, we see young girls. They have kuRum thoTi - short bangles in their forearms. In Tamil tradition, women do not go out with bare hands. They would wear something on their forehand, mostly round bangles. Depending upon their status, the material would vary. Normally these will be loose-fitting ones, going up and down the forearm. Since our girls are in a war front, they are wearing close-fitting bangles, so that when they move their hands up and down these bangles would neither hinder their job nor would they make a sound. Also, kuRum means few in number. Unlike their counterparts at home who normally wear a large number of bangles, these girls are war attendants and hence wear only a bare minimum of bangles. thoTi may also mean a tight-fitting bracelet worn just above the elbow. That is quite ornamental. To indicate that this thoTi is not ornamental, the poet is careful enough to mention that they are worn on the forehand – kuRum thoTi munkai. These girls have tossed their long hair on their backs. Women past the teen age would normally bundle their long hair into some kind of hair-do. But these are young girls and so they leave their long hairs hanging beautifully on their backs. These young girls wear waist bands made of pieces of colorful cloth strips. Onto these waist bands, they have fastened a shining sword with a strong handle, their glitter gleaming as sunshine. What is their duty? They have a small pot with ghee to which is attached a long tubular mouth. There are a number of lady-doll lamps (பாவை விளக்கு) with stretched hands holding a small vessel called akal (அகல்). This is like an oil tank for the lamp. They light the wicks at dusk and keep the lamps burning, pouring oil into the akal whenever it is about to get dry. Remember, these are inside the enclosure behind the curtains and so are not likely to be put away by blowing winds.
The midnight bell rings – its long tongue making a huge sound that dies down gradually. A small hand bell would have a short tongue which may not be visible outside. But this bell is a large one possibly tied to a tall post. It has a long tongue attached to which hangs a long rope. At appointed hours, the watchman holds the rope and swings it making the long tongue hit the inner rim. This bell would be made of bronze. Hence it would make a huge sound that would be heard throughout the camp. Then the sound gradually goes down. If it is a day, there would be various noises around and hence the sound of the bell may not be heard after some time, since it would be drowned in the noise around. But there is perfect silence around and one is able to hear the sound up to the end. This is meant by the word nizhaththiya. nizhaththu (நிழத்து) means diminish and die down gradually. The very word signifies perfect silence around.
நா.ரா.கி.காளைராசன்
அருஞ்சொற் பொருள்
சுரை = மூங்கில் குழாய்,bamboo tube;
நடுநாள் = நள்ளிரவு, midnight.
Pandiyaraja
நா.ரா.கி.காளைராசன்
நா.ரா.கி.காளைராசன்
சுரைக்காய் = hollow காய்வணக்கம் ஐயா.
காதில் தொங்குவது சுரை,சுரை = hollow
Pandiyaraja
Pandiyaraja
P.Pandiyaraja
முல்லைப்பாட்டு - mullaippATTu
களம் 2 : காட்சி 3 Act II : Scene 3
நெடு நா ஒண் மணி நிழத்திய நடுநாள் - 50
The huge sound from the long tongue of the shining bell wanes into nothing,
It is the midnight hour –
பெரு மூதாளர் ஏமம் சூழ
அதிரல் பூத்த
ஆடு கொடிப் படாஅர்
சிதர் வரல்
அசைவளிக்கு அசைவந்தாங்கு
துகில்
முடித்துப் போர்த்த தூங்கல் ஓங்கு நடைப்
பெரு மூதாளர்
ஏமம் சூழ (51 -54)
அடிநேர் உரை
காட்டு மல்லிகை பூத்த அசைகின்ற கொடியினையுடைய புதர்கள்
துவலைத் தூறலுடன் மெல்ல வரும் காற்றிற்கு அசைந்தாற்போல,
(தலைமயிரைத்)துணியால் கட்டிப் போர்த்துக்கொண்ட, தூக்கக்கலக்கத்திலும் விரைப்பான நடையுடைய
மிக்க அனுபவமுடையோர் (மெய்க்காப்பாளராகக்)காவலாகச் சூழ்ந்து திரிய -
அருஞ்சொற் பொருள்
அதிரல் = காட்டு மல்லிகை,wild jasmine; படார் = குறும் புதர், a small thicket; சிதர்வரல் = தூறுகின்ற மழை,drizzle; வளி = காற்று,wind; போர்த்த = உடம்பை மூடிய, covering the body; தூங்கல் = தளர்ந்த, faltering ஓங்கு நடை = விரைப்பான நடை, upright steps; மூதாளர் = அனுபவத்தில் மூத்தவர், elderly and experienced; ஏமம் = பாதுகாவல்,guard.
விளக்கவுரை
இது அரசனைச் சுற்றியுள்ள முதற்கட்டுக் காவல். அரசன் தங்கியிருக்கும் உள்ளறையைச் சுற்றிலுமுள்ள விளக்குகள் அணையாவண்ணம் மங்கையர் காத்துக்கொண்டிருக்க, அந்த வெளிச்சத்தில் அரசனின் பாதுகாப்பாளர்கள் நடை பயின்றவண்ணம் காவல் காக்கின்றனர். விரைப்பான அவர்களின் நடையைப் புலவர் ஓங்கு நடை என்கிறார். இவர்கள் சற்று வயது முதிர்ந்தவர்கள். அனுபவத்திலும் முதிர்ந்த பெரு மூதாளர்கள். தங்கள் தலைகளில் வெள்ளைத் துணியால் உருமால் கட்டியிருக்கின்றனர். இன்றைக்கும் கிராமவாசிகள் தம் மேல் துண்டால் உருமால் கட்டிக்கொள்வது வழக்கம். இதனை முண்டாசு எனவும் கூறுவர். துகில் என்பது வெண்ணிற ஆடை. அவர்கள் ஒரு பெரிய துணியால் தங்கள் உடம்பைப் போர்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நள்ளிரவல்லவா! அவர்களுக்குச் சற்று வயதும் ஆகிவிட்டதல்லவா! எனவே அவர்கள் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருக்கிறார்கள். இருப்பினும் அவர்கள் காப்பது அரசனை அல்லவா! எனவே அவர்கள் விழிப்புடன் இருந்து சமாளிக்கிறார்கள். தங்களின் விரைப்பான நடையால் தூக்கத்தை ஓட்டுகிறார்கள். இதனைப் புலவர் தூங்கல் ஓங்கு நடை என்கிறார். என்ன அழகிய சொல்லாக்கம் பார்த்தீர்களா! இவ்வாறு இவர்கள் ஆடிக்கொண்டே விரைப்பாக நடைபோட்டுக்கொண்டிருப்பதை ஓர் அழகிய உவமையால் விளக்குகிறார் புலவர்.
அதிரல் பூத்த ஆடுகொடிப் படாஅர்
சிதர்வரல் அசைவளிக்கு அசைவந்தாங்கு –
என்பது உவமை. சொல்லிப்பார்க்கும்போதே இனிய நடையைக் கொண்ட இந்த உவமை எத்துணை அழகானது என்பதைப் பார்ப்போம்.
பெருமூதாளரின் தள்ளாடிய நடை, காற்றில் அசையும் புதரைப் போல் இருப்பதாகப் புலவர் கூறுகிறார். அதிரல் என்பது காட்டு மல்லிகை. புனலி அல்லது மோசி மல்லிகை என்றும் கூறுவர். படார் என்பது சிறுதூறு. அதாவது, ஒரு உயர்ந்த செடி அல்லது சிறிய மரத்தைச் சுற்றிக் கொடிகள் அடர்த்தியாகப் புதர் போல் படர்ந்துகிடப்பது. பசுந்தூண் எனலாம். இங்கே காட்டுமல்லிகைக் கொடிகள் புதராய்ப் வளர்ந்து நிற்கின்றன. சிதர் என்பது சாரல் மழை. கண்ணுக்குப் புலப்படாத மிக மெல்லிதான மழைத்துளிகள் இலேசான காற்றால் அலை அலையாக வந்து இந்தப் புதரின்மேல் மோதுகின்றன. இந்தச் சாரல் காற்றால் கொடிகள் பூக்களுடன் அசைகின்றன. துகில் முடித்துப் போர்த்த பெருமூதாளர் இந்தப் புதர் போல் இருக்கின்றனராம். வெறும் காற்று என்னாமல், சாரற்காற்று என்பது ஏன்?
துகில் முடித்துப் போர்த்த என்பதை, துகில் முடித்து, துகில் போர்த்த என்று கொள்ளுங்கள். சிறுதூறின் உச்சியில் கொடிகளின் பூக்கள் மலர்ந்திருக்கும். இது துகில் முடிக்கு உவமை. சாரற்காற்றால் போர்த்தப்பட்ட படார் துகில் போர்த்ததற்கு உவமை. என்ன ஒரு அரிதான, அருமையான கற்பனை! பாசறை காட்டில் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்தக் காட்டுப் பாசறைக் காவலர்களைக் காட்டுக்கொடிகளின் வாயிலாக வருணிக்கும் நயம் வியந்து போற்றத்தக்கது இல்லையா?
Senior guards
Guards with white turban, well experienced and elderly,
Wrapping up themselves with an white shawl,
Move around drowsily and yet with upright steps,
Like a bush, covered with the creepers of athiral and blossomed at the top,
Sways due to winds dashing it with a gentle drizzle –
Who are they guarding? Where is he residing? What is he up to? Let us see in the next session.
ருத்ரா இ.பரமசிவன்
On Saturday, April 19, 2014 11:02:11 AM UTC-7, Pandiyaraja wrote:
அன்புடையீர்,
சங்க இலக்கியங்களை இன்றைய இளைய தலைமுறையினரிடம் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்கவேண்டும் என்பது என் தணியாத அவா. இதில் ஒரு பெரிய முரண்நிலை என்னவென்றால், என் பேத்தி, பேரன்களுக்குத் தமிழ் படிக்கத் தெரியாது – காரணம் அவர்கள் வெளிநாட்டில் வளர்ந்த/வளரும் சூழ்நிலை. யாழினி, கவின் முகில், அருள் முகில் என்று அழகுத்தமிழ்ப் பெயர்கள் வைத்து அழைத்தாலும் அவர்களால் நான் எழுதுவதில் ஒரு வரிகூடப் படிக்கமுடியாது என்பதில் எனக்குப் பெருவருத்தம் உண்டு. இன்னும் ஐந்து/பத்து ஆண்டுகளில் இவர்கள் இலக்கியம் படிக்கும் வயதை அடைவார்கள். அப்போது அவர்களின் தமிழறிவு இன்னும் மோசமாக இருக்கலாம். எனவே அவர்களுக்காக, ஒரு சிறிய புத்தகமாவது, தமிழ் இலக்கியத்தை ஆங்கிலத்தில் எழுதவேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டாயிற்று. எனவே, முல்லைப்பாட்டை எடுத்துக்கொண்டு ஆரம்பித்திருக்கிறேன். ஆங்கிலத்தில் எழுதுவது எனது முதல் முயற்சி. முல்லைப்பாட்டு முடியும்போது இன்னும் கொஞ்சம் முதிர்வு கிடைக்கும் என நம்புகிறேன்.
அவ்வப்போது சிறுசிறு துண்டுகளாக இப்பதிவு வெளிவரும். தயங்காமல் தங்கள் கருத்துகளை/குறைகளைக் கூறுங்கள். தனி மடலிலும் எழுதுங்கள். இவை எனது வளர்ச்சிக்கு உதவும். என் பேரக்குழந்தைகளைக் கொண்டு, தமிழ்க்குழந்தைகள் அனைவரையும் இது சென்றடையவேண்டும் என்பது என் அவா.
அன்புடன்,
Pandiyaraja
Pandiyaraja
P.Pandiyaraja
முல்லைப்பாட்டு - mullaippATTu
களம் 2 : காட்சி 4 Act II : Scene 4
பெரு மூதாளர் ஏமம் சூழ -54
பொழுது அளப்போர்
பொழுது அளந்து
அறியும் பொய்யா மாக்கள்
தொழுது காண்
கையர் தோன்ற வாழ்த்தி,
“எறி நீர் வையகம் வெலீஇய செல்வோய், நின்
குறு நீர்க்
கன்னல் இனைத்து” என்று இசைப்ப - (55 – 58)
அடிநேர் உரை
பொழுதை அளந்து அறியும், உண்மையே பேசுகின்ற மக்கள் 55
(அரசனை)வணங்கியபடி காணும் கையையுடையவராய், விளங்க வாழ்த்தி,
‘(திரை)எறிகின்ற கடல்(சூழ்ந்த) உலகத்தே (பகைவரை)வெல்வதற்குச் செல்கின்றவனே, உனது
சிறிதளவு நீரைக்கொண்ட கடிகைப் பாத்திரம் (காட்டும் நேரம்)இத்துணை' என்று சொல்ல –
பொழிப்புரை
நீண்ட திரைகளால் சுற்றிலும் மறைக்கப்பட்ட உள்ளறைக்குள் பாவை விளக்குகள் மங்காமல் எரிய, மூத்த காவலர் கண்ணுறங்காமல் காவல்காக்க – தொலைவில் நடுச்சாம மணி ஒலித்து ஓய்கிறது.
இருப்பினும் உள்ளறைக்குள் இருக்கும் அரசனுக்கு மணியொலி கேட்டிருக்குமா? கேட்டாலும் அவ்வப்போது நேரத்தை அறிந்துகொள்ள, பொழுதறிவோர் தங்களின் நீர்க் கடிகாரத்தை வைத்து, அவ்வப்போது மன்னனுக்கு நேரத்தை அறிவிக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் அவர்கள் மன்னனுக்கு முன்சென்று, அவனைத் தொழுது, வாழ்த்தி, பின் நேரத்தை அறிவிக்கிறார்கள்.
King’s Time-Keepers
The time-keepers, who never utter untruth,
With folded hands, hail the king, and declare the time as,
“Oh, Great king who has set forth to conquer all the land,
Surrounded by tumultuous waters,
By your hour-glass, it is (so much) time now” –
The bell in a locality is common to all people. So it may announce the time once in a long interval. By Tamil traditions, this interval is called ciRupozuthu (சிறு பொழுது) – a four hour period (240 minutes). Tamils divide a day into six parts – morning(காலை), midday(நண்பகல்), afternoon(எற்பாடு), evening(மாலை), midnight(யாமம்) and dawn(விடியல்). Probably at the starting of every pozhuthu, the common bell is rung. Morning starts at 6 am, by our time. So, yAmam is 10 p.m to 2 a.m. This period of 240 minutes is divided into 3 parts, each of 80 minutes. These are called the first (முதல்), middle (இடை) and the last (கடை) yAmam. The middle yAmam is from 11:20 pm to 00.40 a.m. This period is also called நடுச்சாமம். The exact mid period is the midnight (நள்ளிரவு, நடுநாள்). We saw earlier that the bell rung to announce this midnight time. A ciRupozhuthu is divided into ten parts and the duration of one part is called a nAzhikai (நாழிகை). So, a nAzhikai has 24 minutes. How does one measure these periods? The poet says that there are people who can do that. They are called pozhuthu aLanthu aRiyum mAkkaL (பொழுது அளந்து அறியும் மாக்கள்) – the people who know the time by measuring it. How do they measure time? The poet says that they use an instrument called kuRu nIrk kannal (குறுநீர்க் கன்னல்)– an instrument called kannal which has a small quantity of water. kannal normally means a vessel containing water.
In those days, two types of water clocks were used. The first one was called nAzhikai vaTTil (நாழிகை வட்டில்)– time plate called clepsydra. A vaTTil is a large shallow dish. This will be filled with water. An empty dish, smaller in size would be left floating on this water. This small dish would have a small hole at its bottom through which water from the large dish would ooze into it. Form the quantity of water gathering in the inner dish, the people would measure the time. Probably the smaller dish would have marks on it to enable the people to measure the time.
Another type of clock was the hour-glass. This would consist of two small vessels, conical in shape, their vertices touching each other. It had a small hole in between. The upper cone would be filled with water and this will flow into the lower cone, drop by drop. By the amount of water collected at the bottom cone the people get to know the time elapsed.
To whom are they announcing the time? It is past midnight. Is that person still awake? If so, what is that person doing? We will see in the next sessions.
Note
The Tamil yAmam should not be confused with the Sanskrit jAmam. yAmam is the four hour midnight period in a day from 10 p.m to 2 a.m. The middle period which contains the exact midnight period is sometimes called as naTuch chAmam (நடுச் சாமம்). The Sanskrit jAmam, if written in Tamil is chAmam. But this is a three hour duration. That is, any three hour duration is called a jAmam. So, a day has 8 jAmams. So, while yAmam is a particular four hour period in night, jAmam is a measure of time and stands for any three hour duration. So, when a Tamil villager says, chAmak kOzhi – midnight cock, he means only yAmak kOzhi.
தமிழ் யாமம் வடமொழி ஜாமம்
இரவு 10.00 மணி முதல் காலை 2.00 மணி வரை. 1 நாழிகை = 24 நிமிடம்
10.00 – 11.20 - முதல் யாமம் 2 1/2 நாழிகை = 1 மணி
11.20 – 00.40 - இடை யாமம், நடு யாமம் (நடுச்சாமம்) 3 3/4 நாழிகை = 1 முகூர்த்தம்
00.40 – 2.00 - கடை யாமம். 7 1/2 நாழிகை = 1 ஜாமம் ( 3 மணி)
Pandiyaraja
P.Pandiyaraja
முல்லைப்பாட்டு - mullaippATTu
களம் 2 : காட்சி 5 Act II : Scene 5
பொழுது அளந்து அறியும் பொய்யா மாக்கள்
-------------------- -------------- -------------- -----------------
குறு நீர்க்
கன்னல் இனைத்து” என்று இசைப்ப - (55 – 58)
புனை மாண் நல் இல்
மத்திகை வளைஇய
மறிந்து வீங்கு செறிவுடை
மெய்ப்பை
புக்க வெருவரும் தோற்றத்து
வலி புணர்
யாக்கை வன்கண் யவனர்
புலித்தொடர்
விட்ட புனை மாண் நல் இல்
திரு மணி
விளக்கம் காட்டி, திண் ஞாண்
எழினி வாங்கிய
ஈரறைப் பள்ளியுள்,
உடம்பிம்
உரைக்கும் உரையா நாவின்
படம் புகு மிலேச்சர்
உழையர் ஆக (59 -66)
அடிநேர் உரை
கசை வளைந்துகிடக்கின்ற, மடங்கிப் புடைக்குமாறு நெருங்கக் கட்டுதலை உடைய
சட்டையிட்ட, அச்சம் வரும் தோற்றத்தையுடைய, 60
வலிமை கூடின உடம்பினையுடைய, கடுமையான யவனர் (கட்டிய),
புலிச் சங்கிலியைத் தொங்கவிட்ட, அலங்கரித்தல் நிறைவான அழகிய நல்ல இல்லில்,
அழகினையுடைய மாணிக்க மணி விளக்கை எரியவைத்துத், திண்ணிய கயிற்றில்
திரைச்சீலையை வளைத்த இரு அறைகள்(கொண்ட) படுக்கை அறைக்குள்,
உடம்பை ஆட்டிப் பேசும், (வாய்)பேசாத நாவினையுடைய 65
அங்கி அணிந்த மிலேச்சர் அருகில் உள்ளோராக –
அருஞ்சொற் பொருள்
மத்திகை = சாட்டை,சவுக்கு,whip; மறிந்து = விழுந்து,வளைந்து,fall,bend; மெய்ப்பை = யவனர் மேல் சட்டை, shirt; வெரு = அச்சம்,fright; புனை = செய்த,create; ஞாண் = கயிறு,rope; எழினி = திரை,curtain; படம் = அங்கி,robe; உழையர் = அருகிலிருப்போர்,those who are nearby.
பொழிப்புரை
அரசனுக்காகக் கட்டப்பட்ட இந்தக் கூடம், சிறந்த வேலைப்பாடு அமைந்த நல்ல இல்லம் – அது யவனர்களால் இயற்றப்பட்டது. அவர்கள் அச்சம் தரும் தோற்றத்தையும், கடுமையான பார்வையையும் உடையவர்கள். வலிமை மிக்க உடம்பினர். தோளிலிருந்து இறங்கும் சட்டையை இடுப்பில் சவுக்குக் கயிற்றால் வளைத்துக் கட்டியிருப்பதால் மேலிருந்து குறுகலாக விழுந்து பின்பு புடைத்து எழுகின்ற சட்டையை அணிந்திருக்கின்றனர். அரசனின் இல்லத்து வாசலில் புலிக்கண் என்ற விலையுயர்ந்த கல்லால் ஆன சங்கிலியைக் கட்டித் தொங்கவிட்டிருக்கின்றனர். அழகிய மணிவிளக்கை எரியவிட்டிருக்கின்றனர். வலிமை மிக்க கயிறில் கட்டப்பட்டிருக்கும் திரைச் சீலைகளால் பிரிக்கப்பட்ட இரு அறைகளைக் கொண்ட அந்த இல்லின் உள்ளே, நீண்ட அங்கியை அணிந்திருக்கும் மிலேச்சர்கள் அரசனின் அருகே இருக்கிறார்கள். இவர்கள் தங்கள் நாவினால் பேசாமல், தங்களின் உடல்மொழியால் பேசிக்கொள்கிறார்கள்.
Stern looking yavanas
maththikai vaLai-iya maRinthu vIngku cheRivuTai
meyppai pukka veruvarum thORRaththu
vali puNar yAkkai vankaN yavanar
puliththoTar viTTa punai mAN nal il
thiru maNi viLakkam kATTith thin njAN
ezhini vAngkiya Ir aRaip paLLiyuL
uTampin uraikkum uraiyA nAvin
paTam puku milEchchar uzhayar Aka
Stern looking yavanas, having a frightful appearance,
With their body infused with might,
Wearing a tunic receding into a whip encircling,
And swelling below, with a compact wrap-up,
Erect an abode exceedingly splendid,
Suspend at the forepart a string of tiger-eye gems,
With beauteous gem lamps lit inside the bed room,
Split into two by curtains hanging by strong ropes,
As the milEchchars wearing long robes,
Who speak not with their tongues but with gestures stand nearby -
The poet gives a graphic description of the inner chambers of the king’s abode. The entire structure is erected by the yavanas. Yavanas are the Ionians who might be the Phoenicians, Greeks or the Romans. But all the westerners were called by the single name yavanar. Many coins minted by these people have been found at many places in Tamilnadu.
These yavanars are described as vankaN yavanar (வன்கண் யவனர்). vankaN means heartlessness or cruel. This may not mean that they were brutal or barbarous. They were ruthless and very strict in enforcing their instructions. They were well-built people, tall and hefty. That is why they are described as fearsome people.
The Romans used to wear a shirt called tunic. It was the basic item of male dress and was made of two pieces of cloth sewn together at the sides and shoulders and belted in such a way that the garment just covered the knees. This is called meyppai (மெய்ப்பை). This later became the dress of some rich people or people with some authority. In cilappathikAram (சிலப்பதிகாரம்), when kOvalan (கோவலன்) enters into Madurai city, he comes across the royal goldsmith, and it is mentioned that the goldsmith was wearing a meyppai. Hence the yavanars mentioned in this poem were not on military duty. Probably they were craftsmen and these craftsmen helped the king in making a roman-looking army tent for him. But it is night time and so any soldier who is not on duty would be in a civil dress. Hence these yavanars might be soldier cum craftsmen. That is why they are given too many epithets describing their strong muscular body.
The tunic has openings at the top for the hands and head and one has to push their hands and head into these openings. Hence the poet says they are entering into the dress (மெய்ப்பை புக்க). Since it is long and goes upto the knees, they tighten it in the waist by a rope. This is described as maththikai vaLai-iya (மத்திகை வளைஇய). So the tunic which is wide on the shoulders is shrunk in the waist and then it bulges again. This is described as maRinthu vIngku (மறிந்து வீங்கு).
The next phrase cheRivuTai (செறிவுடை) is taken as cheRivu uTaiya (செறிவு உடைய)– having compactness. Without the waist band the tunic would be handing loosely and because it is tightened at the waist, it becomes a compact wrap up. So it becomes an adjective for meyppai. Many people mean this as a separate dress - ceRivu uTai (செறிவு உடை)– a compact dress and take meyppai as another dress. In that case the meyppai can be taken as the inner dress and over which the military uniform was worn. So the line maththikai vaLai-iya maRinthu vIngku cheRicuTai can be taken to denote the military uniform. In that case, the yavanars can be taken to be soldiers cum craftsmen who were on military duty at that time.
Roman soldiers were said to have a belief on a gem called Tiger-eye gem. “Roman soldiers wore tigers eye in battle for protection. During that time, this stone was thought to bring clarity and deep insight about the current situation, instantly, here and now, therefore enabling the soldiers to see the truth at the battlefield clearly without deception”. (http://www.sunnyray.org/Crystals-T.htm). “ Roman soldiers wore tiger's-eye for protection in battle. Tiger Eye was thought to be all seeing due to its appearance. Tiger Eye is used for focusing the mind. It is said that Tiger Eye offers protection during travel, strengthens convictions and confidence. This very warm stone is beneficial for the weak and sick” (http://www.all-gem-stones.com/se/tigers_eye.html, Encyclopedia of Gemstones - Tiger's-eye).
Since this was their belief, instead of asking the Tamil king to wear the chain made of the tiger-eye gems, they would have left it hanging near the door of the residence they built for the king. This might be the meaning of the phrase pulith thoTar viTTa punai mAN nal il (புலித்தொடர் விட்ட புனை மாண் நல் இல்) – No satisfactory explanations are given by any of the commentators for this phrase. N.Raghunathan, in his English book “Six long poems from Sangam Tamil” comments about this phrase as , “ This is nowhere explained; probably the chain was made of linked parts in the likeness of the tiger”. The long term pulik kaN maNith thoTar – (புலிக்கண் மணித் தொடர்) tiger-eye gem chain – might have been shortened as pulith thoTar. Here are some examples of tiger-eye gem chains.
The king’s abode has two chambers separated by beautiful curtains hanging on strong ropes. In the inner chamber resides the king. For his immediate assistance and additional security, some guards are placed in the antechamber. They are called milEchchar (மிலேச்சர்).
These milEchchars are believed to have come from Baluchisthan, a portion of the present Pakistan. Beluchchiyar, meaning those from Beluchisthan, is said to have changed into milEchchar. The tribals of this country still wear a long robe, which is termed here as paTam (படம்). This is different from meyppai. These people cover most of their body including the head. Some of them even cover their mouth. So, they would be unable to talk. Probably that was why the poet says that they uttered not with their tongue but with gestures only. Moreover, they are very close to the king who is taking rest in the next room. Or, since they are not familiar with the local language, Tamil, they express through other ways. Hence, they don’t utter any speech and when necessary they talk through a body language – the poet says as uTampin uraikkum uraiyA nAvin (உடம்பின் உரைக்கும் உரையா நாவின்).
Pandiyaraja
P.Pandiyaraja
முல்லைப்பாட்டு - mullaippATTu
களம் 2 : காட்சி 6 Act II : Scene 6
புலித்தொடர்
விட்ட புனை மாண் நல் இல்
------------ -------------- ------------ -------------
எழினி வாங்கிய
ஈரறைப் பள்ளியுள்,
---------------- ---------------- --------------- --------------
படம் புகு மிலேச்சர் உழையர் ஆக (59 -66)
இன்துயில் வதியுநன்
மண்டு அமர்
நசையொடு கண்படை பெறாஅது
எடுத்து எறி
எஃகம் பாய்தலின் புண் கூர்ந்து
பிடிக் கணம் மறந்த வேழம், வேழத்துப்
பாம்பு
பதைப்பன்ன பரூஉக் கை துமிய
தேம் பாய் கண்ணி நல் வலம் திருத்திச்
சோறு வாய்த்து
ஒழிந்தோர் உள்ளியும், தோல் துமிபு
வைந் நுனைப் பகழி மூழ்கலின் செவி சாய்த்து
உண்ணாது
உயங்கும் மா சிந்தித்தும்,
ஒரு கை பள்ளி
ஒற்றி, ஒரு கை
முடியொடு
கடகம் சேர்த்தி, நெடிது நினைந்து
பகைவர்ச் சுட்டிய
படைகொள் நோன் விரல்
நகை தாழ்
கண்ணி நல் வலம் திருத்தி,
அரசு இருந்து பனிக்கும்
முரசு முழங்கு பாசறை
இன் துயில்
வதியுநன் ------------- ------------ 67
-80
அடிநேர் உரை
போரை உக்கிரமாக்கும் விருப்பத்தோடு, கண்ணுறக்கம் பெறாமல்,
ஓங்கி வீசிய வாள் வெட்டுதலினால், புண் மிக்குப்
பிடித் திரளை மறந்த வேழத்தையும்; வேழத்தின் -
பாம்பு பதைப்பது போல் (பதைப்பினையுடையவாக) - பரிய கைகள் அற்று விழ 70
தேன் பரக்கும் வஞ்சிமாலைக்கு நல்ல வெற்றியை உண்டாக்கி,
செஞ்சோற்றுக் கடனிறுத்து, இறந்துபோன வீரரையும் நினைத்தும்; சேணங்களை அறுத்துக்
கூரிய முனைகளையுடைய அம்புகள் (வந்து) தைத்ததினால் செவி சாய்த்துப்
புல் உண்ணாமல் வருந்தும் குதிரைகளை நினைத்தும்;
ஒரு கையைப் படுக்கையின் மேலே வைத்து, ஒரு கையை 75
முடியுடன் (மணிக்கட்டிலுள்ள)கங்கணத்தைச் சேரவைத்து, நீண்ட நேரம் சிந்தித்து -
பகைவரை நோக்கிப் படைக்கலன்களைப் பிடித்த வலிமையுள்ள விரல்களால்,
பொலிவு தங்கும் வஞ்சிமாலைக்கு நல்ல வெற்றியை நிலைபெறுத்தி,
பகையரசு இருந்து நடுங்கும் முரசு முழங்கும் பாசறையில்
இனிய துயில்கொண்டு தங்கியிருப்பவனை ---
அருஞ்சொற் பொருள்
மண்டு = உக்கிரமாக்கு, முனைப்புக்கொள்,intensify ; அமர் = போர்,war; நசை = விருப்பம்,longing; கண்படை = உறக்கம்,sleep; எஃகம் = வேல்,spear; பிடி = பெண்யானை,femle elephant; வேழம் = (ஆண்)யானை, (male)Elephant; பரூஉக்கை = பெரிய தும்பிக்கை,large trunk (of an elephant) ; துமிய = துண்டாக,cut off; தேம் = தேன்,honey, nector; கண்ணி = ஆண்களின் தலைமாலை,head wreath of males ; உள்ளியும் = நினைத்தும்,think about; தோல் = கவசம்,shield (made of dry skin); துமிபு = துமிய,துண்டாக,cut off; வை = கூர்மையான,sharp; பகழி = அம்பு,arrow ; உயங்கு = வருந்து,be in anguish; கடகம் = கைவளை,bracelet; நோன் = வலிய,strong; பனிக்கும் = நடுங்கும்,tremble.
பொழிப்புரை
எழினி வாங்கிய ஈர் அறைப் பள்ளியுள் மன்னன் பள்ளிகொண்டுள்ளான். ஆனால் அவன் கண்ணுறங்கவில்லை. நடக்கும் போரை முடுக்கிவிட்டு, விரைவில் அதனை முடித்துவிட அவன் தீவிர சிந்தனையில் ஆழ்ந்துள்ளான். முன்னாளில் நடந்த போர்க்காட்சிகள் அவனுடைய மனத்துள் நிழலாடுகின்றன. பகைவர் வேலால் படுகாயம் அடைந்த யானை தன் பிடியையும் மறந்து பேதுற்று நிற்கும் நிலை – புடைக்கப்பட்ட பாம்பினைப் போல் புரண்டு புரண்டு துடிக்கும்படி, பகைவர் யானையின் துதிக்கையை வெட்டி வீழ்த்திய வீர மறவரும் விழுந்துபட்ட நிலை – கழுத்துப் பட்டையையும் துளைத்துக்கொண்டு பாய்ந்த பகைவர் அம்பினால் புண்பட்ட குதிரை ஒரு பக்கம் தலையைச் சாய்த்து உண்ணாமல் இருக்கும் நிலை – இவற்றையெல்லாம் எண்ணியவண்னம் நீண்ட நேரம் சிந்தனைவயப்பட்ட மன்னன், மறுநாள் போரை முடித்துவிடும் ஒரு நல்ல திட்டத்தை வகுத்துவிட, நிம்மதியாகத் துயில்கொள்கிறான்.
King’s reflections
maNTu amar nachaiyoTu kaNpaTai peRA-athu
eTuththeRi eqkam pAythalin puNkUrnthu,
piTikkaNam maRantha vEzham, vEzhaththup
pAmpu pathaippanna parU-ukkai thumiya
thEmpAy kaNNi nal valam thiruththi,
cORuvAyththu ozhinthOr uLLiyum, thOl thumipu
vai nunaip pakazhi mUzhkalin chevi chAyththu
uNNAthu uyangkum mA chinthiththum,
oru kai paLLi oRRi, oru kai
muTiyoTu kaTakam chErththi, neTithuninainthu,
pakaivarch chuTTiya paTai koL nOn viral
nakai thAzh kaNNi nalvalam thiruththi,
araichirunthu panikkum murachu muzhangku pAchaRai
in thuyil vathiyunan ---------------- -------------
Yearning to intensify the war, without a wink the king rests,
With sad thoughts of -
The elephants injured by the piercing spears, refusing their mates –
The valiant warriors who cut down the trunks of the enemy’s elephants,
And made them roll and writhe like injured snakes,
And gave up their lives in the process as a debt of gratitude,
Thus ensuring victory to the war wreath worn on their head-
The horses that incline their ears and refuse their feed,
As sharp arrows piercing through their leather head-cover inflicted painful injury -
Half erect and half stretched on the bed,
With one hand touching the bed,
Another one with a bracelet placed on the head with the crown,
Ruminating for long,
The strong fingers which held the weapons pointing at the foes,
Now running over the war head wreath, the abode of glory,
To be changed into the wreath of victory shortly –
In this war camp with war drums,
The thundering roar of which makes the enemies tremble even in their hide-out,
The king slips into deep slumber –
The poet still doesn’t say who the hero is. But we can surmise that he is the king. In his inner chamber he is resting, sleepless. He is yearning for a decisive assault on the following day. His mind is full of grief over his loses in the fight so far.
– The elephants that got greatly injured by the spears hurled at and thus refuse the company of their mates -
– The soldiers of the infantry who cut off the large trunks of the enemies’ elephants and made them toss on the ground like an injured snake, but succumbed in that process and thus paid their debts to the king and transformed their war wreath into a victorious halo.
– The horses that bend their heads due to wounds caused by arrows piercing through their protective cover and refuse to eat.
The king is worried over his loses. He is grieved over the loss of life of his dear warriors. But he is equally saddened by the sufferings of the injured animals. Hence the king is concerned about the welfare of every member of his team. The gallant warriors display great acts of heroism and face death because of their indebtedness to the king. The king has nurtured them so long by providing them food and shelter. So they are duty-bound to save the king. This type of indebtedness is termed as chenjchORRuk kaTan (செஞ்சோற்றுக் கடன்). Those who are indebted like this would be waiting for a chance to pay back their gratitude. A war is a good chance. So they have accomplished their desire. The term chORu vAyththu ozhinthOr (சோறு வாய்த்து ஒழிந்தோர்) – means those who died having a chance to repay their indebtedness. It is quite natural that the king is greatly grieved over the loss of such devoted warriors.
But the king is pained over the sufferings of the injured animals. The animals play a great role in a war and are of great support to the army. But the king is shown to be having real love and concern towards these animals. An elephant is hit by a spear. An elephant’s skin is so thick that it can normally resist ordinary spears or arrows. But the spear that hits it is shown as eTuththeRi eqkam (எடுத்தெறி எஃகம்) – a spear that was lifted high, drawn backwards, aimed and hurled with great force. Here eTu means lift high. Hence that spear causes a heavy injury. It was so acute that the elephant refuses the company of the female clan. Remember, the elephant was shown to be secreting must in line 31. Elephants secrete must only during periods of heightened sexual excitement. The pain is so intense that even at this stage the male does not seek the females.
The gallant warriors are not shown to meet with death meekly. As the warrior approaches an on-coming elephant, his sword drawn and lifted high, the elephant catches him with its long trunk and lifts him up. But the warrior is not scared. Before the elephant smashes him down, he cuts its trunk. He dies only after seeing the cut-off trunk tossing around him. Hence the king mourns such heroic death.
But how does the king know these incidents? Probably, in the early night, he went around the campus, visiting various sections of the army – the elephant regiment, the infantry and the cavalry. That should have been a great boost to the army but the king gets a clear picture of what is happening.
The king ponders over the heavy loss he is meeting with. Hence he is shown to be yearning for intensifying the war to gain a decisive victory.
The king is lying on the bed with stretched legs and his leaning torso supported by one hand with a bracelet (கடகம்) resting on his crown and the other hand placed on the bed. The strong fingers that used to hold the weapons pointing at the enemies, now stroke the war head-wreath which is the abode of glory. He thinks for a long time. He needs a plan which would change this war wreath into a victory wreath. It seems he got it.
So, the next day morning the war drums of the war camp would raise a thundering roar which would frighten the enemies even in their own places.
But now, the king goes to a deep sleep.
A Note on kaNNi (கண்ணி)
<font color="#000000" fac...
Pandiyaraja
P.Pandiyaraja
முல்லைப்பாட்டு - mullaippATTu
களம் 3 : காட்சி 1 Act III : Scene 1
அரசு இருந்து பனிக்கும்
முரசு முழங்கு பாசறை
இன் துயில்
வதியுநன் ------------- ------------ 67
-80
செவி நிறைத்த ஓசை
(இன் துயில்
வதியுநன் ) காணாள் துயர் உழந்து
நெஞ்சாற்றுப் படுத்த நிறைதபு புலம்பொடு
நீடு நினைந்து
தேற்றியும், ஓடு வளை திருத்தியும்,
மையல்
கொண்டும், ஒய்யென உயிர்த்தும்,
ஏ உறு
மஞ்ஞையின் நடுங்கி, இழை நெகிழ்ந்து,
பாவை விளக்கின் பரூஉச் சுடர் அழல,
இடம் சிறந்து
உயரிய எழு நிலை மாடத்து
முடங்கு இறைச்
சொரிதரும் மாத் திரள் அருவி
இன்பல் இமிழ் இசை ஓர்ப்பனள் கிடந்தோள்
அஞ்செவி நிறைய
ஆலின ------------- (80 – 89)
அடிநேர் உரை
(இனிய துயில்கொண்டு தங்குயிருப்பவனைக்) காணாளாய், வருத்தமுற்று 80
நெஞ்சம் பொறுத்திருக்க, (தன்)உறுதியைக் கெடுத்த தனிமையோடு,
நீண்ட பிரிவினை நினைந்து தேற்றியும், கழலுகின்ற வளையை(க் கழலாமற்)செறித்தும்,
மயக்கம் கொண்டும், நெடிய பெருமூச்சுவிட்டும்,
அம்பு தைத்த மயில் போல நடுங்கி, அணிகலன்கள் நெகிழ்ந்து,
பாவை (ஏந்திநின்ற)தகளியில் பரிய விளக்கு நின்றெரிய, 85
(எல்லா)இடங்களும் சிறந்து உயர்ந்து நிற்கும் ஏழு நிலையினையுடைய மாடத்தில்,
(சாய்ப்புகளின்)மூட்டுவாய்களினின்றும் சொரியும் பெரிதாய்த் திரண்ட அருவிகளின்
இனிய பலவாகிய முழங்குகின்ற ஓசையைக் கேட்டவளாய்க் கிடந்தோளுடைய
அகஞ்செவி நிரம்பும்படி ஆரவாரித்தன –
அருஞ்சொற் பொருள்
உழந்து = வருந்தி,suffer with pain; நெஞ்சு ஆற்றுப்படுத்த = நெஞ்சு (தலைவன் பால்) செல்ல,heart trying to reach him; நிறை = பொறுமை,tolerance; தபு = அழிபடு,perish; புலம்பு = தனிமை,solitude; நீடு = நீண்ட பிரிவு,long interval; உயிர்த்தும் = பெருமுச்சு விட்டும்,heave a sigh; ஏ உறு = அம்பு பட்ட,hit by an arrow; மஞ்ஞை = மயில்,peacock; பரூஉச் சுடர் = பருத்த சுடர்,big flame; அழல = பெரிதாக ஆட,glow brightly; ஆலின = நிறைத்தன, ஒலித்தன,filled with sound.
பொழிப்புரை
(பகை)அரசு இருந்து பனிக்கும் முரசு முழங்கு பாசறையில், இன் துயில் கொள்ளும் தன் கணவனைக் காணாதவளாய் இருக்கும் தலைவியின் நிலையைப் புலவர் இங்கு ஓர் உயிரோவியமாகக் காட்டுகிறார்.
மனம் துயரத்தால் வாட, நெஞ்சமோ அவனைத் தேடிச் செல்ல முற்படுகிறது. தன் பொறுமையெல்லாம் வடிந்துவிட்ட அந்தத் தனிமைத் துயரில், நெடுநாட்கள் ஆகிவிட்டதால் சீக்கிரம் தலைவன் வந்துவிடுவான் என்று அவள் தன்னையே தேற்றிக்கொள்கிறாள். பிரிவுத் துயரால் மெலிந்துவிட்ட அவள் கைகளினின்றும் கைவளையல்கள் கழன்றுவிழும் நிலையில் இருக்கின்றன. சரிந்து விழும் அவற்றை அடிக்கடி மேலே தூக்கிவிட்டுச் சரிசெய்கிறாள். காதல் உணர்வுகள் மேலெழும்புகின்றன. அடிக்கடி நீண்ட பெருமூச்சுகளும் வெளிப்படுகின்றன. அம்பு தைத்த மயில் போல் அவள் மேனி சிலிர்த்து நடுங்குகிறது. மாலையில் அணிந்திருந்த இறுக்கமான அணிகலன்கள் நெகிழத்தொடங்குகின்றன. ஏற்றிவைத்த பாவை விளக்குகளின் சுடர்கள் இருள் கவியக் கவியப் பெரிதாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கின்றன. தூறிக்கொண்டிருந்த மழை பெரிதாக விழுகின்றது. நகரின் முக்கிய பகுதியில் இருக்கும் மிக உயர்ந்த எழுநிலை மாடத்தின் உச்சிக் கூரைச் சரிவு ஓரங்களிலிருக்கும் வாய்க்கால்களினின்றும் மழைநீர் அருவியாய்ப் பெரும் ஒலியுடன் விழுகிறது. அந்த அருவி எழுப்பும் இன்னிசையை அவள் ஆழமாய் உற்றுக் கேட்கிறாள். அவள் அதன் இனிமையையா சுவைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்? இல்லை, அவள் காதுகள் வேறு எந்த ஒலியையோ எதிர்பார்த்துக் கிடக்கின்றன. மழையோசைகளையும் மீறி வரும் ஒரு மெல்லிய ஓசை அவள் காதுகளை நிறைக்கின்றது. அது ----
The sound that filled the ears
--------------- ---------------- kANAL thuyar uzhanthu
nenjchARRuppaTuththa niRai thapu pulampoTu
nITu ninainthu thERRiyum, OTu vaLai thiruththiyum
maiyal koNTum, oyyena uyirththum
E uRu manjnjaiyin naTungki, izhai nekizhnthu
pAvai viLakkin parU-uch chuTar azhala,
iTam ciRanthu uyariya ezhu nilai mATaththu
muTangku iRai coritharum mAth thiraL aruvi
in pal imizh ichai OrppanaL kiTanthOL
am chevi niRaiya Alina -----------
Having no knowledge about him, she is in deep sorrow,
Her heart is trying to reach him, the solitude bites her tolerance,
‘The long interval would shorten the waiting’ – she consoles herself,
And tightens the bangles that are sliding down,
With intense passion of love she heaves a long deep breath,
At times, she trembles like a peacock hit by an arrow,
Her ornaments fit in the evening get loosened –
The big flames in the lady-doll lamps begin to glow brightly,
In the magnificent tall seven-storey mansion,
The rain waters flow down as a falls,
From the corners of the sloping roofs,
Closely she listens to the multitude of the musical noises,
Her ears are filled with the sounds of ----
What a minute observation of the state of mind of a lady waiting, her body movements and reflex actions! She is in a completely depressed mood. The king who has gone on war has told her that he would return on the day of on-set of the kAr season. kAr has settled now. The new dark clouds of the monsoon rose on the sky and started pouring heavily. The evening approaches. It is time for his arrival. The lady is so confident in his husband’s words that she started dressing well from the afternoon. She decorates herself by wearing new ornaments. As the sun sets, she is beginning to lose hope.
The night lamps are on. Because of the still remaining twilight the light glows only very slightly. Their flames are not thick and bright. Still he has not come (காணாள்).
She is greatly grieved and is in deep sorrow (துயருழந்து)
Her heart longs for him and tends to tear off from her and run to him (நெஞ்சாற்றுப்படுத்த).
The firmness of her mind begins to lax (நிறை தபு).
A mood of sulkiness takes over her (புலம்பொடு).
“Oh it is so long since he left. So he would come soon”, she consoles herself. This is an attempt to regain self-control (நீடு நினைந்து தேற்றியும்).
Her hands voluntarily hold one another and in turn they play with the bangles in the wrists and push them back and forth – these reflect the impatience and restlessness in her heart (ஓடு வளை திருத்தியும்).
Suddenly her heart swells with intense passion of love and she feels like going mad (மையல் கொண்டும்).
As a result, a long and deep breath sets forth from her lungs (ஒய்யென உயிர்த்தும்),
She looks at the lamp that was dim an while ago; Now it is getting brighter because of the descending darkness and its flames become thicker (பாவை விளக்கில் பரூஉச் சுடர் அழல),
It is still raining heavily. The rain waters running down the channels at the corners of the slopes of the roof at the top of the seven-storey building fall down like waterfalls with reverberating sound that makes a rhythmic sweet resonance with the multitude of other sounds of the rain (இடம் சிறந்து உயரிய எழுநிலை மாடத்து, முடங்கு இறை சொரிதரு மா திரள் அருவி).
It seems the lady is very keenly listening to the music of the sounds! (இன் பல் இமிழ் இசை ஓர்ப்பனள்) No! She is expecting something else – something beyond - another sound – the sound of music of the approaching victorious team of her husband. She is keen in catching it even when it is very feebly heard.
Yes, her ears get filled by the sounds she expects (அம் செவி நிறைய ஆலின)-.
Like a renowned psychologist, the poet seems to know the innate feelings of a lady love in a depressed mood.
His powerful camera catching every single incident together with its feelings doesn’t fail to show the gaining time also. The flame in the pAvai viLakku which was thin at the beginning due to partial daylight gradually becomes thicker as darkness settles down and this shows the advancement of time!
A mother in a deep nap in the afternoon, unmindful of the noises around, would wake up immediately by a very feeble whimper made by her child sleeping in a cradle at the corner far away.
Likewise, the lady love doesn’t bother about the loud but musical noise made by the flowing rain waters. Her ears ignore the loud sound and wait for a feeble sound – the sound of horns coming from the distant chariot of the king fast approaching. What an expert expression of the innate feelings of a lady in love!
This poem has four metrical feet (சீர்) in every line, like –
inpal imizichai OrppanaL kiTanthOL (இன்பல் இமிழிசை ஓர்ப்பனள் கிடந்தோள்). Depending upon the meaning and narration style, the poet has a pause or caesura after any of these metrical feet.
nenjchARRup paTuththa niRaithapu pulampoTu/
nITu ninainthu thERRiyum/, OTuvaLai thiruththiyum/,
maiyal koNTum/, oyyena uyirththum/,
E-uRu manjnjaiyin naTungki/, izhainekizhnthu/,
நெஞ்சாற்றுப் படுத்த நிறைதபு புலம்பொடு/,
நீடுநினைந்து தேற்றியும்/, ஓடுவளை திருத்தியும்/,
மையல் கொண்டும்/, ஒய்யென உயிர்த்தும்/,
ஏ-உறு மஞ்ஞையின் நடுங்கி/, இழைநெகிழ்ந்து/,
Efficient handling of the pauses at the end of the first, second, third or fourth metrical foot in a line gives a dramatic effect of narration of the poem. Hence the poet chooses to give the pauses at different places but quite meaningfully.
Look at the last line here.
amchevi niRaiya Alina/, ---------
Her ears are filled with the sounds of -------- WHAT?
அஞ்செவி நிறைய ஆலின/ ------------- எது?
The poet has given a pause after the third metrical foot. The sentence is complete. But the line is not. He has made us come to the edge of the chair. What next? The next unit is going to make you jump to your feet, raise both your hands and shout “Ah”. The entire auditorium is going to burst into a standing ovation. Line after line, unit after unit, for the next 14 lines, clap, clap, clap, ………These are the most beautiful lines of the poem. The climax scene is full of beauty, splendor, brilliance and magnificence. Let us wait for that!
...
தேமொழி
Pandiyaraja
P.Pandiyaraja
முல்லைப்பாட்டு - mullaippATTu
களம் 4 : காட்சி 1 Act IV : Scene 1
இன்பல் இமிழ்
இசை ஓர்ப்பனள்
கிடந்தோள்
அஞ்செவி நிறைய
ஆலின ------------- (80 – 89)
துனை பரி துரக்கும் செலவினர்
------------- ----------------- ------------- வென்று பிறர்
வேண்டு புலம் கவர்ந்த ஈண்டு பெரும் தானையொடு 90
விசயம் வெல் கொடி உயரி வலன் நேர்பு
வயிரும் வளையும் ஆர்ப்ப அயிர
செறி இலை காயா அஞ்சனம் மலர
முறி இணர் கொன்றை நன் பொன் கால
கோடல் குவி முகை அங்கை அவிழ 95
தோடு ஆர் தோன்றி குருதி பூப்ப
கானம் நந்திய செம் நில பெரு வழி
வானம் வாய்த்த வாங்கு கதிர் வரகின்
திரி மருப்பு இரலையொடு மட மான் உகள
எதிர் செல் வெண் மழை பொழியும் திங்களில் 100
முதிர் காய் வள்ளி அம் காடு பிறக்கு ஒழிய
துனை பரி துரக்கும் செலவினர்
வினை விளங்கு நெடும் தேர் பூண்ட மாவே 103
அடிநேர் உரை
(அகஞ்செவி நிரம்பும்படி ஆரவாரித்தன) - வென்று, பகையரசரின்
(தான்)விரும்பும் நிலங்களைக் கைக்கொண்ட, திரளுகின்ற பெரிய படையோடே, 90
வெற்றியால், வென்றெடுக்கின்ற கொடியை உயர்த்தி, வெற்றி நேர்ந்த
கொம்பும் சங்கும் முழங்க - நுண்மணலிடத்திலுள்ள
நெருங்கின இலையினையுடைய காயா அஞ்சனம்(போல்) மலர,
தளிரினையும் கொத்தினையுமுடைய கொன்றை நல்ல பொன்னைச் சொரிய,
கோடலின் குவிந்த முகைகள் அகங்கை(போல) விரிய, 95
திரட்சி நிறைந்த தோன்றி உதிரம்(போலப்) பூக்க,
காடு தழைத்த செம்மண் பெருவழியில்,
மழை வேண்டுமளவு பெய்த வளைகின்ற கதிரையுடைய வரகுக்காட்டில்
முறுக்குண்ட கொம்பினையுடைய புல்வாய்க்கலையோடே மடப்பத்தையுடைய மான் துள்ள,
எதிராகச் செல்லும் வெண்மேகங்கள் பொழியும் (ஆவணித்)திங்கள்(முதல் நாளில்) 100
முதிர்ந்த காயையுடைய வள்ளியங்காடு பின்னாக மறைய,
விரைந்து செல்லும் பரியைக் கடிதாகச் செலுத்தும் செலவினையுடையவரின்
(எடுத்துக்கொண்ட)வினை (எக்காலமும்)விளங்கும் நெடிதாகிய தேரைப்பூண்ட குதிரை (ஆலின).
அருஞ்சொற் பொருள்
ஈண்டு= ஒன்றுகூடிய, செறிவுள்ள, be close together, abound; விசயம்= விஜயம்,வெற்றி, victory; வலனேர்பு= வலன்+நேர்பு, வெற்றியடைந்த, triumph encountered; வயிர்= ஊது கொம்பு, blowing horn; வளை= சங்கு, conch; அயிர்= குறுமணல், finesand ; காயா= ஒரு மரம், memecylon tinetorium; அஞ்சனம்= கருநீல மை, dark blue ink ; முறி= துளிர்,sprout; இணர்= கொத்து, bunch ; கொன்றை= (இங்கு)சரக்கொன்றை, cassia; கால= உதிர்க்க, to shower ; கோடல்= வெண்காந்தள், gloriosa white ; முகை= மொட்டு, bud ; தோடு= செடியின் தாள், flower petal; தோன்றி= செங்காந்தள், red lily; நந்து= தழை, flourish ; திரி மருப்பு= முறுக்கிய கொம்பு, twisted horns; இரலை= கலைமான், புல்வாய், a stag, a species of deer; உகள= துள்ளி விளையாட, leap ; திங்கள்= மாதம், month; வள்ளி= ஒரு வகைக் காட்டுக் கொடி, dioscorea sativa; துனை= விரைந்து செல், race fast ;
பொழிப்புரை
போர்மேற் சென்றிருக்கும் தலைவன் திரும்பும் காலம் வந்தும் அவன் வரத் தாமதமாதவதால் துயரத்துடன் காத்திருக்கும் தலைவி, இருள் கவியும் நேரத்தில் பெய்யும் பெருமழையால் எழுநிலை மாடத்தின் மேற்கூரையினின்றும் அருவியெனக் கொட்டும் நீரின் பேரிரைச்சலையும் மீறி வேறு ஏதாவது ஒலி கேட்கிறதா என்று உற்றுக்கேட்ட வண்ணம் படுத்திருக்கிறாள். அப்போது அவளது செவித்துளைகள் நிறையுமாறு அந்த ஒலி கேட்கிறது. அது என்ன?
தான் மேற்கொண்ட போரில் வென்ற மன்னனின் தேர் ஊரை நெருங்கும் நேரத்தில், அந்தத் தேரில் பூட்டப்பட்ட குதிரைகளின் கனைப்பு ஒலி காற்றில் மிதந்து வந்து நம் தலைவியின் காதுகளை நிறைக்கின்றன.
இதற்கு முந்தைய தலைவனுக்குரிய காட்சியில் நீடித்துக்கொண்டுபோகும் போரை விரைவில் முடிக்கத் திட்டமிடும் மன்னன், நள்ளிரவு வரை சிந்தித்து, பின்னர் இனிதே துயில்கொள்ளும் காட்சியைப் புலவர் நமக்குக் காட்டினார். அதன் பின் வந்த தலைவிக்குரிய காட்சியில் மாலை மழையில் மயக்கத்துடன் இருக்கும் தலைவியைக் காட்டினார். அப்போது அவள் காதுகளில் வந்துவிழும் கனைப்புக் குரலையும் காட்டுகிறார். இடையில் நடந்ததை நம்முடைய கற்பனைக்கே விட்டுவிடும் புலவரின் கதையமைப்புத் திறம் வியந்து போற்றத்தக்கது. அதுமட்டுமல்ல, மன்னனின் வெற்றிக்காட்சியை அவர் காட்டும் அழகு வியந்து வியந்து போற்றத்தக்கது. மன்னன் படைகளின் பலவித வெற்றி முழக்கங்களைக் காட்டிய புலவர், அதன்பின் வரிசையாகப் பலவித முல்லைக் காட்சிகளைக் காட்டுகிறார். முல்லைநிலத்தின் பல்வித மலர்கள் பூத்துக்குலுங்கும் அழகிய காட்சியை அவர் உவமையாகக் கூறாமல், உருவகமாகவே கூறுவது அழகுக்கு அழகூட்டுகிறது. மன்னனின் வெற்றி மகிழ்ச்சியை நேரிடையாகக் காட்டாமல் அதனை முல்லைநில மலர்களால் காட்டும் நுணுக்கமும், அந்த விவரணங்களின்போது அவர் மலர், மரம் அதன் நிலம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய நுணுக்கமான செய்திகளைக் கூறியிருப்பதும், இந்தக் காட்சிகளை ஒவ்வொன்றாக அடுத்தடுத்துக் கூறும்போது தலைவனுடன் சேர்ந்து நாமும் பயணம் செய்கின்ற உணர்வை ஊட்டுவதும் (இறுதியில் உள்ள படங்களைப் பார்க்க) காட்சிக்கு முழுமை சேர்க்கும் நேர்த்தியும் படித்துப் படித்துப் பாராட்டக்கூடியன..
Speeding up the speeding horses
-------------- --------------- -------------- venRu piRar
vENTu pulam kavarntha INTu perum thAnaiyoTu
vicayam vel koTi uyari, valanErpu
vayirum vaLaiyum Arppa, ayira
cheRiyilaik kAyA anjchanam malara
muRi iNark konRai nan pon kAla,
kOTal kuvi mukai angkai avizha,
thOTAr thOnRi kuruthi pUppa,
kAnam nanthiya chennilap peruvazhi
vAnam vAyththa vAngku kathir varakin
thiri maruppu iralaiyoTu maTamAn ukaLa,
ethir chelal veN mazhai pozhiyum thingkaLil
muthir kAy vaLLiyangkATu piRakkozhiya
thunai pari thurakkum chelavinar
vinai viLangku neTunthEr pUNTa mAvE
Conquering the foes –
And capturing their sought after lands – (the king returns)
With the abounding huge army,
The victory flags raised high,
The triumphant horns and conches blown loudly,
(As the chariots race towards the city)
In the fine sands stand the kAyA trees, with their dense foliage,
Indigo blossomed with their dark blue flowers,
The konRai trees with their sprouting bunches of flowers
Shower their gold coin petals,
The closed buds of kOTal unfold into beauteous palms,
The thOnRi plants have a bloody bloom with their huge (red)petals,
The winding highway on the redsoil goes through the mullailand with its luxuriant pasture,
On its sides stand the richly rain-fed plantation of varaku with their curving ears of grain,
The twist- horned iralai deers leap with their young females,
In the beginning of the month when the oncoming white clouds pour down,
The mullai forest with the valli creepers with fully matured green fruit receding fast,
The racing horses are driven faster,
The neighing of the horses fastened to the long chariot that has accomplished its task.
(filled the inner ears of the lady as a roar)
Look at the way the poet has chosen to describe the final scene. There are two acts pertaining to the lady and two to the hero, these coming alternately. At the end of the first act, the lady is shown shedding tears of sorrow. The third act opens with the lady still in sorrow on the same day. Hence, the third act is a continuation of the first act. The second act switches over to the king in a deep forest. So there is a big discontinuity of place. But the poet takes us to the period when the king’s army sets up the army camp. This should have happened long time ago. Hence there is a big discontinuity of time also. Then we see the king going to sleep in his war camp and it is midnight. The war is not yet over. But the fourth act is not a continuation of the second act. There we see a returning triumphant king. What happened in between is not described. It is left to the reader to guess. Thus the involvement of the reader in a crucial scene makes the narration quite lively.
At the end of the first act, the reader is left with anxiety. At the end of the second act, the reader is left with expectation. At the end of the third act, the reader is left with curiosity. When the fourth act opens, the entire mood changes into one of happiness and the spectator is carried into a joyful mood. The details are not given. They are not needed. The tempo is maintained and the climax is superbly attained keeping the height of emotions.
In his poem the poet adopts various techniques of description, selection and sequencing of events, narration style, picturization and imaging. These could be well understood and appreciated by the knowledge of modern techniques for screen play writing, scripting, camera angles, selection of shots, editing and direction. This will be done in the next issue.
...<a style="margin-right:1em;margin-left:1em" href="https://lh3.googleusercontent.com/-t1EtMNQ3B6o/U3MIHJS3hZI/AAAAAAAAAu0/SPwxNUwE3cA/s1600/11.1.jpg" target="_blank" onmousedown="this.href='https: