D. K. Pattammal
N. Ganesan
பிரபல கர்நாடக இசைக் கலைஞர் டி.கே.பட்டம்மாள் இன்று சென்னையில்
காலமானார். அவருக்கு வயது 90.
சிறிது காலமாக உடல்நலக்குறைவால் அவதிப்பட்டு வந்தார் பட்டம்மாள். தாமல்
கிருஷ்ணசாமி பட்டம்மாள் என்கிற டி.கே.பட்டம்மாள் பிறந்தது காஞ்சிபுரம்
நகரில். இவரது தந்தை பெயர் தாமல் கிருஷ்ணசாமி தீக்ஷிதர். பட்டம்மாளின்
தாயார் காந்திமதி என்ற ராஜம்மாவும் ஒரு கர்நாடகப் பாடகியே.
மிகப்பெரிய பாடகி என்றாலும், பட்டம்மாள் முறையாக சங்கீதம் கற்கவில்லை.
கச்சேரிகளில் பாடல்களைக் கேட்டே தன் திறமையை வளர்த்துக் கொண்டார்.
சுயம்புவாக சங்கீதத்தில் பாண்டித்யம் பெற்றவர் பட்டம்மாள்.
கிட்டத்தட்ட 65 ஆண்டுகள் கர்நாடக இசையில் கொடிகட்டிப் பறந்தார். இவரது சம
கால கலைஞர்களான எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி மற்றும் எம்.எல். வசந்தகுமாரிக்கு
மிகச்சிறந்த போட்டியாளராகத் திகழ்ந்தார் பட்டம்மாள்.
அன்றைக்கு இந்த மூவரும் சங்கீத பெண் மும்மூர்த்திகளாகப்
போற்றப்பட்டார்கள். சங்கீத மும்மூர்த்திகளுள் ஒருவரான முத்துஸ்வாமி
தீக்ஷிதரின் பாடல்கள் மற்றும் கீர்த்தனைகளை முழுமையாகக் கற்றவர்
பட்டம்மாள். பின்னாளில் முத்துசாமி தீ்க்ஷிதர், பாபநாசம் சிவன் ஆகிய
மேதைகளின் பாடல்களை மேடைகள் தோறும் பிரபலமாக்கியதில் இவரது பங்களிப்பு
அதிகம்.
அமெரிக்கா, ஜெர்மனி, பிரிட்டன் என உலக நாடுகள் பலவற்றில் கச்சேரிகள்
நடத்தியவர் பட்டம்மாள். பல திரைப்படங்களில் பின்னணியும் பாடியுள்ளார்.
கமலஹாஸனின் ‘ஹே ராம்’ படத்தில் வைஷ்ணவ ஜனதோ பாடலை பாடியுள்ளார்
பட்டம்மாள்.
இந்திய அரசின் பத்ம பூஷண் மற்றும் பத்ம விபூஷன் விருதுகளையும், சங்கீத
நாடக அகாடமி விருது, சங்கீத சாகர ரத்னா விருது மற்றும் சங்கீத கலாநிதி
விருதினையும் பெற்றவர் பட்டம்மாள். இவரது சகோதரர் டி.கே. ஜெயராமனும்
மிகப்பெரிய கர்நாடக இசைக் கலைஞர்.
பாடகி நித்யஸ்ரீ மகாதேவன் இவருக்கு பேத்தி முறையாவார்.
kra narasiah
| GREAT LOSS INDEED! THE LAST OF THE GREATS! |
PENNESWARAN KRISHNA RAO
N. Ganesan
On Jul 16, 10:20 am, PENNESWARAN KRISHNA RAO <penneswa...@gmail.com>
wrote:
> வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமை, அதாவது 19 ஜூலை 2009 அன்று அமரர் பட்டம்மாள் அவர்களின்
> பேத்தி நித்யஸ்ரீ மகாதேவன் இசை நிகழ்ச்சி ஒன்றை வடக்கு வாசல் சார்பாக ஏற்பாடு
> செய்திருந்தோம்.
>
> கோபாலகிருஷ்ண பாரதியின் நந்தன் சரித்திரத்தில் இருந்து அனைத்துப் பாடல்களையும்
> பாடுவதாக ஏற்பாடுசெய்திருநதோம்.
>
> அந்த நிகழ்ச்சியை இப்போது ரத்து செய்து விட்டோம்.
>
> மறைந்த பட்டம்மாள் அவர்களுக்கு மரியாதை செலு்த்தும் வண்ணம் ஞாயிற்றுக்கிழமை
> வேறு கச்சேரியை நாஙகள் ஏற்பாடு செய்யவில்லை.
>
> நண்பர்களிடம் ஒரு உதவி.
>
> பட்டம்மாள் பாடிய பாடலின் இணைப்பை அனுப்பினால் நாளை இசைவிழா துவக்கத்தில்
> அந்தப் பாடலை ஒலிக்கவிட்டு மௌன அஞ்சலி செலுத்தலாம் என்று இருக்கிறேன்
>
> நாளை மதியத்துக்குள் யாராவது இணைப்பை அனுப்பி உதவுங்கள்
>
There are 160 songs sung by DKP:
http://www.hummaa.com/music/artist/8750/d+k+pattammal
Click Carnatic or Tamil from this page.
~ NG
The vocalist Damal Krishnaswamy Pattammal (March 28, 1919 - ) is one
of the most popular and respected Carnatic musicians. Pattammal and
her contemporaries M. S. Subbulakshmi and M. L. Vasanthakumari were
popularly referred to as the "female trinity of Carnatic Music". This
trio initiated the entry of women into mainstream Carnatic Music.
Pattammal was born on March 28, 1919 at Kancheepuram in Tamil Nadu,
India. She gave her first public performance in Chennai at the age of
14. She quickly rose to stardom, and her musical career has spanned
more than 65 years.
Pattammal's sweet disposition and humble nature belie the fact that
she started a few revolutionary trends in Carnatic music. She is the
first Brahmin woman to have performed this music publicly, both on
stage and on air. Brahmins ranked as the highest in the caste
hierarchy prevalent in India in the early 20th century, and society
considered it taboo for a Brahmin woman to perform on stage.
Furthermore, Pattammal is also the first woman to have performed Ragam-
Tanam-Pallavi on stage. Ragam-Tanam-Pallavi (or Pallavi) is the most
difficult concert item in Carnatic music. Before Pattammal, it classed
as a male stronghold. Not only did Pattammal boldly venture into
Pallavi-singing, but she also performed very complex Pallavi-s in
intricate Talas (rhythmic cycles) impressively enough to earn the
respect of her male peers. For this reason, she became dubbed “Pallavi
Pattammal”. Today, many female Carnatic musicians perform Ragam-Tanam-
Pallavi as the main item in their concerts.
Pattammal popularized many compositions of Muthuswami Dikshitar and
Papanasam Sivan. Particularly, she has a reputation as an authority on
the compositions of Muthuswami Dikshitar. She has learnt authentic
versions of Dikshitar's compositions from Ambi Dikshitar (Dikishitar's
grand-nephew) and from Justice T. L. Venkatrama Iyer.
Pattammal has performed in numerous venues throughout India, the
United States, and other countries. Although she received many offers
to sing for films, she only accepted those which involved the singing
of devotional or patriotic songs. She has popularized several
nationalistic compositions of Subrahmanya Bharati, and other
composers.
Pattammal has received several awards and titles throughout her
career. Most notably these include the title “Gana Saraswathi”
bestowed on her by the musician Tiger Varadachariar, the Sangeetha
Kalanidhi (considered the highest accolade in Carnatic music) in 1970,
the Padma Bhushan from the Government of India in 1971, and the Padma
Vibhushan, India's second-highest civilian honor, in 1998.
Pattammal possesses a full-throated voice in the low alto/high tenor
range. Her outstanding musical qualities include an overwhelming
technical expertise, an uncompromising adherence to pitch and rhythm,
and clear enunciation of lyrics. Her performances of shlokas and
viruttams (poetry or verse sung improvisationally without rhythmic
accompaniment) express great emotion. She also has a reputation as a
very disciplined musician. As a child she woke up before dawn and
practised for hours. Throughout her performing career she meticulously
planned her concert items weeks in advance and practised rigorously.
Pattammal's style of singing attracted many students, foremost among
them her younger brother D.K. Jayaraman, who sang with her in several
concerts, and who himself received the Sangeetha Kalanidhi in 1990. A
few of her other popular students include Lalitha Sivakumar, Geetha
Rajashekar, Nithyasree Mahadevan, and Bhavadhaarini Anantaraman.
Pattammal has taught students from several countries.
> www.vadakkuvaa...@gmail.com
>
> www.penneswa...@gmail.com
>
> என்னும் முகவரிகளிலும் இணைப்பினை அனுப்பலாம். நானும் முயற்சிக்கிறேன்-
>
> அன்புடன்
>
> கி.பென்னேஸ்வரன்
>
> 2009/7/16 N. Ganesan <naa.gane...@gmail.com>
> http://www.vadakkuvaa...@gmail.com- Hide quoted text -
>
> - Show quoted text -
O தோழன்:-}
(1998) padma
vibushan
[India's
second-highest civilian honor]
Sangeetha Kalanidhi
(1970)
GAANA SARASWATHI
(bestowed by tiger varadachar in 1946)
D K Pattammal
(born 2 MARCH 1919)
Pattammal was among the first women to find acceptance in what was a strong male bastion - Carnatic vocal performance. In a career spanning seven decades, She mesmerised audiences with her 'from-the-heart' singing and possesses a full-throated voice in the low alto/high tenor range. Her outstanding musical qualities include an overwhelming technical expertise, an uncompromising adherence to pitch and rhythm, and clear enunciation of lyrics. Her performances of slokas and viruthams (poetry or verse sung improvisationally without rhythmic accompaniment) express great emotion. She was the first female to perform the most difficult concert item in Carnatic music, Ragam-Tanam-Pallavi, and her repertoire was impressive. She has also been acclaimed as an involved teacher:
Pattammal taught her brother and Sangita Kalanidhi, D.K.Jayaraman, whom used to accompany her in the majority of her concerts before he passed away. DKP’s and DKJ’s voices would blend perfectly, and they became a dynamic duo. DKP also taught Lalitha Sivakumar - her daughter-in-law (wife of I.Sivakumar - a mridhangist, and son of D.K.Pattammal). Lalitha vocally supported D.K.Pattammal when D.K.Jayaraman could not. Pattamma also taught her grand-daughter and Lalitha’s own daughter, Smt. Nithyashree Mahadevan, a famous vocalist of today. Other popular vocalists who have trained under DKP include Geetha Rajasekhar and Charumathi Ramachandran.
Thanks to
http://sangeethapriya.org/tributes/dkp/
--
அன்புடன்.....
கல்யாண்ஜி
"மண் பயனுற வேண்டும்"
மார்கழி மஹோத்ஸவம்
http://amuthamozhi.blogspot.com/
http://velmurugantemple.org.uk/
O தோழன்:-}
One Hundred
Tamils
of the 20th Century
D.K.Pattammal
தமள் கிருஷ்ணசுவாமி பட்டம்மாள்
N. Pattabhi Raman, Courtesy - Hindu 27 March 1994
[see also
D.K. Pattammal at Musical Nirvana.Com
A
lifetime for Carnatic music -Interview with D.K. Pattammal, and
D.K.Pattamal Songs at Raaga.com ]
"Pattammal's contribution has been that of a pioneer. She it was that emerged as the role model for other women singers by daring to do on the concert stage what had earlier been proscribed. Manodharma was nor her forte, may be, but she deployed her mastery of laya to render ragam-thanam-pallavi as no woman had even attempted to do before. She broke the ice not with a pickax but with an icebreaker of a ship. Many a male chauvinist musician has perforce acknowledged that, yes, indeed women can sing like men -- that at least Pattammal could."
DK Pattammal and Nithyashree Interview
An extraordinary woman is D.K.Pattammal, with her appearance and achievements contributing to a seeming paradox.
She is quite traditional in appearance. She will be 75 on March 28 and not surprisingly, she looks like an elderly matron. But, even in her twenties, when she had a radiantly beautiful face, she wrapped herself in a sari so well that, projecting a picture of modesty, she could have aroused the envy of Draupadi. On stage, then as now, she sat like a rock as she sang, moving little and gesticulating not at all; interestingly even the music she offered was solid as a rock.
In her role too as a wife and mother, she has been deeply conservative, showing deference to her husband, R.Iswaran, in all matters, including music. So much so, because Iswaran disapproves of the cinema, she stopped going to see any after they were married! She sat on pins and needles for more than 35 years eagerly waiting to see M.S.Subbulakshmi in `Meera' and had her wish fulfilled only when the film was telecast.
Traditional and conservative -- yes, indeed. And yet she has been a revolutionary, a pathfinder, and a liberated career woman, expressing her individuality as a musician. Perhaps those interested in women's liberation in the country would find that her life and career represent a unique blend of tradition and change.
Even as a little girl, Pattammal had an aptitude for music. She learnt to sing without going through formal step-by-step lessons, although she had teachers then as later. And she was neither shy nor scared to sing before an audience. None of this, however, could have led anyone to expect she would have a professional career in music, given the social circumstances prevailing at that time. Among women -- insofar as art music was concerned -- singing for the public was restricted to those who belonged to the Isai Vellala caste. Virtually no Brahmin family would dare allow its daughter to enter the performing arts arena. Moreover, Pattammal's father was a conservative who had difficulty in contemplating anything but an early marriage for her.
In the event, these circumstances could not hold Pattammal down. Her musical gifts were too precious to be ignored and the Columbia Gramaphone Company came forward to record her after seeing in a newspaper, a photograph of Pattammal which the headmistress of her school had arranged to be published in order to draw atten tion to her talents. Thereafter, although still troubled by the idea of deviating from tradition, her father yielded to sugges tions that the young girl should be groomed as a musician. He took her to Madras from Kanchipuram, where the family lived, and arranged for her further training. And it was not long before Pattammal made her debut as concert musician. This was in 1933, when she was but 14 years old. In retrospect, it was a historic event, for she was the first girl from among the forward communities to break through the caste barrier and take to singing in public. She was, indeed, a trailblazer.
In the years that followed, as her music gained in depth and amplitude, she crossed yet another barrier, that of the gender. In the early Thirties, it was taboo for women, even devadasis, to display their manodharma when performing in public; they were expected to restrict themselves to rendering the song demurely. As I wrote elsewhere commenting on this aspect; "Manodharma, it seemed, was considered a man's dharma and women had to follow Manu's dharma and refrain from pushing themselves forward. Such taboos were, of course, enjoined by men, even if they were per haps willingly respected by the womenfolk of those times. It was therefore ironical that the men, especially male musicians, at the same time described the circumscribed music of the women derisively as ladies' music and considered it inferior to their own.
M.S.Subbulakshmi, D.K.Pattammal and M.L.Vasanthakumari -- the Carnatic music trinity of the modern times -- finished off this fashionable fallacy that ladies' music was inferior. In this context, I should like to recall what I wrote about DKP in `Sruti': "Pattammal's contribution has been that of a pioneer. She it was that emerged as the role model for other women singers by daring to do on the concert stage what had earlier been proscribed. Manodharma was nor her forte, may be, but she deployed her mastery of laya to render ragam-thanam-pallavi as no woman had even attempted to do before. She broke the ice not with a pickax but with an icebreaker of a ship. Many a male chauvinist musician has perforce acknowledged that, yes, indeed women can sing like men -- that at least Pattammal could."
Pattammal was thus a pathfinder too, providing inspiration to other women musicians to sing with freedom, without being inhib ited by the accident of their gender.
Laya was of course only one facet of her music which won her respect and admiration. She excelled too in rendering kriti-s, with perfect diction. As a critic once observed: "With her deep-toned voice.... her deep roots in classicism and sound knowledge of gamaka, she could render every song unhurriedly, with progressive and logical sangati-s, and the musical expres sion became enjoyable."
Pattammal was a pioneer in regard to another aspect of art music as well. At a time when even those musicians who included Tamil songs in their performances relegated them to the tailend of their concerts, she began singing a Tamil composition or two even in the pre-pallavi segment.
It was entirely consistent with this remarkable record of achievement that she played a leading role in popularising, through her recordings, the songs of Subramania Bharati, the freedom poet, and that she embellished the music of films like `Naam Iruvar' with her mellifluous singing.
There was an yet another barrier that this steeplechase runner of a musician had to jump over. Yet another gender barrier, in fact. The combined impact of the separate contributions of Subbulakshmi, Pattammal and Vasanthakumari had, by the Sixties if not earlier, smashed the silly notion of male superiority in music. The maestros and the mandarins who ruled the Music Academy of Madras, that mecca of carnatic music, had inevitably to consider inviting a woman musician of their calibre to preside over the annual conference of the Academy and to receive the title of Sangeeta Kalanidhi that goes with the responsibility.
At that time, if both MS and DKP were respected as well as popular musicians, the congnoscenti seemed to respect Pattammal's music a bit more even as they acknowledged MS was the more popu lar of the two. Yet, the record shows that the credit of being the first woman musician to receive the Sangeeta Kalanidhi title went to MS. Not many know even today that it was DKP who was initially selected for this honour and that she was even apprised of it by some of the numbers of the Experts' Committee of the Academy. Reportedly even at this stage some influential members argued in favour of MS and Pattammal herself agreed to the suggestion that MS might be honoured first. A sequel to this story is that, in the following year, when there was a wish to honour Madurai Srirangam Iyengar a senior musician, Pattammal volunteered the suggestion that she should wait yet another year. In the event, Pattammal received the Sangeeta Kalanidhi title in 1970.
A paradigm of tradition in personal life, Pattammal as a musician has thus been a revolutionary, a trailblazer and a pathfinder. If her contribution to music has been immense, her role in the emancipation of women musicians can only be termed historic. Significantly, and in contrast to the present day trend, she has made her contribution almost unobtrusively, without media hype.
There was yet another notable achievement. In her heyday, she stood shoulder to shoulder with giants of Carnatic vocal music like Ariyakudi Ramanuja Iyengar, Chembai Vaidyanatha Bhagavatar, Musiri Subramania Iyer, Semmangudi Srinivasa Iyer, G.N.Balasubramaniam and Madurai Mani Iyer, all senior to her in age. Like them, she too played a crucial role in building up an audience for Carnatic classical music, without compromising her artistic integrity, after the patronage of the art had shifted from princes and she landed gentry to the lay public organised in sabhas. She and MS were among the icons who transformed thou sands of casual listeners into devotees of art music.
In an appreciation of Pattammal's life and career, a veteran "observer wrote 10 years ago (in Sruti)." Up and coming women vocalists -- and why not men as well? -- could do no better than take DKP as their guide and model. Her uncompromising adherence to tradition while putting her own individual stamp on it, her willingness to blaze new trials, her sense of moderation, her dedication and systematic approach to learning -- and continuous learning at that -- and her innate grace and sense of humility are virtues worthy of emulation. This sums up the unique personality perfectly.
Interview with D.K. Pattammal - Courtesy Frontline,13 August 1999
.....Pattammal, in spite of her ill-health, has been training youngsters and giving concerts. On July 11 she sang in the 18-hour Carnatic music concert conducted in Chennai for the Kargil soldiers benefit fund. Severe arthritis has left her almost immobile. But the unassuming and ever-smiling DKP readily agreed to meet Chitravina exponent Ravi Kiran (RK) and Frontline Special Correspondent Asha Krishnakumar (AK) at her Chennai residence . In the two-hour-long interview, DKP looked back at her life and music. She also spoke about Carnatic music, and about musicians and audiences then and now.
Excerpts from the interview:
RK: Can you share with us the experience of your first stage performance?
I gave my first public concert in 1932 at Madras' Rasika Ranjani Sabha. I was 13 then. It was a group concert in which five of us sang. But before that I had given a concert on Madras Corporation Radio (run by the Corporation of Madras before the All Ind ia Radio came into being) in 1929. In those days it was a rare feat.
AK: You were the first Brahmin woman to come on stage in Carnatic music. It must have required a lot of courage. Who encouraged you?
It was indeed a big thing in those days. I was the first Brahmin woman to come on stage in Carnatic music as Rukmini Devi was for Bharatanatyam. Everyone was supportive. At first my father opposed it. But later he gave in.
AK: What about the support from fellow musicians and the public?
Colleagues were supportive. But I have heard some people make remarks like "How dare a Brahmin girl sing in public?" and so on. I did not give up. At that time women from one particular community used to sing in public. It was anathema for a Brahmin woma n to sing in public. My mother, Kanthimathi (Rajammal), used to sing very well. But she never sang in public.
AK:Who encouraged you to sing in public?
Primarily my father's friends. I was 10 when my father's friends approached him to let me sing for a gramophone record company. First, my father refused, fearing that the record will be played at all and sundry places. He did not want the works of great masters like Thyagaraja and Dikshitar and his daughter's voice to he heard at such places. Then Dr.Srinivasan of Kancheepuram, who is my husband's uncle (I was not married then), persuaded my father to let me sing. My school headmistress, Ammukutti-amma, also urged my father to let me accept the offer. After a lot of pressure from a number of his friends, my father finally agreed.
RK: You were the first woman musician to present layam in pallavi. Whom did you learn that from?
Naina Pillai used to sing pallavi with kuraippu. I used to go to his concerts repeatedly to learn the technique. I then practised it on my own. I have set pallavis such as "Mamava Pattabhirama" inspired by Muthuswami Dikshitar's mast er-piece in raga Manirangu.
RK: What were your practise methods? This may be a useful tip for
youngsters.
I used to practise whenever I got the time. Untiring practice is most important. My father was my first guru. Even when I was four he would wake me up at 3.30 a.m. for practice. First he taught me to sing shlokas (hymns) and later, kritis(c ompositions). I used to sing 10 kritis in different ragas everyday. My father would make a weekly time-table. Every day the songs would be different. To perfect the songs, I had to sing each one for about 50 times. After that I would have to do alapana (delineating raga in extenso) for each one of the raga. I used to practice till 6 a.m. (from 3.30 a.m.) every day. Then again, after I returned from school in the evening I used to practise singing shlokas such as Mukundamalai, Shyama la Dhandakam, Meenakshi Pancharath-nam and Lalitha Pancharathnam. And, then, more kritis.
My father never allowed me to look into a notebook and sing. He used to say that it will divert concentration. Nowadays youngsters use notebooks all the time, even during concerts. I wonder how they can concentrate on singing.
RK: Did you ever practice under Naina Pillai?
No. I did not. But even when I was five, he was an inspiration for me. My father used to take me to all his concerts, and I would come home and practise the songs he sang.
Naina Pillai used to conduct a Thyagaraja Utsavam in Kancheepuram every year. Carnatic music giants such as Ariyakudi (Ramanuja Iyengar) and Musiri (Subramania Iyer) used to sing there. I used to attend all the concerts. Rajaratnam Pillai was another ins piration for me. I was also encouraged by my elder brother, Ranganathan (he is no more).
When I was eight, Naina Pillai conducted a competition at Kancheepuram. I got the first prize, singing "Raksha Bettare" in Bhairavi. Naina Pillai was impressed. That was a real turning point in my life.
RK: I have heard a lovely rendition of "Raksha Bettare" by Palghat Mani Iyer. From whom did you learn the song?
I learnt it in Kancheepuram from Chinnamma, who used to live in Pattu Iyengar's house. I learnt about 10 kritis from her.
AK: Who were your other gurus?
Naina Pillai was my primary inspiration. It used to be a wonderful experience hearing Naina Pillai sing "Nenje Ninai Anbe", a pallavi in Jaganmohini. I also learnt from his student, N.S.Krishnaswamy Iyengar and Ariyakudi Ramanuja Iyengar's student Vaidyanathan. Kancheepuram P.B. Srinivasan and Chinnamma were my other teachers.
In Madras, I learnt some Dikshitar kritis from Ambi Dikshitar and T.L. Venkatrama Iyer. I studied under Papanasam Sivan, the great composer. I learnt about 50 Tiruppugazh songs from Appadurai Achari. I also learnt a few compositions of Tirupati Na rayanaswami and also many varnams, pallavis and javalis from Vidyala Narasimhalu Naidu.
RK: I have listened to the records you cut when you were young. You had not only a high sruti (pitch) but also tonal depth. How did you marry the two? Did it come naturally?
From shadjamam to panchamam (lower to higher octave) I had the same depth in voice. This, I think, was because of my intense, and long hours, of practice from very early in the morning.
RK: Did you learn music from the beginning, say, from sarali and janta varisai?
I have never learnt sarali and janta varisai, geetham and so on. I practised some varnams on my own. Now, I start from kritis to my students.
AK: How has the audience culture changed? What is the difference between the musicians and the audience of your times and now?
There is a change in the attitudes of both listeners and artists. At the beginning of a concert the youngsters sing a swaram and then a korvai, for which they get a long applause. They sing that way to get that applause. There needs to be < I>bhava and depth, without sacrificing vidwat (scholarship). The youngsters need to practise a lot for that. Art should be performed for art's sake. It should not become commercial. If it does, then we would be forced to sing for the audience and not for the sake of the art. Music is now being sung with great speed. It has become very commercial. That is very sad.
As for the audience, only genuine music lovers used to come to concerts in the earlier days. But, now, it has become fashionable to go to concerts.
RK: Has the kutcheri pattern changed over time?
Earlier pallavi was the central piece of any concert and hence varnam was very important. They used to sing only four to five songs.
RK: What pattern do you follow?
I follow the pattern set by Ariyakudi and Naina Pillai. I sing a varnam, a few krithis of different types, a ragam-tanam-pallavi, some javalis and padams. In some concerts I sing thillanas, patriotic and other lighter s ongs .
RK: I would like you to clarify a few doubts about Dikshitar kritis. Subbarama Dikshitar has put together 250 keertanas in Sangeetha Sampradaya Pradarshini and we all accept that as authentic. But now, many songs that are not in that co llection are also passed off as Dikshitar kritis. How authentic are these?
Yes. There are many spurious songs attributed to Muthuswami Dikshitar. Some such as the popular kriti "Akilandeswari", in Dwajawanthi, are not Dikshitar kritis. But they are all passed off as his. T.L.Venkatarama Iyer made a specific point when he said that "Akilandeswari" was not Dikshitar's kriti.
RK: There are also some other keertanas in this category. For instance, "Sri Ranganatham" in Poornachandrika. The chittaswaram in that song is the same as the one rendered in "Paluka Vemi". How did that come about?
I was responsible for that. I tried it and then discussed it with Venkatarama Iyer, who encouraged me to go ahead.
RK: What about "Gananayakam"?
Again, there is a problem with that. Some say it is in Rudrapriya and others say it is in Poornasajjam. I am not clear on that.
RK: You sing "Gananayakam" in Poornasajjam. Isn't it?
Yes. I learnt it from Venkatarama Iyer.
RK: Some other keertanas, such as "Gajanana Yutham" in Vegavahini, do not have the grandeur of Dikshitar kritis...
Yes. Also, "Gajamba Nayako" in Junjooti, which even I used to sing. Some composers have spuriously introduced such songs as Dikshitar kritis so that they become popular especially when rendered by leading artists.
AK: You have sung many swathanthara geetams (freedom movement songs) in Tamil...
Yes, I have sung a number of freedom movement songs. Even before the Tamil Isai Sangam was formed, I popularised Tamil songs composed by Gopalakrishna Bharathi and Muthuthandavar.
AK: How did you get interested in Tamil songs?
The works of Papanasam Sivan and Gopalakrishna Bharathi are among those that inspired me to sing Tamil songs.
RK: We don't have Gopalakrishna Bharathi's original compositions. Do we?
I do not know whether or not they were original compositions, I only learnt those that already existed. There are books on Bharathi's songs now. Not in those days. In fact, the infrastructure was poor - no records, television, radio or books. We just had to listen to musicians during concerts and learn. I had to struggle to get the lyrics of the songs. My elder brother used to help me. It used to be very difficult.
RK: From whom did you learn Gopalakrishna Bharathi's songs and Arunachala Kavirayar?
Ariyakudi tuned Arunachala kavirayar and I learnt it from Vaidyanathan. I also learnt thevaram in Kancheepuram. I sing a lot of thevaram songs such as "Sirai Arum", "Adukkanai", "Bhanthathal" and so on.
AK: How did you start singing in films?
It was Papanasam Sivan who introduced me to films. Then K.Subramaniam, the well-known director, also encouraged me to sing in films. I used to sing only bhakti and patriotic songs. I never sang romantic songs. Thyaga Bhoomi was my first fil m. After that I sang for Naam Iruvar and so on.
RK: What are the concerts you cherish?
I feel elated to have sung at the shastiabdapoorthi (60th birth anniversary) celebrations of many great musicians such as Swaminatha Pillai, Papanasam Sivan and Chembai Vaidyanatha Bhaga-vathar and on many such occasions in T. Brinda's and some ot her musicians' houses. I am proud that I sang in Brinda's house before a dream audience well-versed in Carnatic music. There was Jayamma, Brinda, Mukta, Balasaraswathi, Periya Kuttiamma, Chinna Kuttiamma, T.Sankaran, Swami-natha Pillai and others. I sang "Rama Rama Prana Sakhi" (padam in Bhairavi) and it was well appreciated. That was a memorable experiences for me.
RK: From whom did you learn to sing padams?
Ariyakudi's student, Vaidyanathan, taught me a few padams - Sankarabharanam, Atana, Gaulipanthu, Panthuvarali, Kambodhi, Bhairavi and so on. Mukta also taught me some padams. I love singing padams in concerts.
RK: When did you first go to Mumbai?
In 1934. I gave a number of concerts there. I used to sing a lot of Tamil songs. Chidambaram Iyer, a music critic in Bombay, used to write: "We are all fortunate to be treated by Pattammal's Tamil songs". Since 1934, I visited Bombay every year.
AK: How many students do you have now and how promising are they?
I have seven students now. Two are very promising. I have students all over the world, including French, German, American, Canadian and Japanese people. Akiko, from Japan, was brilliant. She sings very well. Absolutely impressive. Carnatic music is popul ar in the United States. But in Japan it is unfamiliar. She sang at the Thyagaraja Aaradhana in Tiruvaiyar near Thanjavur, a few years ago. It was well received.
RK: When did Palghat Mani Iyer play on the mridangam for you?
He played for me first in 1967. Till then he would not play for women. I did not ask him, but he himself volunteered to play for me at the Music Academy. Not because he is my son's father-in-law but because he thought I sang in the traditional manner.
RK: Initially you gave only solo concerts. When did your brothers join you?
Much later. First Nagarajan (now in Washington) sang with me in concerts. My other brother, Jayaraman, was first my student and later started to sing with me.
RK: When you sang with Jayaraman, did you have to compromise on sruti?
I reduced sruti a bit and he increased it a little. But it was very difficult for him.
RK: You have given many concerts abroad and popularised Carnatic music...
First I went to the U.S. on an invitation from the Carnatic Music Association of North America. Then I went to France for the Festival of India. Since then I have been to many places - Berlin, Bonn, Geneva, many places in Canada and the U.S. and so on.
AK: How many concerts on an average do you give every month?
During my busy days I used to give 20 concerts every month. But not now.
AK: Who would manage the household when you were away?
My mother-in-law used to be at home. We had a cook. For my husband, home was very important. Even when I had to go off somewhere on tour I had to buy all the household items before I left. When I was at home, my husband was particular that I took care of the house and everyone at home, even the cows!
AK:What is your advice to youngsters?
They are very talented. They can sing any raga. But they should have a sense of proportion. They should avoid extensive swarams and raga alapanas for a small keertana. Proportion is very important. They should practise a lot and sing for the sake of the art and not, as I said earlier, for the applause. They should understand the words of every song and enjoy singing. They need to desist singing with great speed. They should not get into the commercial tangle.
RK: People like you have been an inspiration for the younger generation. You have done Carnatic music proud...
Carnatic music is like an ocean. There is so much to learn. How much ever you learn, there is always more. One lifetime is not enough even to fathom the depth of the art. My wish is that I should die singing. I ask for nothingthanks to=tamil nation
http://www.tamilnation.org/hundredtamils/pattammal.htm
Thanks to
--
அன்புடன்.....
கல்யாண்ஜி
"மண் பயனுற வேண்டும்"
மார்கழி மஹோத்ஸவம்
http://amuthamozhi.blogspot.com/
http://velmurugantemple.org.uk/
sk natarajan
Kannan Natarajan
சங்கீத தேவதையின் சந்நிதியில் இடைவிடாது நாத மயமாய் வர்ஷித்த வீணை ஓய்ந்துவிட்டது.
இசையுலகினை "வெற்"றென்ற அந்தகாரம் சூழ்ந்து கொண்டது.
யாரும் இட்டு நிரப்ப முடியாத வெற்றிடம்.
இசை இலக்கணங்கள் அத்தனையையும் பூரண ஆபரணமாகத் தரித்துப் பொலித்த இப்பெருமாட்டியின் இடத்தை யார் நிரப்ப முடியும்?
மறைந்த கர்நாடக இசை மேதை டி.கே.பட்டம்மாளின் உடலுக்கு கண்ணீர் மல்க அஞ்சலி செலுத்தும் சக கலைஞர் பாலமுரளிகிருஷ்ணா.
காஞ்சிபுரம் அருகே தாமல் என்ற கிராமத்தில் 1919ஆம் ஆண்டு இந்த இசைத் தாரகை உதித்தது.
தந்தை கிருஷ்ணசாமி தீட்சிதர். தாய் இராஜம்மாள். இருவருமே சங்கீதத்தில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டவர்கள். தாய் இராஜம்மாள் கச்சேரி செய்யும் அளவுக்கு சங்கீதம் அறிந்தவர்தான். ஆனால் அன்றைய வழக்கப்படி குடும்பப் பெண்கள் பாட்டும், நடனமும் கற்க அனுமதிக்கப்படவில்லை. இந்த வகையில் பார்த்தால் அந்தணர் குலத்தில் பிறந்து முதலில் இசை மேடை ஏறிப் புரட்சி செய்தவர் பட்டம்மாள்தான். அதேபோல முதலில் நாட்டியமேடை ஏறிப் புரட்சி செய்தார் உருக்மணி அருண்டேல். இவர்களது அரங்கப் பிரவேசத்துக்குப் பின்னர்தான் அந்தணர் குலத்திலிருந்து பலர் மேடை ஏறத் தொடங்கினர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஆரம்பத்தில் பட்டம்மாள் திட்டமிட்டு ஸரளி, ஜண்டை வரிசை, கீதம், வர்ணம் என்று வழக்கமான பாணியில் இல்லாமல் சங்கீதத்தைக் கற்றார். ஆரம்பத்தில் அப்பா சொல்லிக் கொடுத்த ஸ்லோகங்களுடன்தான் அவர் சங்கீதப் படிப்பு ஆரம்பித்தது. பின்னாளில் ஆரணியிலிருந்த தெலுங்கு வாத்தியார் ஒருவரிடம் பாட்டு சிட்சை நடந்தது. பின்னாளில் தீட்சிதர் வம்சத்தில் வந்த அம்பி தீட்சிதரிடமே சங்கீதம் கற்றார் பட்டம்மாள்.
கோடீஸ்வரய்யர், பாபநாசம் சிவன் போன்ற வாக்கேயர்களிடம் நேரடியாகக் கற்கும் பாக்கியம் பெற்றவர் அவர். காஞ்சிபுரம் நாயனாப் பிள்ளையின் பாணியிலிருந்து பல விஷயங்களை நாயனாவின் சீடர் கிருஷ்ணசாமி ஐயங்காரிடமிருந்து பட்டம்மாள் கற்றார். அதன் காரணமாகத்தான்,"கரணம் தப்பினால் மரணம்" என்கிற வகையில் வரும் நிரடான பல்லவிக் கணக்குகளெல்லாம் பட்டம்மாளின் விரல் நுனியில் சேவகம் செய்தன.
இலய சாம்ராஜ்யத்தை கட்டி நிர்வகிக்கும் அவரது அபூர்வத் திறமை எவரையும் பிரமிக்க வைப்பது. இந்தத் திறமையால்தான் அன்றைய பெரிய, பெரிய சங்கீத ஜாம்பவான்களிடம் பிரம்மரிஷிப் பட்டம் பெற்றார். அரியக்குடி பட்டம்மாளின் பாட்டைக் கேட்டு.
"பட்டம்மாள்... பாட்டம்மாள்... பாடுபட்டம்மாள்" என்று பாராட்டினார்.
எட்டுத் திசையிலும் பட்டம்மாளின் கொடி பட்டொளி வீசிப் பறந்தது. புகழின் உச்சிக்குப் போனார். பாமர இரசிகர்களிலிருந்து தேசப் பிதா காந்தி வரை அவரது பாட்டைப் புகழ்ந்தனர்.1947 ஆகஸ்ட் 15 அன்று முழுவதும் தமிழக ரேடியோவில் தேசபக்திப் பாடல்களை இடைவிடாமல் பாடும் அளவுக்குப் புகழ் பெற்றார்.
உள்ளூர் பாராட்டுகள் முதல் சங்கீத கலாநிதி, பத்ம விபூஷண் வரை பல்வேறு விருதுகளையும் பெற்றார்.
கர்நாடக சங்கீதத்தில் இலட்சியம், இலட்சணம் என்று இரண்டு அம்சங்களைச் சொல்வார்கள்.
அப்பழுக்கின்றி இவ்விரு அம்சங்களையும் தம்மிடத்தே கொண்டு ஜொலித்த கலைஞர்கள் மிக அபூர்வம். அப்படி ஜொலித்த ஓர் அபூர்வ தாரகை பட்டம்மாள். வெறும் தாரகை மட்டுமல்ல... அவர் ஒரு மார்க்கதரிசியுமாவார்.
மறைந்த கலைஞர் டி.கே. ஜெயராமன் தொடங்கி பட்டம்மாள் போட்டுக் கொடுத்த பாதையில் பயணம் செய்த செய்கிற கலைஞர்களை ஒரு பட்டியல் போடலாம். பாடாந்தர சுத்தத்துக்கு இன்னொரு பெயர் பட்டம்மாள்; அழுத்தம், பூரண இராகபாவம்; சாகித்ய பாவம்; அதுவும் சாகித்யத்தை தெள்ளத் தெளிவாய் உச்சரிக்கிற விஷயத்தில் பட்டம்மாவுக்கு நிகர் அவர்தான். வழவழா விவகாரமே அவரிடம் பார்க்க முடியாது.
வராளி இராகத்தில் தியாகராஜரின் "ஏடி ஜென்மமிதி" கிருதியை டி.கே.பி. பாடிக் கேட்டவர்களுக்குத் தெரியும். இந்தக் கிருதியில் "என்ன ஜென்மமடா இது இராமா" என்று ஏங்கித் துக்கிக்கிறார் தியாகராஜர். அவரது ஆத்ம வேதனையை வராளியின் ஜீவன் பொங்கி வழியத் தன் இறைஞ்சுகின்ற குரலில் சாகித்ய பாவம் பொலியப் பொலிய டி.கே.பி. பாடுகிறபோது கல் நெஞ்சும் நெகிழ்ந்து கண்ணீர் மல்கும்.
இனி, இந்த சங்கீத இரசவாதத்தை யார் நிகழ்த்துவார்?
இனி, யார் அப்படிப் பாடிக் கேட்கப் போகிறோம்?
கடந்த நூற்றாண்டில் மூன்று இசைக் குயில்கள் கர்நாடக இசை மேடைகளில் கானமழை பொழிந்தனர்.
- எம்.எஸ். சுப்புலெட்சுமி
- எம்.எல். வசந்தகுமாரி மற்றும்
- டி.கே.பட்டம்மாள்
எந்த இசை விழாவாக இருந்தாலும் இவர்கள் மூவரது நிகழ்ச்சியும் இல்லாமல் போனால் அது நிறைவில்லாததாகக் கருதப்பட்ட காலம் ஒன்று இருந்தது.
மூவருக்குமே தனி, தனி பாணி இருந்தது மட்டுமல்லாமல், ஒவ்வொருவருக்கும் தனிப்பட்ட இரசிகர் கூட்டமும் இருந்தது.
"நாம் இருவர்" திரைப்படத்தில் டி.கே. பட்டம்மாள் பாடிய "ஆடுவோமே பள்ளுப் பாடுவோமே" பாடல்தான் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற அந்த நன்னாளில், சென்னை நகரத் தெருக்களில் நள்ளிரவு நேரத்தில் ஆடிப்பாடி மகிழ்ந்த அனைவரின் உற்சாகப் பாடலாக இருந்தது என்பார்கள்.
அந்தப் பாடலைக் கேட்கும்போதெல்லாம் பாரதியாரை மட்டுமா, பட்டம்மாளையும் அல்லவா ஞாபகம் வரும்?
எஸ்.சிவகுமார்
நன்றி:- தினமணி
நா.கண்ணன்
கொள்கிறது.
மரபு சார்ந்த தமிழ் இசையை உலகறியச் செய்த பெண்மணி டி.கே.பட்டம்மாள். அவர்
காலத்திற்கு புரட்சி தரக்கூடிய செயல்களைச் செய்து பாரதி பாடிய 'புதுமைப்
பெண்ணாக'த் திகழ்ந்தவர் பட்டம்மாள்.
அன்னாரது செயலும் தொண்டும் தமிழுலகம் உள்ளளவும் நினைவு கூறப்படும்.
நா.கண்ணன்
தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை
MANICKAM POOPATHI
அம்மா அவர்களின் மான்புறு இசைச் சேவை
மகத்தானது... போற்றுதற்குரியது...
பூதவுடல் மறைந்தாலும்..
அவர்தம் புகழுடம்பு நின்று
நிலைத்து வாழும்.. வாழ வேண்டும்.
ஆழ்ந்த இரங்கல்களுடன்.../ பூபதி செ. மாணிக்கம்
______________________________
எங்கும் சாந்தி நிலவ வேண்டும்..
ஆத்ம சக்தி ஓங்க வேண்டும்....!
____________________________
O தோழன்:-}
N. Kannan
பட்டம்மாவின் கார்வையான குரல்! அவர்களின் தமிழ் உச்சரிப்பு. வேகம் இது தனி.
சென்ற முறை இந்தியா சென்ற போது என் அக்கா பெண்ணின் பெண் (குட்டி)
டி.கே.பட்டம்மாள் போல் பாடியது. அதற்கும் அதே கார்வை ;-)
உச்ச ஸ்தாயிக்கு போக முடியாது என்று நினைக்கும் போது லாவகமாக தொட்டு
உணர்ச்சி கிளப்பும் குரல்.
எல்லாம் அப்படியே நம்மிடம் இருக்கத்தான் போகிறது.
வருந்தக்கூடாது! வாழ்த்த வேண்டும்! அவர் அங்கிருந்த வாழ்த்த, நாம்
இங்கிருந்து வாழ்த்தி வணங்குவோம்.
க.>
2009/7/17 O தோழன்:-} <guru...@gmail.com>:
Chandra sekaran
போன வருடம் போகும் போதும், 5 மாதங்கள் முன்பு போய் பார்த்த போதும் கூட படுக்கையிலேயே இருந்தார். சங்கீத மும்மூர்த்திகள் பெண் பாடகர்களில் என்றால் அது எம்.எல்.வி, எம்.எஸ், டி.கே.பி என்பர். அந்த மூவரும் மறைந்ததில், இனி அத்தனை தரமான பாடல்களை கேட்போமா என்பது சந்தேகம்தாம். சிஷ்யைகள் எதோ இட்டு நிரப்பி வருகின்றனர்.
சந்திரா
--
To save culture & heritage visit:
www.conserveheritage.org
http://templesrevival.blogspot.com
http://reachhistory.blogspot.com
join http://groups/yahoo.com/temple_cleaners
to do your bit to uplift the society visit
www.dreamindia2020.org
karth...@gmail.com
சந்திரா,
மிகவும் உண்மை. அவர் மறைவு பேரிழப்பு.
கர்நாடக சங்கீதம் ஒரு புறம் இருக்க, அவருடைய
"தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை..." என்னைச் சிறுவயதிலேயே
கிறங்கடித்த பாடல். ஒவ்வொரு இராக மாற்றமும் ஒவ்வொரு
மயக்கம். (யார் இசையமைத்தார்கள்? சதர்சனமா?)
அதன் பின் லால்குடி அதனைத் தம் வயலினில்
குழைத்துத் தேனாக்கினார்.
இறவா இசை என்றால் இவைதான்.
ரெ.கா.
On Jul 18, 2:45 pm, Chandra sekaran <plasticschan...@gmail.com> wrote:
> திருமதி தி.கே.பட்டம்மாளை நாங்கள் வீட்டோடு பார்க்கச் செல்லும் போது. 1008
> பாடல்கள் கொண்ட சுத்தானந்தரின் கீர்த்தனாஞ்சலியில், அம்மாவின் கையெழுத்துச
O தோழன்:-}
Kannan Natarajan
"சந்தேகம்" - ஒரு உன்னத "தேகம்" மறைந்தாலும், அவர்கள் விட்டுச் சென்ற "சந்"தோஷ குரலிசை என்றும் மறையாது. அவர்களின் குரலிசையின் மறு ஒலிபரப்பாலும், மாணவமணிகளின் குரல் வளத்தாலும் - இம்மூன்று பெண்மணிகள் - அவர்களின் கண்மணிகளால் (மாணவமணிகளால்) இசை மின்மினிகளாக வலம் வந்த வண்ணமாக இருப்பர்.
karth...@gmail.com
சாருமதி. எம் எஸ் அம்மாவுக்கு யாரோ?
ரெ.கா.
devoo
நிரப்பி விடும்.
ஸாஹித்யத்தைச் சிதைக்காத அந்தத் தெளிவான உச்சரிப்பு! அதற்காகவே மீண்டும்
கேட்கத் தோன்றும்.
தேவ்
N. Kannan
சுதாவின் இசைக்கு என்ன குறை?
எத்தனை திறமையான இசை உலா வருகிறது இப்போது!
அரசர்கள், அரசிகள் காலம் போய் மக்களாட்சி காலமிது.
எனவே `தாரகைகள்` தான் அதிகம் இப்போது.
வாழ்க எல்லோரும்.
நா.க
2009/7/18 karth...@gmail.com <karth...@gmail.com>:
Chandra sekaran
சுதாவின் இசைக்கு என்ன குறை?
எத்தனை திறமையான இசை உலா வருகிறது இப்போது!
> ஆம்! பட்டம்மாவுக்கு நித்யஸ்ரீ; எம் எல் விக்கு சுதா மற்றும்
> சாருமதி. எம் எஸ் அம்மாவுக்கு யாரோ?
>
> ரெ.கா.
சங்கீதம் முழுமையாய் அனுபவித்துக் கேட்பவர்களைக் கேளுங்கள். குருமார்களிடமிருந்த சுத்தம், பக்தி, கோப்பு, இன்று, காக்காயாய் கத்தும் சிஷ்யைகளுக்கு இல்லை எமன்பது இந்த சிறியவனின் தாழ்ந்த அபிப்ராயம்.
சந்திரா
--
karth...@gmail.com
"மிட்டாய்க் கடையைப் பார்க்கும் பட்டிக்காட்டான்".
அதை ரசிக்கத் தெரிகிறது. ஆனால் அதை விவரித்துச்
சொல்லத் தெரியவில்லை.
சுதாவின் பாட்டு எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். என்
சேமிப்பில் உள்ள நாடா/குறுந்தகடுகளில் அவருடையதுதான்
அதிகம்.
ஒரு முறை கர்நாடக சங்கீதம் அறிந்த ஒரு தோழி,
"அது என்ன பாட்டு!. ஒரு பாவமும் கிடையாது" என்று
சொன்னபோது அதிர்ச்சியாகவும் எரிச்சலாகவும்
இருந்தது. விளக்கம் கேட்டபோது "சேஷகோபாலனையும்
சுதாவையும் அடுத்தடுத்துக் கேட்டுப் பாருங்கள்,
புரியும்" என்றார். கேட்டேன். அந்த வித்தியாசம்
ஓரளவு புரிந்தது.
ஆனாலும் அதனால் சுதாவின் பாடலில் உள்ள மோகம்
போகவில்லை. ஆனால் இப்போது ஜெயஸ்ரீ, நித்தியஸ்ரீ,
சௌம்யா போன்ற பெண் பாடகிகளிடம் உள்ள
பாவம் சுதாவுக்கு இல்லை என்பது instinctஆகப்
புரிகிறது.
சுதாவிடம் உள்ள கவர்ச்சி, அவர் கட்டியுள்ள புடவை
மேல் உள்ளது போல. அவரை விளம்பரப் பலகையில்
ராட்சச அளவுக்குப் போட்டு மியூசிக் அக்கடெமியின் முன்
வைத்துவிடுகிறார்கள். அவர் முந்தானையில் உரசித்தான்
உள்ளே போக வேண்டியுள்ளது.
கலைமகளைப் பார்க்கும்போது ஏற்படுவது போல ஒரு
பக்தி மிக்க கவர்ச்சி.
ரெ.கா.
Hari Krishnan
சங்கீதம் முழுமையாய் அனுபவித்துக் கேட்பவர்களைக் கேளுங்கள். குருமார்களிடமிருந்த சுத்தம், பக்தி, கோப்பு, இன்று, காக்காயாய் கத்தும் சிஷ்யைகளுக்கு இல்லை எமன்பது இந்த சிறியவனின் தாழ்ந்த அபிப்ராயம்.
சந்திரா
உலகத்தில் நான் மட்டும்தான் இப்படியெல்லாம் நினைப்பதாக எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். கடைசியில்.... இந்த உலகத்தில் நான் தனியன் இல்லைதானா? நிஜமாகவேவா! அடேங்கப்பா! அப்ப அனுபவிச்சு கேக்கற வரிசைல எனக்கும கடைக்கோடியில ஒரு இடம் உண்டுதான் போல இருக்கு....:-))
--
அன்புடன்,
ஹரிகி.