பிற மொழிக் கலப்பின்றித் தூய தமிழில் பேசுவது ஒரு சிறந்த முயற்சிதான். ஆனால், அதற்கான அடிப்படையாக தேவநேயப் பாவாணர் அல்லது மறைமலை அடிகள் போன்றவர்களின் அணுகுமுறையை எடுத்துக் கொள்வதை விட, தமிழின் ஆதி இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தைப் பின்பற்றுவதே சரியானது என்பதே பல அறிஞர்களின் கருத்தாக இருக்கிறது.
இந்தக் கருத்தை விரிவாகக் காண்போம்:
1. தொல்காப்பியம்: தமிழின் உண்மையான வேர்
தமிழ் மொழியின் கட்டமைப்பு, சொற்கள் எவ்வாறு பிறக்கின்றன, பிற மொழிச் சொற்களை எவ்வாறு கையாள வேண்டும் என்பதற்குத் தொல்காப்பியம் தெளிவான வழிகாட்டுதல்களை வழங்குகிறது.
* திசைச்சொல் மற்றும் வடசொல்: பிற மொழிச் சொற்களைத் தமிழில் பயன்படுத்தும் போது, அவற்றை அப்படியே திணிக்காமல் தமிழின் ஒலிப்புமுறைக்கு ஏற்ப (Phonetic adaptation) மாற்றிப் பயன்படுத்தத் தொல்காப்பியம் வழிவகை செய்கிறது.
* இயல்பு மாறாத இலக்கணம்: இது மொழியைச் சிதைக்காமல், அதன் பழமையையும் செழுமையையும் காக்க உதவுகிறது.
2. தனித்தமிழ் இயக்கமும் அதன் விமர்சனங்களும்
மறைமலை அடிகள் மற்றும் தேவநேயப் பாவாணர் போன்றவர்கள் 'தனித்தமிழ் இயக்கத்தின்' முன்னோடிகளாகக் கருதப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், அவர்கள் மீது சில விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன:
* இலக்கணச் சிதைவு: தூய தமிழைக் கொண்டு வருகிறோம் என்ற பெயரில், ஏற்கனவே புழக்கத்தில் இருந்த இயல்பான தமிழ் இலக்கண விதிகளை அவர்கள் ஓரளவுக்கு மாற்றியமைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
* வேர்ச்சொல் ஆய்வுகள்: குறிப்பாகப் பாவாணரின் பல வேர்ச்சொல் ஆய்வுகள் அறிவியல் பூர்வமான மொழியியலுக்கு அப்பாற்பட்டு, உணர்ச்சிப்பூர்வமாக இருந்ததாக விமர்சகர்கள் கருதுகின்றனர். இது தமிழின் இயல்பான வளர்ச்சியைச் சில நேரங்களில் தடுத்திருக்கலாம்.
3. இன்றைய தேவை என்ன?
நாம் தமிழைத் தூய்மையாகப் பேச வேண்டும் என்று நினைத்தால், அது செயற்கையான புதிய சொற்களை உருவாக்குவதாக இருக்கக்கூடாது. மாறாக:
* தொல்காப்பியம் காட்டிய நெறிப்படி, தமிழின் தனித்துவத்தைப் பேண வேண்டும்.
* மொழி என்பது ஒரு நீரோட்டம் போன்றது; அதில் தேவையற்ற வறட்டுப் பிடிவாதங்கள் இருப்பதை விட, தொன்மையான இலக்கண விதிகளுக்கு உட்பட்டு நவீன காலத்திற்கு ஏற்ப மொழியை முன்னெடுத்துச் செல்வதே சிறப்பு.
சுருக்கமாகச் சொன்னால்: தமிழை வளர்க்கிறேன் என்று அதன் இலக்கணத்தை மாற்றியவர்களைப் பின்பற்றுவதை விட, தமிழுக்கு இலக்கணம் வகுத்த தொல்காப்பியத்தைப் பின்பற்றுவதே மொழியின் தூய்மையைக் காக்கச் சரியான வழியாகும்.
Devaneya Pavanar is a tamil chauvinist who distorted tamil grammar.
தொல்காப்பியத்தின் எழுத்து மற்றும் சொல்
இலக்கண விதிகளின்படி, பாவு + அல் + அம் = பவளம்
என்ற புணர்ச்சி முறை ஏன் இலக்கண ரீதியாகப்
பொருந்தாது என்பதைப் பின்வரும் காரணங்கள்
விளக்குகின்றன:
1. உயிரளபெடை மற்றும் நெடில் குறுகுதல் விதி
(Shortening of Long Vowels)
தொல்காப்பிய விதிகளின்படி, ஒரு சொல்லின்
வேர்ச்சொல்லில் உள்ள நெடில் எழுத்து, புணர்ச்சியின்
போது தானாகக் குறுகிவிடாது.
விதி: பாவாணர் பாவு' (நெடில்) என்ற சொல்லை ‘பவ’
(குறில்) என்று மாற்றுகிறார்.
முரண்: தொல்காப்பியத்தில் ஒரு நெடில் சொல்
குறிலாக மாறுவதற்கு (உதாரணமாக: யான் + என்,
தான் + தன்) குறிப்பிட்ட விதிகள் உள்ளன. ஆனால்
'பாவு' என்ற சொல் 'பவ'என்று மாறுவதற்குத்
தொல்காப்பியத்தில் இடமில்லை. நெடில் குறுகினால்
மட்டுமே 'பவளம்' கிடைக்கும், இல்லையெனில் அது
'பாவளம்' என்றுதான் முடிய வேண்டும்.
2. குற்றியலுகரப் புணர்ச்சி (Kutriyalukaram Rules)
'பாவு' என்பது ஒரு நெடில்தொடர்க் குற்றியலுகரம்.
விதி: "முற்றின் மற்றொன்று வழிவிடல்" (தொல்.
எழுத்து. 406) மற்றும் "உயிர்வரின் உக்குறள்
மெய்விட்டோடும்".
விளக்கம்: 'பாவு' + 'அல்' என்பதில் நிலைமொழி
இறுதியில் உள்ள 'உ' கரம் கெட்டு, 'வ்' + 'அ' சேர்ந்து
'பாவல்' என்றுதான் வரும்.
தடை: 'பாவல்' என்ற சொல்லுடன் மீண்டும் 'அம்'
சேரும்போது அது 'பாவலம்' என்றுதான் அமையுமே
தவிர, இடையில் உள்ள 'வ்' இரட்டிக்கவோ அல்லது
நெடில் குறுகவோ இலக்கணத்தில் இடமில்லை.
3. 'வ'கர மெய் இரட்டித்தல் (Doubling of Consonants)
பவளம் என்ற சொல்லில் 'வ' என்பது ஒற்றை மெய்யாக
உள்ளது.
விதி: பொதுவாக ஒரு வினைச்சொல்
பெயர்ச்சொல்லாக மாறும்போது இடையில் உள்ள
மெய் இரட்டிக்கும் (எ.கா: ஓடு + அம் = ஓட்டம்).
விளக்கம்: 'பாவு' என்பதை வினையாகக் கொண்டால்,
அதன் புணர்ச்சியில் 'வ' கர மெய் இரட்டிக்க
வாய்ப்பில்லை. மேலும், 'பவளம்' என்பதில் வரும் 'வ'
குறில். பாவாணரின் பிரித்தலில் 'அல்' மற்றும் 'அம்'
ஆகிய இரு சாரியைகள்/விகுதிகள் வருகின்றன. ஒரே
சொல்லில் இத்தனை அடுக்குகளாகச் சாரியைகள்
வந்து பொருள் மாறுவது தொல்காப்பிய இயல்புப்
புணர்ச்சி அல்லது விகாரப் புணர்ச்சியில் அரிதான
ஒன்று.
தொல்காப்பிய முறைப்படி ஒரு சொல்லைப்
பிரிக்கும்போது அதன் பகுதி (Root) சிதையக்கூடாது.
பாவாணர் காட்டும் 'பாவு' என்ற நெடில், 'பவ' எனப்
பெயர்ச்சொல்லில் குறுகுவதற்குத் தமிழ்
இலக்கணத்தில் சான்றுகள் இல்லை.