‘ஜய் ஜகந்நாத் ‘

[s.bala subramani B+ve]

‘ஜய் ஜகந்நாத் ‘


http://en.wikipedia.org/wiki/Jagannath_Temple,_Puri

http://en.wikipedia.org/wiki/Jagannath

http://en.wikipedia.org/wiki/Rath_Yatra

http://en.wikipedia.org/wiki/Indradyumna

[Mohanarangan V Srirangam]

aahaa ஆரம்பிச்சாச்சா....வொண்டர்ஃபுல் 

இது நெடுந்தொடராக உங்கள் கைவண்ணத்திலும் மற்றவர்களின் உதவியோடும் தொடர ஜகந்நாதனின் பூரண அருள் பொலியட்டும். 

நான் முதல் வரிசையில் வந்து எப்பொழுதோ உட்கார்ந்துவிட்டேன். 

சுய புராணம் விஷயத்தில் அவ்வளவு கட்டுப்பாடாக இருக்க வேண்டாம். தன்னிச்சையாக வரும் எந்த விஷயத்தையும் தடையிலாமல் சொல்லுங்கள் கேட்கக் காத்திருக்கிறோம். நான் சொன்னது விஷ்யம் எங்காவது விலகிப் போய் விடாமல் இருக்கவே. மற்றபடி எனக்குப் பிடித்த விஷயம் இந்த சுய புராணங்களும்தான். 

***

2012/2/14 s.bala subramani B+ve <sunke...@gmail.com>

--
"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to minTamil-u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/minTamil

[s.bala subramani B+ve]

let me give exsisting sources and start my theory from orissa references

--
S.Balasubramani B+ve
My Blog
http://balubpos.blogspot.com/

[Nagarajan Vadivel]

ஹல்லோ
கொஞ்சம் ரூம் போட்டு யோசீங்க பாலு சார்.  நீங்களோ கால்ல சக்கரத்தைக் கட்டிட்டு ஓடறீங்க.  அரைச்சமாவை அரைக்காமல் புதிய கோணத்தில் வழங்குங்கள்
நீங்கள் சுட்டிக்காட்டிய துலுக்க நாச்சியாரின் காதலன் கதையை அவர் டெல்லியில் இருந்து கிளம்பி பூரியில் முக்தி அடைந்ததுவரை விளக்கினால் ஏழாம் அறிவுபோல் தமிழ் சினிமாவுக்கு ஒரு கதை கிடைக்கும்
போகாத ஊருக்குப் பொய்யான வழி என்பதுபோல் இணையத்தில் ஏசுவின் சீடர் தாமஸ் இந்தியா வந்த பாதையைப் பார்க்கலாம்.  தவத்திரு ராமானுஜர் அவர்கள் திருவரங்கிலிருந்து கர்நாடகா பின்னர் அங்கிருந்து டெல்லி மீண்டும் கர்நாடகா என்று பயணப்பட்ட பாதையை ஜிஐஎஸ் மென்பொருள் மூலம் நீங்கள் தயாரிக்கலாம்
ஆதி சங்கரர் சென்ற பாதையைத் தீர்மானிக்க காஞ்சி மஹாப்பெரியவர் ஒருவரைக் கால்நடையாகச் சென்று அவர் தங்கிய ஒவ்விரு ஊரிலிருந்தும் போஸ்ட் கார்டு அணுப்பியது காஞ்சி மடத்தில் உள்ளது.  அதுபோல்  துலுக்க நாச்சியாரின் காதலன் நடந்தபாதை பற்றிய தகவல் உண்டா?
ஏதாவது முயற்சி நடந்துள்ளதா?
நாகராசன்

[s.bala subramani B+ve]

உங்களை பேச வைத்ததே இந்த இழையின் வெற்றி 

புராண கதைகளின் மீது தான் தற்போதைய வரலாறே எழுத பாட்டு இருக்கிறது 

இங்கு எழுதியது எல்லாம் 2009 வரை நான் அலைந்த விஷயம் 

நான் புராணத்தை சொல்லி விட்டு தொல்லியல் மூலங்கள் 

பக்தர்களின் நம்பிக்கை 

நிறைய நெட்டில் வந்து உள்ளது 

நான் சொல்ல போவது இது வரை நீங்கள் கேள்வி படாதது

ஒரிசா நண்பர்களே என்னை அங்கு வர சொல்லி தொந்தரவு செய்கிறார்கள் 

நாங்கள் நிறைய பயணம் செய்து இருக்கிறோம் 

என்  பார்வையில் வெளிவரும் தகவல்கள் வித்தியாசமாக தான் வரும் 

மாங்கு மாங்குன்னு எழுதினேன்

 ஒருத்தர் கிட்டேயும் இருந்து பதில் வரவில்லை 

இன்னாம்பரம் அவர்கள் மட்டும் வந்தார் 

என்னடா இந்த பாலுவிற்கு  வந்த சோதனை 

யாரவது ஒரிசா தமிழ்நாடு தொடர்புகளை பற்றி பேச கூப்பிடுவார்கள் என்று ஏங்கி கொண்டு இருக்கிறேன் 

வந்த புதிதில் பேசினேன் 

2012/2/14 Nagarajan Vadivel <radius.co...@gmail.com>

[s.bala subramani B+ve]

மறுபடியும் ஒரு தடவை ஒரிசா போக வேண்டும் 

அப்பொழுது தான் நீங்கள் சொல்லியதை  அடுத்த கட்டத்திற்கு கொண்டு செல்ல  முடியும் 

நான் எழுதியதை படித்து பாயிண்ட்   பாயிண்ட்  ஆக உங்கள் கருத்துகளை ஒன்றன்  பின் ஒன்றாக எழுதவும் 

அதுக்குள் என்னுடிய இப்போதைய வேலைகளை பார்த்து விட்டு வந்து விடுகிறேன் 

2012/2/14 Nagarajan Vadivel <radius.co...@gmail.com>

ஹல்லோ

[N. Kannan]

வைணவம் என்றால் என்ன விலை? என்று இருந்த காலம். பூரி போயிருந்தேன்.
கொனாரக்கும், பூரி கடற்கரையும் மிகவும் பிடித்தது :-) தென்னகத்தில்
பிறந்து வளர்ந்த எவருக்கும் மரப்பாச்சி பொம்மை போல் இருக்கும் ஜெகந்நாத்,
பாலபத்ரா, சுபத்ரா முதலில் அவ்வளவாக இம்ப்ரஸ் பண்ணாது. பூரி ஜெகந்நாத்
கோயில் தேர் பிரம்மாண்டம். கோயில் அழகு. அங்கு எம்பெருமானாரும், கிருஷ்ண
சைதன்யரும் நெக்குருகி வழிபாடு செய்திருக்கின்றனர் என்று இன்று அறியும்
போது அங்கு செல்ல மனம் விழைகிறது. நீராய் கரைந்துருக்க வல்ல நெடுமால்
குள்ளனாய், ஆமையாய், பன்றியாய் தோற்றமுற்றிருக்கும் போது ஒரு மரப்பாச்சி
பொம்மையாய் ஏன் அவதாரம் செய்யக்கூடாது?

எம்பெருமானார் அங்கும் இராமானுஜ தரிசனத்தை, பாஞ்சராத்ர ஆகம விதிகளை நிலை
நாட்ட ஆசைப்பட்டார். ஆனால் அங்குள்ள பண்டாக்கள் விடவில்லை. அவர் எப்படி
தப்பித்து தமிழகம் வந்து சேர்ந்தார் எனும் கதையை பாலு சார் சொல்ல
வேண்டும்!

ஜெகதோதாரண.....

[s.bala subramani B+ve]

அப்பாடி முதல் தலைப்பு 

இந்த தலைப்பு தான் என்னை மீண்டும் இதே ரங்கனால் மின் தமிழுக்கு மீண்டும் வர வைத்தது 

அதற்கு முன்பு ஒரு முறை ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு ஒட்டர நாட்டின் பிராமணி நதி கரையில் சாரங் என்ற இடத்தில் தென் இந்திய மக்களால் வடிக்கப்பட்ட  அனந்த சயனம் தொடர்பாக நான் இணையத்தில் வெளி இட்ட புகை படம் மின்தமிழில் விஜய் மூலமாக பேச பட்டது 

சுபா அவர்கள் என்னை தொடர்பு கொண்டு யாஹூ வில் இருந்த என்னை இப்போதைய id  கொடுத்த இணையத்தில் ஈடுபட செய்து 

எழுத வைத்தது 

இந்த இடத்தில் சுய புராணம் சிறிது தேவை ரங்கன் 

புரி ஜகன்னாதர் ஆலயத்தில் உள்ள தமிழ் ஓலை சுவடிகள் மூலமாக தான் மீண்டும் மின் தமிழுக்கு நுழைந்தேன் 

ரங்கன் ஆரம்பிக்க மீண்டும் கண்ணன்  சொல்கிறீர்கள் 

என் தாத்தா  வேங்கட கிருஷ்ணன் தீவிர வைணவ பக்தர் அவர் பயன் படுத்திய பட்டு வேட்டி ௨௦௦ வருட பழமை வாய்ந்தது தலை முறையாக  மார்கழியில் பஜனைக்கு கேசவ பெருமாள் கோயிலை வேட்டியை கட்டி கொண்டு வைணவ புகழ் பாடியவர் 

இப்பொழுது என் பாட்டி கொடுத்து என்னிடம் தான் உள்ளது 

பூரி கோயிலுக்கும் கட்டி கொண்டு சென்று இருக்கிறேன் 

வரும் சனிகிழமை காலை குளித்து விட்டு சிறிது ஓகைசெய்து விட்டு   வேட்டியை கட்டி கொண்டு ஆரம்பிக்கிறேன் 

ராமானுஜருக்கும் பூரி கோயிலுக்கும் உள்ள தொடர்பை தொல்லியல் மற்றும் மதல  பாஞ்சி பூரி கோயில் ஆவணங்கள் மற்றும் ஒரிசா வரலாற்று நூல்கள் மூலமாக 

"திருமலை திருடன் அண்ணன்" உதவினால் நன்றாக இருக்கும் இந்த சமயத்தில் 

அன்புடன் 

சிவ பாலசுப்ரமணி 

2012/2/15 N. Kannan <navan...@gmail.com>

வைணவம் என்றால் என்ன விலை? என்று இருந்த காலம். பூரி போயிருந்தேன்.
கொனாரக்கும், பூரி கடற்கரையும் மிகவும் பிடித்தது :-) தென்னகத்தில்
பிறந்து வளர்ந்த எவருக்கும் மரப்பாச்சி பொம்மை போல் இருக்கும் ஜெகந்நாத்,
பாலபத்ரா, சுபத்ரா முதலில் அவ்வளவாக இம்ப்ரஸ் பண்ணாது. பூரி ஜெகந்நாத்
கோயில் தேர் பிரம்மாண்டம். கோயில் அழகு. அங்கு எம்பெருமானாரும், கிருஷ்ண
சைதன்யரும் நெக்குருகி வழிபாடு செய்திருக்கின்றனர் என்று இன்று அறியும்
போது அங்கு செல்ல மனம் விழைகிறது. நீராய் கரைந்துருக்க வல்ல நெடுமால்
குள்ளனாய், ஆமையாய், பன்றியாய் தோற்றமுற்றிருக்கும் போது ஒரு மரப்பாச்சி
பொம்மையாய் ஏன் அவதாரம் செய்யக்கூடாது?

a

எம்பெருமானார் அங்கும் இராமானுஜ தரிசனத்தை, பாஞ்சராத்ர ஆகம விதிகளை நிலை
நாட்ட ஆசைப்பட்டார். ஆனால் அங்குள்ள பண்டாக்கள் விடவில்லை. அவர் எப்படி
தப்பித்து தமிழகம் வந்து சேர்ந்தார் எனும் கதையை பாலு சார் சொல்ல
வேண்டும்!

ஜெகதோதாரண.....

--
"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to minTamil-u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/minTamil

[s.bala subramani B+ve]

ராமானுஜர் காலத்திற்கு முன்பு வைணவம் அனைத்து இந்திய அடி தட்டு மக்களிடமும் பரவி இருந்ததா 

இன்றும் கடலோரங்களில் இந்திய முழுவதும் வைணவத்தை நான் சென்ற இடங்களில் எல்லாம் பார்த்து இருக்கிறேன் 

வங்கத்தில் இருந்து குஜராத் வரை 

2012/2/15 s.bala subramani B+ve <sunke...@gmail.com>

[Nagarajan Vadivel]

Bibi Lachimar @ thulukka Nachiar


http://nitaaiveda.com/All_Scriptures_By_Acharyas/Ramanujacharya/The_Life_Of_Ramanujacarya/Chapter_Seven/BIBI_LACHIMAR_FINDS_HER_LORD.htm

One night, unknown to anyone, Princess Bibi Lachimar slipped away from her attendants into the darkness of the forest. Only Kuvera noticed her absence, and he also left the party and went with her as she continued on farther  towards the south. Thinking only of her beloved Lord, the princess journeyed on, while Kuvera acted as a servant, bringing fruits from the forest to keep her alive.After travelling for several weeks, the couple ar¬rived at the town of  Yasaavadri. As if by divine inspi¬ration, Bibi Lachimar was certain that their long quest would end at this place. Being guided by the townspeople, she came to the temple of SrT Yasavadripati. There she fell at the feet of the

Vaisnavas and begged them to allow her to see her beloved Ramapriya once more. When Yatiraja came there, he saw at once that the girl's heart was filled with pure devotion. Thus, although she was a Muslim by birth, he ordered  that she be admitted to the temple to behold the beautiful form of SrT Ramapriya.From that time on Bibi Lachimar remained at YSdavadri, engaging in the service of the Lord and constantly singing His glories. After a short time she  gave up her body. Being immersed in continual thoughts of SrT Ramapriya, she returned to His eternal abode.

Devotion of Kuvera - the lover of Bibi Lachimar

http://nitaaiveda.com/All_Scriptures_By_Acharyas/Ramanujacharya/The_Life_Of_Ramanujacarya/Chapter_Seven/THE_DEVOTION_OF_KUVERA.htm

For all this time Kuvera also remained at Y§davadri, rendering service to the princess like a menial servant. When she gave up her life, he was so over¬come with sorrow that he could no longer stay there. Abandoning his Muslim  ways, he went to SrT Rahgam and took shelter of the lotus feet of Lord Rahganatha. Although he was not allowed to enter the temple, Kuvera remained outside singing the praises of Lord Narayana. He lived on whatever alms the  visitors to the temple would give him, see¬ing everything as the mercy of the Lord.Once, while absorbed in meditation on the Lord, he heard a voice speaking to him, saying, "Be¬cause you are unable to enter the temple, I cannot  bestow My full mercy upon you. Therefore you should go to NTlacala, for Lord Jagannatha is the deliverer of all beings.Having received this order, Kuvera journeyed to Jagannatha Pun. There he was able to see the tran¬scendental  form of SrT Jagannatha as He rode to GunQ'ica in the Rathayatra parade. Constantly glo¬rifying the Supreme Lord, Kuvera passed the re¬mainder of his days at Jagannatha Purl. By his unalloyed devotional service he became  com¬pletely pure at heart and liberated from all material attachments.Although Bibi Lachimar and Kuvera were born in Muslim families, they attained the highest perfec¬tion of life by the purity of their loving devotion. Devotion to  God is always completely spiritual, transcending all barriers of race, caste, and creed. To this day the Deity of Bibi Lachimar, the pure devotee of Ramapriya, is worshipped in several Vaisnava temples in south India.

Nagarajan

2012/2/15 s.bala subramani B+ve <sunke...@gmail.com>

அப்பாடி முதல் தலைப்பு 

[s.bala subramani B+ve]

நன்றி 

இதற்கான ஒரிசா பூரி மக்களிடம் உள்ள வரலாற்று கோயில் ஆவணங்களின் பதிவை சொல்லுவது தான் என் நோக்கம் 

என் கற்பனைகள் வராது 

ஆனால் வெவேறு கோணம் இருப்பதை ஒரே நேர் கோட்டில் பார்க்க வைக்க முயற்சி செய்கிறேன் 

2012/2/15 Nagarajan Vadivel <radius.co...@gmail.com>

[s.bala subramani B+ve]

இன்று பல்கலைகழகம் செல்ல வேண்டும் 

வைணவ துறையின் தலைவர் வேங்கட கிருஷ்ணன் அவர்களையும் போகும் வழியில் 

மயிலையில்  தியானம் குறித்து முனைவர் பட்டம் வாங்கிய கண்ணன் அவர்களையும் பார்க்க வேண்டும் அவர் ராமானுஜரை கரைத்து குடித்தவர் 

பூரி கோயிலுக்கும் ராமானுஜருக்கும் உள்ள தொடர்பை 1999 இல் எனக்கு தெளிவுபடுத்திய ஜீயர் பரம்பரையில் வந்த ஒரிசா IAS முன்னால் அதிகாரி சுந்தர்ராஜன் அவர்களிடமும் பேச வேண்டும் 

பல நாள் ராமானுஜரை போலவே கண்டிப்பாக எனக்கு ராமானுஜரை குறித்து அவர் வீட்டில் பாடம் நடத்தி இருக்கிறார் , பூரி கோயிலை அதன் செயல் பாடுகளை அங்கு தெரிந்து வருபவர் , 

இங்கு உள்ள எத்தனை பேருக்கு ராமனுஜருக்கும் ஒரிசா தேசத்துக்கும் உள்ள தொடர்பு பற்றி தெரியும் 

ஜகன்னாதரை , அவர் குடி கொண்ட இடத்தில் தலைமை ஆசிரியரை போல் பல சீர் திருத்தங்கள் கொண்டு வந்த உடையவரை  பற்றி எழுத போவதை , 

எத்தனை பேர்கள் படிக்க போகீறிர்கள் என்று சொன்னால் எனக்கு இன்னும் சிறிது கவனம் வரும் 

[DEV RAJ]

On Feb 14, 9:06 am, "s.bala subramani B+ve" <sunkenl...@gmail.com>
wrote:

>>> யாரவது ஒரிசா தமிழ்நாடு தொடர்புகளை பற்றி பேச கூப்பிடுவார்கள் என்று ஏங்கி
கொண்டு இருக்கிறேன் <<<

திரு பாலு

உடையவருக்கும், ஜகந்நாத புரிக்குமான தொடர்பு குறித்து
நீங்கள் விரிவாக எழுத இருப்பது மகிழ்ச்சி தருகிறது.

அதற்குமுன் ஒரு வேண்டுகோள்.

'முதுசொம்’ இழையில் திருமழிசை பற்றிய
பேச்சில் அதன் புரி தொடர்பு குறித்து நீங்கள்
வினவியது நினைவில் உள்ளது -

From: "s.bala subramani B+ve" <sunkenl...@gmail.com>
Date: Feb 7, 10:23 am
Subject: முதுசொம் பயணம்

please brief about Puri- orissa connection with the temple

புரியில் இருப்பதுபோல் திருமழிசை, திருப்புல்லாணி (திருவணை) திவ்ய
தேசங்களிலும் பெருமாளுக்கு ‘ஜகந்நாதன்’ என்றே பெயர்; வேறு ஏதேனும்
தொடர்பு இருக்குமாயின்
தெரிவிக்க வேண்டுகிறேன். ஒருகால் உடையவர் காலத்துக்கு முன்பிருந்தே
ஆழ்வார்கள் நெறிக்கும் கலிங்கத்துக்கும் தொடர்பிருந்திருக்கலாம்
எனும் ஊகம். குறுக்கீடாயின் மன்னிக்க வேண்டும்

தேவ்

On Feb 14, 9:06 am, "s.bala subramani B+ve" <sunkenl...@gmail.com>
wrote:

> உங்களை பேச வைத்ததே இந்த இழையின் வெற்றி
>
> புராண கதைகளின் மீது தான் தற்போதைய வரலாறே எழுத பாட்டு இருக்கிறது
> இங்கு எழுதியது எல்லாம் 2009 வரை நான் அலைந்த விஷயம்
>
> நான் புராணத்தை சொல்லி விட்டு தொல்லியல் மூலங்கள்
> பக்தர்களின் நம்பிக்கை
> நிறைய நெட்டில் வந்து உள்ளது
>
> நான் சொல்ல போவது இது வரை நீங்கள் கேள்வி படாதது
>
> ஒரிசா நண்பர்களே என்னை அங்கு வர சொல்லி தொந்தரவு செய்கிறார்கள்
> நாங்கள் நிறைய பயணம் செய்து இருக்கிறோம்
>
> என்  பார்வையில் வெளிவரும் தகவல்கள் வித்தியாசமாக தான் வரும்
>
> மாங்கு மாங்குன்னு எழுதினேன்
>
>  ஒருத்தர் கிட்டேயும் இருந்து பதில் வரவில்லை
>
> இன்னாம்பரம் அவர்கள் மட்டும் வந்தார்
>

> *என்னடா இந்த பாலுவிற்கு  வந்த சோதனை *

>
> யாரவது ஒரிசா தமிழ்நாடு தொடர்புகளை பற்றி பேச கூப்பிடுவார்கள் என்று ஏங்கி
> கொண்டு இருக்கிறேன்
>
> வந்த புதிதில் பேசினேன்
>

> 2012/2/14 Nagarajan Vadivel <radius.consulta...@gmail.com>

>
>
>
> > ஹல்லோ
> > கொஞ்சம் ரூம் போட்டு யோசீங்க பாலு சார்.  நீங்களோ கால்ல சக்கரத்தைக்
> > கட்டிட்டு ஓடறீங்க.  அரைச்சமாவை அரைக்காமல் புதிய கோணத்தில் வழங்குங்கள்
> > நீங்கள் சுட்டிக்காட்டிய துலுக்க நாச்சியாரின் காதலன் கதையை அவர் டெல்லியில்
> > இருந்து கிளம்பி பூரியில் முக்தி அடைந்ததுவரை விளக்கினால் ஏழாம் அறிவுபோல்
> > தமிழ் சினிமாவுக்கு ஒரு கதை கிடைக்கும்
> > போகாத ஊருக்குப் பொய்யான வழி என்பதுபோல் இணையத்தில் ஏசுவின் சீடர் தாமஸ்
> > இந்தியா வந்த பாதையைப் பார்க்கலாம்.  தவத்திரு ராமானுஜர் அவர்கள்
> > திருவரங்கிலிருந்து கர்நாடகா பின்னர் அங்கிருந்து டெல்லி மீண்டும் கர்நாடகா
> > என்று பயணப்பட்ட பாதையை ஜிஐஎஸ் மென்பொருள் மூலம் நீங்கள் தயாரிக்கலாம்
> > ஆதி சங்கரர் சென்ற பாதையைத் தீர்மானிக்க காஞ்சி மஹாப்பெரியவர் ஒருவரைக்
> > கால்நடையாகச் சென்று அவர் தங்கிய ஒவ்விரு ஊரிலிருந்தும் போஸ்ட் கார்டு
> > அணுப்பியது காஞ்சி மடத்தில் உள்ளது.  அதுபோல்  துலுக்க நாச்சியாரின் காதலன்
> > நடந்தபாதை பற்றிய தகவல் உண்டா?
> > ஏதாவது முயற்சி நடந்துள்ளதா?
> > நாகராசன்
>

> > 2012/2/14 s.bala subramani B+ve <sunkenl...@gmail.com>

>
> >> let me give exsisting sources and start my theory from orissa references
>

> >> On 14/02/2012, Mohanarangan V Srirangam <ranganvm...@gmail.com> wrote:
> >> > aahaa ஆரம்பிச்சாச்சா....வொண்டர்ஃபுல்
>
> >> > இது நெடுந்தொடராக உங்கள் கைவண்ணத்திலும் மற்றவர்களின் உதவியோடும் தொடர
> >> > ஜகந்நாதனின் பூரண அருள் பொலியட்டும்.
>
> >> > நான் முதல் வரிசையில் வந்து எப்பொழுதோ உட்கார்ந்துவிட்டேன்.
>
> >> > சுய புராணம் விஷயத்தில் அவ்வளவு கட்டுப்பாடாக இருக்க வேண்டாம்.
> >> தன்னிச்சையாக
> >> > வரும் எந்த விஷயத்தையும் தடையிலாமல் சொல்லுங்கள் கேட்கக் காத்திருக்கிறோம்.
> >> > நான் சொன்னது விஷ்யம் எங்காவது விலகிப் போய் விடாமல் இருக்கவே. மற்றபடி
> >> > எனக்குப் பிடித்த விஷயம் இந்த சுய புராணங்களும்தான்.
>
> >> > ***
>

> >> > 2012/2/14 s.bala subramani B+ve <sunkenl...@gmail.com>

>
> >> >> ‘ஜய் ஜகந்நாத் ‘
>
> >> >>http://en.wikipedia.org/wiki/Jagannath_Temple,_Puri
>
> >> >>http://en.wikipedia.org/wiki/Jagannath
>
> >> >>http://en.wikipedia.org/wiki/Rath_Yatra
>
> >> >>http://en.wikipedia.org/wiki/Indradyumna
>
> >> >> --
> >> >> "Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage
> >> >> Foundation. Visit our website:http://www.tamilheritage.org;you may
> >> like
> >> >> to visit our Muthusom Blogs at:

> >> >>http://www.tamilheritage.org/how2contribute.htmlTo post to this

> >>http://www.tamilheritage.org/how2contribute.htmlTo post to this group,

> >> send email to minT...@googlegroups.com
> >> To unsubscribe from this group, send email to
> >> minTamil-u...@googlegroups.com
> >> For more options, visit this group at
> >>http://groups.google.com/group/minTamil
>
> >  --
> > "Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage
> > Foundation. Visit our website:http://www.tamilheritage.org;you may like
> > to visit our Muthusom Blogs at:

> >http://www.tamilheritage.org/how2contribute.htmlTo post to this group,

[Nagarajan Vadivel]

I located a googlr book on vashnavism in Orissa
http://books.google.co.in/books?id=7LFzfbhmJcMC&pg=PA123&lpg=PA123&dq=vaishnavism+in+bali&source=bl&ots=UKYD36IV6F&sig=z0TxbCrj7P3DxocE8bE4LBD2hwU&hl=en&sa=X&ei=4SI9T6SvCM-JrAetm-HBBw&ved=0CEsQ6AEwBw#v=onepage&q&f=false
Hope it will be of help
Sri Ramanuja was well received outside Tamilnadu in Karnataka, Abdhra and orissa.  His writings were (except one in Tamil) in Sanskrit>  Therefore more information from outside Tamilnadu will help
Nagarajan

2012/2/16 DEV RAJ <rde...@gmail.com>

--
"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com

[s.bala subramani B+ve]

you have to read vainavam in gujaraat which is having orissa connection

written by Haripriya rangarajan
she did exstensive study on puri
when she was a lady governor of orissa we discuss lot with her

[s.bala subramani B+ve]

certainly nearest port of thirupullani is called as pavithra maanicka pattinam

puri nearest port also called as mannicka pattinam

ther is a plety about orissa connections through sea

even raamanujar was htrowned by the pandas and got escaped through
the help of NULAIYA a fisherman group fro manicka pattinam up to
palur then srikurmam

we got lot of archaeological support on this connections,
even nearest hamet let is called as thamilikudi

records are at puri temple

not thrown by the garuda because of his systems as mentioned in the
puranic accounts

let my internet get speed will write more

thanks

balu

[Innamburan Innamburan]

Excellent Resource, Nagarajan. Yes, Balu, I remember taking Haripriya Rangarajan aroun, in Ahmedabad. We are family friends.

Innamburan

2012/2/16 s.bala subramani B+ve <sunke...@gmail.com>

[s.bala subramani B+ve]

soon i
am going to meet her at chennai along with HOD vainava department Mr
vengatakrishnan of madras university

[s.bala subramani B+ve]

http://www.stephen-knapp.com/ramanuja.htm

Ramanuja

caitradram sambhavam visnor darsana-sthapanotsukam
tundira-mandale sesa-murtim ramanujam bhaje

“I worship Sripad Ramanuja, the incarnation of Ananta, who took
birth in the month of Caitra (April-May) under the sixth lunar mansion
in the Tundirades, and who came upon this earth to establish the
philosophy of Sri Visnu.”

Four major schools or sampradayas of Vaisnavism are considered
authorized by Vaisnavas everywhere:
the Brahma,
Sri, Rudra,
and Kumara Sampradayas.
While Gaudiya Vaisnavas follow the disciplic line of Visnu worship
originating with Brahma,

Sripad Ramanujacarya is the founder-acarya of the Sri Sampradaya, the
school of Vaisnavism or Visnu worship descending from the eternal
consort of Visnu known as Laksmidevi or Sri.

His commentaries on Vedanta rival those of Sankaracarya, especially
in Tamil-speaking South India, where Sri Vaisnavism is prominent to
this day.

He propounded the Vedantic philosophy known as Visistadvaita-vada, or
qualified monism. The most famous among his numerous writings are his
commentary on Vedanta (Sri Bhasya), his commentary on Bhagavad-gita,
his Vedanta-Sara, and the Vedartha-Sangraha.

Many biographies of Ramanuja were compiled shortly after his
passing, including the Sanskrit Prappanamrtam of Anantacarya and
various Tamil works.

These authorized sources provide quite a detailed portrait of
Ramanuja's life and teachings. Before we consider Ramanuja's
importance in the development of Vaisnava philosophy and practice,
however,

we must first consider the South Indian Vaisnava traditions from which
Ramanuja came and which influenced him.

THE PREVIOUS ACHARYAS -

NATHAMUNI

The first prominent acarya of the Sri Vaisnava school to
formulate a systematic theology of devotion was Sri Nathamuni who
appeared as the son of a scholarly South Indian brahmana in the year
908 A.D.

Nathamuni was the first important teacher to bring together the
teachings of the Vedic Sanskrit texts and the ancient Tamil hymns of
the Alwars, (South Indian saints who are famous as incarnations of the
divine paraphernalia of Visnu, such as his disc, conch, lotus, wheel,
garland and so on). Nathamuni was responsible for compiling the
“Tamil Vedas.” These were a collection of prayers, devotional songs,
and hymns to Visnu written by the Alwars in the Tamil language. These
hymns, known as the Prabandha, are sung to this day before the deity
of Visnu in the templeat Sri Rangam, the traditional headquarters of
the Sri Vaisnavas and the most famous temple in South India. At the
end of his life, Nathamuni was the temple commander at the Sri Rangam
temple.

Nathamuni's son, Isvaramuni, died at an early age while his wife
was still pregnant. Her child, Nathamuni's grandson later became
famous as Yamunacarya, the direct spiritual precursor of Ramanuja
himself.

After the death of his own son, Nathamuni took sannyasa.

Because of his vast learning, he was given the name “Muni” and
because of his development in yogic perfection, he was famous as
“Yogindra.” His systematic philosophy of Sri Vaisnavism is formulated
in his treatise on logic, nyaya-tattva, and his views on the
relationship between bhakti and mystic yoga are given in his book
Yoga-rahasya.

YAMUNACARYA

After Nathamuni, Sri Yamunacarya was the foremost exponent of Sri
Vaisnavism before Ramanuja. Born about 953 A.D.

in Madura, the capital of the kingdom of Pandura, Yamuna was raised
by his mother and grandmother, as his father had passed away and his
grandfather, Nathamuni had taken sannyasa. Although he was an orphan,
he did well in his studies and soon surpassed all his fellow students
in scholarship. The academic genius of the young Yamuna amazed
everyone. His attention to his studies and proficiency in the
scriptures endeared him to his teacher, Sri Bhasyacarya and his sweet
and beautiful nature made him the darling of his classmates.

When Yamuna was only twelve, he won a kingdom through the power
of his wits. At that time, the royal pandita of the Pandya king of
Cola had succeeded in making all the other panditas in his country
look like fools. He was famous as “Vidvajjanakolahala” which means
“One who throws scholars into an uproar.” The royal pandita was very
dear to the king who patronized him lavishly. Vidvajjanakolahala used
to extract an annual tax from all the panditas in the land. Those who
didn't pay had to face the royal pandita in argument and be humiliated
and subsuquently punished. For fear of losing their reputation as
scholars, everyone used to regularly pay this tax without argument.
One day a disciple of the royal pandita arrived at the asrama of
Yamuna's guru demanding the tax. Yamuna's guru was away at the time
and Yamuna himself refused to pay the tax, considering it to be an
insult to his gurudeva. He sent the disciple back with the message
that an insignificant follower of Bhasyacarya would challenge the
world-conquering royal pandita, Vidvajjanakolahala in open debate.

When the news of the twelve-year old boy's challenge came to the
royal pandita, he simply laughed. “All right,” he said. “Summon
this scholar here and let us match wits.” By the king's own order a
day was set for the debate, and at the appointed time the boy scholar
was brought before the royal court on a lavish palanquin. Seeing the
boy's beauty, the queen was charmed. She instantly took his side,
while the king favored his own pandita. A wager was settled on by the
king and queen. If the king's pandita won the debate, the queen was to
submit to the king's every whim. If the queen's favorite, the
beautiful boy pandita, won the debate, the king was to award
Yamunacarya half the kingdom.

First the royal pandita examined the child, asking him many
obscure questions about Sanskrit grammar which Yamuna answered
perfectly. Then it was Yamuna's turn to examine the scholar. He
said, “I will state three maxims. If you can refute them, I shall
admit defeat. The first is this: your mother is not barren.”

The royal pandita was dumbfounded. To refute this maxim would be
do deny his own birth. Unable to answer, he stood silent.

Yamunacarya continued: “My second proposal is this: The king is
righteous. Refute this if you dare.”

Again the pandita was silenced. How could he argue that his own
king was impious?

Finally the boy said: “My third proposal is this: The queen is
chaste. Refute this and I am defeated.”

Unable to refute these propositions, the pandita fought back.
“You are proposing things which are irrefutable. By asking me to
challenge the piety of the king and the chastity of the queen you are
committing treason and blasphemy. How dare you ask this of me! This
is an outrage. If you think these propositions can be refuted then
refute them yourself and be damned as an offender to the throne.
Otherwise admit your insolence and hang your head in shame.”

The panditas followers filled the arena with applause, and the
king felt confident that his champion had successfully turned back the
challenge of this impudent boy. But Yamunacarya was not finished. “As
you wish,” he said. “I shall refute these propositions myself. First
I asked to to refute the proposal that your mother is not barren.
Since you have failed to do so, I must cite the Manu Smrti on this
matter. According to the Laws of Manu, “If a woman has no more than
one child, she may be considered barren.” (eka-putro hy aputrena
lokavadat, Manu-Samhita, 9.61, Medhatithi Bhashya). Since your mother
had only one son, the proposal that she is not barren is refuted.

“Now the second proposal: the king is pious. I asked you to
refute this, but you were unable to do so. The Laws of Manu also state
that since he is responsible for their protection, the king assumes
one sixth of the results of the pious or impious deeds of his
subjects. (sarvato dharmasad bhago rajo bhavati raksatah, adharmadapi
sad bhago bhavatyasya hyaraksatah, Manu-Samhita, 8.304, Medhatithi
Bhashya) Since this is Kali-yuga, the people in general are naturally
impious, and so the king must assume a heavy burden of impiety. This
refutes the second thesis: the king is pious.

“As for my refutation to the third proposal—the queen is chaste.”
With this the crowd became quiet. The queen herself blushed.
Yamunacarya's supporters wondered, how the boy could refute this
proposition and conquer the pandita without embarrassing the queen.
Yamunacarya continued, “The Laws of Manu state that a great king is
the representative of the gods. The gods—Agni the fire-god, Vayu the
wind-god, Surya the sung-god, Chandra the moon-god, Yama the lord of
death, Varuna, Kuvera, and Indra—are all present in the body of the
king. The queen, therefore is wedded to more than just one man. When
a woman is married to more than one man how then can she be chaste?
Thus the third proposition is refuted.”

The crowd was astonished. The boy scholar had certainly defeated
the royal pandita. The queen was jubilant and embraced Yamunacarya,
saying, “Alabandaru,” meaning “one who conquers.” The court pandita
was disgraced. The king, who had been defeated in his wager with the
queen, arose and said, “My boy, Alabandaru, child-scholar that you are
you have defeated my royal pandita, the terror of
scholars—Vidvajjanakolahola himself. His pitiful life is now yours to
do with as you see fit. I commend him into your hands. As for
yourself, I promised the queen to give you half my kingdom upon your
victory here. Now that you have won, I humbly request you to accept
half my kingdom as your reward.” The king awarded to Yamunacarya the
place which is now called alavandara-medu.

Yamunacarya, who had won the title of “conqueror” now became
famous as Alabandaru, the boy-king. As the years passed, he became
involved more and more in the affairs of state, practically
forgetting the legacy of his grandfather, Nathamuni. Surrounded by
kingly opulence and royal power, he gradually became entrenched in the
position of a king. Absorbed in politics, he had little time for
spiritual affairs.

About this time, Alabandaru's grandfather, Nathamuni, had passed
away, but before he left this world, he called his most confidential
disciple Nambi to his side and entrusted him with a sacred task: to
inspire Yamunacarya to renounce his kingdom and champion the cause of
Sri Vaisnavism. Yamunacarya was uniquely qualified to propogate Sri
Vaisnavism. No one else could take the place of Nathamuni.

Years passed. Finally the time came to spur Yamunacarya to
action. Nambi, remembering the order of his gurudeva set out to
confront Yamunacarya and convince him of the need to renounce the
world and preach. When he arrived at the palace gates, however, he was
turned away. It was not easy for a humble mendicant to get an
interview with the great King Alabandaru. Through inquiry, Nambi came
to know who the royal cook was. One day, while the cook was returning
from the marketplace with fresh produce, Nambi stopped him and gave
him some vegetable greens called tuduvalai, which are supposed to
promote mental purity and increase one's tendency towards
contemplation and spiritual life. He asked to cook to please prepare
these greens regularly for the welfare of the king. The pious cook
understood the rarity and purity of these greens and was pleased to
cook them for the king. From that day on, he began regularly
preparing them for the king's lunch. The king very much enjoyed the
greens, and Nambi would regularly supply the cook with them.

One day, Nambi held back. The king missed his greens and asked
the cook why they had not been prepared. When the cook explained
about the mysterious mendicant who supplied these greens, the king's
interest was piqued. “The next time this sadhu comes,” the king
ordered his royal cook, “bring him before me.”

The next day, when Nambi returned with the greens, the cook
brought him before the king and introduced him. “What do you want of
me?” the king asked. “Why do you bring these greens every day for no
payment?” Nambi requested a private audience. The king ordered all
his attendants to leave them alone, and when everyone had gone he
offered Nambi a seat. “Please speak,” he said.

Nambi then told Alabandaru of his grandfather's passing. He told
him of Sri Nathamuni's anxiety that the sampradaya of Sri Vaisnavism
needed a champion, a great scholar who could defeat opposing schools
of philosophy and establish the religious principles of their
tradition. Only Yamunacarya was qualified enough to do this, but he
had now become King Alabandaru, a ruler of men attached to royal
luxury and power. Gradually Nambi awoke in Yamunacarya's heart a
desire to renounce the throne and lead the Sri Sampradaya. After
deeply considering the message of Bhagavad-gita in Nambi's company he
visited the temple of Sri Rangam, where he accepted the mantra from
Nambi and committed himself to giving up the opulence of royalty and
taking up the mission of his grandfather.

After surrendering himself fully to a life of spiritual
discipline, contemplation and devotion, Sri Yamunacarya went on to
become a great teacher. He quickly became the intellectual and
spiritual leader of the Sri Vaisnavas, highly regarded for his
realization, his scholarship, and his synthesis of Nathamuni's system
of philosophy with the system of Pancaratra worship ordained by the
Vedas. Yamunacarya's unquestioned status as a brahmana helped him to
establish his Pancaratrik version of Vedanta above the protests of the
followers of Sankaracarya. Thus he increased the prestige of
Vaisnavism and Krsna-bhakti by demonstrating both its scriptural
basis and its spiritual superiority to mundane casteism. Among his
writings are the famous devotional prayers to Visnu known as the
Stotra-ratnam, the Jewel of Prayers. His writings also include
various philosophical and theological works: the Gita-sangraha, an
explanation of his views on Bhagavad-gita; his Agama-pramanya,
expounding the synthesis of the Pancaratra tradition with his version
of Vaisnava Vedanta; and other important doctrinal works, such as the
Siddhitraya or Threefold Perfection (of which only fragments survived
him) and the Atma-siddhi, or Treatise on Self-realization.

Yamunacarya's principle writings are in Sanskrit. Writing in
Sanskrit was for Yamunacarya somewhat of a strategic departure from
the tradition of the South Indian Alwars, who wrote in Tamil. By
writing his scriptural commentaries in Sanskrit, however, Yamunacarya
hoped to establish the South Indian tradition within a more classic
framework of exposition acceptable to a wider range of Vedic scholars.
In this way, he laid the groundwork for Ramanuja to establish Sri
Vaisnavism as an orthodox sampradaya, or major school of theology.

The general outline of Sri Vaisnavism, as well as many of its
details were chalked out by Yamunacarya in his writings.

It remained for Ramanuja to fill in that outline, to etch out its
finer details, to establish a more orthodox Sri Vaisnavism in the
collective consciousness of South India, and to build a place in
history for the Sri Vaisnava sampradaya.

Yamunacarya attracted many followers and disciples; history
records the names of only twenty of them. Although they were sincere
and devoted to their beloved gurudeva, none of them were blessed with
the deep scholarship or determined energy required to carry on his
great work in a significant way. It was left to Sri Ramanujacarya to
fulfill Yamunacarya's hopes for the future of Sri Vaisnavism.

Periya Tirumalai Nambi, who is also called Sri Saila Purna in
some accounts, was Yamunacarya's favorite follower. Under the guidance
of Yamunacarya, he accepted the renounced order of life and lived with
his guru, serving him to the very end. Nambi had two sisters, named
Bhudevi and Sridevi, after the two consorts of Lord Sri Venkatesvara.
Bhudevi married a pious brahmana named Asuri Kesavacarya. Kesavacarya
lived in Sri Perumudura, about twenty-six miles from Madras. After
some time, a child was born to them. He was named Laksmana by Nambi,
after Laksmana, the brother of Sri Ramacandra. According to Sri
Vaisnavas, Ramanuja was an incarnation of Laksmana himself. Since
Laksman had been a great devotee of Rama the boy soon became known as
Rama-anuja, or “follower of Rama.”

According to Sri Vaisnava tradition, Ramanuja was born on the fifth
day of the full moon in the month of Caitra in 1017 A.D.

Ramanuja's family belonged to the caste of Vadama smarta-brahmanas,
who were formal Vedic scholars.

Ramanuja's father Kesavacarya was very much attached to the
performance of Vedic sacrifices or yajnas.

For this reason he became famous as Sarvakratu or the performer of all
kinds of sacrifices. When the boy came of age, Kesavacarya immersed
him in Sanskrit education, teaching him grammar, logic, and the Vedas.
Although Ramanuja was well-schooled in brahminical learning, however,
he had not yet been exposed to the deeply devotional Tamil hymns
glorifying Sri Visnu.

Still, his natural devotion had already been awakened by association
with a non-brahmana disciple of Sri Yamunacarya named Kancipurna, and
Ramanuja demonstrated a saintly nature even from his early childhood.

As time passed he underwent all the purificatory rites of a pious
Hindu, including the sacred thread ceremony and was married, at the
age of sixteen.

Only a month after the wedding, Ramanuja's father became gravely
ill and passed away. After the passing of his father, Ramanuja moved
along with his family to Kancipuram, where he entered the academy of
Yadava Prakasa, a Vedantist of the impersonalist Sankarite school.
According to some commentators, the decision to enroll Ramanuja in the
school of a non-Vaisnava is evidence that his family was not strictly
devoted to Visnu but were merely caste brahmanas interested in
insuring that their son would become a good scholar. Others are
convinced that this was merely Ramanuja's strategy to become
well-versed in the arguments of Sankaracarya before thoroughly
refuting them in his own commentaries.

Ramanuja soon excelled among the students of Yadava Prakasa and
become his teacher's favorite student. Yadava Prakasa preached the
theory of nondualism, and stressed the illusion of all form, including
the form of Sri Visnu. As Ramanuja's devotion to Visnu blossomed, his
disgust with this philosophy grew. Still, out of respect for his
teacher he avoided conflict.

Soon, however, the day arrived when he could no longer tolerate
the impersonalism of Yadava Prakasa.

One day Ramanuja was massaging his guru's back as Yadava Prakasa
explained a verse from the Candogya Upanisad. The verse contained the
words kapyasam pundarikam evam aksini. Following the interpretation
of Sankaracarya, Yadava Prakasa explained that kapy means “monkey”
and asanam means “ass.” The verse therefore, as interpreted by Yadava
Prakasa was translated to mean, “Lord Visnu's lotus eyes are as red as
a monkey's ass.”

Ramanuja was enraged at this blasphemy, and the hot tears flowed
which from his eyes in anguish fell upon his guru's back. Yadava
Prakasa could understand that his disciple was disturbed, and inquired
as to what the problem was.

When Ramanuja took issue with his guru's interpretation, Yadava
Prakasa was astonished. He demanded Ramanuja's interpretation.

Ramanauja explained that kapyasam means “that which sits upon the
water and flourishes by drinking,”—in other words, a lotus.

So the meaning of the verse is that the lotus eyes of Visnu are as
beautiful as the red lotus which blossoms in the water.”

When Yadava Prakasa saw his disciple's expertise in defeating his
argument, he knew that he had a powerful rival in his midst. From
that day on, he began plotting Ramanuja's murder. He conspired with
his disciples to go on pilgrimage to the Ganges and kill Ramanuja in a
secluded place. After killing Ramanuja, they would bathe in the
Ganges to expiate the sin. Fortunately, Ramanuja's cousin learned of
the murder plot and warned Ramanuja, who managed to escape unharmed.
After some time Yadava Prakasa returned to Kancipurnam, and Ramanuja
continued going to his lectures, although inwardly he was looking for
another path.

At Yamunacarya himself went to vist Ramanuja, but when he came to
Kanci he saw that Ramanuja was still a follower of Yadava Prakasa and
so Yamunacarya did not approach him. It is said that Yamunacarya
watched him from a distance and prayed for Ramanuja to become the
darsana-pravartaka, or philosophical preceptor of the Sri Vaisnava
Sampradaya.

About this time, the king of Kancipuram called for Yadava
Prakasa. His daughter was possessed by a brahma-raksasa, a brahmana
ghost. Yadava Prakasa was called as an exorcist, and when he arrived
with his disciples, he was brought before the king's daughter and
asked to relieve her of the influence of the ghost. Speaking through
the girl's mouth, the ghost insulted Yadava Prakasa and laughed at
him. Ramanuja was asked to try, and when he came before the girl, the
brahmana ghost said, “If Ramanuja blesses me with the dust of his
lotus feet, I shall leave this girl.” Ramanuja did so upon which the
girl was cured, and the king was deeply indebted to him.

After this humiliation before Ramanuja, it was not long before
Yadava Prakasa told Ramanuja to leave his asrama. The final split
between them came when Yadava Prakasa was discussing the meaning of
two Upanisadic texts: saravam khalv idam brahma (Candogya Upanisad
3.1, “everything is Brahman”) and neha nanasti kincana (Katha Upanisad
4.11, “there is no distintion”). Yadava Prakasa discussed these
verses at length while explaining the theory of oneness promoted by
Sankaracarya with great eloquence. After Yadava Prakasa was finished
speaking, Ramanuja gave his own interpretation.

Ramanuja explained that sarvam khalv idam brahman would mean
“the whole universe is Brahman, if it were not for the word tajjalan
in the next part of the verse, which qualifies the meaning.
Ramanujacarya held that the means not that the universe is Brahman,
but that it is pervaded by Brahman. From Brahman the universe comes,
by Brahman it is sustained, and into Brahman it ultimately enters,
just as a fish is born in water, lives in water, and is ultimately
dissolved into water. Still a fish is not water, but a separate
entity entirely. In the same way the universe, although existing
within Brahman is different from Brahman. Just as a fish can never be
water, so the universe can never be Brahman. As to the second verse,
neha nanasti kincana, according to Ramanuja it does not mean “No
distinction exists,” but rather that things are not distinct in that
they are are all interconnected, just as pearls are strung on a
thread. Since all things are inter-related and inter-connected, in a
certain sense it may be said that there is no distinction to be made
between them. All things are related to Brahman and as such do not
have any existence which is distinct from Brahman. Still, while a
certain unity can be seen in the inter-relatedness of all things,
everything within the universe has its own distinct reality. Pearls
strung on a thread have unity; collectively they form an organic
whole, a necklace. Still, each individual pearl has its own unique
qualities. While spirit, matter, and God may be seen as one organic
whole, still all of them have their unique qualities. Therefore,
Ramanuja argued, the principle of absolute oneness as argued by
Sankaracarya cannot stand; rather the principle of unity characterized
by different qualities must be accepted.

After leaving Yadava Prakasa, Ramanuja was advised by his mother
to take guidance from Kancipurna, the non-brahmana Vaisnava whose
devotion Ramanuja greatly revered. Kancipurna advised him to serve the
Visnu diety in the temple of Lord Varada by carrying water every day
to the temple. He began serving Kancipurna with great devotion, and
soon was accepted as his disciple. Although Kancipurna was by birth a
member of the sudra caste and Ramanujacarya was a brahmana, this
never influenced Ramanujacarya's devotion for him. He accepted
Kancipurna as his guru without reservation. Ramanujacarya's wife,
however, could not tolerate her husband's acceptance of a sudra as a
guru, and did her best to discourage Ramanujacarya from remaining in
his company.

Yamunacarya by this time was very old. Wracked by illness, he
was on the verge of passing from this world when he heard that
Ramanujacarya had left the school of Yadava Prakasa and had begun
serving the humble Kancipurna, who was famous as a great devotee of
Visnu. He sent some disciples to bring Ramanujacarya. When
Ramanujacarya heard the news, he immediately set out for Sri Rangam,
the headquarters of the Sri Vaisnavas, where Yamunacarya lay dying.
But by the time he arrived at the side of Yamunacarya it was too late.
The master had passed from this world, entering Vaikuntha and the
eternal service of Sri Visnu.

At that time, Ramanujacarya noticed that three fingers on the
right hand of the master were closed. He asked the disciples of
Yamunacarya if he had been accustomed to hold his hand in such a way,
and they replied that it was highly unusual. Sripad Ramanuja could
understand that this unusual gesture of the three clenched fingers
represented the three unfulfilled wishes of Yamunacarya. He then vowed
to fulfill these three wishes. He promised to teach the people in
general the religion of surrender to Visnu, training them in the five
samskaras, or purificatory processes. As he did so, one of
Yamunacarya's fingers relaxed. Ramanujacarya then vowed to comment
on the hymns of the Alvars, the South Indian saints, and with this the
second finger relaxed. Finally Ramanujacarya promised to write a
scholarly commentary on the Vedanta-sutras expounding the principles
of Sri Vaisnavism as the ultimate truth of the Vedas. With this the
last clenched finger was relaxed. A look of spiritual peace came over
the lotus face of Ramanujacarya's divine master, Sri Yamunacarya, as
if to say that he could now depart peacefully, knowing that his
mission was in good hands.

Upon his return to Kancipurna, Ramanujacarya gradually became
completely disinterested in his family life, his beautiful wife and
home, and absorbed himself deeply in the service of his guru
Kancipurna with whom he began spending most of his time. As
Ramanujacarya spent more time at the temple, his wife became unhappy
that her husband was ignoring her. She was further humiliated by the
fact that he was neglecting her to serve a low-born sudra.

One day, Ramanujacarya invited Kancipurna for dinner, thinking
that by so doing he would be able to take the remnants of his guru's
prasada, and so become blessed. Kancipurna, being very humble arived
early, before Ramanuja returned home. Kanipurna explained to
Ramanuja's wife Kambalaksa that he had service to do in the temple
and could not stay for long. With this, Kambalaksa quickly fed him
and sent him away. After Kancipurna had left, she took a long stick
and carefully picked up the banana leaf upon which he had dined, so as
not to soil her hands with what she thought to be the contaminated
remnants of an untouchable. After ordering her maidservant to clean
the room carefully, she bathed in order to purify herself. When
Ramanuja returned and heard of the insult to his guru, he was enraged.

One day, while drawing water from a well, Ramanujacarya's wife
met the wife of his guru, Kancipurna. When the water from their
waterpots accidentally became mixed, Ramanujacarya's wife cursed
Kancipurna's wife, thinking that her waterpot had become contaminated
by the water of an outcaste. Whend Ramanujacarya came to know of this
insult, he was furious. He sent his wife home to her parents and left
to take sannyasa.

After leaving home, he went to the temple of Varadraja to see the
beloved deity of Visnu whome he had served for so long. After
obtaining saffron cloth and all the necessary paraphernalia of the
renounced order, he accepted the triple staff, (tridanda) of the
Vaisnava sannyasi, symbolizing the complete surrender of mind, body,
and words to Visnu. With this, he became known as Yatiraja, “the king
of the renounced order.”

Soon after taking sannyasa, Ramanujacarya established his own
monastery or asrama, where he began training disciples in his
systematic Vaisnava interpretation of Vedanta as well as in the path
of devotion to Visnu. His asrama was established near the temple in
Kanci. His first disciple was his older sister's son, his nephew
Mudali andan, also known as Dasarathi. His second disciple was a
learned and wealthy brahmana named Kurattalvan, also known as Kuresa,
who was renowned for his photographic memory.

One day the mother of Yadava Prakasa saw Ramanujacarya teaching
his disciples and was impressed by his saintly qualities. She was a
great devotee of Visnu and was somewhat unhappy that her son, Yadava
Prakasa had become a follower of Sankaracarya's impersonal monism. She
encouraged Yadava Prakasa to visit Ramanujacarya. That night Yadava
Prakasa had a dream in which a divine voice instructed him to become
Ramanujacarya's disciple. The next day, upon visiting Ramanujacarya,
Yadava Prakasa found him wearing the dress of a Vaisnava. He asked
him, “Why have you rejected the school of Sankaracarya? Why have you
adopted this Vaisnava dress? Where is this sanctioned in the
scriptures? Can you show any scriptural evidence supporting your
behavior?”

With this, Ramanujacarya instructed his foremost disciple,
Kuresa, to enlighten Yadava Prakasa with the scriptural evidence in
support of Vaisnava dress. He quoted extensively from the Sruti,
saying, “Sruti is the best evidence. Therefore I shall cite some
references from the Sruti.[1]

In the Sruti it is said:

sa te visnorabja-cakre pavitre[2]
janmambodhim tartave carnaninra
mule bahvordadhate'nye purana
linganyamge tavakanyarpayanti

“To free themselves from the ocean of repeated birth and death, the
best of men decorate their bodies with the symbols of the lotus and
cakra of Visnu.

aibhirbayamurukramasya cihnai rahnkita loke subhaga bhavamah
tad visno paramam padam ye'dhigaccanti lacchata[3]

“Just as those who go to the holy abode of Visnu are decorated with
the conch, lotus, disc, and club, so shall we also wear these marks
and thus attain that divine abode.

upavit-adi-baddharyah sanka-cakradayas tatha[4]
brahmanasya visesena vaisnavasya visesatah

“Brahmanas should not only wear the sacred thread, but they should
also decorate their bodies with the conch, lotus, cakra, and club of
Visnu,thus identifying themselves as Vaisnavas.

hare padakrtim atmano hitaya madhye cchidram-urdhva-purndram[5]
yo dharayati sa parasya priyo bhavati sa punyavan bhavati sa muktiman bhavati.

“One who decorates himself with the tilaka markings resembling the
lotus feet of Visnu with a space in the middle becomes dear to the
Paramatma, becomes pious, and attains liberation.”

After hearing Kuresa expound so perfectly the scriptural evidence
for adopting the dress of a Vaisnava, Yadava Prakasa asked him, “Why
do you say that Brahman has qualities ? This view
(visistadvaita-vada) is not supported by Sankaracarya. Where is the
scriptural evidence for your position?

Again Kuresa replied, citing the Sruti: yah sarvajnah sarvavit[6]

“‘[The qualities of the Supreme Absolute Truth are that] He is
all-wise and omniscient.’ His qualities are further described in the
Upanisads as follows:

na tasya karyam karanans ca vidyate[7]
na tat samas cabhyadhikas ca drsyateæ
parasya saktir-vividhaive-sruyate
svabhaviki jnana-bala-kriya ca
“He does not possess bodily form like that of an ordinary living
entity: He has a transcendental form of bliss and knowledge, and thus
there is no difference between His body and His soul. All His senses
are transcendentally divine. He is absolute substance. Any one of His
senses can perform the action of any other sense. Nothing is greater
than Him or equal to Him. His potencies are multifarious, and thus His
deeds are automatically performed as a natural consequence of His
divine will. In other words , whatever He wills immediately becomes
reality. His divine energies are threefold: His knowledge
(jnana-sakti) energy (also known as cit-sakti or samvit-sakti), His
strength energy (bala-sakti, also known as the Lord's existence
energy, sat, or sandhini-sakti), and his pastime (kriya-sakti) energy
(also known as his ecstasy energy, ananda or hladini-sakti).

narayanah param brahma tattvam narayanah parah[8]: “Narayana is the
Supreme Absolute Truth, Brahman. He is the Ultimate Reality.

harih parayanam param harih parayanam param[9]
punah punarvadamyaham harih parayanam param
“The Supreme Personality of Godhead is Sri Hari. He alone is the
ultimate shelter, the supreme refuge, the final resting place. Again
and again I proclaim this fact: Sri Hari is the Supreme Personality of
Godhead.“

In this way, Kuresa went on and on, citing one scriptural
evidence after the next to establish the principles of Sri Vaisnavism.
Yadava Prakasa was astounded at the profound scholarship of this
disciple of Ramanujacarya. Remembering his mother's advice to take
shelter of Ramanuja, remembering the divine voice in the dream that
told him to surrender to Ramanuja, and remembering all the offenses
he had committed at the holy feet of that great saint, Yadava Prakasa
could contain himself no longer. He fell at the feet of
Ramanujacarya and prayed for his blessings. He submitted himself as a
disciple of Ramanuja, who immediately accepted him, giving him the
name Govinda Jiyar.

Yadava Prakasa later became a famous disciple of Ramanujacarya.
He freed himself from his attachment to the impersonal monism of
Sankaracarya. After taking sannyasa, he used his great powers of
scholarship to promote the cause of Ramanujacarya and Sri Vaisnavism.
He was no longer a proud scholar; now he was a humble devotee. In his
final years, he was ordered by Ramanuja to write a book on the proper
religious conduct to be followed by Vaisnava sannyasis of the Sri
Vaisnava line. This book is called Yati-dharma-sammuccaya, and is
still studied and followed by the sannyasis of the Sri sampradaya.

As Ramanuja's fame spread, the disciples of Yamunacarya in Sri
Rangam begged Ramanuja to come and lead them. Finally, after taking
permission from his beloved deity Lord Varada, Ramanuja left
Kancipuram for Sri Rangam, to begin his new life.

After arriving in Sri Rangam, Ramanujacarya immersed himself in
studying the scriptures under the guidance of Mahapurna, a prominent
disciple of Yamunacarya. With the help of Mahapurna, Ramanujacarya
became expert in many scriptures, including the Nyasatattva, the
Gitartha-sangraha, the Siddhitraya, the Brahma-Sutra, and the
Pancaratras. After some time Mahapurna advised Ramanujacarya to go to
the great Goshtipurna and accept initiation in the Vaisnava mantra
from him.

At the behest of Mahapurna, Ramanuja approached Goshtipurna for
the mantra, but was refused, for Goshtipurna was reluctant to give
such a confidential mantra to a relative newcomer. Ramanujacarya
approached Goshtipurna 18 times with great humility, finally breaking
into tears and pleading for his mercy. At last Goshtipurna gave him
the mantra, after first swearing him to absolute secrecy. When
Ramanuja had vowed never to repeat the mantra to anyone else,
Goshtipurna whispered the mantra in his ear saying, “This mantra is
most powerful. Whoever chants it will attain liberation; he will
return to the spiritual Vaikuntha planets where he will achieve the
personal service of the Lord.”

As he left the temple and proceeded towards Sri Rangam, a crowd
gathered around Ramanujacarya. They had heard that he was to receive
the mantra from Goshtipurna, and begged to know its secret. Inspired
to distribute the magic of the mantra that could free anyone who
chants it from material existence, Ramanuja announced to the crowd:
“Please chant this mantra: Om namo narayanaya.”

The crowd was overjoyed, and felt that they had been truly
blessed, but when the news reached Goshtipurna, he called for
Ramanuja. Outraged that his new disciple would disobey his order so
quickly, he demanded an explanation. “I told you to keep this mantra
a secret. Why have you so quickly revealed it to the masses? Do you
know the penalty for such behavior?”

Ramanuja replied, “Yes, gurudeva, I may go to hell for
disobeying your order.“

“Then why have you done such a thing?”

“ My beloved teacher, I realized that the power of the mantra
given by you could deliver everyone who hears it. When I saw the
earnest desire of these people to be saved from material life, I could
not contain myself. I felt some divine inspiration to distribute your
mercy to all of them. If this is a great sin, then I must be punished
by your holiness. Condemn me to hell, then, if my sin warrants it. But
please do not show your wrath to these simple people who begged me for
the mantra.”

When Goshtipurna saw the earnest sincerity of his disciple, his
heart was moved. After all, what greater principle can there be than
the distribution of the Lord's mercy. Although Ramanuja had disobeyed
the letter of his instructions about the mantra, he had understood
the real spirit of the mantra itself. He would make a great preacher
of the Sri sampradaya, and had shown that he had the capacity to
instill devotion in the hearts of the people in general. How could he
then be condemned?

Goshtipurna fell at Ramanuja's feet, saying, “Forgive me, my
child. It is you who are my master, and I the disciple. Who am I to
take the role of your guru? How could I know your greatness? Accept me
as your disciple.”

After this incident, Ramanujacarya's reputation spread far and
wide. He was regarded as an incarnation of Laksmana himself. He began
training more and more disciples, and his camp grew. He engaged many
scholars in debate and defeated them by propounded his sytematic view
of Vedanta, known as Visistadvaita-vada, or qualified monism. One
such scholar was Yajnamurti.

Yajnamurti was a famous pandita who had defeated many scholars in
argument and had written many commentaries on the scriptures. He
challenged Ramanuja to a debate saying that if he lost, he would carry
Ramanuja's shoes and become his disicple. Ramanuja, for his part,
declared that if he was defeated, he would give up books and arguments
forever. The debate began and went on for 17 days. Ramanuja was
discouraged. He prayed fervently to Lord Varada, his beloved Deity,
for help. That night he had a dream in which the Deity assured him of
victory, advising him to follow the line of reasoning given by
Yamunacarya. Uplifted by his divine vision, Ramanuja appeared in the
arena of debate with renewed confidence. Before the debate began,
however, Yajnamurti surrendered himself to the holy feet of
Ramanujacarya, saying, “You are my master. You are glowing with the
confidence of one who is in connection with divinity. I realize now
that it is futile to argue with you. Please accept me.”

From that day on, Ramanuja's reputation increased. During this
time, he toured India with his disciples, traveling as far north as
Kashmir, where he consulted the commentary of Bodhayana on the Vedanta
Sutras. Ramanuja was also a great advocate of proper Deity worship
and had a habit of reforming the system of worship wherever he went.
In this way, he standardized the system of worship throughout the
Vaisnava temples of India, eliminating many of the practices of
nonVaisnavas that had become traditional. His system was not,
however, greeted with much enthusisam in Jagannatha Puri, where
worship is performed according to the system of raga-marga, or
spontaneous devotion. It is said that after he attempted to reform the
system of Deity worship there, Lord Jagannatha became disturbed. One
night, as Ramanuja slept, he was transported by the power of
Jagannatha to Kurmasthan. When he awoke, he thought he had committed
a great offense to Visnu. Mistaking the deity of Kurma for a
Siva-lingam, he thought that Visnu had thrown him into a Siva temple.
When at last he realized that it was a temple of Lord Kurma, Ramanuja
set about reforming the deity worship there.

After this, Ramanuja wrote the Sri-Bhasya, his commentary on
Vedanta, and his fame spread still further. The king of Cola, who was
a great follower of Siva, sent a petition to all the famous scholars
of South India, demanding their signature. The petition declared Siva
to be the supreme. Many scholars signed, but Ramanuja refused. When
this came to the king's attention, he arranged to abduct Ramanuja, who
managed to escape with the help of his devoted follower, Kuresa. They
exchanged garments, and Ramanuja, disguised as a householder, slipped
through the guards that surrounded his camp. Meanwhile the king's
soldiers arrested Kuresa, who had put on the sannyasa dress of
Ramanuja. This king was the same king whose daughter was saved from a
ghost by Ramanuja. When Kuresa was dragged before the king in the
dress of Ramanuja, the king demanded that he glorify Siva as the
supreme. Kuresa refused. Because Ramanuja had helped the king's
daughter, the king decided to be lenient. He told his servants not
to kill their prisoner, but merely to put his eyes out for refusing to
see the superior position of Siva. After Kuresa was released, his
eyesight was restored by a miracle. The king however, did not fare so
well. He developed a black boil on his neck and died. Henceforth that
king became famous as “Krmi-kantha,” or worm-throat, because of the
infection that killed him.

Meanwhile, Ramanuja delivered many thousands of people to the
cause of Sri Vaisnavism and established many temples.

He traveled through what is now Madurai and Mysore, converting many
Jains on his way.

At one point he defeated one thousand Jains in argument, after which
they committed suicide rather than become Vaisnavas.

Ramanuja was merciful not only to those in the renounced order,
but also to those surrendered grhasthas who had given their lives to
his mission.

One such grhastha was Dhanurdasa. When he met Ramanuja, Dhanurdasa was
very much attached to his beautiful wife.

One day, Ramanuja asked him if he wanted to see a real beauty, and out
of curiosity, Dharnurdasa agreed. Ramanuja took him to the temple of
Narayana and made him behold the beauty of the deity. Upon realizing
that the Lord's beauty eclipses all beauties of this world, Dhanurdasa
became a great devotee and follower of Ramanuja.

Dhanurdasa was an example of detachment. To teach detachment to
one of his disciples, Ramanuja once staged the following
demonstration. He had one of his disciples go to the place where the
sannyasis bathed to switch their clothes, so that after bathing there
would be some confusion. When the sannyasis, who were all renowned
scholars and renunciants, were finished bathing, they found that their
clothes had been exchanged. One swami was wearing the cloth of
another, and so an argument ensued. As one after another finished his
bath and went to find his clothes, the argument grew more heated. In
this way, these great scholars of renunciation were seen to be
attached to some simple pieces of cloth.

Then Ramanuja sent his disciple to the home of Dhanurdasa, after
first arranging for Dhanurdasa to serve in the temple, thus making
sure that he would not be at home. The disciple went to the home of
Dhanurdasa in the evening, and, following Ramanuja's orders began
stealing the jewelry from the body of Dhanurdasa's wife. After
stripping the ornaments from one side of her body, the disicple was
about to go when suddenly she turned over in her sleep. The disciple
was shocked and left through the window immediately. Ramanuja had
instructed him to wait outside the window for the return of
Dhanurdasa, to record his reaction. After some time, Dhanurdasa
returned home. At that time, Dhanurdasa wife asked him, “Dhanurdasa,
is there something wrong at the temple?”

“No, my dear. Why?”

“I am worried that they are in need of money, but ashamed to ask
for it. We must do something to help them.”

“What makes you say that?”

“Because one of the devotees from the temple snuck in through the
window and began taking the jewelry from my body. I think those poor
saints must desperately need our help to do something like that.”

“What did you do?”

“I turned over, but he fled through the window.”

“Why did you do that? You scared him away! Now what will we do?”

“I didn't mean to scare him. I only turned over so that he could
take the ornaments from the other side of my body as well.”

Dhanurdasa chastised her saying, “If you were not so affected by
false ego, you would have given him all your jewels. Now what will we
do? We have failed miserably!”

With this, his wife began to lament saying, “You are right. It is
only my pride that kept me from surrendering everything. How will we
ever make any advancement?”

From his hiding place Ramanuja's disciple was astonished at the
humility and surrender of Dhanurdasa and his chaste wife. When the
disciple returned to his guru, he reported everything that had taken
place. Ramanuja then explained to him the meaning of both these
events—the garments of the sannyasis and the jewels of Dhanurdasa's
wife: in this case, the sannyasis were so attached to some ragged
bits of cloth that they were fighting over them, whereas Dhanurdasa
and his wife, although grhasthas, were so free from attachment to
material things that they were ready to have their jewels stolen by
the devotees if they were needed for the service of the Lord.

In this way, Ramanuja continued to instructed his disciples both
by example and by precept. His influence on Vaisnavism is powerfully
felt to this day.

His commentary on Vedanta, the Sri Bhasya is still considered to be
the most formidable challenge to the commentary of Sankaracarya. It
is the most famous of the Vaisnava commentaries.

Apart from the Sri Bhasya, the most important of Ramanujacarya's
works are his commentary on Bhagavad-gita and his Vedartha-samgraha,
which summarizes the essential Vedic principles. According to
tradition, Sripad Ramanujacarya lived to be 100 years old.

His disciplic succession continues to this day in maintaining the
traditions of Sri Vaisnava practice, deity worship and philosophy that
he systemized in his lifetime.

Ramanujacarya passed away on the tenth day of the waning moon in the
month of Phalguna, which corresponds to the month of January February
on the Christian calendar.

[1] The following verses from ßruti are quoted by VedÅnta DeÍika, the
next important acÅrya after RÅmanuja in his biography called
Sac-caritra-rak›a.

[2] From the ®k-Ba›kala-sakha

[3] From Atharva-Veda

[4] From the Vayavya Upa-purÅna, a section of the BrahmaˆÎa-sa˜hita.

[5] From the Atharva-Veda.

[6] MuˆÎaka Upani›ad

[7] ßvetÅÍvatara Upani›ad 6.8

[8] Taittiriya NÅrÅyaˆopani›ad 93.

[9] Hari-bhakti-sudhodaya 3.52

[Available from: www.stephen-knapp.com]

[Home page] [Back to Biographies of Saints and Sag

[Nagarajan Vadivel]

One more resource
http://www.archive.org/details/earlyhistoryofva00aiyauoft
Author: Krishnaswami Aiyangar, Sakkottai, 1871-1947
Subject: Vaishnavism
Publisher: London : Oxford University Press
Possible copyright status: NOT_IN_COPYRIGHT
Language: English
Call number: ACK-3834
Digitizing sponsor: MSN
Book contributor: Robarts - University of Toronto
Collection: robarts; toronto

Full catalog record: MARCXML

This book has an editable web page on Open Library.
Nagarajan

2012/2/16 Innamburan Innamburan <innam...@gmail.com>

Excellent Resource, Nagarajan. Yes, Balu, I remember taking Haripriya Rangarajan aroun, in Ahmedabad. We are family friends.

Innamburan

2012/2/16 s.bala subramani B+ve <sunke...@gmail.com>

[s.bala subramani B+ve]

ஜெய் ஜகன்னாத் ஒரு முன்னோட்டம் 

தினம் தினம் பல ஆயிரம் மக்களின் உடலில் புல்லரிப்பை ஏற்படுத்தி மனதை ஒருமை படுத்தி ஜெய் ஜோகன்னாதா என்பவர்களின் இதயத்தில் நுழைந்த ஜகன்னாதரை பற்றி எப்படி சொல்வது நீல மாதவன் வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கும் நீலச்சால் என்ற மிக அழகிய கடினமான  நீலபாறை   மீது அமைந்து இருக்கும் புரோஷத்மா  ஸ்தலத்தை  , கடலில் இருந்து இரவில் பார்க்கும் பொது மிகவும் நீலத்தை வண்ணமாக கொண்டு இருக்கும் இடத்தை அதன் மகிமையை எப்படி சொல்வது 

கண்களில் தாரை தாரையாய் வடிந்து  ஜகன்னாதர் பலபத்ரா சுபத்ரா   சுதர்சன்   போன்ற வைணவ தெய்வத்தை உலகமெங்கும் வரும் அன்பர்கள் வழிபடுவதின் ரகசியமென்ன 

ஒரிசா மக்களுக்கு மட்டும் அவர் தெய்வமா , 

சவரா மக்களுக்கு குல தெய்வமாக விளங்கியவர் ரகசியமாக வழி பட்டு வந்தவர் என்றும் 

கடலில் நீல வடிவத்தில் மிதந்து வந்தவர் என்றும் 

பல வேறு புராணத்தை அடிப்படியாக கொண்டாலும் 

சைவ கோயிலாக இருந்தது புத்த பீடமாக இருந்தது என்று சொன்னாலும் 

கடந்த 900  வருடங்களாக  அசைக்கப்படாத தெய்வ அருள் பொங்கி விளங்கும்  வைணவ  தளமாக நடுவில் முஸ்லிம்  படை எடுப்புகளின் போது கூட மூலவர்களை மிகுந்த பாது காப்புடன் காத்து மீண்டும் மீண்டும் ஜெகநாதரின்  அருள் விளங்கும் தலத்தை  அதன் புகழை எப்படி சொல்வது  என்று புரியாமல் அடுக்கடுக்காக  மடலில் சொன்ன போது 

அதற்கான 

விடையை  நம் கண்ணனே சொன்ன போது அதையே அருள் வாக்காய்  எடுத்து கொண்டு ஆரம்பிக்கிறேன் 

ஜகன்னதரின் கோவிலை பார்த்த என்னுடிய பார்வை அதன் மேல் அமைந்த சிந்தனைகள்  ஒரு சாதாரண  மனிதனாய் கோயிலை பார்க்க சென்ற போது அங்கு இருக்கும் சங்கு சக்கரம் மற்றும் உடையவரின் ஓவியங்கள் அவர் அமைத்து  கொடுத்த வழிமுறைகள் அதன் அடிப்படியில் அமைந்த மடங்கள் அதன் கால நிலைகள் 

இன்று தெய்வமாக பார்த்து கொண்டு இருக்கும்  ராமானுஜர் அவர் சாதாரண மனிதனுக்கு வைணவத்தை அதன் பெருமையை உணர்த்திய விதம் 

தனது 42 ஆம் வயதில் தேச பயணம் சென்று அதன் வழியில் பூரி வந்து  சோட கங்கா மன்னனை சைவத்தில் இருந்து வைணவத்திற்கு மாற்றி 

தனது உறவினரை அங்கு தங்க வைத்து எம்பார் மடத்தை அமைத்து இன்றும் ஆழ்வார் நாத் என்ற இடத்தில் வைணவ பள்ளிகளை அமைத்த  தொன்மையின் சுவடுகள் உள்ளது 

எத்தனை ஜகன்னாதர் மீது அவர் வைத்த பக்தி ,அவர் செய்த சீர் திருத்தங்கள் அதனால்  அவருக்கு ஏற்பட்ட விளைவுகள் 

நான் கேட்ட பல செய்திகள் என்னை சிலிர்க்க வைக்கின்றன 

தமிழக மக்களில் பெரும்பாலருக்கு தனக்கு ஏன் ராமானுஜர் ,ஜகந்நாதன் என்ற பெயரும் பூரி என்ற பெயரும் உள்ளது என்றே தெரியாது 

மீனவர்கள் ராமானுஜர் யார் என்றே தெரியாமல் வழி படுகிறார்கள் 

தமிழகத்தில் தென் ஜகன்னாதர் கோயில் என்று திருமழிசை  மற்றும் திருப்புல்லாணி இடத்தில் ஜகன்னாதர் ஏன் வீற்று இருக்கிறார் என்று அதன் அடிப்படையை புரியாமல் இருப்பதையும் 

இதை படிக்கும் அனைவருக்கும் நமக்கு தான் ஜகன்னாதரை பற்றி அனைத்தும் தெரியுமே 

இணைய வலை தளங்களில்   தான் அனைத்தும் கொட்டி கிடக்கின்றனவே 

இவன் ஏன் அரைச்ச மாவை அரைக்க வேண்டும் என்று நினைக்கலாம் 

சாத்திரங்கள் எதுவும் இவனுக்கு  தெரியாதே 

அந்த வகையான் எண்ணம்  நாக ராஜன் அவர்களுக்கு ஏற்கனவே  வந்து விட்டது 

பலருக்கு  இந்த இழையின் மேல் கவணம் வர வில்லை என்ற எண்ணம் வந்தாலும் 

இன்று மதியம் ஒரிசா புரியை சேர்ந்த நான் அக்கா என்று அன்புடன் நினைக்கும் மம்தா தீதி சொன்னார் 

வேலை வந்து விட்டது மெதுவாக ஆரம்பி என்றார் 

என்னை பொறுத்த வரை 

நான் ஆதிபராசக்தி படத்தில் வரும் சுருளி ராஜன் போல் தான் 

ஆத்தாடி மாரியம்ம சோறு ஆக்கி வைத்தேன் வாடி அம்மா 

ஆழாக்கு  அரிசியை பாழக்க வேண்டாம் தின்னுட்டு போடி அம்மா 

என்பது போன்ற பாமரன் 

இன்றும் பூரி மீனவர்கள் பய பக்தியுடன்  ஜகன்னாதரை கும்பிட்டு அதிகம் மீன்கள்  கிடைத்தால் பண்டாகளுக்கு கொடுப்பதை பல முறை பார்த்து இருக்கிறேன் 

கொல்கத்தாவில் இருந்து பரவசத்துடன் வரும் பலரை பார்த்து இருக்கிறேன் 

 

பஜனில் ,என் மனம் எனக்கு அடங்காமல் உருகுவதை கண்ணில் நீர் வழிய தரிசனம் செய்து இருக்கிறேன் 

 

நீங்கள் வணங்கி பார்க்கும் நீல மாதவனை உணர்ந்த  உடையவரை நான் முழுவதும் உணர்ந்தது 

அண்ணன் திவாகரின் திருமலை திருடன் மூலம் தான் 

ஏற்கனவே ஒரிஸ்ஸாவில் எங்களை வழிநடத்திய தமிழ் சங்க துவக்க தலைவர் வைணவர் சுந்தர்ராஜன் அவர்கள் 

ஜகன்னாதர் புகழ் பாட துவங்கியவன் 

என்னுடிய கவணம் முழுவதும் ஜகன்னாதர் வசம் வர வைத்தார் 

அதற்க்கு ஏற்றார் போல் மூன்று வருடம் தினம் இஸ்கான் அன்பர்களிடம் உண்ணும் போது உறங்கும்  போது ஜகன்னாதர் பற்றி பேசி கொண்டு இருந்தது 

பேராசிரியர் கோவிந்தன் அவர்கள்  தெய்வ தமிழில் ராமானுஜர் ஏன் எப்படி யாரால்  ஒரிசா வந்தார் என்று எழுதியவுடன் 

ஜகன்னாதர்  வரவழைத்த ராமானுஜர்  பூரியில் என்ன செய்தார் 

அதன் பயன்கள் இன்றும் மக்களிடம் எப்படி உள்ளதை என்பதை  நான் உணர்ந்தது தான் என் வழியாக உங்களுக்கு வர போகிறது 

 இன்னும் வேண்டும்  என்றால் எழுதுங்கள் 

போதும் என்றாலும் எனக்காக எழுதி எனக்குள் வைத்து கொள்கிறேன் என்றாவது உதவும் 

[DEV RAJ]

நெகிழ வைக்கும் முன்னுரை !
ஜகந்நாதர் பற்றி மேலும் எழுத வேண்டும்.

On Feb 17, 11:08 am, "s.bala subramani B+ve" <sunkenl...@gmail.com>
wrote:
>>> கடலில் நீல வடிவத்தில் மிதந்து வந்தவர் என்றும் ....<<<

அருமறையிலேயே சொல்லப் படுகிறது ;
ரிக் வேதம் பத்தாம் மண்டலத்தில் -

अदो यद्‍ दारु प्लवते सिन्धोः पारे अपूरुषम् ।
तदारभस्व दुर्हणो तेन गच्छ परस्तरम् ॥ ( १0/१५५/३)

அதோ³ யத்³ தா³ரு ப்லவதே ஸிந்தோ⁴​: பாரே அபூருஷம் |
ததா³ரபஸ்வ து³ர்ஹணோ தேந க³ச்ச² பரஸ்தரம் || ( 10/155/3)

சைவரும்,பவுத்தரும், சமணரும், பழங்குடியினரும் உரிமை கோரலாம்;
எந்தத் தவறுமில்லை . நர ஸமூஹம் முழுவதும் சேருமிடம் (நர அயந)
அதுதானே !

தேவ்

On Feb 17, 11:08 am, "s.bala subramani B+ve" <sunkenl...@gmail.com>
wrote:

[Innamburan Innamburan]

'தா³ரு ப்லவதே...' என்று எழுதி விட்டால், 'தாரு பிரஹ்மணை' பற்றி எழுதுடா என்று என்னை ஆணையிடுவது போல் இருக்கு. என்ன் பண்றது? சுயபுராணக்கலப்பு இருக்கே

இன்னம்பூரான்

2012/2/17 DEV RAJ <rde...@gmail.com>

[Nagarajan Vadivel]

தமிழக மக்களில் பெரும்பாலருக்கு தனக்கு ஏன் ராமானுஜர் ,ஜகந்நாதன் என்ற பெயரும் பூரி என்ற பெயரும் உள்ளது என்றே தெரியாது 

மீனவர்கள் ராமானுஜர் யார் என்றே தெரியாமல் வழி படுகிறார்கள் 

தமிழகத்தில் தென் ஜகன்னாதர் கோயில் என்று திருமழிசை  மற்றும் திருப்புல்லாணி இடத்தில் ஜகன்னாதர் ஏன் வீற்று இருக்கிறார் என்று அதன் அடிப்படையை புரியாமல் இருப்பதையும் 

இதை படிக்கும் அனைவருக்கும் நமக்கு தான் ஜகன்னாதரை பற்றி அனைத்தும் தெரியுமே 

இணைய வலை தளங்களில்   தான் அனைத்தும் கொட்டி கிடக்கின்றனவே 

இவன் ஏன் அரைச்ச மாவை அரைக்க வேண்டும் என்று நினைக்கலாம் 

சாத்திரங்கள் எதுவும் இவனுக்கு  தெரியாதே 

அந்த வகையான் எண்ணம்  நாக ராஜன் அவர்களுக்கு ஏற்கனவே  வந்து விட்டது

நாகராஜன்

2012/2/17 s.bala subramani B+ve <sunke...@gmail.com>

[Innamburan Innamburan]

அந்த வகையான் எண்ணம்  நாக ராஜன் அவர்களுக்கு ஏற்கனவே  வந்து விட்டது

நாகராஜன்

=> ஐயோ பாவம், நாக ராஜா

[DEV RAJ]

On Feb 17, 12:05 pm, Innamburan Innamburan <innambu...@gmail.com>
wrote:

> 'தாரு பிரஹ்மணை' பற்றி எழுதுடா என்று
> என்னை ஆணையிடுவது போல் இருக்கு.

> என்ன் பண்றது? சுயபுராணக்கலப்பு இருக்கே[?]

’அதிவாதீ³ ப⁴வ’ எனும் ஆணை என்றும் உண்டு:
‘தூது நடந்தானை ஏத்தாத நா என்ன நாவே ?’ என
இளங்கோ அடிகளாரும் இடித்துரைத்துள்ளார்.

‘கூடல் திணை’ என்று முனைவர் கண்ணன் முன்பெல்லாம்
சொல்லிக்கொண்டிருப்பார்; அவரும் எழுத வேண்டும்.
நீங்களும் கூட எழுதுவதில் பாலு அவர்கள்
தடை சொல்லவா போகிறார் ?

இன்னம்பர் அடிகளாருக்கு இல்லாத சலுகையா ?

தேவ்

On Feb 17, 12:05 pm, Innamburan Innamburan <innambu...@gmail.com>
wrote:

> 'தா³ரு ப்லவதே...' என்று எழுதி விட்டால், 'தாரு பிரஹ்மணை' பற்றி எழுதுடா என்று

> என்னை ஆணையிடுவது போல் இருக்கு. என்ன் பண்றது? சுயபுராணக்கலப்பு இருக்கே[?]

> இன்னம்பூரான்
>
> 2012/2/17 DEV RAJ <rde...@gmail.com>
>
> > நெகிழ வைக்கும் முன்னுரை !
> > ஜகந்நாதர் பற்றி மேலும் எழுத வேண்டும்.
>
> > On Feb 17, 11:08 am, "s.bala subramani B+ve" <sunkenl...@gmail.com>
> > wrote:
> > >>> கடலில் நீல வடிவத்தில் மிதந்து வந்தவர் என்றும் ....<<<
>
> > அருமறையிலேயே சொல்லப் படுகிறது ;
> > ரிக் வேதம் பத்தாம் மண்டலத்தில் -
>
> > अदो यद्‍ दारु प्लवते सिन्धोः पारे अपूरुषम् ।
> > तदारभस्व दुर्हणो तेन गच्छ परस्तरम्   ॥ ( १0/१५५/३)
>
>
>

>  4F2.gif
> < 1KViewDownload

[s.bala subramani B+ve]

நீங்களும் கூட எழுதுவதில் பாலு அவர்கள்
தடை சொல்லவா போகிறார் ?

அவர்   ஏற்கனவே  தயாரகி   விட்டார் 

நாகராஜன் அவர்கள் முட்டிகிட்டது எனக்கே வழிகிறது 

அவர்  நல்லதுக்கு  தான் சொன்னார்  , நான் செல்லும் பாதை வேறு ,இறைவனை பற்றி எழுத தொடங்குவது வேறு என்று 

என் மனதுக்கு வழிமுறைகள் கடந்த இரண்டு நாளாக தானாகவே வந்து கொண்டு இருக்கிறது 

நேற்று செராந்தூர் என்ற  சிறகு அழிந்த நல்லூரை சேர்ந்தவர் 

ஒருவர் நாரை பறவைகளை பற்றி சொல்லி கொண்டே வந்தார் பேருந்து நிலையத்தில் 

நான் என் நண்பர்  ஒருவரிடம் அலைபேசியில் விபுதி அணிந்தவர்கள் வெறும் வேட்டியுடன் அண்ணா பூரணிபாய் கெட்டி  கப்பலில் அமெரிக்க சென்றதை பற்றி பேசி கொண்டு இருந்ததை கேட்டவுடன் பேச ஆரம்பித்தவர் தனி இழையே ஆரம்பிக்கலாம்,

 தகவல்கள் கொட்டி கொண்டே இருந்தது  

அவர் பெயரை கேட்டதில் 

ராமானுஜர் 

தொடர்ச்சியாக ஐந்து வருடங்கள் ஆய்வு என்ற பெயரில் உடல் தளந்து விட்டது 

இப்பொழுது தானே எண்ணங்கள் வந்து கொண்டு இருக்கிறது 

 

பாமரன் நான் மட்டும் எழுதி என்ன புண்ணியம் 

பண்டிதர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து கொள்ளலாம் 

[Innamburan Innamburan]

நீங்கள் எழுதி முடியுங்கள். நான் நிதானமாக எழுதுகிறேன், 'ஐயோ பாவம்' நாக ராஜனுக்குப் பிறகு.

இ

2012/2/17 s.bala subramani B+ve <sunke...@gmail.com>

[s.bala subramani B+ve]

இந்த தொடருக்கான குறிப்பு நூல்கள் 

ஸ்ரீ ராமானுஜர் வாழ்க்கை வரலாறு 

எழுதியவர் ; சுவாமி ராமகிரிஷ்ணாந்த 

History of Orissa by k.c.Paanikarai 

Orissa and her links with south by S.sunderrajan IAS 

Ravenshaw historical journel 2004 and 2005 

Utkal historical Research Journels 2003.2004,2005 and 2006 

Proceedings of the Orissa History congress 2003, 2004,2005

The orissa historical Research journels  all volumes 

The insccriptions of orissa by sathyanarayan rajaguru  all volumes

Inscriptions of orissa snigda tripaathy 

http://vamsadhara.blogspot.in/2009_07_01_archive.html

and some more 

தமிழகத்தில் உங்களுக்கு தெரிந்த ராமானுஜரை பற்றி தெரிய படுத்துங்கள் 

அவர் ஏன் ஒரிசா சென்றார் , எப்படி திரும்பினார் என்று 

என்று 

தமிழகத்தில் அவர் பிறந்தது 1017 பிங்கள வருடம் என்று  வேங்கட  கிருஷ்ணன் போன்றவர்கள்  அடித்து சொல்கிறார்கள் 

ஆனால் ஒரிசாவில் சொல்வது அவர் பிறந்தது பிங்கள வருடம் 1077 என்று  

அவர் 1112 அல்லது 1120 ஆம் வருடம் ஒரிசா வந்தார் என்று 

அதற்கு ஆதாரமாய் 

பிரபன்னம்ரிதம்  எழுதியது ஸ்ரீனிவாச ஆச்சரிய 

"நிருபம் ம் வசீக்ரிதிய ச்மன்த்ரி வர்க்கம் 

"Nirupam Vaseekrithya Samanthri Vargam "

Reference 

page no 44 Orissa and her Links with south by S.sunderrajan IAS published by Rashtriya Sanskrit Vidyapeetha 

புராண கதைகள் சொல்வது 

அவர் கோயிலில் செய்த செய்கையை பொறுக்காமல் கருடன் அவரை தூக்கி ஸ்ரீ குருமத்தில் போட்டு விட்டார் என்று அங்கு இருந்து  அவர் சிம்மாசலம் வழியாக அகோபிலம் சென்றார் என்று 

ஆனால் வாழ்வியல்  செய்திகள் சொல்வது 

பண்டாக்கள் அவர் செய்த மாற்றங்களை மக்களுக்கும் அரசருக்கும் பிடித்தமானவரை பிடிக்காமல்

அவர்  தூங்கும் போது 

மாணிக்க பட்டின கடற்கரையில் போட்டு விட்டதாகவும் மீனவர்கள் அவரை காப்பற்றி  சில்கா ஏரி வழியாக பாலூர்  வரை கொண்டு விட்டதாகவும் 

சில செய்திகள் சொல்கிறது 

மகரிகள்(மகளிர்கள்)  ஆடிய நடனத்தின் மீது நாட்டம் கொண்ட கோயில் பண்டாகளுக்கு 

கொட்டி பூவா (ஒரே மகன் ) என்ற குடும்பத்தின் ஒரே மகனுக்கு பெண் உடைகள் அணிவித்து ஆட வைத்தது 

மீன் உணவை தடை  செய்தது 

‘பஞ்சாராத்ரா’ ஆகம முறையை வழி படுத்தியது 

அனைத்து மக்களும் வைணவர்களாகியது 

அந்த சமயத்தில் ஒரிசாவில் புத்தமதம் சைவம் மிகவும் நல்ல முறையில் இருந்த நேரம் 

கீழ் திசை தேசங்களில் கலிங்கர்கள் தமிழர்களோடு இணைந்து  சென்ற நேரம் 

தமிழகம் ஆந்திரத்தில் சோழர்கள் ஆளுமையில் இருந்த நேரம் 

ஏன் கலிங்கத்து  பரணி  சொன்ன பகை  நாட்டு மன்னன் அனந்த வர்மன் போரில் ஓடி ஒளிந்தவன் என்று சொல்ல பட்டவன் 

கலிங்கத்தை  விட்டு ஒட்டர நாட்டை வென்று 

அதன் மன்னனாக கட்டாக் நகரில் இருந்து சைவ மன்னன் என்று புகழ் பட்டவன் 

எப்படி வைணவன் ஆனான்  அதற்கு திருகொட்டியூர் நம்பி அவர்களின் வழி காட்டுதலால் பாண்டியர்களின் பாண்டியர்களின் நண்பர்களான கேசரி மன்னர்கள் வாழ்ந்த 

நீல மாதவ தலத்திற்கு வந்த ராமானுஜர் ஜகன்னாதர்  அருளால்  என்ன தான் செய்தார் ?

தொடரும்  

[Sridharan Raghavan]

மிக நல்ல தொடக்கம்.  தொடருங்கள் அருந்த காத்திருக்கிறோம்.

[Geetha Sambasivam]

தொடர்ந்து எழுதக் காத்திருக்கோம். 

2012/2/17 s.bala subramani B+ve <sunke...@gmail.com>

இந்த தொடருக்கான குறிப்பு நூல்கள் 

ஸ்ரீ ராமானுஜர் வாழ்க்கை வரலாறு 

எழுதியவர் ; சுவாமி ராமகிரிஷ்ணாந்த 

History of Orissa by k.c.Paanikarai 

Orissa and her links with south by S.sunderrajan IAS 

Ravenshaw historical journel 2004 and 2005 

Utkal historical Research Journels 2003.2004,2005 and 2006 

Proceedings of the Orissa History congress 2003, 2004,2005

The orissa historical Research journels  all volumes 

The insccriptions of orissa by sathyanarayan rajaguru  all volumes

Inscriptions of orissa snigda tripaathy 

http://vamsadhara.blogspot.in/2009_07_01_archive.html

and some more 

Reference 

page no 44 Orissa and her Links with south by S.sunderrajan IAS published by Rashtriya Sanskrit Vidyapeetha 

புராண கதைகள் சொல்வது 

அவர் கோயிலில் செய்த செய்கையை பொறுக்காமல் கருடன் அவரை தூக்கி ஸ்ரீ குருமத்தில் போட்டு விட்டார் என்று அங்கு இருந்து  அவர் சிம்மாசலம் வழியாக அகோபிலம் சென்றார் என்று 

ஆனால் வாழ்வியல்  செய்திகள் சொல்வது 

பண்டாக்கள் அவர் செய்த மாற்றங்களை மக்களுக்கும் அரசருக்கும் பிடித்தமானவரை பிடிக்காமல்

அவர்  தூங்கும் போது 

மாணிக்க பட்டின கடற்கரையில் போட்டு விட்டதாகவும் மீனவர்கள் அவரை காப்பற்றி  சில்கா ஏரி வழியாக பாலூர்  வரை கொண்டு விட்டதாகவும் 

சில செய்திகள் சொல்கிறது 

[K R A Narasiah]

அன்பின் பாலு,

தைரியமாக எழுதுங்கள். தமிழர்களின் சாபமே முட்டுக்கட்டை போடுபவர்களின் முனகல் தான்! அதை நீங்கள் பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லை. எழுதுங்கள்! எழுதிக்கொண்டே இருங்கள். இங்கும் உங்களுக்கு உதவிக்கு நாங்களும் வருகிறோம்.

ஒரு சிறு குறியீடு:

நான் பிறந்தது ஒரிஸ்ஸாவின் பர்ஹாம்பூரில். எனக்கு அங்குள்ளவர்கள் ஜகன்னாத் என்று பெயரே வைத்துவிட்டார்கள். ஆனால் எமது அன்னையார், என்னைத் தமது புண்ணிய வயிற்றில் சுமந்த காலை, சிம்மாசலம் சென்றிருந்திருக்கிறார். அங்குள்ள அப்பலநரசிம்ஹரிடம் வேண்டிக்கொண்டுவிட்டதால் எனக்கு அப்பலநரசிம்ஹம் என்று பெயரிட்டு மகிழ்ந்தார். அது நாளடைவில் அப்பலந்ரசய்யா ஆகிவிட்டது! வீட்டில் என்னை அழைக்கும் பெயர் அப்ப்ண்ணா என்பதே!

நீங்கள் முன்செல்லுங்கள். உஙகள் இடுகை அற்புதமாக ஆரம்பித்துள்ளது நானும் கண்ணன் சுபா போன்றோரும், இன்னும் பலரும் உங்களுடன் கூடித் தேர் (juggernaut - the word is now in Oxford dictionary In fact an English battleship was named Juggernaut meaning something that is  overwhelming, advancing force that crushes or seems to crush everything in its path) இழுக்க தயாராக உள்ளோம்!

வாழ்க உங்கள் முயற்சி! வளர்க உங்கள் தொண்டு!

நரசய்யா

2012/2/18 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

--

[s.bala subramani B+ve]

ஜகன்னாத  புராணம் கேட்பதால் புண்ணியம் பெருகும் என நம்புவோர் பலர்  இருந்தாலும்

 

வரலாறு , சம்ச்க்ரிதம் , உத்கல் கலாசார பல்கலை கழகத்தின் துறை மாணவர்கள் தொல்லியல் , மானுடிவியல் ,சமூகவியல்  பூரி வாசிகள் , மடங்கள் , ஒரிசா கஜபதி அரச குடும்பத்தினர் , கோயில் ஆவண பாது காப்பு  மற்றும் வாழ்வியல் ஆய்வு செய்பவர்களோடு  பல வேறு கட்டங்களில் 900 வருடம் முன்பு நடந்த நிகழ்வுகளை பற்றி அறிய ஜகன்னாத ஷேத்ரம் சென்ற போது அங்கு பண்டாக்கள் மற்றும் அற நிலைய  துறை ஊழியர்களுடன் பழகிய போது ஏர்  பட்ட   சிந்தனைகளும்  

 

பொது மக்களோடு சாதாரண  பக்தனாய்   கோயிலுக்கு வெகு தொலைவில் இருந்து வேடிக்கை பார்த்து கொண்டே

 

ஆயிர     கணக்கான    மக்களுக்கு   மத்தியில்   நடந்து  காலணிகள் ,பெல்ட், அலைபேசிகளை அங்கு  இருக்கும்  கடைகளில்  கொடுத்து விட்டு 

 

விரட்டி கொண்டே வரும் பண்டாகளை உதாசீனம் செய்ய போய் மன அழுத்தம் உண்டாகி

எதற்காக வந்தோமோ அதை மறந்து

 

காலை அலம்பி கொண்டு காவலர்களின்    கண்   காணிப்பில்   படி கட்டுகளில்    ஏறி  

கோலுக்குள்  நுழைந்தவுடன்  எங்கே  இருந்து தான்  அந்த பக்தி  வருமோ  தெரியவில்லை  

 

ஜெய்  ஜகன்னாத என்ற  பெரிய  கோஷம்  நம்மை  மூலவர்  அருகில் தள்ளி   சென்று மெய்  மறக்க , உடல் சிலிர்க்க  செய்யும்  எண்ணங்களும்  

 

கோயில் கள ஆய்வுகளும் வெவேறு  திசைகளில்  பயணம்  செய்பவை  

 

ஆனாலும் 

  மொத்தத்தில்  பார்த்தால்  எல்லாம் ஜெகநாதரின்   செயல்  

 

இங்கு எனக்கு மிகவும் பிடித்த

கடல்  சார்  குலசேகரர் வழங்கிய   முகுந்த  மாலையில்   சொல்வது  போல்   

 

" கடவுளை என்னும் போது   இவ்வுலக  வாழ்வு  அதன் உயர்வு   தோன்றுவதில்லை  

 

பண  குவியலை  விரும்புவதில்லை  

காம  போகங்கள்  மேல்  ஆசை   வைப்பதில்லை  

முன்  செய்த  வினை  படி  அப்படியே  நடக்கதும்  என்று நினைத்து  

 

வாழ்வாகிய  கடல்  ஆழமானது  

கடத்தர்கரியது  

அதை  எப்படி  கடப்பது  என்று  அஞ்சாமல்  

மக்கள்  இருக்க  "

 

அதே போல்

ஜகன்னாதரை    ஒருமையான  மனதோடு   பக்தி   செய்தால்   அனைத்தையும்  தாண்டி  விடலாம்  

 

என்பது  போல்  

நாம்  ஜகன்னாதரை  சேவித்த   ராமானுஜர்  என்ற  மா  மனிதர் வாழ்ந்த காலத்திற்கு   ஒரு   கால  பெட்டகத்தில்  பயணம்  செய்யலாமா  கீ  பீ  12 ஆம்  நூற்றாண்டிற்கு  

 

மேலும் தொடரும்

பண்டிதர்களே வாருங்கள்

[s.bala subramani B+ve]

ONE MORE REFERENCE:

Sri Jagannath Suprabhatam An Evaluation

Tarakanta Mohanty The book Sri Jagannath Suprabhatam and other stotras
written in Sanskrit with English commentary has been authored by a
retired I.A.S officer of Orissa cadre Shri S.Sundarrajan, twentynine
years back at Sambalpur on 2.9.80.

Many seers and saints of India as well as poets of Orissa have
eulogised Lord Jagannath, the Lord of the Universe in their thought
provoking stotras and lyrics.

Among them prominent are Shankaracharya 9th century A.D.

Kavi Jayadev of Orissa of thirteenth century,

Kabi Samrat Upendra Bhanja (1670 to 1720)

Dinakrushna Das (1666 to 1713)

Kabisurya Baladev Rath (1789 to 1845)

poet Salbeg (seventeeth century).

After Shankaracharya's (Kadachit Kalindi Tata Bipine,

Mudavirinari Bandana Kamala Swada Madhupa--Jagannath Swami Nayana
Pathagami Bhabatu eulogizing Lord Jagannath in his slokam and poet
Jagadeva's Dasavtar stotram "Pralaya Payodhi Jale Dhrutabanas
Bedam--Jaya Jagannatha Hare.

Shri Sundarrajan's eulogizing of Jagannath,

Shri Purosottama Hare Achyuta Suprabhatam is a very popular sloka
written in the twentieth century.
This booklet has four parts-(1) Shri Jagannatha Suprabhatam with 29
slokas. (2) Shri Jagannatha stotram having 11 slokas, Shri Jagannatha
Saranagati Stotram having 108 slokas and Shri Jagannath Mangala
Sasanak having 14 slokas with English Commentaries.

[Subashini Tremmel]

நீங்கள் கொடுத்திருக்கும் இந்த லிங்க் அனைத்திலுமிருந்தும் கோயிலைப் பற்றியும் கோயில் திருவிழாக்கள் சிறப்புக்கள் பற்றியும் நிறைய தகவல்கள் தெரிந்து கொண்டேன்.  உங்கள் தொடரை தொடருங்கள் பாலு.

சுபா

2012/2/14 s.bala subramani B+ve <sunke...@gmail.com>

‘ஜய் ஜகந்நாத் ‘


http://en.wikipedia.org/wiki/Jagannath_Temple,_Puri

http://en.wikipedia.org/wiki/Jagannath

http://en.wikipedia.org/wiki/Rath_Yatra

http://en.wikipedia.org/wiki/Indradyumna

--
"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to minTamil-u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/minTamil

--

Suba Tremmel

http://subastravel.blogspot.com - சுபாவின் பயணங்கள் தொடர்கின்றன..!

http://subahome2.blogspot.com -  ஜெர்மனி நினைவலைகள்..!

http://subaillam.blogspot.com - மலேசிய நினைவுகள்..!

http://ksuba.blogspot.com - Suba's Musings

 

 

 

[Subashini Tremmel]

2012/2/18 K R A Narasiah <naras...@gmail.com>

அன்பின் பாலு,

தைரியமாக எழுதுங்கள். தமிழர்களின் சாபமே முட்டுக்கட்டை போடுபவர்களின் முனகல் தான்! அதை நீங்கள் பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லை. எழுதுங்கள்! எழுதிக்கொண்டே இருங்கள். இங்கும் உங்களுக்கு உதவிக்கு நாங்களும் வருகிறோம்.

ஒரு சிறு குறியீடு:

நான் பிறந்தது ஒரிஸ்ஸாவின் பர்ஹாம்பூரில். எனக்கு அங்குள்ளவர்கள் ஜகன்னாத் என்று பெயரே வைத்துவிட்டார்கள். ஆனால் எமது அன்னையார், என்னைத் தமது புண்ணிய வயிற்றில் சுமந்த காலை, சிம்மாசலம் சென்றிருந்திருக்கிறார். அங்குள்ள அப்பலநரசிம்ஹரிடம் வேண்டிக்கொண்டுவிட்டதால் எனக்கு அப்பலநரசிம்ஹம் என்று பெயரிட்டு மகிழ்ந்தார். அது நாளடைவில் அப்பலந்ரசய்யா ஆகிவிட்டது! வீட்டில் என்னை அழைக்கும் பெயர் அப்ப்ண்ணா என்பதே!

அப்பல நரசிம்ஹம் என்னும் பெயர் சொல்வதற்கே மிக அழகாக இருக்கின்றது. 

சுபா

[K R A Narasiah]

பிரஹலாதன் விஷ்ணுவை வேண்டுகிறான்; என் தந்தையைத் துவம்சம் செய்த நரசிம்ஹனாகவும், அதற்கு முன்னரான வராஹனுமாகக் காட்சி அளிக்க வேண்டுமென்று; விஷ்ணு அவ்வுருவில், சிம்மாசலத்தில் வராஹநரசிம்ஹனாக அவதரித்தார்! 

அப்பலநரசிம்ஹம் என்றழைக்கப்படுகிறார். 

திவாகர் சொன்னதுபோல, இக்கோவிலில் குலோத்துங்கனின் கல்வெட்டு உள்ளது. விசாகபட்டினத்தின் பெயர் ஒரு காலத்தில் குலோத்துங்க சோழபட்டினமாகவும் இருந்தது!

நரசய்யா

2012/2/18 Subashini Tremmel <ksuba...@gmail.com>

[s.bala subramani B+ve]

திவாகர் அவர்களை இந்த இழையில் கொண்டு வந்து சேருங்கள் 

ராமானுஜர் பிறந்த வருடங்கள் தொடர்பான் சிக்கலுக்கு முடிவு கட்டினால் நல்லது 

12 B படம் போல் இப்பொழுது இரு வகையான வரலாறுகள் கையாள படுகிறது ,அறுபது வருட குழப்பத்தால் 

அதே போல் அனந்த வர்மனை சைவத்தில் இருந்து வைணவத்திற்கு யார் மாற்றினார்கள் என்றும் தெரிய வேண்டும் 

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம் 

ஒரிசாவின் மூன்று உயரமான கோபுரங்கள் கொண்ட கோயில்களுக்கும் தமிழக மக்களுக்கும் நிச்சயம் தொடர்புகள் இருந்து இருக்கின்றன 

மடங்கள் அமைத்து விவசாயம்  செய்தது வரை 

உதாரணதிற்கு என்னுடிய மின் கோப்புகளில் இருந்து  

பொன்னியின் செல்வன் குழுமத்திற்காக நான் ஒரிசாவில் இருந்த போது ,பார்த்து வியந்த தமிழ் ஒரியா இரு மொழி கல்வெட்டின் படிவத்தை , சத்ய நாராயண் ராஜ குருவின் ஒரிசா கல்வெட்டுகள் தொகுப்பில் இருந்து  பொறுமையாக கணினியில்  அடித்து அனுப்பியது இன்று நினைவுக்கு வந்தது .

இதை யாரவது தமிழ் படித்தினால் நன்றாக இருக்கும் 

மேலும் இது குறித்த செய்திகளுக்கு என்னை அணுகலாம் 

சிவ .பாலசுப்ரமணி B+ve

99402 40847 

please sms before your call 

If u are all intersted i can send like this supporting document which is part of my works not published in Internet before 

exclusively for PSVP members only.

waiting for your comments

 

Tamil-Oriya Multilingual Inscriptions which speaks tamil saivamadam settlement in bhubaneswar. This is a rare stone inscription on debtor and creditor

The two inscription are engraved on a stone slab measuring about 26 ¾” in height, 23” in breadth and 5 3/4” in thickness. About the middle of the top part, there is an image of Ganesa measuring 8 ½” in length, 6” in breadth and 1 1/4” in depth, engraved in bas-relief. The space in the right side of the surface is covered by an Oriya inscription in 34lines. The space in the left half of the stone is occupied by an inscription in the Tamil language inscribed in Tamil and grantha characters. The writing is in a fairly good state of preservation.

            Both the Oriya and Tamil sections of the inscription refer to a transaction between a debtor and a creditor, the former being a pontiff of a Matha of Tamilian Saivas at Bhubaneswar and the letter a local Oriya moneyed man. That is why the document is written in two different versions, Oriya and Tamil.

 

Tamil Version of Bhubaneswar inscription

Line      1          Svati Sri || [Vira Na]

            2.         rasimhadevaraku [Yandu]

            3.         22 avadu Karttigai

            4.         mssattu Krisbna-siptami

5.         Ravi-varam umanavanru

6.         Sri-Kirttivasatti Siddhe.

7.         Svara madatti TTa (Ta) paraja

8.         munigal Durgga bhattarku

9.         im-madatti Vargha (gha) mara

10.       vil bhflmi 12 vatti Periya

11.       Narasimhadevan Ekada

12.       sa Rudra-prityartham a

13.       ga mahesvara bhojana (m) pa

14.       nni (nu) vikka-kkudutta bhumi

15.       panayam aga vaittu ttani,

16.       su vamg (ng) ina madhai 148 im

17.       madai 148 m kudade Si-

18.       valoka prapti pannina vi

19.       da vidattu im madam Tta (Ta) pachcha

20.       kravatti (rtti) galukku ana vidattu iva

21.       rukkum Durggabhattarkkum rasi

22.       maitram aga (gai) iylivar Kaiyyi (yi) le

23.       dhara purvam aga im madhai

24.       48 m ilandu ivark mamanar

25.       ana Uttarem (re) svara nayakkar

26.       pekkal tana (ni) su vangina-ma

27.       dai 10. m nel 30 pottiyum t-

28.       ame eruttu kkondu iva

29.       r kaiyyi (yi) le nir varttu

30.       Kuduttu iv (vi) ra Narasimhadevarku ayura (ra) rogya yo (ai) svary-artham agu munru mandulattile pi.

33.       randu mada madattil sampradayam ay achara vangal anu tapasigal sikhai

35.       panna kkuduvadu Idukku sakshi Adilya-chandra-vanila ityadi.

Translation

Lines 1-5          Hail | Prosperity | In the 22nd (regnal) year of Vira Narasimhadeva on Sunday the seventh tithi of the dark fortnight of the month of Karttikai

Lines 6-18        Tapaiajamunigal of the 8iddhesvara mada at the illustrious Kirtivasa (Krittivasa – Kshetra) after having mortgaged land to Durggabhattar - the land consisting of 12 Vattis at Vaghamara, given for feeding the Mahesvaras in this monastery for the propitiation of the eleven Rudras by the Elder Narasimhadeva and taken a loan of 118 Madha - is obtained Sivaloka (i.e. died) without repaying these 148 Madhais.

Lines 19-29      This Mada (Matha) having then come under the control of Tapachchakravarttigal and he and Durgga-bhattar being friends owing to their birth under the same rasi, this latter gave back 148 madais in the hands of this (former) with the libation of water (i.e. relieved the former from the debt; and himself paid off 10 madhais and 30 pottis of paddy that had been (additionally) borrowed from his (i.e. Durggabhatttar’s father in law or maternal uncle) Uttaresvara Nayaka and gave the land in his (i.e. Tapachchakravarttigal’s) hands with libation of water.

Lines 30-32      Let the ascetics who have become well disciplined in the convention (of the Mahesvaras) in various Madas and have been born in the three Mandates be trained (here) for the long life, health and prosperity of this Vira Narasjmhadeva. Let the Sun, the Moon, the Wind etc bear witness to this (transaction).

 

Historical Note

Both the inscriptions speak of two Narasimhas, of whom one has got the distinguishing epithet “Bada”in Oriya and “Pousti” in Tamil; both meaning big or elder and the other was Sri Vira Narasimhadeva during whose reign the inscriptions under study were incised. Dr. Sircar identifies the reigning monarch with Narasirnha IV and calculates the date as 24th September, 1396 A D. But this identification is wrong as the details of the date given in the records, 22 Srahi Kfirttfta Krsna RavivSra, fully tally witti 2nd October.1295 A.D. when the 22nd Anka year was current. In that case Bada Narasimhadeva was his grand father, the most powerful Narasimha I (1238-1264 A.D.) who is known from his Lingaraja temple Inscriptions as a great patron of Saiva ascetics. The significance of the expression Ekadasa-Rudra-bhiksba is clear from the Tamil version, which states that the grant was made for the feeding of the Saiva ascetics for gaining the favour of elevan Rudras.

The name of Nara Narasimha is found in an inscription of Saka 1203 in the Lakshmi-Narasimha temple at Simhachalam, in an inscription of 1205 Saka in the DurgS Devi temple at Bhogapuram in two inscriptions of Saka 1215 m the Kurmesvara temple at Srikurmam, in the Ghandrasekhara temple in the Prataparudrapura Sasana in the Puri district. It was also issued in his 22nd Srahi like the two records under discussion in the village of Vaghamari (identified with the present Bhagamari village under Begunia P.S., Dist. - Puri) in favour of Siddhesvara matha at Sri Kirtivasa ksetra {Bhubaneswar) by Narasimha I.

From the Tamil version it is known that Uttaresvara Nayaka was the father in-law (or maternal uncle) of Durgabhatta Acharya. It is also clear from its final portion that the land being free from debt was re dedicated for the purpose of the training and maintenance of ascetics who hailed from the three mandates of Choda, Pandya and Kanchi desa having being initiated in the conventional code of conduct in the various Mathas of these three regions in the Siddhesvara Matha at Bhubaneswar for the long life, health and prosperity of Vira Narasimhadeva. The use of the word Sampradaya, no doubt refers to the conventions of a particular Saiva school, that flourished in the Tamil country.

There is one discrepancy in the two records. The amount borrowed by Taporaja mahamuni is stated to be 148 madhas in the Tamil Version, whereas it is stated as 150 in its Oriya counterpart. The reason of this discrepancy seems to be that 2 out of 150 madhas were paid to the writer and the engraver of this document.

 

Oriya version of the multilingual Inscription

 

Translation

Lines 1-4          May there be success ! In the increasingly victori­ous reign of the illustrious Vira Naranarasimhadeva year 22 Karttika Krishna 7 Sunday.

Lines 4-18        Formerly an area of 12 Vatis of land at Vagha-mara was granted as Ekadasa Rudrabhiksha in favour of Siddhesvara Matha at the illustrious Krittivas Kshetra (i.e. Bhubaneswar) for the longevity and fulfillment of the desires of the elder Narasimhadeva. This land was mortgaged by Taporaja Mahamuni to Durgabhatta Acharya, The amount borrowed was one hundred and fifty gold Madbas. He also borrowed from Uttaresvara Nayaka in this case ten gold Mad has and thirty Pautis of paddy. Having deposited these two items viz yaddy and gold that had bean borrowed by Taporaja Mahamuni, to UttaresvaraNayaka, Durgabhatta Acharya calculated the sum payable to him by Taporaja Mahamuni. On the paddy and gold being considered together and the capital and interest being calculated the whole amount was found to be one hundred and eighty gold Mad has.

Lines 18-26      When Taporaja Mahamuni obtained Siva (i.e. died) Tapasehakravarti became the sthana-pati (i e. head of the matha). The Tapaschakravarti’s rasi (i.e. the constellation under which be was born) was the same as that of Durgabhatta Acharya. Having learnt this, Durgabhatta Acharya became a friendly party to Tapaschakravarti because both of them belonged to the same rasi. Durgabhatta Acharya poured water in the hands of (i.e. made a ceremonial offering in favour of) Tapaschakravarti in respect of written document involving one hundred and eighty gold coins and entitling him to enjoy the said twelve vatis of land at Vaghamara.

Lines 26-34      He declared that the said land be made Ekadasa Rudra bhiksha for the longevity and fulfillment of desires of the illustrious Vira Naranarasimbadeva. This Bhiksha is meant for the ascetics who are born in the three countries viz. Choda desa, Pandya desa and Kanchi desa and who have obtained initiation in the various Math as of those countries and become strict followers of the acharas (pres­cribed for the Mahesvaras). This Bhiksha is to for so long a time as the Sun and Moon exist.

 

How the tamil oriya multilingual inscription discovered

 

While excavating a site for the foundation of a monastery near Gauri-Kedara area of Bhubaneswar by his holiness Swami Kesavananda Brahmachari in 1916, a stone tablet containing two inscription was discovered. This was made over to Mr. Ganapati Siroar of the Calcultta University who published an article with a good illustration in the journal and proceedings of the Asiatic Society of Bengal. Vol XX, 1924, PP 41ff. Recently the stone was secured for the Ashutosh Museum of Indian Arts attached to the University of Calcutta.

[s.bala subramani B+ve]

ஒ யவனர்களில் சிறந்தவனே  

நான் என்னை புகலடைந்த வைணவர்களுக்கு முக்தி கொடுக்கவே இருக்கிறேன் ;

பாமரர்களுக்கு முக்தி கொடுக்க கங்கணம் கட்டியிருப்பவன் ஜெகநாதன் 

ப்ரப்ன்னாம்ருதம் 48-29,30

ஏன்  இவரை  எல்லோரும் தேடி வருகிறார்கள் 

இவரிடம் சங்கரர் , ராமானுஜர்,சைதன்யர்  கண்டது தான் என்ன  

எத்தனையோ பேர்கள் பல நூறு வருடங்களாக நீலச்சால் வந்து இருக்கிறார்கள் 

புரோஷோதம  ஷேத்ரம் என்ற இடத்திற்கு 

ஜகன்னாத ஷேத்ரம் என்ற பெயர் எப்படி வந்தது 

ராமானுஜர் என்ன மாயம் செய்தார் அவருடன் சேர்ந்து அவர் பேசிய தமிழின் எச்சங்களின் தொடர்ச்சி  இன்று வரை பூரியில் எப்படி இருக்கிறது 

அவரின் உறவினர் கோவிந்தா பட்டர் எப்படி எம்பெருமானார் மடத்தை நிர்வாகித்தார்  

http://ramanujadasan.wordpress.com/

சமிபத்தில் 18,ooo கிலோ வெள்ளி நகைகள் எடுக்க பட்ட மடத்தின் இறை பணிகள் தான் என்ன 

http://en.wikipedia.org/wiki/Emar_Matha  

கோயில்  ஒழுகுமுறைகளை ராமானுஜர் மாற்றவேண்டிய அவசியங்கள் என்ன 

அவர் பூரியில் எவ்வளவு நாட்கள் இருந்தார் 

அவரால் தொடங்கப்பட்ட மேடம் அதன் வழி வந்த மடத்தில் இன்றளவும் தமிழ் ஓலை சுவடிகள் என்னும் எப்படி இருக்கின்றன 

அவரிடம் பல மன்னர்களிடம் இருந்து சாதாரண குடி மக்கள் வரை பக்தி கொண்டதற்கு என்ன காரணம் 

ஒரு புறம் மகா சோழ அரசு ,சாளுக்கிய அரசு,வெங்கி அரசு ,மற்றும் சோழ கங்கர்களின் சாம்ராஜ்யம் 

என்று இந்தியா முழுவதும் உள்ள அனைவருடன் தொடர்பில் இருந்ததற்கு என்ன காரணம் 

ஒரு சாம்ராஜிய அரசன் சைவத்தில் இருந்து வைணவத்திற்கு மாறுவது என்பது சாதரணமாக  நடக்க கூடியது அல்ல 

இன்றும் ஒரிசா முழுவதும் மக்கள் மனதில் கொடி கட்டி பறக்கும் ஜெகநாதர் யார் 

அவர் எப்படி ராமானுஜரை தன்னுடிய தலத்திற்கு வர வைத்தார் 

அவரின் சக்தி தான் என்ன 

இன்றும் மிகவும் சாதாரண மக்கள் அவரை தேடி தன்னுடிய தீராத வருமைளும் நம்பி வருவதின் அர்த்தம் என்ன 

இணைய சபையோர்களே உதவிக்கு வாருங்கள் 

ஊர் கூடி தேர் இழுப்போம் 

அன்புடன் 

சிவ பாலசுப்ரமணி 

பின் குறிப்பு 

இன்று அனைவரும் ஒரிசா பாலு என்கின்ற இந்த பாலு ஒரு நிறுவனத்தில் பணி புரியும் போது குடும்பத்துடன் ஜகன்னதனை தரிசித்து 

கடற்கரையில் குடும்பத்தை புகைப்படம் எடுக்கும் போது பெரிய அலை வந்து முதலில் என் மகனையும் பின்னர் என்னையும் ஒரு சேர உள்ளே  இழுத்து சென்ற போது தவித்த நின்ற என் குடும்பத்தின் முன்னால் என்னை காப்பாற்றிய நோலியா என்ற நுளியர்களை பற்றி காலம் பல கடந்து நான் ஆய்வு செய்ததின் ரகசியம் தான் என்ன 

கடலில் இருந்து காப்பற்றப்பட்ட சமயத்தில் நான் ஆய்வுகள் பற்றி சிந்தித்தது கூட கிடையாது 

அதன் பிறகு சில வருடங்கள் கடலை கண்டு  பயந்து தான் இருந்தேன் 

ஒரிசாவில் தமிழ் பண்பாடுகளை பற்றி ஆய்வு செய்த எனக்கு ஜகன்னாதரை நண்பனாக பார்க்கும் வாய்ப்பு எப்படி கிடைத்தது 

எல்லாம் அந்த ஜெகனுக்கு தான் தெரியும் 

[Dhivakar]

பாலு!

எனக்கு பூரி ஜகன்னாதர் கோயில் மிகவும் பிடித்த ஒரு கோயில். எளியவர்க்கெளியவர் ஜன்னாதர். கோயில் உள்ளே பண்டாக்கள் தொல்லை சில சமயம் தாங்கமுடியாதுதான் ஒவ்வொரு சமயம் நம்மை அப்படியே தள்ளிக்கொண்டு போய்விடுவார்கள். என்றாலும் அவர்கள் எத்தனை ஜென்மங்களாக  புண்ணியம் செய்து இங்கே வந்து ஜெகன்னாதருக்கு சேவை செய்யும் வாய்ப்பு கிட்டியதோ என எண்ணிக் கொள்வேன்.. தொல்லை மறந்து போய்விடும். ஒரு காலத்தில் பத்து ரூபாய் நோட்டுகளை கொஞ்சம் எடுத்துப் போனால் போதும். ஆனால் இப்போதெல்லாம் நூறு ரூபாய் தாள்கள்தான்.. .  இல்லாவிட்டால் அவர்கள் முறைப்பு இருக்கே.. ஜகன்னாதா.. சர்வ ரட்சகா!!

 

ஆனாலும் கோயில் கட்டிய முறையும் சுவாமி தரிசனம் செய்யும் வழி வகையையும் பாராட்டியே ஆக வேண்டும். ஒரு நான்கு/ஐந்து நிமிஷங்களில் சுவாமி தரிசனம் செய்து விட்டு வரமுடியும் (மகாதுவார் வழியே).., உள்ளே போனால் பத்து நிமிஷம்..

திருமலா திருப்பதி தேவஸ்தானத்தார் இந்த எளிய வகையை பூரி கோயிலில் கற்க வேண்டும்.

தலையில் பட்டென பண்டாவால் ஒரு அடி. இந்த அடி வாங்காமல் கோயிலிலிருந்து திரும்புவது முடியாது. 

ஆனாலும் அந்த தித்திப்பு உருண்டை பிரசாதம் நன்றாகவே இருக்கும்.. கோயில் உள்ளேயே எத்தனை கடைகள்.. சமீபத்தில் சென்றபோது கோயில் அருகே கார் பார்க்கிங் கிடையாது. ஒண்ணறை பர்லாங் நடக்கவேண்டும் என்றார்கள். ஆனால் ரிக்ஷா அல்லவ்ட்.. ஜாலியாக உட்கார்ந்து நிதானமாக உள்ளே சென்று அவரைப் பக்கத்தில் போய் பண்டாவையும் மீறிபார்த்து விட்டு ஹெல்லோ சொல்லி வந்தேன் கூடவே 'பொலிக பொலிக' பாடலுடன்..

என்னைப் பொறுத்தவரை (Highly personal opinion) உடையவர் வலியுறுத்திய வழிபாட்டு முறையை பண்டாக்கள் ஏற்காதது சரியானதுதான். காரணங்கள் உண்டு.. பிறகு பேசலாம் இதைப் பற்றி.. 

ஆனால் இம்முறை ஒரிஸ்ஸாவில் (5A NH இல்l) சென்ற பதினைந்து நாட்களுக்கு முன்னால் வேறு அனுபவம் உண்டு பாலு.. தப்பித்தது தெய்வச்செயல்தான் - வழிப்பறிக்காரர்கள் அதிகமாகி விட்டார்கள். 

ஜெய் ஜகன்னாதா.. 

பெருமாளே!! 

2012/2/18 s.bala subramani B+ve <sunke...@gmail.com>

--

"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to minTamil-u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/minTamil

--
Dhivakar
www.vamsadhara.blogspot.com
www.aduththaveedu.blogspot.com

[s.bala subramani B+ve]

நன்றி 

உங்களுக்கு  ஞாபகம்  இருக்கிறதா 

எனக்கு ஏன் ராமனுஜர் பைத்தியம் பிடித்தது  என்று 

 

2012/2/18 Dhivakar <venkdh...@gmail.com>

--

[s.bala subramani B+ve]

ஆனாலும் அந்த தித்திப்பு உருண்டை பிரசாதம் நன்றாகவே இருக்கும்.. கோயில் உள்ளேயே எத்தனை கடைகள்.. சமீபத்தில் சென்றபோது கோயில் அருகே கார் பார்க்கிங் கிடையாது. ஒண்ணறை பர்லாங் நடக்கவேண்டும் என்றார்கள். ஆனால் ரிக்ஷா அல்லவ்ட்.. ஜாலியாக உட்கார்ந்து நிதானமாக உள்ளே சென்று அவரைப் பக்கத்தில் போய் பண்டாவையும் மீறிபார்த்து விட்டு ஹெல்லோ சொல்லி வந்தேன் கூடவே 'பொலிக பொலிக' பாடலுடன்..

பொலிக பொலிக பொலிக
போயிற்று வல்லுயிர்ச் சாபம்…
கண்டோம் கண்டோம் கண்டோம்
கண்ணுக்கு இனியன கண்டோம்…
திரியும் கலியுகம் நீங்கி
தேவர்கள் தாமும் புகுந்து
பெரிய கிருதயுகம் பற்றிப்
பேரின்ப வெள்ளம் பெருக!

நம்மாழ்வார்

[Dhivakar]

ஆஹா!

2012/2/18 s.bala subramani B+ve <sunke...@gmail.com>

--

"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to minTamil-u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/minTamil

--
Dhivakar
www.vamsadhara.blogspot.com
www.aduththaveedu.blogspot.com

[s.bala subramani B+ve]

திருமலை திருடனை பற்றி அவசியம் எழுத வேண்டும் தனி இழையில் 

அந்த ஒருநூலை மட்டும் யார் கேட்டாலும் கொடுப்பதில்லை 

என் ஆய்வு நூலை கூட பணத்திற்காக  விற்று  அந்த நூல் கிடைக்காமல் தவித்து  இருக்கிறேன் 

இரண்டு நாள் முன்பு பேருந்து நிலையத்தில் அந்த நூலை கையில் வைத்து இருந்ததால்  தான் 

சிறகுஅழிந்தான் நல்லூரை சேர்ந்த 

ராமானுஜன் 

நண்பராக கிடைத்தார் 

[N. Kannan]

நம்மாழ்வார் கண்டு சொன்ன மதுர பாவம், ஒரு அகத்திணை முகிழ்ச்சி கிருஷ்ண
சைதன்யராக உருக்கொண்டு பூரியில் மலர்ந்து இன்று உலகமெல்லாம் கிருஷ்ண
பிரேமாம்ருதத்தை வழங்குகிறது. எம் முதல்தாய் சடகோபன் வித்திடுகிறான்.

அழுவன் தொழுவன் ஆடிக் காண்பன் பாடி அலற்றுவன்,
தழுவல் வினையால் பக்கம் நோக்கி நாணிக் கவிழ்ந்திருப்பன்,
செழுவொண் பழனக் குடந்தைக் கிடந்தாய்! செந்தா மரைக்கண்ணா!
தொழுவன் னேனை யுன்தாள் சேரும் வகையே சூழ்கண்டாய்.

திருவாய்மொழி

ஆழ்வார்கள் கண்டெடுத்த முத்து, நம் நெஞ்சை ஈரமாக என்றும்
வைத்திருக்கிறது. கிருஷ்ண சைதன்யர் எனும் கார்முகில் இராதா-கிருஷ்ண
பாவத்தில் நம்மை என்றும் நனைத்து வைத்திருக்கிறது. அது இல்லையெனில் கலி
எனும் கோடையில் நம் ஜீவன் வாடி வதங்கிவிடும்!

போலோ! ஜெய் ஜெகந்நாத்!

நா.கண்ணன்

[s.bala subramani B+ve]

நமது மின்தமிழ் நண்பர் சந்தானம் நேற்றும் ,இன்றும் புவனேஸ்வரில்  இருக்கிறார் 

நாளை பூரி செல்கிறார் 

அவர் திரும்பி வந்தவுடன் 

ராமானுஜர் வணங்கிய ஜெய் ஜகன்னாத் மறுபடியும் பவானி வருவார் சில புதிய தகவல்களுடன் 

[s.bala subramani B+ve]

2012/3/9 s.bala subramani B+ve <sunke...@gmail.com>

பவானி (தவறு )

பவனி  

என திருத்தி கொள்கிறேன்