தென் இந்தியாவில் அசோகன் - தமிழ் மன்னர் ஆட்சி எல்லை

[seshadri sridharan]

தென் இந்தியாவில் அசோகன் ஆட்சி எல்லை பகுதிகளும் தமிழ் மன்னர் ஆட்சி எல்லையும்  குறித்து ஒரு கருத்துரை.  அதன் வழி தமிழகத்தின் வட எல்லைத் தீர்மானம்

 

Brahmagiri, Dt. Chitradurga, Karnataka
Brahmagiri is located close to Siddapur where two Minor Rock-edicts of Ashoka were discovered in 1891. These inscriptions, besides indicating the southern most extent by the Mauryan empire, also mentions the locality known as Isila - comment by bangalore circle archeaological survey of india

பெங்களுர் வட்ட இந்திய  தொல்லியல் ஆய்வுக் கழகம் அசோகனுடைய ஆட்சி எல்லையாக கருநாடகத்தின் சித்திர துர்கா மாவட்டத்தில் அமைந்த  சித்தபுராவிற்கு அருகில் உள்ள பிரம்மகிரியைச் சுட்டுகின்றது. இதற்கு வடகிழக்கே ஆந்திராவில் கர்னூல் மாவட்டத்தின் தென் எல்லையில் மற்றொரு அசோகன் கல்வெட்டு அமைந்த எர்ரகூடி உள்ளது. இதனால் கன்னடர் பிரம்கிரிக்கு தெற்கே உள்ள சித்திர துர்கா, தும்கூர் ஆசன், கோலார், பெங்களுர் சாமராச நகர், மைசூர் ஆகிய பகுதிகள் அவனது ஆட்சிக்கு உட்படாத சுதந்திரப் பகுதிகளாக இருந்துள்ளன என் அறிவித்து உள்ளனர்.  இதாவது, தக்காணப் பகுதியின் தென்முக்கோணப் பகுதியில் இருந்து அதன் அகன்ற வடகருநாடகப் பகுதி  மட்டுமே அசோகனது ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்தன. ஆந்திரத்தில் அதே போல் திருப்பதி அமைந்துள்ள சித்தூர்  அதற்கும் வடக்கே உள்ள அனந்தபூர், கடப்பை, ,  கர்னூலின் வடகிழக்குப் பகுதி, நெல்லூர் ஆகிய  மாவட்டங்கள்  அசோகன் ஆட்சிக்கு உட்படாத சுதந்திரப் பகுதிகள் என்பது சில அற்ஞர்கள் முடிபு.   இந்தக் கூற்று தள்ளத்தக்கது அல்ல  என்பது அசோகன்   கல்வெட்டுகள் அமைந்த சித்திரதுர்கா, கொப்பல், பெல்லாரி, ராயசூர், குல்பர்கா, கர்னூல் மாவட்ட அமைவிடங்களைக் கண்ணுர தெளிவடையலாம். அவ்விடங்கள் பற்றிய சிறு குறிப்பு பின்வருமாறு;

  

Major Edicts

Sannati(Gulbarga District) (Major Rock edicts 13 & 14 and separate rock edicts 1 & 2)

Sannati stands as a significant cluster of dozens of Buddhist relics, which include two stupas, three mounds, one fortification, four major rock edicts and more than 75 contemporary inscriptions, all scattered across a compact area of about ten square kilometres. Sannati is also physically closer to the known Buddhist sites at Ter in Maharashtra and Nagarjuna Konda in Andhra Pradesh.

Portions of Major Rock edicts 13 and 14 were found and separate rock edicts 1 & 2 were found in Sannati.

Excavation

“Four great Ashokan Rock edicts were found on the floor of the Kali temple in Chandralamba Temple complex at Sannati,” the report said. A stone depicting Ashokan edicts in Brahmi on both sides was used in the foundation of the pedestal for Kali idol in the sanctum sanctorum of the temple. The recovery of the Ashokan Edict on the stone slab was a chance recovery for the archaeologist in 1986 when the temple collapsed in 1986. During the recovery of debris to rebuild a new temple in 1989 a rough pink sandstone broken into three pieces with strange writings was found in the foundation of the Kali temple. “Luckily they summoned the experts from ASI Hyderabad who deciphered the inscriptions.”

Significance of Sannati Edict.

The Sannati Edict puts back the question that Mauryan Empire is a single state. Until sannati was found Mauryan empire was considered a single state with Kalinga accorded special status , but Sannati has the same content as kalinga edict that puts two special states – which is not special. This puts the clarity on ashokan administration. Country is centralised with high degree of autonomy to states.

Minor Rock Edicts

BRAHMAGIRI (Minor Rock Inscription 1 & 2).

Excavations at the site have revealed considerable archaeological evidence pointing to Brahmagiri having been an important centre in south India well before the Mauryan period. Continual habitation for many thousands of years resulted in its emerging as an influential town, particularly after it had become one of the southern outposts of the Mauryan empire.

Excavation

Brahmagiri is located in the Chitradurga district. The site was first explored by Benjamin L. Rice in 1891, who discovered rock edicts of Emperor Ashoka here. These rock edicts indicated that the locality was termed as Isila and denoted a part of the Mauryan empire. The Brahmagiri site is a granite outcrop elevated about 180 m. above the surrounding plains and measures around 500 m east-west and 100 m north-south. It is well known for the large amount of megalithic monuments that have been found here. The earliest settlement found here has been dated to before 2000 BC.

M. H. Krishna who belonged to the Archaeological Department of the Mysore state, excavated the area in 1940. In 1947, Mortimer Wheeler further excavated the site on behalf of the Archaeological Survey of India. The region was excavated again in 1956 by Seshadri and by Amalananda Ghosh in 1965 and 1978.

 

In 1947, Mortimer Wheeler did further excavations at Brahmagiri, found ten domestic structures and classified them as belonging to a sequence of three cultural periods: Period I - Neolithic , Neolithic-Chalcolithic, Period II - Megalithic and Period III - an early historical culture. Brahmagiri was identified to contain a mortuary of 300 tombs with burials made in rectangular cists, cist-circles (stones surrounding granite cists) and pit-circles. The cists also included artefacts like vessels with graffiti, stone beads and iron and copper tools. We need further studies on graffiti etched on them.

 

SIDDAPUR (Minor Rock Inscription 1 & 2).

Siddapur lies one mile to the west of Brahmagiri, and three miles south of the location of the Jatinga-Rameshwar inscription, in addition to their importance from other points of view which we have already considered. One Inscription is at Siddapura is found on ‘Emmetammana Gundu’

GAVIMATH (Minor Rock Edict 1).

GaviMath is near Koppal ,about 60 miles from Siddapura ,between Hospet and Gadag Railway Junctions. The Inscription was discoved by N.B. Sastri in 1931. He discovered both Gavimath and Palkigundu Inscriptions. Both Inscriptions are identical and represent another version of inscription found in slightly different form at Rupanath, Sashasram, Bairat(Closest to Gavimath version), Brahmagiri, Siddapura, Jatinga- Ramesvara, maski and Yerragudi.

Significance

The Gavimath version is the most legible version of the all the inscriptions mentioned above. Which gives a very clear details and rests all the other confusions in reading the above inscriptions.

JATINGA-RAMESHWAR (Minor Rock Inscription 1 & 2)

This site lies about three miles from Brahmagiri and the inscription belongs to the Mysore group. It might originally have been a place of religious interest since the inscription is within the precincts of the present Jatinga-Rameshwar temple.

MASKI (Minor Rock Edict 1)

Maski is in the Raichur district. It lies on the bank of the Maski river which is a tributary of the Tungabhadra.

SUVARNAGIRI (Minor Rock Edict I). Suvarnagiri is the modern town of Kanakagiri south of Maski The word suvarnagiri means 'golden mountain' and this has been connected with the ancient gold-mining area in Raichur which to this day shows traces of ancient gold workings. The Identification of Swarnabhoomi with karnataka is confirmed by this edict.

PALKIGUNDU (Minor Rock Edict 1). Palkigundu lies at a distance of four miles from Gavimath. This site again belongs to the group around Brahmagiri.

To the west of Palkigundu, there is a hillock called the Malimallappa hill, on the top of which are a number of dolmens. Some of these dolmens, which are locally called Moriyara-angadi or Moriyas shops, are intact, while others are disturbed. The fields between this hill and the Palkigundu hill are called Pandavara vathara

 

 

Excavation

Maski was studied initially by Robert Bruce Foote in 1870 and 1888. In 1915, C. Beadon, a mining engineer, discovered Ashoka's rock edict here. In 1935-37, the archaeological department of Hyderabad explored this region and in 1954, Amalananda Ghosh excavated this place on behalf of the Archaeological Survey of India.

Significance

Maski inscription is Important Inscription in three ways , first it was the first inscription to give both Priyadarshan and Ashoka , thus identifying Ashoka with Priyadarshin found in other edicts.

Second is Identification of Suvarnagiri with (karnataka). Before this inscription was discovered various places were identified as suvarnabhoomi and there was a wide speculation on where the ancient swarnabhoomi was. With this inscription we know swarnabhoomi is the golden land of karnataka

Third the Earliest specimen of Glass. Which shows karnataka was the pioneer of high technology in India not just now but also in ancient times as well.

UDEOGOLAM (Minor Rock Edict 1 and 2)

Udeogolam is in Shiraguppa Taluk Bellary District.

NITTUR (Minor Rock Edict 1 and 2)

Nittur is in Shiraguppa Taluk Bellary District.

In The Nittur Edict Ashoka Calls Himself The Ruler Of Parthia
"Mahalake hi vijitam" ('Vast is my empire'), proclaims Ashoka, but how extensive really was his dominion in the West? In the Nittur Edict he explicitly calls himself the king of Pathavi - an unmistakable allusion to Parthia or Parthava of the Achaemenian records. Writers like Romila Thapar attempt to explain this away by suggesting that Pathavi corresponds to Prithvi, or the Earth, and that the statement only demonstrates royal vainglory. A world emperor like Ashoka who sent missionaries to kings of many other parts of the Earth surely was not so foolish as to call himself the ruler of the Earth. The Edict shows he is also ruler of parthia (Persia – Modern Iran). This explains the wide contact between Karnataka and Persia since arliest times.
Significance
Nittur Inscription reveals persia(Iran) was under Ashoka Rule

Kanaganahalli

If you are amazed by significance of karnata with Ashoka , then you will lose your breadth if you hear about this one. Kanaganahalli is about 3km from Sannati. An important Buddhist site, the place where an ancient Buddhist Mahastupa site was found. It is on the left bank of the Bhima river in Chitapur taluk, Gulbarga District in North Karnataka. Nalwar is the nearest Railway station about 19 km from Kanaganahalli. The Buddhist site about 2.5 km from Chandrala Parameshwari temple of Sannati.

 

YERRAGUDI (Major Rock Edicts and Minor Rock Edict). Yerragudi is situated eight miles from Gooty on the southern border of the Kurnool district, and is eighty miles north-east of Siddapur. Clearly it was a site of some significance since both the Major and the Minor Edicts are to be found here. No remains of a town have yet been discovered in the area, but it is  possible that a frontier town may have existed at the site, with a route leading through it to the south Indian kingdoms

 

சில அறிஞர் கூற்றுப்படி தென் ஆந்திர - கருநாடகப் பகுதிகள் உண்மையில் சுதந்திரப் பகுதிகளா  என்பதை அசோகனின்  இரண்டாம் கல்வெட்டின் மொழிபெயர்ப்பில் இருந்து  தெளிவாக  அறியலாம்.

 

2nd Major Rock Edict

Everywhere in the empire of the Beloved of the Gods, the king Piyadassi, and even in the lands on its frontiers, those of the Colas, Pandyas, Satyaputras, Keralaputras, and as far as Ceylon, and of the Greek king named Antiochus and of those kings who are neighbours of that Antiochus, everywhere the two medical services of the Beloved ofthe Gods, the king Piyadassi, have been provided. These consist of the medical care of man and the care of animals. Medicinal herbs whether useful to man or to beast, have been brought and planted wherever they did not grow; similarly, roots and fruit have been brought and planted wherever they did not grow. Along the roads wells have been dug and trees planted for the use of men and beasts.

மேல் உள்ள இரண்டாம் கல்வெட்டு மிகத் தெளிவாக அவன் தென் எல்லை அரசுகளாக சோழ, பாண்டிய, சேர, அதியமான்களை அறிவிக்கின்றது. இவை அவன் ஆட்சிக்கு உட்படாத சுதந்திர அரசுகள். இன்றைய கருநாடக ஆந்திரத் தென் பகுதிகள் அசோகன் ஆட்சிக்கு உட்படாத பகுதிகள் என்றால்  அதன் மேற்குக்  கடற்கரையில் இருந்து மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையை ஒட்டிய பகுதிகள் சேரராலும், ஆசன், தும்கூர், கோலார், சாமராச நகர் பகுதிகள் அதியமான்களாலும், சித்தூர், கடப்பை, கர்னூல், நெல்லூர் ஆகிய பகுதிகள் சோழராலும் ஆளப்பட்டன் என்பதே சரி. ஆனால் இன்று இப்பகுதிகள் தமிழகத்துடன் இல்லை ஏனெனில் கடந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளில் இப்பகுதிகள் கன்னட. தெலுங்கு பேசும் பகுதிகளாகிவிட்டன என்பதே.

இனி, அசோகனுக்கும் முற்பட்ட காலத்தினரான தொல்காப்பியரின் தொல்காப்பியத்திற்கு பாயிரம் இயற்றிய பனம்பரனார்  தமிழகத்தின் எல்லையாக வடவேங்கடத்தைக் குறிப்பிட்டார். அதில் எந்த தெய்வத்தின் கோவில் பற்றிய குறிப்பும் இல்லை. என்றாலும் பின் வந்த வரலாற்று ஆய்வறிவு இல்லாத சில அறிஞர்கள் சித்தூர் மாவட்டத்தின் நடுவில் அமைந்த மாலியத்  தலமான திருப்பதியையே தொல்காப்பியப் பாயிர வட வேங்கடம் எனச் சுட்டினர். இந்த அசோகனுடைய கல்வெட்டுகள் தமிழ் மன்னருடைய ஆட்சி எல்லையை திருப்பதிக்கும் அப்பால் 200 கி. மீ வடக்கே வைக்கின்றன. இந்த நிலையில் பனம்பரானார்  சுட்டும் வடவேங்கடம் திருப்பதியே என அசோகனுக்கு 800 ஆண்டுகள் பின் வந்த ஆழ்வார் பாடல்களைக் கொண்டு முடிவு கொள்வது சரி அல்ல. மேலும், இந்த பகுதிகள் சங்க காலத்தில்  அருவா நாடு, வடதலை அருவா நாடு என்பதாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.  அந்த ய்வினால் திருப்பதி வடவேங்கடம் அல்ல என்பது தெளிவாகின்றது. ஐயம் உள்ளவர்கள் அசோகன் கல்வெட்டுள்ள மாவட்டங்களை ஆந்திர கருநாட மாவட்ட வரைபடங்களைக் க்ண்டு மேலும் தெளியலாம்.  கீழே வரைபடங்கள்.

 

                                                                                                       

 

சேசாத்திரி

 

 

 

 

 

 

[seshadri sridharan]

கருநாடகத் தென்பகுதி தமிழ் வழங்கிய பகுதி என்பதற்கு சான்றாக ஐராவதம் மகாதேவன்  தொகுத்து வழங்கிய Early Tamil epigraphy என்ற நூலில் இடம் பெற்ற  கல்வெட்டுச் செய்திகளை சான்றாக காட்டலாம்.

 

சித்தன்னவாசல் கி.மு. 1 ஆம் நூற்றாண்டு fகல்வெட்டு 13:1 எருமிநாடு குமுழ்ஊர் பிறந்த காவுடிஈ தென்கு சிறுபோசில் இளயர் செய்த அதிட்அனம்

எருமிநாடு என்பது இன்றைய கருநாடகத்தின் தென்பகுதியான மைசூர் வட்டத்தையும் அதனை அண்டிய பகுதிகளையும் குறிக்கும். தலையானங்கானத்து செருவென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனை எதிர்த்தவருள் எருமையூரன் எனப்படும் மைசூரை ஆண்ட மன்னனும் ஒருவன். இப பகுதியில் அமைந்த குமிழூரில் பிறந்தவள் காவுடி எனப்படும் பெண் சமணத் துறவிக்கு என்பது  இதன் தொடர்ச்சியாக கூறப்பட்டுள்ளது. கன்னட மொழியில் இல்லாத ழகரம் குமிழூர் என்ற ஊர்ப் பெயரில் இடம் பெற்றுள்ளது இத அப்பகுதி தமிழ் பேசும் பகுதி என்பதற்கு சான்று. இந்த காவுடுக்கு தெற்கு சிறுவாயில் நாட்டுப் பிரிவின் தொடக்க நிலை வீரர்கள் குகைத் தளம் செய்து கொடுத்தனர் என்பதே இக்கல்வெட்டின் செய்தி.   தெற்கு என்பது புணர்ச்சி  இன்றி தென்கு என்று எழுதப்பபட்டுள்ளது வாயில் என்பது  வொயில் என பேச்சு வழக்கில் வழங்கி (வடை > வொடே என்ற பேச்சு வழக்கை நோக்குக )  ய - ச திரிபில் வொசில் என பலுக்கப்பெற்று வகர பகர திரிபில்  போசில் என்றானது. இந்த பகரம் பின் தோன்றிய  கன்னடத்தில  ஹகரமாகி ஹொசிலு என  ஒலிக்கின்றது. சிறு என்பது  கன்னட வழக்குப்படி சிக்கு எனப்படாமல் சிறு என்றே வழங்குவது ஈண்டு நோககத்தக்கது. இளயர் எனற சொல் துளுநாட்டில் தொடக்க நிலை வீரர்களை  குறிக்கும் என்பார் ஐ. மகாதேவன். ஆதலால் இந்த கல்வெட்டு கன்னட நாட்டு தமிழகத் தொடர்பையும் இதில் உள்ள  சில ஊர்ப் பெயர்ச்   சொற்கள்  தமிழே என்பதையும்,  அங்கு வழங்கிய போசில என்ற சொல் அக்கால கருநாடக மக்கள் வழக்குத் தமிழ் கன்னடம் அல்ல  என்பதையும் குறிக்கின்றது. 

 

தமடகல்லு கி.பி.5 ஆம் நூற்றாண்டு வட்டெழுத்து கல்வெட்டு: 42            ஏழுர் மாடலன் சாத்தஅ

 

இவ்வூர் கோலார் மாவட்டத்தில் உள்ளது. இதில் தமிழுக்கே சிறப்பான ழகரம்  ஊர்ப பெயரில் இடம் பெறுவது அங்கு செந்தமிழ் வழங்கியது என்பதற்கு சான்று.

 

 

மேலும் தமிழே அசோகனின் ஆட்சி எல்லைக்கு உட்பட்ட ஆந்திரத்திலும், கருநாடகத்திலும், தென் மராட்டியத்திலும் வழங்கியது என்பதற்கு சானறாக சாதவாகனர் வெளியிட்ட வெள்ளிக் காசுகள் நமக்கு சான்று பகர்கின்றன. இந்த சாதவாகனர் குண்டூர் மாவட்டம் வரை ஒரு போது ஆட்சி செலுத்தி உள்ளனர். இவர்களுடைய தலை நகர் மராட்டியத்தில் இருந்துள்ளது. இவர்கள் வட கருநாடகம், வட ஆந்திரம், கொங்கணம்,  வடமேற்கு நீங்கிய மராட்டியம், மத்திய பிரதேசம் உள்ளிட்ட பெரு நில்த்தை ஆண்டவர்கள். இவர்கள் ஆண்ட வடபகுதியில் பிரகிருதமும் தென்பகுதியில் தமிழும் மக்கள் மொழி என்பதால் தம் காசில் தலை இடம்பெறும் பக்கத்தில் பிராகிருதத்திலும், பின்புறம் தமிழிலும் தம் பெயரை அச்சிட்டுள்ளனர்.  இது செந்தமிழ் கூறும் நல்லுகம் கொங்கணம், புனேக்கு தெற்கே அமைநத மராட்டியம், ஆந்திரம், கருநாடகம் ஆகிய  பகுதி வரை நீண்டிருந்தது என்பதற்கு சான்று. எனவே சித்தூரில் உள்ள திருப்பதி பனம்பரனார் கூறும் வடவேங்கடம் அல்ல .எனத் துணியலாம்

 

சாதவாகன மன்னருள் சிறப்பு மிக்க கௌதமி புத்திர சத்கர்னி கி.பி. 78 - 102  ஒரு புறம்  தமிழில் தன் பெயரை வெளியிட்ட காசு கீழே   

Coin of Gautamiputra Satakarni. Obv: King in profile. Prakrit legend “Rano Gotamiputasa Siri Yana Satakarnisa”: “In the reign of Gautamiputra Sri Yana Satakarni” Rev: Hill with Satavahana symbol, sun and moon. Dravidian legend “Arahanaku gotami putaku Hiru Yana Hatakanaku

(இக்காசில் உள்ள தமிழ்ச் சொற்றொடர் ஆங்கிலத்தில் துலக்கமாக தட்டச்சப்படவில்லை- அரசன் கவுதமி மகன் திரு யாண சதகனியாக இருககுமோ)

 

 

 

அவன் தம்பி அல்லது மகன் எனப்படும் வசிட்டி புத்திர சத்கர்னி கி.பி. 120 - 160 பின்புறம் தன் பெயரைத் தமிழில் வெளியிடட காசு கீழே

The suffix Puto (Skt. Putra) was assumed by some dynasties of the South like the Satavahanas who assumed such titles as vasitti putra, and Gautami putra. The interesting silver coin of "Vasishti putra Satakani" bears the Prakrit legend Vasitti putasa Siri Satakanisa on the observe. On the reverse the legend is given in Tamil as Vacitti makan Tiru Catakani.(9) The point of interest here is the word makan appearing as an equivalent of the wordputa found on the obverse. The word makan is often shortened as man in Tamil, Perumakan often occurring as Peruman. So his Cheerala Puta of the Asoka rcord stands for Cheraman. Satiyaputa has been rightly identified with Atiya. The word Satiyaputa stands for Atiyaman. A point worthy of note at this stage is Asoka"s reference to these two rulers with the appendix puto, while he does not include the term for either the Chola or the Pandya. In doing so Asoka has preserved to us the early Tamil tradition. In early Sangam works, most of the Cheras are called Cheramans and Atiyas, Atiyaman. This term man was not appended to either Chola or Pandya. So it is evident that the usage Cheraman and Atiyaman quite popular in Tamilnadu, was known even in the imperial court of Asoka. That would show that by the time ofAsoka, in the 3rd century B.C., the Tamil country had well organised states, administered by rulers of eminence and that they were in active contact with Pataliputra. In fact Asoka says that his emissaries went to these courts.
R,Nagasamy Tamil coins - A study

 

 இவை தவிர அகநானூற்று 245 ஆம் பாடல் குசராத்து அல்லது இராசத்தானில் உள்ள ஒட்டகம் எலும்பைத் தின்பதைக் குறிக்கின்றது. புறநானூற்றின் 201 ஆம் குசராத்திலிருந்து வேளிர்கள் தமிகம் வந்ததாக குறிப்பிடுகின்றது

பட்டினத்தாரின் மாணாக்கரான பத்திரகிரியார் சாத்புராவிற்கும் விந்தியத்திற்கும் வடக்கே அமைந்த  மாளவத்தில் உள்ள உச்சையினியின் அரசராக இருந்தவர். இவரது காலம் கி.பி. 10 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன். இவர் அரசராக இருந்த காலத்திலேயே தமிழக் கற்று பாடல் இயற்றும் திறம பெற்றிருந்தார் என்பது தமிழ் ஒரு  முகாமையான மொழியாய் அங்கு இருந்துள்ளதைக் காட்டுகின்றது. எனவே  பனம்பரனார் குறிக்கும் வடவேங்கடம் சாத்புராவைத் தான் குறிக்கின்றது என கொள்வதில் தவறு இல்லை.

 

சேசாததிரி  

2011/10/8 seshadri sridharan <ssesh...@gmail.com>

[DEV RAJ]

>>>> இது செந்தமிழ் கூறும் நல்லுகம் கொங்கணம், புனேக்கு தெற்கே
அமைநத மராட்டியம், ஆந்திரம், கருநாடகம் ஆகிய பகுதி வரை நீண்டிருந்தது
என்பதற்கு சான்று. எனவே சித்தூரில் உள்ள திருப்பதி பனம்பரனார் கூறும்
வடவேங்கடம் அல்ல .எனத் துணியலாம் <<<

துணிஞ்சு அள்ளிவுடலாம்;
முன்னாடி சங்கச்சான்று ஒண்ணு பாக்கலாங்களா ?

புல்லி ஆண்டு வந்த வேங்கட மலைப்பகுதியில் வேற்றுமொழி வழங்கியதாக
மாமூலனார் கூறுவார் -

"புடையல்அம் கழல்கால் புல்லி குன்றத்து….

மொழிபெயர் தேஎம் "

(அகநானூறு, 295 - 11,15)

(புடையல் – ஒலிக்கின்ற; அம் – அழகிய; கழல் – வீரக்கழல்; குன்றம் –
வேங்கடமலை;
மொழிபெயர் தேஎம் – வேற்றுமொழி வழங்கும் நாடு; தேஎம் – தேயம், தேசம்,
நாடு.)

மொழிபெயர் தேஎம் ?!!

தேவ்

> 2011/10/8 seshadri sridharan <sseshadr...@gmail.com>> *தென் இந்தியாவில் அசோகன் ஆட்சி எல்லை பகுதிகளும் தமிழ் மன்னர் ஆட்சி

> > எல்லையும்  குறித்து ஒரு கருத்துரை.  அதன் வழி தமிழகத்தின் வட எல்லைத்

> > தீர்மானம்*
> > **
> > *Brahmagiri, Dt. Chitradurga, Karnataka
> > *Brahmagiri is located close to Siddapur where two Minor Rock-edicts of

> > Ashoka were discovered in 1891. These inscriptions, besides indicating the
> > southern most extent by the Mauryan empire, also mentions the locality known
> > as Isila - comment by bangalore circle archeaological survey of india
> > பெங்களுர் வட்ட இந்திய  தொல்லியல் ஆய்வுக் கழகம் அசோகனுடைய ஆட்சி எல்லையாக
> > கருநாடகத்தின் சித்திர துர்கா மாவட்டத்தில் அமைந்த  சித்தபுராவிற்கு அருகில்
> > உள்ள பிரம்மகிரியைச் சுட்டுகின்றது. இதற்கு வடகிழக்கே ஆந்திராவில் கர்னூல்
> > மாவட்டத்தின் தென் எல்லையில் மற்றொரு அசோகன் கல்வெட்டு அமைந்த எர்ரகூடி உள்ளது.
> > இதனால் கன்னடர் பிரம்கிரிக்கு தெற்கே உள்ள சித்திர துர்கா, தும்கூர் ஆசன்,
> > கோலார், பெங்களுர் சாமராச நகர், மைசூர் ஆகிய பகுதிகள் அவனது ஆட்சிக்கு உட்படாத
> > சுதந்திரப் பகுதிகளாக இருந்துள்ளன என் அறிவித்து உள்ளனர்.  இதாவது, தக்காணப்
> > பகுதியின் தென்முக்கோணப் பகுதியில் இருந்து அதன் அகன்ற
> > வடகருநாடகப் பகுதி  மட்டுமே அசோகனது ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்தன. ஆந்திரத்தில்
> > அதே போல் திருப்பதி அமைந்துள்ள சித்தூர்  அதற்கும் வடக்கே உள்ள அனந்தபூர்,
> > கடப்பை, ,  கர்னூலின் வடகிழக்குப் பகுதி, நெல்லூர் ஆகிய  மாவட்டங்கள்  அசோகன்
> > ஆட்சிக்கு உட்படாத சுதந்திரப் பகுதிகள் என்பது சில அற்ஞர்கள் முடிபு.   இந்தக்
> > கூற்று தள்ளத்தக்கது அல்ல  என்பது அசோகன்   கல்வெட்டுகள் அமைந்த சித்திரதுர்கா,
> > கொப்பல், பெல்லாரி, ராயசூர், குல்பர்கா, கர்னூல் மாவட்ட அமைவிடங்களைக் கண்ணுர
> > தெளிவடையலாம். அவ்விடங்கள் பற்றிய சிறு குறிப்பு பின்வருமாறு;
>

> > *Major Edicts*
> > *Sannati(Gulbarga District) (Major Rock edicts 13 & 14 and separate rock
> > edicts 1 & 2)*

> > Sannati stands as a significant cluster of dozens of Buddhist relics, which
> > include two stupas, three mounds, one fortification, four major rock edicts
> > and more than 75 contemporary inscriptions, all scattered across a compact
> > area of about ten square kilometres. Sannati is also physically closer to
> > the known Buddhist sites at Ter in Maharashtra and Nagarjuna Konda in Andhra
> > Pradesh.
> >  Portions of Major Rock edicts 13 and 14 were found and separate rock
> > edicts 1 & 2 were found in Sannati.
>

> > *Excavation*

> > “Four great Ashokan Rock edicts were found on the floor of the Kali temple
> > in Chandralamba Temple complex at Sannati,” the report said. A stone
> > depicting Ashokan edicts in Brahmi on both sides was used in the foundation
> > of the pedestal for Kali idol in the sanctum sanctorum of the temple. The
> > recovery of the Ashokan Edict on the stone slab was a chance recovery for
> > the archaeologist in 1986 when the temple collapsed in 1986. During the
> > recovery of debris to rebuild a new temple in 1989 a rough pink sandstone
> > broken into three pieces with strange writings was found in the foundation
> > of the Kali temple. “Luckily they summoned the experts from ASI Hyderabad
> > who deciphered the inscriptions.”
>

> > *Significance of Sannati Edict*.

> > The Sannati Edict puts back the question that Mauryan Empire is a single
> > state. Until sannati was found Mauryan empire was considered a single state
> > with Kalinga accorded special status , but Sannati has the same content as
> > kalinga edict that puts two special states – which is not special. This puts
> > the clarity on ashokan administration. Country is centralised with high
> > degree of autonomy to states.
>

> > *Minor Rock Edicts*
> > *BRAHMAGIRI (Minor Rock Inscription 1 & 2). *

> > Excavations at the site have revealed considerable archaeological evidence
> > pointing to Brahmagiri having been an important centre in south India well
> > before the Mauryan period. Continual habitation for many thousands of years
> > resulted in its emerging as an influential town, particularly after it had
> > become one of the southern outposts of the Mauryan empire.
>

> > *Excavation*

> > Brahmagiri is located in the Chitradurga district. The site was first
> > explored by Benjamin L. Rice in 1891, who discovered rock edicts of Emperor
> > Ashoka here. These rock edicts indicated that the locality was termed as
> > Isila and denoted a part of the Mauryan empire. The Brahmagiri site is a
> > granite outcrop elevated about 180 m. above the surrounding plains and
> > measures around 500 m east-west and 100 m north-south. It is well known for
> > the large amount of megalithic monuments that have been found here. The
> > earliest settlement found here has been dated to before 2000 BC.
>
> > M. H. Krishna who belonged to the Archaeological Department of the Mysore
> > state, excavated the area in 1940. In 1947, Mortimer Wheeler further
> > excavated the site on behalf of the Archaeological Survey of India. The
> > region was excavated again in 1956 by Seshadri and by Amalananda Ghosh in
> > 1965 and 1978.
>
> > In 1947, Mortimer Wheeler did further excavations at Brahmagiri, found ten
> > domestic structures and classified them as belonging to a sequence of three
> > cultural periods: Period I - Neolithic , Neolithic-Chalcolithic, Period II -
> > Megalithic and Period III - an early historical culture. Brahmagiri was
> > identified to contain a mortuary of 300 tombs with burials made in
> > rectangular cists, cist-circles (stones surrounding granite cists) and
> > pit-circles. The cists also included artefacts like vessels with graffiti,
> > stone beads and iron and copper tools. We need further studies on graffiti
> > etched on them.
>

> > *SIDDAPUR (Minor Rock Inscription 1 & 2)*.

> > Siddapur lies one mile to the west of Brahmagiri, and three miles south of
> > the location of the Jatinga-Rameshwar inscription, in addition to their
> > importance from other points of view which we have already considered. One
> > Inscription is at Siddapura is found on ‘Emmetammana Gundu’
>

> > *GAVIMATH (Minor Rock Edict 1). *

> > GaviMath is near Koppal ,about 60 miles from Siddapura ,between Hospet and
> > Gadag Railway Junctions. The Inscription was discoved by N.B. Sastri in
> > 1931. He discovered both Gavimath and Palkigundu Inscriptions. Both
> > Inscriptions are identical and represent another version of inscription
> > found in slightly different form at Rupanath, Sashasram, Bairat(Closest to
> > Gavimath version), Brahmagiri, Siddapura, Jatinga- Ramesvara, maski and
> > Yerragudi.
>

> > *Significance*

> > The Gavimath version is the most legible version of the all the
> > inscriptions mentioned above. Which gives a very clear details and rests all
> > the other confusions in reading the above inscriptions.
>

> > *JATINGA-RAMESHWAR* *(Minor Rock Inscription 1 & 2)*

> > This site lies about three miles from Brahmagiri and the inscription
> > belongs to the Mysore group. It might originally have been a place of
> > religious interest since the inscription is within the precincts of the
> > present Jatinga-Rameshwar temple.
>

> > *MASKI (Minor Rock Edict 1)*

> > Maski is in the Raichur district. It lies on the bank of the Maski river
> > which is a tributary of the Tungabhadra.
>

> > *SUVARNAGIRI (Minor Rock Edict I).* Suvarnagiri is the modern town of

> > Kanakagiri south of Maski The word suvarnagiri means 'golden mountain' and
> > this has been connected with the ancient gold-mining area in Raichur which
> > to this day shows traces of ancient gold workings. The Identification of
> > Swarnabhoomi with karnataka is confirmed by this edict.
>

> > *PALKIGUNDU* *(Minor Rock Edict 1).* Palkigundu lies at a distance of four

> > miles from Gavimath. This site again belongs to the group around Brahmagiri.
>
> > To the west of Palkigundu, there is a hillock called the Malimallappa hill,
> > on the top of which are a number of dolmens. Some of these dolmens, which
> > are locally called Moriyara-angadi or Moriyas shops, are intact, while
> > others are disturbed. The fields between this hill and the Palkigundu hill
> > are called Pandavara vathara

> > **
> > **
> > *Excavation*

> > Maski was studied initially by Robert Bruce Foote in 1870 and 1888. In
> > 1915, C. Beadon, a mining engineer, discovered Ashoka's rock edict here. In
> > 1935-37, the archaeological department of Hyderabad explored this region and
> > in 1954, Amalananda Ghosh excavated this place on behalf of the
> > Archaeological Survey of India.
>

> > *Significance*

> > Maski inscription is Important Inscription in three ways , first it was the
> > first inscription to give both Priyadarshan and Ashoka , thus identifying
> > Ashoka with Priyadarshin found in other edicts.
>
> > Second is Identification of Suvarnagiri with (karnataka). Before this
> > inscription was discovered various places were identified as suvarnabhoomi
> > and there was a wide speculation on where the ancient swarnabhoomi was. With
> > this inscription we know swarnabhoomi is the golden land of karnataka
>
> > Third the Earliest specimen of Glass. Which shows karnataka was the pioneer
> > of high technology in India not just now but also in ancient times as well.
>

> > *UDEOGOLAM (Minor Rock Edict 1 and 2)*

> > Udeogolam is in Shiraguppa Taluk Bellary District.
>

> > *NITTUR (Minor Rock Edict 1 and 2)*
> > Nittur is in *Shiraguppa Taluk *Bellary District.

> > In The Nittur Edict Ashoka Calls Himself The Ruler Of Parthia
> > "Mahalake hi vijitam" ('Vast is my empire'), proclaims Ashoka, but how
> > extensive really was his dominion in the West? In the Nittur Edict he
> > explicitly calls himself the king of Pathavi - an unmistakable allusion to
> > Parthia or Parthava of the Achaemenian records. Writers like Romila Thapar
> > attempt to explain this away by suggesting that Pathavi corresponds to
> > Prithvi, or the Earth, and that the statement only demonstrates royal
> > vainglory. A world emperor like Ashoka who sent missionaries to kings of
> > many other parts of the Earth surely was not so foolish as to call himself
> > the ruler of the Earth. The Edict shows he is also ruler of parthia (Persia
> > – Modern Iran). This explains the wide contact between Karnataka and Persia
> > since arliest times.

> > *Significance*

> > Nittur Inscription reveals persia(Iran) was under Ashoka Rule
>

> > *Kanaganahalli *

> > If you are amazed by significance of karnata with Ashoka , then you will
> > lose your breadth if you hear about this one. Kanaganahalli is about 3km
> > from Sannati. An important Buddhist site, the place where an ancient
> > Buddhist Mahastupa site was found. It is on the left bank of the Bhima river
> > in Chitapur taluk, Gulbarga District in North Karnataka. Nalwar is the
> > nearest Railway station about 19 km from Kanaganahalli. The Buddhist site
> > about 2.5 km from Chandrala Parameshwari temple of Sannati.
>

> > *YERRAGUDI (*Major Rock Edicts and Minor Rock Edict). Yerragudi is

>  -GautamiPutraSatakarni.jpg
> 43KViewDownload
>
>  andhra map.jpg
> 12KViewDownload
>
>  karnatka map.jpg
> 585KViewDownload
>
>  -Vasishtiputra_Sri_Satakarni.jpg
> 36KViewDownload

[DEV RAJ]

ஆட்சி எல்லை வேறு ; மொழி வழங்கும் பகுதி என்பது வேறு.
ஆட்சி எல்லை என்பது மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகும்.
மொழி வழங்கிய பகுதியை நூலோர் கூறியபடி
ஏற்பதே முறை. தென் கன்னடப் பகுதி வேங்கடத்துக்குத்
தெற்கில் அமைவதால் அங்கு தமிழ் இருந்திருக்கும்

தேவ்

> ...
>
> read more »

[seshadri sridharan]

ஐயா மொழிபெயர் தேயம்  என்று மாமூலனார் கூறிப்பிடுவது அங்குள்ள வட்டார வழக்கு மாற்றத்தால் கூட இருந்திருக்கலாம்.  வட்டார வழக்உ என்பதற்காக அது தமிழ் அல்ல என்று ஆகிவிடாது. தென் கருநாடக பகுதியான தும்கூருக்கு  நேர் சமமாக அமைந்தது தான் ஆந்திராவின் அனந்தபூர், கடப்பை, நெல்லூர் மாவட்டங்கள்.  புல்லி மன்னன் அனந்தபூரைச் சேர்ந்தவன் எனக் கொள்ளலாம். திருப்பதியோ அதன் தென்பகுதியில் அமைந்துள்ளது. எனவே அது வடவேங்கடம் ஆகாது. தமிழ் ஆந்திராவின் கோதாவரி பகுதிகளிலும், வடகருநாடகப் பகுதிகளிலும் வழங்கி இராவிட்டால் சாதவாகன மன்னர்கள் தம் ஆட்சி எல்லையில் வழங்காத ஒரு மொழியில் ஏன் தம் பெயரை வெள்ளிக் காசில் வெளியிடப்  போகிறார்கள், அதோடு சீனப் பயணி  யுவான் சுவாங்  கோதாவரிக் கரையைக் அடைந்ததும் அதன் தென் பகுதிகளில் மக்கள் தமிழில் பேசுவதாகக் குறித்துள்ளதாக பேரா. மதிவாணர்  தம்  நூலுள் குறிப்பிட்டுளார் .(மின் தமிழ் அன்பர் எவரேனும் யுவான் சுவாங்கின் ஆங்கில மொழியாக்க நூலில் இந்த வரிகளை எடுத்து இடுகையில் இட்டால் பயனுள்ளதாக இருக்கும்).

 

தமிழ்  மொழி குறித்து ஆனந்த மூர்த்தி எனும் பிரபாத் ரஞ்சன் சர்க்கார் பழந்தமிழ் வட அரைத் தமிழ்  என்றும் தென் அரைத் தமிழ் என்றும்  உடைந்ததாகக் கூறுகிறார். இது தமிழகத்தில் சங்க கால வீழ்ச்சிக்கும், ஆந்திர கருநாடக பகுதிகளில் சாதவாகனர் ஆட்சியின் வீழ்ச்சிக்கும் பின்னே நிகழ்ந்ததாகலாம். இது சற்றொப்ப கி.பி. 225 - 250 அளவில் எனக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. எனினும் இந்த அரைத் தமிழ்க் கருத்து தமிழறிஞர்களாலோ பிற தமிழிய(திரவிட) மொழி அறிஞராலோ இதுவரை எண்ணிப் பார்க்கப்படவில்லை.  பி.ர. சர்க்காரின் கருத்துகளை அவருடைய வர்ண விக்ஞானா எனும் நூலில் இருந்து எல்லாருடைய பார்வைக்காக படிஎடுத்து கீழே ஒட்டுகிறேன். இவரது கூற்றுப்படி தெலுங்கும் கன்னடமும் ஒரு மொழியாகவே  இருந்து பின் இருவேறு மொழிகளாகப் பிரிந்தன என்பதே. அது எண்ணூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் நிகழ்ந்தது என்பார்.  அதற்கு முன் அவை வடஅரைத் தமிழாய் இருந்துள்ளன.

India’s Dravidian people belong to the Austrico-Negroid group of languages. They are Telegu, Tamil, Malayalam, Kannad and Tulu.

At one time the Arabian Sea did not exist. The southwestern portion of India was connected to Africa by a land route. Austrico-Negroid is the name of the racial mixture that was created by the mixing of the Indian and African peoples of that time. The composition of those languages does not accord with Sanskrit style but they do use a great number of Sanskrit words. For example, more than seventy-five percent of Malayalam and more than fifty percent of Telegu and Kannad is Sanskrit. However in Tamil it is only about five percent [shatkará]. All the Aryan languages depend on prefixes and suffixes while this is less true with the Dravidian languages. They can create many words without the help of prefixes or suffixes

Tamil is one of the oldest languages of India. It is more than four thousand years old. Tamil had two daughters: Northern Demi-Tamil and Southern Demi-Tamil. There are two languages in the Northern Demi-Tamil group – Telegu and Kannad. Southern Demi-Tamil also has two languages – Tamil and Malayalam. In addition there is the Tulu language which is a mixture of Northern Demi-Tamil and Southern Demi-Tamil.

 

(கி.பி. 12  ஆம் நூற்றாண்டு வரையான கருநாடக ஆந்திர கல்வெட்டுகளை ஆய்ந்தால் வட அரைத் தமிழுக்கான  உண்மை விளங்குமோ)

There is a word in old Tamil, kocces, whose modern form, kocce, is still used in Malayalam. The Bengali word, kaci, comes from this word. This is one example of the influence that Tamil has exerted over Bengali. The word kocce means “small” or “tender” and the word kocin, which means “small island”, has been created from it. The Bengali word pallii [small village] is also a Tamil word, not Sanskrit. In northern India one kind of luci [a deep-fried unleavened bread] is called puri. Puri is not a Sanskrit word. The Sanskrit for puri is somáliká and luci in Sanskrit is shaḿkhuli or shaḿkulii or shakkulii. In Bengali both luci and nuci are equally correct; similarly both leci and neci are correct. The altered form of koccepuri is kocceuri from which comes the word kacaori in modern Hindi and kacuri in modern Bengali. This is natural change. Many people think that the original Sanskrit for kacuri is karcariká but this is not correct because if a word had been derived from karcariká then its modern form would have been karcariká → kaccariá → kacariyá → kacre. There is no such word as kacre. There are many people who want to prove themselves scholars in Sanskrit but they do not want to put in the effort. They use many incorrect words as Sanskrit in this way. Such examples display no trace of the erudition of the author. Moreover, not only do they practise deceit in this way but they also do injustice to their successors.

Many people think that the English word “mango” comes from the Tamil word máuṋgá but it has not. In the Tagalog language of the Philippines the word máuṋgá also means “mango”, but this does not mean that the English word “mango” comes from it because the Philippines has not had any significant influence over the English language. There is a different reason why what we call ám in Bengali is called “mango” in English. Once there was a gentleman by the name of Mr. Ricecurry who came to work in this country during the rule of the East India Company. He was the first English gentleman to bring his wife here with him. Both Mr. and Mrs. Ricecurry were responsible for introducing many Bengali as well as north Indian words into the English lexicon. When the mango-seller would pass by the house of Mr. Ricecurry, Mrs. Ricecurry would not be able to restrain herself from buying that delicious fruit. Right away she would tell her orderly: “Man, go, go,…” that is, go and call the mango-seller. The orderly started to think that perhaps the lady was calling the fruit “mango”. Thereafter on his own the orderly used to tell the missus “mango, mango” when he would see the mango-seller. In time this “mango” became the English synonym for ám.

from Book Varna Vijnana, chapter - More on Suffixes and Prefixes (Discourse 6) 24, july 1983, calcutta.

 

Pronouns: All languages have their own pronouns. Pronouns, such as the Bengali pronouns ámi, tumi and ápani, are created from psycho-acoustic notes. English has the pronouns “thou”, “you”, and so forth, while in Bengali the pronouns o, uni, ini are used when the person is present and se, tini, jini when the person is not present. Formerly “thou” was used in English when the person was present and “you” when the person was not present. In Rarhi Bengali se and tini are not currently used. In Rarhi Bengali one says: u ki ballek, u kutháke jábek, and so on. No language can be considered a separate language if it does not have its own pronouns. The language-ness of the language would cease to exist. Hence pronouns are very important from the standpoint of linguistic recognition.

All the languages which were recognized by the Indian constitution have their own pronouns and many of the languages which were not accepted also have their own pronouns, for example, Angika, Maethilii, Magahii, Bhojpuri, Chattishgarii, etc. Although these languages are not recognized in India by the constitution, they deserve recognition and should be recognized. From the standpoint of linguistics they should be accepted as languages.

Bengali is an independent language. It has had its own pronouns for the past twelve hundred years. 

At one time Bengali, assamese, Oriya and Maeithilii were one language. They became separate languages about eight hundred and fifty years ago. Similarly, Telegu and Kannad were once the same language and so were Tamil and Malayalam. Subsequently Kannada pronunciation became similar to that of Tamil while Telegu did not undergo any change, thus the two languages separated. They are still written in the same script.

(ஒய்சாலர் ஆட்சி திருவண்ணாமலை வரை நீண்டதால் அதன் தாக்கம் காரணமாக கன்னட ஒலிப்பு தமிழ் ஒலிப்பாய் ஆகி இருக்குமோ, இதே காலகட்டத்தில் தான் மணிப்ரவள நடை அறிமுகமானது அதனால் தமிழ் மலையாளம் எனப் பிரிந்ததோ)

Tamil has very few Sanskrit words but Malayalam has incorporated many Sanskrit words and this is the reason it separated from Tamil. In Malayalam words of Sanskrit origin and words of Tamil origin are used side by side. The old Tamil word for “coconut” is teuṋgás from which we get the modern Tamil word teuṋgá. There are three words for coconut in Sanskrit – nárikela, nálikera and kera. In the spoken language of Calcutta we say narkol, for example, nárkol tel [coconut oil], nárkol náŕu [a coconut sweet], nárkol dáuṋgá [a high land where coconuts grow in abundance]. How does it sound if someone says nárkel? As if the gentleman perhaps comes from some small subdivision. If we add the verbal root la and the suffix d́a in Sanskrit to the word kera it forms the word kerala.⁽¹⁾ The meaning of the word kerala is “the land where coconuts grow in abundance”. In Malayalam the words teungá and nálikera are used side by side.

Verb-endings: Verb-endings are one of the eight prerequisites for being a language. In Sanskrit lat’, lot’, laun, vidhiliun, lrt́, etc. are examples of different verb-endings. However, Sanskrit does not have a present continuous tense while most of the Indian languages do. The Hindi equivalent for “is doing” is kar rahá hae and the equivalent of “does” is kartá hae. However in Sanskrit karoti or kurute are used to signify both “is doing” and “does”. Some pandits are partial to using kurvannasti to indicate the continuous tense of the verb. In the material world what is uninterrupted or continuous is called “contiguous” and in the world of ideas the word “continuity” is used. For example, “Calcutta has territorial contiguity with Diamond Harbour”. “Continuity” indicates an abstract idea. For example, after one person gives a speech, another person is giving a speech. Here the word kurvannasti can be used to indicate “is giving”. For “is swimming across” we can use either tarati or tarannasti, however in this case the fundamental mental idea is not properly expressed. Thus in Bengali separate verb forms – kare, karche, kare caleche, etc. – are used. Hence in this respect Bengali is more expressive than Sanskrit. Bengali has its own speciality when it comes to linguistic continuity or material contiguity. In all the Indian languages that have developed from Prákrta we find greater or lesser use of a kind of sonorous word form to indicate the indicative, continuous tense. This is worth noting. For example, kariteche, kartá hae, karaita achi, kareiche, karuchi, kardii hae, and so on. The fundamental unity of these languages is expressed through these verb-endings. They also demonstrate that these languages come from the same source. From the verb-endings one can determine which language has developed from which Prákrta. This can be shown through examples of verb-endings. For example:

We can see that all these Indian languages have more or less the same mode of expression. Urdu, however, expresses itself differently because it has a different vocabulary. Hence Urdu is not similar to other Indian languages in its expression or verb-endings. .

A living language has to have its own characteristic verb-endings while dialects contain variations of these verb-endings. In a dialect you will not encounter clear-cut verb-endings. Rather you find verb forms that change according to the locality. In the different dialects of Bengali you come across different verb-endings such as yáivám, yámu, yáma, yábu, etc. For example:

Ámi lákho janár paráń dimure… – Barisal

Ámi báncibám mariyá… – Mymensing

Ámi káivám ná vái támuk káivám ná… – Mymensing

Thátu viśyuit áiváin… – Mymensing

Mui karbu ni… – Midnapore

All of these are local variations. None of them gives us a clear-cut picture.

Prákrta was the language of the common people. The scholars of those days used to neglect this language and compose their literature in Sanskrit. For this reason this highly refined language was called “Sanskrit” which implies that it was not the people’s language; it was written by refining the people’s language.

from Language and Dialect 1 (Discourse 7) 31 July 1983, calcutta

 

The Singhalese are a mixture of Aryan and Dravidian stock. They are fair-complexioned and short in stature. Their language has a great quantity of Sanskrit words. It is also a mixture of Aryan and Dravidian and most likely originated from a blending of Tamil and Bengali in olden times, however more research into this matter is needed. The Oráon sub-caste in the Chottanagpur area is also part of the Dravidian group, not the Austric group. Their language, which is called Kuruk, is a Dravidian language. However Kuruk does not have its own script. The Oráons take their surnames from the names of different birds and animals, for example, Kacchap [tortoise], T́oppo, Miinz. Miinz means “fish” in Kuruk. In Tamil it is miinam. Many people think that miina is a Sanskrit word but actually it is not. It is a Dravidian word which has been absorbed into Sanskrit.

 

from psycho-Acoustic and Inferential Acoustic Notes (Discourse 9) 14 August 1983, Calcutta

 

The subject of today’s discussion is derivation, emanation and distortion. Sound is the subtlest of the five inferences – sound, touch, form, taste and smell. In the New Testament it is said: “In the beginning was the word.” In the Veda it is also said – shabdabrahma. Prańavátmakaḿ brahma. In the distant past people imitated the different sounds they heard, and with their help they tried to express the ideas that arose in their minds. They expressed certain ideas with the help of sounds that they had discovered which maintained parallelism with those ideas. In the beginning this expression was limited to verbal roots. Gradually they created various words by adding prefixes before these verbal roots and suffixes after them. Verbs are used as verbal nouns and adverbs even in those languages which do not have a developed grammar, for example, Rám caeche [Ram is going]. This is verbal language. From this people have created Rám cal rahá hae [Ram is going – Hindi] or Rám calii rahal-a che. I have heard people in the Himalayan mountain regions say Rám calu dashá. It is clear that the original verb form changes and is used as substantives and modifiers.

This expression created from external sounds changes with the changes in time, place and person. In other words, linguistic distortion is dependent upon temporal, spatial and personal changes. Now let us see how linguistic distortion occurs as a result of these changes.

An uneducated person does not speak in the same way that an educated person does with their refined language. For example, an educated person says cikitsá [medical treatment], mahotsav [great festival], etc., but an uneducated person will say cikicchá, mocchav, and so on. Practical experience shows that in areas with greater numbers of educated people the use of their refined language influences the colloquial language. The reverse is also true. In areas with a greater proportion of uneducated people, the colloquial language of the many also influences the educated language of the few. Thus the mocchav of the common people’s language also becomes part of the spoken language of the educated people. At one time there was a greater number of educated Brahman scholars in Vikrampur Pargana and the nearby Mymensing and Tripura districts. Hence there was a much greater use of Sanskrit-borrowed words in the spoken language of the people there. I have even heard little-educated women there call dai [curd] dadhi.

While the people of Calcutta say bábu kort́e sákśyi dite gechen [Our boss has gone to testify in court], I have heard the people of Vikrampur say sákśya instead. While listening to the conversations of the educated pandits the common people get influenced and this increases the use of these kinds of Sanskrit words. The Prákrta ajja comes from the Sanskrit adya. From this comes the Demi-Prákrta ájja; the old Bengali áji; the medieval Bengali áji, áij; and the modern Bengali áj. In medieval Maethilii it was also áji, áij, and in modern Maethilii áij or ái. I have seen this word adya, which has undergone so much distortion, used both in writing and in speaking in certain highly educated areas of Chittagong District.

Language becomes distorted by keeping pace with the changes in time. It should be pointed out that this distortion occurs according to the changes in pronunciation among the uneducated and little-educated people.⁽¹⁾ Subsequently, if this distortion does not deviate much from the original language, that is, if there is only a slight distortion, then we do not assign any new name to this distorted form of the language. However when, with the passage of time, the distorted form of the language becomes far removed from the original form then we give it a new name. In other words, it is newly titled or named. For example, if we say ahammi garaham jacchámi for ahaḿ grhaḿ gacchámi [I go home] then we do not consider it a form of a new language. We call it a prákrta form of Sanskrit. If we go one stage further and say ahammi garahe jacchái then we say that it is a Demi-Prákrta form of Sanskrit in an effort to maintain contact with Sanskrit. However if we then say áhmi gharae jácchai then we no longer entitle it Sanskrit – it is an old form of Bengali. We do not say that it is a distorted form of Sanskrit although actually it is a distorted form of Sanskrit. In the following stage, when we say ámi ghare (gharke) jácchi, then we say: “This is my mother tongue, Bengali. I don’t know Sanskrit-Panskrit, nor do I understand it either. I don’t have anything to do with that language. It is the language of the Brahman pandits.”

 from Derivation, Emanation and Distortion (Discourse 19) 23, october 1983, calcutta

சேசாத்திரி

 

2011/10/10 DEV RAJ <rde...@gmail.com>

--
"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to minTamil-u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/minTamil

[seshadri sridharan]

திரு ஐரா. மகாதேவனின் தமிழ், தெலுங்கு, கன்னட கல்வெட்டுகள் குறித்து 1996 ஆம் ஆண்டில் வெளியான ' வரலாறு' எனும்  ஆய்விதழில் வெளியான கட்டுரையின் சில கருத்துகள்.

1. ஆந்திர, கருநாடக மாநிலங்களைக் காட்டிலும் மிக முந்தைய காத்தில் தமிழ்நாட்டில்  மக்கள் பேசும் மொழியான தமிழில் கல்வெட்டுகள் பொறிக்கப்பட்டன.

2. கல்வெட்டுகளிலும், பானைக கீறல்களிலும், நாணயங்களிலும், முத்திரைகளிலும், மோதிரங்களிலும் சுருங்கக் கூறின் எழுதப்பட்டவை யாவுமே தமிழில் மட்டுமே உள்ளன.

3. தமிழ்க் கல்வெடடுகளுக்கும், கன்னட, தெலுங்குக் கல்வெட்டுகளுக்கும் கால இடை வெளியைத் தவிர மற்றுமொரு மிகப் பெரிய மறுபாடும்  காணப்படுகிறது. தமிழ்நாட்டின் மிகப் பழைய தமிழ்-பிராமி கல்வெட்டுகள் எல்லாமே  தமிழ் மொழியில்தான் எழுதப்பட்டு உள்ளன. இக்கலவெடடுகளில் அடிப்படை மொழி தமிழ்தான் என்று இப்பொழுது ஐயததிற்கு இடமின்றி நிறுவப்பட்டுவிட்டது.

தமிழ் மொழியின் சிறப்பு எழுத்துகளாகிய ழ, ள, ற,  ன என்பன இக்கல்வெட்டுகளில் காணப்படுகின்றன. வடமொழியின் வர்க்க எழுத்துகள் சிற்சில பிராகிருதச் சொற்களைத்  தவிர்த்து மற்ற இடங்களில் காணப்படவில்லை. இதுவரை தமிழகததில் முற்றிலும் பிராகிருத மொழியில் எழுதப்பட்ட ஒரு கல்வெட்டு கூட கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. அதே போன்று தமிழகத்தில் இதுவரை கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ள மிகப் பழைய பானைக் கீறல்களிலும், நாணயங்களிலும், மோதிரங்களிலும், இலச்சினைகளிலும் தமிழ் மொழிதான் கையாளப்பட்டுள்ளது. காஞ்சி முதலான  தலைநகரங்களிலும், அரிக்கமேடு, கொடுமணல் முதலான வணிக மையங்களிலும் மட்டுமே பானைக் கீறல்களிலும்,  இலச்சினைகளிலும்    பிராகிருதமொழி பயன்படுத்தப்பட்டு உள்ளது. ஒட்டு மொத்தமாக நோக்கும் போது தமிழகத்தில் எழுத்து மூறை முதன் முதலாகத் தோன்றிய பொழுது எழுதக் கையாளப்பட்ட மொழி தமிழே தான் என்பதில்  ஐயமில்லை.

 

கன்னட, தெலுங்கு மாநிலங்களில் அதே காலகட்டத்தில் சூழ்நிலை முற்றிலும் மாறாக இருந்தது. அவ்விரு மாநிலங்களிலும் இதுவரை கணடுபிடிக்கப்பட்டுள்ள கல்வெட்டுகள், நாணயங்கள், செப்பேடுகள், இலச்சினைகள், பானைக் கீறல்கள் எல்லாம முழுக்க முழுக்க பிராகிருத மொழியிலேயே எழுதப்பட்டு உள்ளன. எழுத்துமுறை தோன்றி 800 ஆண்டுகளுக்கு மேல் கன்னடத்திலோ, தெலுங்கிலோ கல்வெட்டும் பிற ஆவணங்களும் எழுதப்படவில்லை. பிராகிருத் மொழி சாசனங்களில் ஆங்காங்கே சிற்சில கன்னட, தெலுங்கு மொழிச் சொற்கள் மடடுமே காணப்படுகின்றன.

 

  

இதை இன்னொரு விதமாகவும் விளக்கலாம். தமிழகத்தின் பழைய கல்வெட்டுகளில் பிராகிருத  மொழிச் சொற்களைத் தேடித்தான் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்; அதே காலகட்டததில் ஆந்திர கருநாடக மாநிலங்களில் எழுதப்பட்டுள்ள பிராகிருத சாசனங்களில் தெலுங்கு கன்னட மொழிச் சொற்களைத் தேடித்தான் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.  (வரலாறு பிப்ரவரி - ஆகஸ்ட் 1996)

 

மகாதேவரின் கருத்துகளை உள்வாங்கிய பின் என் கருத்து: நாட்டாட்சி அங்கு அயலாருக்கு உட்பட்டிருந்தது என்பது மட்டும் அல்ல கன்னட தெலுங்கு மொழிகள் முழு வளர்ச்சி பெற்ற மொழிகளாக அல்லாமல் அங்கத்து வட்டாரத் தமிழ் வழக்குகளாகவே இருந்துள்ளன. அவை முழு  வளர்ச்சியுற்ற மொழிகளாய் உருவானதே பிரபாத் ரஞ்சன் சர்க்கார் சொல்லுவது போல சற்றொப்ப 850 ஆண்டுளாகத் தான். எனவே எழுதுவதற்கு அவர்கள் அங்கு தமிழகத்து செந்தமிழைத் தான் பயன்படுத்தி  உள்ளனர்.  ஈண்டு வட்டார வழக்க  மாறுபாடு கருதத்தக்கது அன்று.  அதனால் தான் சாதவாகனர் தம் காசில் செந்தமிழைப் பயன்படுத்தி உள்ளனர்  தம் பெயரைக் குறிக்க எனக் கொள்க

 

சேசாத்திரி

2011/10/10 seshadri sridharan <ssesh...@gmail.com>