சில வரலாற்றுத் தரவுகளையும் தர்க்கப் பிழைகளையும் (Logical Fallacies) வரலாற்றுப் பார்வையில் காணவேண்டும்.
1. காலவழுப் போலி (Anachronism Fallacy)
ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்று காலக் கட்டத்தில் இல்லாத ஒரு நவீன அரசியல்/சமூகக் கருத்தியலை, அப்படியே பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய வரலாற்று நிகழ்வின் மீது பொருத்திப் பார்ப்பதே "காலவழுப் போலி"
இங்கு வடகலை-தென்கலை மோதலை 20-ஆம் நூற்றாண்டின் "இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தோடு" ஒப்பிடுவது வரலாற்று ரீதியாகப் பொருந்தாது. உண்மையான பிரிவினை மொழி சார்ந்தது அல்ல; அது தத்துவக் கோட்பாடு மற்றும் நிர்வாக உரிமை சார்ந்தது. இதைத் மொழிப் போராட்டமாகப் பார்ப்பது தர்க்கரீதியாகச் சரியல்ல.
2. வரலாற்றுத் தரவுப் பிழைகள்
இந்தியத் தத்துவ வரலாற்றில் வேத மரபும் (Vedic), பௌத்த/சமண மதங்கள் சார்ந்த சிரமண மரபும் (Sramana) தங்களுக்குள் தர்க்க ரீதியாக உரையாடி, போட்டி போட்டு வளர்ந்த இணையான தத்துவ அமைப்புகள் (Parallel Systems). வேத மரபு வடமொழியைப் பிரதானப்படுத்திய போது, சிரமண மரபுகள் மக்கள் மொழிகளான பாலி, பிராகிருதம் ஆகியவற்றையே பயன்படுத்தின. தமிழகத்தில் சமணமும் பௌத்தமும் தமிழில்தான் தழைத்தோங்கின (எ.கா: சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை).
சோழர் கால மோதல்: ராமானுஜருக்கும் சோழ மன்னனுக்கும் ஏற்பட்ட மோதல் மத மோதலே தவிர, தமிழ் VS சமஸ்கிருதம் என்ற மொழி மோதல் அல்ல.
3. பகுதிக்கான போலி (Fallacy of Composition)
ஒரு பிரிவின் பண்பை வைத்து, அதுதான் ஒட்டுமொத்த அமைப்பின் பண்பு என்று முடிவு செய்வது பிழை.
தென்கலை மரபில் தமிழ் பாசுரங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது என்பது உண்மைதான். ஆனால், அதைக் கொண்டு இந்த 600 ஆண்டுகாலப் பிரிவினையே "தமிழுக்கானப் போராட்டம்" என்று பொதுமைப்படுத்த முடியாது.
இன்று நடப்பது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் இரு பிரிவினரிடையே நடக்கும், தர்க்கப் பார்வை, அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் சடங்கு உரிமை மோதல் மட்டுமே.