அமெரிக்க இந்து மதக் கோயில்கள் பற்றி . . . கார்த்திக் சுந்தரம்

[தேமொழி]

அமெரிக்க இந்து மதக் கோயில்கள் பற்றி . . .
கார்த்திக் சுந்தரம்
 ͏
நீங்கள் அதைக் கட்டினால், நீங்களே அதைப் பராமரிக்க வேண்டியிருக்கும்.
கலிபோர்னியாவில் 176-க்கும் மேற்பட்ட கோயில்கள் உள்ளன (எப்போதும் போல, நாங்கள் முன்னணியில் இருக்கிறோம்.)
160-க்கும் மேற்பட்ட கோயில்களுடன் நியூ ஜெர்சி இரண்டாம் இடத்தில் உள்ளது.
டெக்சாஸ் (குறிப்பாக ஃபிரிஸ்கோ) கோயில் கட்டும் தொழிலில் பெரும் வளர்ச்சி கண்டு வருகிறது (தற்போது 146 கோயில்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன, இந்த எண்ணிக்கை அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது).
வெறும் 4 மில்லியன் மக்கள்தொகை கொண்ட அமெரிக்காவில், 2002-ஆம் ஆண்டு முதல் 1500-க்கும் மேற்பட்ட கோயில்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன (1999-ல் இவ்விரண்டின் எண்ணிக்கை 200 மட்டுமே).
1993-ஆம் ஆண்டு ஒரு சனிக்கிழமை காலையில், ஓஹாயோவின் கொலம்பஸிலிருந்து இல்லினாய்ஸின் அரோராவுக்கு (5 மணி நேரப் பயணம்) லார்ட் பி-யைப் பார்க்க காரில் சென்றதும், அந்த அற்புதமான புளியோதரையைச் சாப்பிட்டதும், டெவன் அவென்யூவில் பொருட்கள் வாங்கியதும், ஒரு பிரமாதமான பஃபே இரவு உணவிற்குப் பிறகு நள்ளிரவில் வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது.

கையில் 500 டாலருடன், பட்டப்படிப்புக்காக அமெரிக்காவுக்குள் ஒரே ஒரு சூட்கேஸில் நுழையும் புகழ்பெற்ற காலகட்டத்திலிருந்து நாங்கள் முன்னேறிவிட்டோம். இப்போது எங்கள் பிள்ளைகள் கல்லூரிகளுக்குப் பறந்து சென்றுவிட்டனர்; பசுமையான புறநகர்ப் பகுதியில் உள்ள ஒரு பிரம்மாண்டமான ஐந்து படுக்கையறை வீட்டில், பிள்ளைகள் வளர்ந்து பிரிந்து சென்ற பெற்றோர்களாக நாங்கள் இருக்கிறோம். நாங்கள் செய்யும் வேலை கொஞ்சம் சலிப்பூட்டுகிறது, என் துணைவர் (அல்லது மனக்கசப்புள்ளவர்) சலிப்படைந்துள்ளார், இந்த வேளையில் ஸ்காட்ச் விஸ்கி அருந்தும் சனிக்கிழமைக் கூட்டத்தில் ஒரு அருமையான யோசனை தோன்றுகிறது: வாருங்கள், ஒரு கோவிலைக் கட்டுவோம்.

ஒரு பிரதான தெய்வத்திற்காக மட்டுமல்ல, முழு ஐயர்-ஐயங்கார் நிறமாலையையும் நிலைநிறுத்த வேண்டும்: சிவனும் விஷ்ணுவும் இணக்கமாக இருந்து முக்கிய அர்ச்சனை நேரங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள, அதே நேரத்தில் கணேசர், முருகன், பார்வதி, ஸ்ரீதேவி மற்றும் பூதேவி, ராதா மற்றும் கிருஷ்ணர், நவகிரகங்கள் என அனைவரும் சமமான பொலிவுடன் அந்த இடத்தில் வலம் வர வேண்டும்.
பிறகு காலம் தன் போக்கில் செல்ல ஆரம்பிக்கிறது. மத விசாவில் வந்த அந்தப் பூசாரி, இப்போது முழுநேரத் திருமண மற்றும் புதுமனை புகுவிழாக்களில் ஒரு ஜாம்பவானாக மாறி, தனியாகப் பிரிந்து செல்கிறார். சலிப்புற்ற மற்றொரு பணக்கார இந்தியரைக் கண்டுபிடித்து, இன்னொரு கோவிலைத் தொடங்க விரும்புகிறார்.
இது ஏதோ சாதாரணமான கோயில் அல்ல. அவர் பத்து அடி உயர தெய்வச் சிலை இருந்த ஒரு கோயிலுக்குத் தலைமை தாங்கி வந்தார். இப்போது அவருக்கு முப்பத்திரண்டு அடி உயர தெய்வச் சிலை வேண்டும். அல்லது எழுபத்திரண்டு அடி உயர தெய்வச் சிலை கூட வேண்டும். ஏன் கூடாது?
தங்க வண்ணப்பூச்சு மலிவானது. கோயிலைக் கட்டக்கூடிய ஏழை, வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட இந்தியக் கைவினைஞர்கள், சொற்ப ஊதியத்திற்காக விசா அடிமைத்தனத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளனர் (ஆம், இது உண்மைதான், மேலும் ராபின்ஸ்வில்லில் உள்ள BAPS கோயில் ஒரு வழக்கில் சிக்கியுள்ளது).

மேலும், மக்கள் வரத் தயாராக இருக்கிறார்கள்.
சிறிது நேரத்திற்கு மட்டும்.
ஃபேஷனைப் போலவே, நம்பிக்கையும் மாறுகிறது. ஃபேஷனைப் போலவே, நம்பிக்கையும் வெவ்வேறு தலைமுறையினருக்கு வேறுபடுகிறது.
சலிப்புற்ற குழந்தைகள், பதின்ம வயதினர் மற்றும் ஜென் Z தலைமுறையினர், தங்கள் எதிர்காலத்தின் ஒரு பகுதியாக நம்பிக்கையைப் பற்றிக்கொள்வதில்லை. அவர்கள் தங்கள் நம்பிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டுத் திருமணம் செய்துகொள்கிறார்கள்; மேலும் அந்த முடிவிலும், அதைத் தொடர்ந்து ஏற்படும் நம்பிக்கைத் தழுவலிலும், தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு அந்த நம்பிக்கை வெளிப்படுவதிலும் அவர்கள் மிகவும் சௌகரியமாக இருக்கிறார்கள்.
மற்றவர்களில் பலர், இயல்பாகவே, இன்னமும் தங்கள் பெற்றோரின் செல்வாக்கிற்கு உட்பட்டு, தங்கள் நம்பிக்கையைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.

இந்தியாவில்கூட, தற்போது கோயில்கள் பழுதடைந்து வருகின்றன. எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான சிதம்பரம் கோயில், மிகுந்த பழுதுபார்க்கும் நிலையில் உள்ளது; அதற்கு உண்மையிலேயே ஒரு தெய்வீகத் தலையீடு தேவைப்படுகிறது.
சரி, வார இறுதி நாட்களில் ஸ்காட்ச் மது அருந்தும் இந்த நபர்கள், அமெரிக்காவில் தாங்கள் கட்டவிருக்கும் அடுத்த கோயில் திட்டம் நிலைத்து நிற்கும் என்று ஏன் நினைக்கிறார்கள்? உங்களிடம் மாற்றுத் திட்டம் ஏதேனும் உள்ளதா? நீங்கள் கட்டுவதைப் பராமரிக்க உங்களிடம் அறக்கட்டளை நிதி உள்ளதா?
நமக்கு இன்னொரு கோவில் தேவையா?
அந்தப் பணத்தை இந்தியாவில் உள்ள குழந்தைகளின் கல்விக்குப் பயன்படுத்துங்கள்.
அந்தப் பணத்தை இந்தியாவில் உள்ள முதியவர்களுக்கு உதவப் பயன்படுத்துங்கள்.
வீடற்றவர்களைத் தெருக்களிலிருந்து மீட்க அந்தப் பணத்தைப் பயன்படுத்துங்கள்.
அந்தப் பணத்தை சமூக உதவிக்கு பயன்படுத்துங்கள்.
உலகில் எங்கு வேண்டுமானாலும்.
உணவளி. கல்வி புகட்டு. இல்லம் அளி. குணப்படுத்து.
இந்த உலகத்திற்கு உங்கள் உதவி தேவை. உங்கள் கோவிலுக்கு அல்ல.

#நம்பிக்கை  #இந்து #  இந்துமதம்  #இந்தியகலாச்சாரம்  #வெளிநாடுவாழ்வுஇந்தியா  #அமெரிக்கா

செய்யறிவு மொழிபெயர்ப்பில் . . .
நன்றி :  https://www.facebook.com/photo?fbid=10165601028281565&set=a.10150122824221565

[தேமொழி]

கோயில்கள் எவ்வாறு தோற்றம் பெறுகின்றன என்பதற்கு இந்தப் பதிவு நல்ல தகவலைக் கொடுக்கிறது. பலருக்கும் கோயில் தேவையாக இருக்கலாம்.  என்ன காரணத்தால் தேவையாக இருக்கிறது என்பதை ஆராய வரலாற்றில் இது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு.    புலம் பெயர்ந்த ஒரு நாட்டில் தோற்றுவிக்கப்படும் கோயில்களின் பின்னணி நல்ல பல தகவல்களைக் கொடுக்கும்.  

பிழைப்பத் தேடிக் கிளம்பிய மக்கள் அந்நிய நாட்டில் உருவாக்கும் கோயில் ஆரம்பத்தில் எப்படி இருக்கிறது, அவர்கள் வாழ்வு வளம் பெற்றவுடன் அக்கோயில்களின் வளர்ச்சி,  செயல்பாடுகள், அதனால் பிழைப்பவர்கள் கோயில்களின் நிலை ஆகியன எவ்வாறு மாற்றம் அடைந்து வருகிறது என்பதே வரலாற்றில் தாய்மண்ணில் உருவாகி வளர்ச்சி பெறும் கோயில்களின் வரலாற்றின் பிரதிபலிப்பாகவும் இருக்கும்.  புலம் பெயர்வு வாழ்வு  என்பது நாம் அறியாத கோயில்களின் பரிணாம வளர்ச்சி   வரலாற்றை நம் முன்னே மீண்டும் ஆரம்பத்திலிருந்து  உருவாக்கிக் காட்டுகிறது. மனிதர்களின் நடத்தை மாறுவதில்லை. வரலாறு திரும்பும். 

கோயில்களின் தொடக்கக் காலத் தேவை, சமூக ஒருங்கிணைப்பு, உளவியல் பண்படுத்தல் போன்றவற்றின் அவசியம் என்பது இக்காலத் தொழில் புரட்சி, தகவல் தொடர்பு, தொழில் நுட்ப வளர்ச்சி காலத்தில்  பெரிதும் தேவையற்றுப் போனாலும் செய்யும் செயல்களை ஆராயாமல் மீண்டும் மீண்டும் செய்யும் மக்களால் மாறாமல் மறையாமல் தொடர்கிறது.

basically humans find comfort in nostalgia

[தேமொழி]

Mukinthan Thurairajasingham

https://www.facebook.com/photo?fbid=2958989357776745&set=a.126764874332555

இங்கிலாந்து, கனடா, ஆஸ்திரேலியா , பிரான்ஸ் போன்ற மேற்கு நாடுகளுக்குப் பிழைப்பு தேடிச் சென்றுவிட்டு, அங்கே நிலவும் உயரிய நாகரிகச் சூழலையும் மீறிச் சில தமிழர்கள் நிகழ்த்தும் அநாகரிகக் கூத்துகள் ஒட்டுமொத்தத் தமிழினத்தின் மீதும் கரும்புள்ளியைப் பூசி வருகின்றன.

கல்வியிலும், தொழிலும், வியாபாரத்திலும் நமது இனத்தைச் சேர்ந்த பல லட்சக்கணக்கானோர் சிறந்து விளங்கி, தாங்கள் வசிக்கும் நாடுகளுக்கும் சொந்த இனத்திற்கும் பெருமை சேர்த்து வருகின்றனர்.

ஆனால், இந்த நல்மதிப்பைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, சில காட்டுமிராண்டித்தனமான செயல்களைச் செய்யும் ஒரு சிறு கூட்டத்தால் ஒட்டுமொத்தச் சமூகமும் தலைகுனிய வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டுள்ளது.

நம்பிக்கைகளும் வழிபாடுகளும் அவரவர் தனிப்பட்ட உரிமை; அது நான்கு சுவர்களுக்குள் அல்லது அதற்கென ஒதுக்கப்பட்ட வழிபாட்டுத் தலங்களுக்குள் இருக்கும் வரை யாருக்கும் எந்தத் தொல்லையும் இல்லை.

ஆனால், அதை விடுத்து நாகரிகமான ஒரு நாட்டின் நடுத்தெருவில் கொண்டு வந்து இறக்குவதுதான் அனைத்துப் பிரச்சினைகளுக்கும் மூலக்காரணம்.

UK போன்ற ஒரு ⁠Civilized Society⁠-யில் போய், தங்களின் மூன்றாம் உலக நாட்டு ⁠Uncivilized, Barbaric Attitude⁠-களைக் காட்ட முற்படும்போதுதான் அங்கே மிகப்பெரிய முரண்பாடு வெடிக்கிறது.

பக்தி என்ற பெயரிலும் கலாச்சாரப் பேரணி என்ற பெயரிலும் ரோட்டுகளில் உருண்டு, முதுகில் கோரமாக முள்ளில் குத்திக்கொண்டு, தூக்கு காவடி ஆடுவதும், போக்குவரத்தை முழுமையாக ஸ்தம்பிக்க வைத்து தேர் இழுப்பதும் எந்த வகையில் நாகரிகம்?

அங்கே வாழும் உள்ளூர் மக்கள் முகஞ்சுளிக்கும் படியும், "இவர்கள் இன்னும் காட்டுமிராண்டித்தனத்திலிருந்து மாறவில்லை" என்று முகம் திருப்பும் படியும் நடந்து கொள்வது எத்தகைய மனநிலை?

பிரிட்டிஷ்காரன் காலனித்துவ ஆட்சியில் விட்டுச் சென்ற நற்பண்புகளையும், நவீனச் சட்ட விதிகளையும் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமல், காட்டுமிராண்டித்தனமான பழக்கவழக்கங்களை வெளிநாடுகளிலும் கட்டிக்கொண்டு அழுவது நாம் இன்னும் நாகரிகமடையவில்லை என்பதையே அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.

இத்தகைய பொறுப்பற்ற செயல்களால்தான் இன்றைக்கு சமூக ஊடகங்களில் இந்தியர்கள் மற்றும் தமிழர்கள் மீது கடுமையான வெறுப்பு விஷம் கக்கி வரப்படுகிறது.

வெளிநாடுகளில் வசிக்கும் மக்களைக் குறிவைத்து இனவெறித் தாக்குதல்கள் நடப்பதற்கும், இணையத்தில் அவர்களை மட்டம் தட்டிப் பேசுவதற்கும் இதுபோன்ற செயல்களும் ஒரு மறைமுகக் காரணமாக அமைந்துவிடுகின்றன.

Generalisation தவறு என்றாலும்...: எல்லாரும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை,
ஒரு சிலரின் மடையத்தனமான செயல்களுக்காக ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தையும் குறைசொல்வது தவறுதான். ஆனால், அந்தத் தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்ளாமல் "எங்கள் இஷ்டம், நாங்கள் இப்படித்தான் இருப்போம்" என்று திமிர் காட்டுவதை எப்படி நியாயப்படுத்த முடியும்?

ஜப்பானில் குப்பைகளைச் சொந்த மாணவர்களே தூய்மைப்படுத்துகிறார்கள். ஆனால், நம் ஊரிலோ எங்கு குப்பை போட்டாலும் அதை எடுக்க ஒருவன் இருக்கிறான் என்ற அலட்சியம் சிறு வயதிலிருந்தே நம் ரத்தத்தில் ஊறிக் கிடக்கிறது. அந்தத் திமிரையும் குப்பை மனநிலையையும் அப்படியே வெளிநாடுகளுக்கும் தூக்கிச் சென்று, அங்குள்ள சுத்தமான பொதுவெளிகளை நாசம் செய்வது எந்தச் சட்டத்தின்படி நியாயம்?

நம்மவர்களில் பலருக்குச் சிறிதும் இல்லாதது இந்த Civic Sense எனப்படும் பொதுவெளிப் பொறுப்புணர்ச்சிகள்தான்.

ஒரு நாட்டின் சட்டதிட்டங்களையும், பொதுமக்களின் அமைதியையும் மதிக்கத் தெரியாமல், அதிக சத்தத்துடன் ஸ்பீக்கர்களை வைத்துக்கொண்டு பொதுவெளியில் ஆடுவதும் கூச்சலிடுவதும் சுதந்திரம் அல்ல; அது அடுத்தவனின் உரிமையைப் பறிக்கும் அநாகரிகம்.

இதுபோன்ற பொறுப்பற்ற செயல்களால்தான் வெளிநாடுகளில் இந்தியர்களுக்கு எதிரான இனத்துவேசம் தலைதூக்கக் காரணமாக அமைகிறது. "இவர்கள் நம் நாட்டுக்கு வந்து நம் அமைதியைக் கெடுக்கிறார்கள், நம் கலாச்சாரத்தை மதிக்கத் தெரியாதவர்கள்" என்ற எண்ணம் அங்கே உள்ளூர் மக்களிடையே ஆழமாக வேரூன்ற இதுவே வழிவகுக்கிறது.

மற்றவர்களின் சுதந்திரத்திற்கும் அமைதிக்கும் குந்தகம் விளைவிக்காத வகையில் ஒரு சமூகத்தின் கலாச்சாரம் இருக்க வேண்டும். அதை மீறி, "இது எங்கள் கலாச்சாரம், நாங்கள் இப்படித்தான் இருப்போம்" என்று திமிர் காட்டுவது நம்மை நாமே தரம் தாழ்த்திக் கொள்வதற்குச் சமம்.

வெஸ்டர்ன் மக்களிடமிருந்து நாம் எல்லாவற்றையும் குருட்டுத்தனமாகப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று யாரும் சொல்லவில்லை. ஆனால், ஒழுக்கம், பொதுவெளிப் பொறுப்பு, அடுத்த மனிதனின் அமைதிக்கு இடையூறு செய்யாதிருத்தல் போன்ற அடிப்படை நாகரிகங்களைக் கற்றுக்கொள்வதில் எந்தத் தவறும் இல்லை.

ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சி என்பது அங்கே கட்டப்பட்டுள்ள உயரமான கட்டிடங்களிலோ அல்லது நவீன தொழில்நுட்பங்களிலோ மட்டும் அடங்கிவிடுவதில்லை; அந்த நாட்டு மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் எத்தகைய மரியாதையுடன் நடக்கிறார்கள் என்பதில்தான் அந்தச் சமூகத்தின் உண்மையான நாகரிகம் அடங்கியிருக்கிறது.

அதிகாரமும், பணமும், கூட்டமும் இருக்கிறது என்பதற்காக எதை வேண்டுமானாலும் பொதுவெளியில் செய்யலாம் என்ற எண்ணத்தை விட்டுவிட்டு, வாழும் நாட்டின் சட்டங்களையும் விதிகளையும் மதிக்கக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கலாச்சாரத்தைக் காப்பது என்பது ஊருக்கு நடுவே காது செவிடுபடும் அளவுக்குக் கத்துவதிலோ, போக்குவரத்தை மறித்து ஊர்வலம் நடத்துவதிலோ இல்லை; மாறாக, நம்முடைய நற்பண்புகளாலும், பொறுப்பான நடத்தையாலும் பிறர் நம்மைத் திரும்பிப் பார்க்க வைப்பதில்தான் இருக்கிறது.

இனியாவது இந்த மூடத்தனமான, நாகரிகமற்ற பழக்கவழக்கங்களை வெளிநாடுகளிலும் அரங்கேற்றுவதை விடுத்து, பொறுப்புள்ள நாகரிகக் குடிமக்களாக நடந்து கொள்ளப் பழக வேண்டும். இல்லையேல், வெளிநாட்டவர்கள் நம்மைத் துச்சமாக மதிப்பதற்கும், நம் மீது இனத்துவேசம் கக்குவதற்கும் நாமே முழுக்காரணமாக இருக்கிறோம் என்ற உண்மையை உணர்ந்து திருந்துங்கள்.

ஒரு சிந்தனைக்கு:
மாற்றம் என்பது அரசாங்கத்தாலோ அல்லது சட்டத்தாலோ மட்டும் வந்துவிடாது. நம்முடைய மனநிலையிலும், அன்றாடப் பழக்கவழக்கங்களிலும்தான் அது தொடங்க வேண்டும். வெளிநாட்டில் வாழ்ந்தாலும் சரி, ஊரில் வாழ்ந்தாலும் சரி , நம்முடைய செய்கை நம் இனத்திற்கு பெருமையை தர வேண்டுமே தவிர, கேவலத்தைத் தேடித்தரக் கூடாது.

 ````````````````````````````````````````````````

[தேமொழி]

பொதுவாகவே . . . அடிப்படையில் வசதி வாய்ப்பு பெருகிய பின்னர், பணக்காரர்கள் ஆனவுடன் வலதுசாரி  கொள்கை வழியினராகத் தங்களை மாற்றிக் கொண்டு;  இனவாத பேதம் பேசுபவர்களாகவும், தங்கள் உயர்வையும், தங்கள்  கடவுளை மதத்தை உயர்த்திப் பேசும் கூட்டங்களாகவும்  மக்கள் மாறிவிடுகிறார்கள்.
இத்தகைய மக்களிடம் தாங்கள் அடிமைகளாக இருந்த காரணம்,  காலம் எல்லாம் மறந்து போகிறது.  மக்களை மதிக்கும் பண்பாடு இல்லாமல் போகிறது.